บทที่ 5 ช่วยเหลือท่านแม่ทัพ

          

บทที่ 5

ช่วยเหลือท่านแม่ทัพ

ฉิบหาย..

มู่เหยียนบ่นเป็นรอบที่สิบ

นางแอบตามมาห่างๆ เห็นว่าพระเอกถูกศัตรูรุมทำร้ายจนเสียเปรียบอย่างหนัก นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมก่อนหน้านี้ท่านแม่ทัพถึงเอาแต่ยืนเหม่อลอยข้างน้ำตก มันไม่ได้มีบอกในเนื้อเรื่อง

และเพราะอาการเหม่อลอยนั่นจึงทำให้เสียเปรียบจนถึงตอนนี้!

“อั๊ก!”

หวังเฟิงหลงถูกถีบเข้าที่หน้าท้องเต็มแรงจนล้มลงกับพื้น เขาใช้ดาบพยุงตัวเองเอาไว้ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของชนเผ่าฝ่ายตรงข้าม มันมากันหกคน ยืนล้อมกล่าวเยาะเย้ยถากถาง

ร่างสูงในสภาพปางตาย หัวแตกเลือดไหลอาบหน้า ที่เอวถูกคมดาบปาดเข้าให้ 

เมื่อไรเฉิงไห่จะมาช่วยเล่า หมอนี่กำลังจะโดนฆ่าตายแล้วนะ

มู่เหยียนกระวนกระวาย นางออกไปจะช่วยอะไรได้ นอกจากจะโดนฆ่าตายด้วยกันทั้งคู่ แต่ฟังจากการถากถางแล้วพวกมันรู้ว่าเฟิงหลงคนนี้คือแม่ทัพ แสดงว่าพวกมันต้องรู้จักเฉิงไห่แน่แท้ เพราะเป็นสหายคู่รบ หนำซ้ำเฉิงไห่ยังเป็นหนึ่งในสามยอดขุนพล

หญิงสาวเม้มปากแน่น เอาวะ ถือว่านางจะซื้อเวลาให้เฉิงไห่ตามมาช่วยทันก็แล้วกัน

มู่เหยียนวิ่งกลับไปยังม้าที่เฟิงหลงขี่มา เขาผูกเชือกไว้กับต้นไม้ใหญ่ไม่ห่างกันนัก นางลูบหลังแล้วจูงให้มันเดินตามมาใกล้จุดที่เกิดการต่อสู้ กะระยะว่าพอสมควรแล้วก็สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะตีก้นมันให้ตกใจ

ซึ่งเสียงร้องของม้ากับเสียงฝีเท้ากระทบใบไม้ตามพื้นดินทำให้พวกนั้นรู้สึกตัว หญิงสาวรีบตะโกนทันที

“ท่านเฉิงไห่ทางนี้ขอรับ! ท่านแม่ทัพอยู่ทางนี้!”

“เฮ้ย พวกมันมาแล้ว รีบไป!” พวกมันร้องตกใจ

หลายคนสบถ ยกดาบจะฟาดฟันแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามให้สิ้นชื่อแต่หวังเฟิงหลงก็พยายามยื้อชีวิตตัวเองสุดกำลังด้วยการโต้กลับเท่าที่แรงของตนจะมีในตอนนี้ แม้จะสูญเสียเลือดไปมากแต่ฝีมือไม่ได้ถดถอย

“ไปโว้ย ยังไงมันก็บาดเจ็บหนักแล้ว” คนที่ดูคล้ายหัวหน้าบอก ก่อนทั้งหมดจะวิ่งหนีหายไป

เห็นดังนั้นคนตัวสูงจึงถอนหายใจ ล้มลงนั่งกับพื้นหมดสภาพ

“ขอบใจมากเฉิงไห่” เสียงทุ้มกล่าวขอบใจเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาหา แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบทหารที่แหกปากร้องเพลงเพี้ยนๆ ที่คอกม้าเมื่อสักครู่ “เจ้าแอบตามข้ามาหรือ!”

มู่เหยียนถลึงตาใส่ด้วยความโมโห

นอกจากไม่สำนึกบุญคุณที่นางช่วยไว้แล้วยังมีหน้ามาตะคอกนางอีก! ถ้าแผนไม่สำเร็จนางก็ตายได้นะโว้ย ดูสิมือยังสั่นอยู่เลย

“ข้าช่วยชีวิตท่านนะ ขอบคุณสักคำมีมั้ย!”

คราวนี้เป็นฝ่ายคนบาดเจ็บที่ต้องแปลกใจเมื่อไม่เคยมีใครกล้าขึ้นเสียงใส่เขาเช่นนี้มาก่อน

“โธ่เว้ย! เมื่อกี้มันน่ากลัวมากเลยนะ” แล้วเจ้าหนุ่มผอมแห้งก็เดินบ่นพึมพำคนเดียว เขาได้ยินไม่ชัด บางคำก็ไม่สามารถเข้าใจได้ “เจ้าเฉิงไห่ไม่เห็นจะมาช่วยเลย ไอ้หมอนี่มันเพ้อไปเองหรือไงว่ามีคนมาช่วยในป่า”

คนเป็นแม่ทัพถอนหายใจ อย่างไรเสียคนตรงหน้าก็ช่วยเขาไว้ ถือว่าเรื่องแอบตามเขามาจะไม่เอาเรื่องก็แล้วกัน คนตัวสูงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนโดยใช้ดาบเป็นตัวค้ำยัน เสียงทุ้มครางเจ็บในลำคอจนพลทหารได้สติรีบวิ่งเข้ามาช่วยพยุง

“ท่านแม่ทัพ! ท่านเลือดไหลออกเยอะเลย”

หญิงสาวบอกเสียงตะกุกตะกัก เมื่อครู่นางมองจากไกลๆ แต่เมื่อมาประชิดตัวแล้วทำให้นางรู้ได้เลยว่าชายหนุ่มเสียเลือดมากเพียงใดจากรอยฟันที่เอว

“ข้าว่าท่านห้ามเลือดก่อนดีกว่า” 

แม่ทัพหนุ่มสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับความเจ็บ ขณะที่มู่เหยียนพยุงพาไปพิงต้นไม้ใกล้ๆ 

เอาไรห้ามเลือดดีวะ..

แล้วมือบางก็ไวกว่าความคิด แต่ถูกมือหนาของอีกฝ่ายคว้าไว้อย่างรวดเร็ว

“เจ้าคิดจะทำอะไร” ถามเสียงต่ำ นัยน์ตาดุแต่นางหาได้กลัว

“ถอดเสื้อท่านไง ข้าต้องใช้ผ้ามาพันแผลท่านนะ”

หญิงสาวสะบัดมือที่จับกุมออกแล้วถอดเสื้อของท่านแม่ทัพอย่างว่องไวซึ่งเจ้าตัวก็ยอมแต่โดยดีเมื่อได้ฟังเหตุผล

โอ้ววววว แผงอกล่ำบึ้ก ซิกแพคที่หน้าท้องเปล่งแสงกระแทกลูกตา

“รีบห้ามเลือดเสียสิ” เสียงห้วนเรียกให้นางหลุดจากภวังค์หื่นกาม แอบสูดน้ำลาย

“โอเคโอเค ใจเย็นไว้มันก็แค่ซิกแพคเอง” นางพึมพำเสียงเบา

นางกดแผลให้เลือดหยุดไหลเสียก่อน ระหว่างนั้นก็ลอบแทะโลมร่างกายพระเอกไปด้วย เมื่อเห็นว่าดีขึ้นแล้วก็ใช้แขนเสื้อกับชายเสื้อมาผูกแน่นๆ พยายามม้วนผ้าให้กดกับแผล แต่สุดท้ายผลที่ออกมาคือปมผ้าไม่ค่อยแน่นและหลุดลุ่ยเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงได้รับสายตาดุดันอีกครั้ง 

ก็นางไม่เคยพันแผลให้ใครมาก่อนนี่

หวังเฟิงหลงถอนหายใจอีกรอบเมื่อพลทหารคนนี้ขมวดคิ้วแน่น ย่นจมูก พยายามจะแกะเสื้อเพื่อพันใหม่อีกรอบ ซึ่งผลลัพธ์คาดว่าคงเป็นเช่นเดิม

“พาข้ากลับค่าย” เขาสั่งพร้อมผลักมือนางออก 

“ข้าผูกม้าไว้แถวนั้น” ชายหนุ่มชี้ไปทางหนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะแห้ง

“ม้าตัวนั้นข้าทำหลุดมือไปแล้วอ่า” 

หญิงสาวหลับตาปี๋เตรียมรับคำด่า แต่ก็ได้เพียงเสียงถอนหายใจหนัก 

“ช่างมัน เดินกลับ” 

“ขะ ขอรับ” คนตัวเล็กขานรับ เข้ามาพยุงคนเจ็บค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินกลับค่าย