ตอนที่ 3

หลี่เหว่ยยังไม่คิดกลับเมืองหลวง วันต่อมาชายหนุ่มก็ขึ้นเขาเพื่อเดินทางไปยังอารามแห่งนั้นอีกครั้ง ไปครั้งนี้มีเพียงเขากับองครักษ์คนสนิทเท่านั้นเพื่อต้องการที่จะยืนยันอะไรบางอย่าง

          ทางด้านมู่อิงเยว่ก็ในวันนี้นางก็ยังคงคัดลอกพระคัมภีร์เช่นเดิม หลังจากคัดลอกเสร็จก็เข้าไปในอารามเพื่อไหว้พระและขอพร

          ในขณะที่ภายในอารามมีเพียงแม่ชีไม่กี่คนที่กำลังทำความสะอาดอยู่ มู่อิงเยว่คุกเข่าต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก่อนที่จะหลับตาลงเพื่อขอพรอย่างตั้งใจ

          “มู่อิงเยว่ขอพรต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้ท่านย่าสุขภาพแข็งแรง ไม่เจ็บไข้ อายุยืนยาว ขอให้ข้าได้พบแต่ความสุขทุกวัน อย่าได้พบกับความทุกข์ และขอให้มีความสุขในทุกวัน ขอให้ท่านแม่ทัพหลี่เป่ยโหวหลี่เหว่ยอย่าได้บาดเจ็บ ขอให้แข็งแรงสุขภาพสมบูรณ์ มีความสุข ได้พบเจอกับสตรีที่ดีงามครองคู่ชู้ชื่นทุกคืนวัน” หลังจากที่นางขอพรแล้วก็ก้มลงกราบสามครั้ง ก่อนที่สาวใช้จะเข้ามาพยุงหญิงสาวเดินออกจากอารามไป

          ขณะเดียวกันหลี่เป่ยโหวหลี่เหว่ยที่หลบอยู่มุมหนึ่ง หลังจากที่นางจากไปเขาจึงได้เดินออกมาพร้อมกับองครักษ์

          เฉียวอวี้องครักษ์คนสนิทที่ยืนอยู่ด้วยกันก็ได้ยินในสิ่งที่คุณหนูสี่มู่ผู้นั้นกล่าวขอพรอย่างชัดเจนเต็มสองหู แล้วนายท่านจะไม่ได้ยินได้อย่างไร หลังจากที่นางเดินจากไปแล้ว ชายหนุ่มก็ยังคงมองตามร่างบางจนกระทั่งลับสายตา

          ก่อนจะคุกเข่าลงเพื่อขอพรแล้วออกจากอารามไปเช่นเดียวกัน วันนี้เขาตั้งใจว่าจะกลับเมืองหลวงแล้ว เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจมอบนักโทษให้กับศาลต้าหลี่จัดการตนเองก็จะเดินทางกลับแดนเหนือ กลับไปครั้งนี้ไม่รู้ว่าอีกนานเพียงใดจะได้กลับมาอีก ร่างสูงกระโดดขึ้นหลังม้าเพื่อจากไปแต่เขาก็ยังไม่วายหันกลับมามองยังอารามแห่งนี้ พลันหวนคิดถึงร่างเล็กที่คุกเข่าขอพรให้กับเขา

          เขาไม่เคยคิดว่าหญิงสาวจะยึดมั่นรักต่อเขาถึงเพียงนี้ แม้ในยามที่ขอพรต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ยังคงนึกถึงเขา เมื่อเห็นท่าทางที่จริงใจของนางก็ทำให้รู้สึกผิดที่เคยกล่าววาจาร้าย ๆ ต่ออีกฝ่าย

          “ไปกันเถิด” หลี่เหว่ยหันไปเอ่ยกับองครักษ์คนสนิทก่อนจะออกแรงควบม้าแล้วจากไป

          ทางด้านมู่อิงเยว่

          ที่เดินออกมาจากหลังพุ่มไม้ใหญ่ที่ไกลออกไปจากบริเวณตีนเขา นางมองร่างสูงที่จากไปด้วยสายตาลุ่มลึกยากจะคาดเดา แล้วเอ่ยกับคนสนิทของตนเอง

          “เขาได้ยินแน่ใช่หรือไม่ ?”

          “ได้ยินอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

          “ดี ข้าก็อยากจะรู้นักว่าบุรุษเช่นเขาหัวใจดวงนี้จะแกร่งราวกับหินผาพันปีจริงแท้แน่นอนหรือไม่ ?”

          “คุณหนูคิดที่จะ...”

          “ข้าก็คงต้องยอมเสี่ยงมิใช่หรือ ? อย่างไรการแต่งเข้าจวนโหวก็ย่อมดีกว่าแต่งให้บุรุษธรรมดาสามัญ”

          “แล้วหากว่า...”

          “หากว่าไม่สำเร็จก็ไม่เห็นเป็นไร แค่เลือก ๆ มาสักคนก็พอ”

          “จะเลือกแบบส่ง ๆ ได้อย่างไรกันเจ้าคะ”

          “ต่อให้ไม่เลือกย่อมมีคนคอยเลือกให้อยู่แล้วมิใช่หรือ ? ช่างเถิด ! อย่างน้อยช่วงเวลาตลอดสามปีนี้ข้าก็ยังไม่ต้องกังวล อย่างไรหลานสาวเช่นข้าก็จำเป็นจะต้องไว้ทุกข์ให้ท่านปู่เสียก่อน” มู่อิงเยว่รู้ดีว่าหากนางไม่เลือกเอง แม่เลี้ยงผู้นั้นก็จะเป็นคนเลือกให้นาง แล้วคนเช่นนั้นจะยอมเลือกคนดี ๆ ให้นางได้อย่างไร นางไม่คิดว่าพวกเขาจะดีต่อนางขนาดนั้น มิสู้ถูกใจแล้วเลือกเองมิดีกว่าหรือ ?

          แต่ติดตรงที่บุรุษที่นางตรงใจกลับไม่มีใจตรงกับนางเนี่ยสิ ! แล้วจะให้นางทำเช่นไร เช่นนั้นสู้แสดงให้เห็นถึงความจริงใจของนางสักเล็กน้อย ให้นางค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในความรู้สึกของเขาโดยที่ไม่รู้ตัว หากสำเร็จเขาก็จะคิดถึงนาง ตลอดสามปีต่อจากนี้ก็คงต้องลองเสี่ยงดูสักครั้งแล้ว

          หลังจากที่ชายหนุ่มเดินทางมาได้ครึ่งทางก็เกิดความคิดบางอย่างก่อนจะสั่งให้คนของเขาไปคอยติดตามดูมู่อิงเยว่

          “สั่งองครักษ์เงาให้คอยติดตามคุณหนูสี่มู่เอาไว้” เฉียวอวี้ได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจ ไหนนายท่านกล่าวว่าไม่ชอบนางอย่างไรเล่า ? แล้วเหตุใดจึงได้ให้คนไปเฝ้าติดตามนางกัน

          “เอ่อ... ขอรับ” รับคำจบเขาก็นั่งจ้องใบหน้าด้านข้างของผู้เป็นนาย ท่านโหวทั้งรูปงาม หล่อเหลา สง่าผ่าเผย แม้จะติดปากร้ายตรงไปตรงมาสักหน่อยก็เถอะ กระนั้นเขาก็ไม่เคยเห็นท่านโหวต่อล้อต่อเถียงกับสตรีนางใดเลยแม้แต่คนเดียว ถึงจะใจร้ายเย็นชาแต่ก็เป็นเพียงฉากหน้าที่แสดงออกมาเท่านั้น

          จะว่าไปคุณหนูสี่มู่ผู้นั้นก็นับได้ว่าเป็นสตรีคนแรกที่ถูกท่านโหวตอกหน้ากลับไป แต่ก็ดูเหมือนว่าตั้งแต่นั้นมานางจะอยู่ในความสนใจของท่านโหวไม่น้อย ซ้ำยังแอบส่งคนไปคอยติดตามเช่นนี้อีก ! ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะมีนายหญิงในเร็ววันก็เป็นได้

          “เจ้าเลิกคิดเรื่องไร้สาระไปได้เลย !” หลี่เหว่ยกล่าวในขณะที่ยังนั่งหันข้างให้กับคนสนิทอยู่ เจ้าโง่นั่นนั่งจ้องหน้าเขามานานกว่าครึ่งเค่อแล้ว จะเป็นเรื่องใดไปได้อีกหากไม่ใช่กำลังคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่

          “แฮ่ นายท่านเริ่มมีใจให้คุณหนูสี่แล้วใช่หรือไม่ ?” เมื่อเฉียวอวี้เอ่ยจบ หลี่เหว่ยก็หันหน้าขวับถลึงตาใส่เขาทันที

          “นี่เจ้ากำลังคิดบ้าอันใดอยู่กัน ? เจ้าคิดว่าทุกสิ่งที่นางทำนั้นจริงใจแน่หรือ ? เจ้าคิดว่ามันคือเรื่องบังเอิญ ? บนโลกใบนี้หาได้มีเรื่องบังเอิญเช่นนี้เสียเมื่อใดกัน”

          “เช่นนั้น นายท่านกำลังจะหมายความว่าทั้งหมดเป็นสิ่งที่คุณหนูสี่ตั้งใจให้ท่านเห็นงั้นหรือขอรับ ?” นี่มันความคิดแบบใดกัน ? คุณหนูสี่ที่ดูบอบบางอ่อนโยนผู้นั้นน่ะหรือจะมีความคิดที่ซับซ้อนเช่นท่านโหว นี่นายท่านโหวคิดมากเกินไปหรือไม่ ?

          “จะใช่หรือไม่เดี๋ยวก็จะได้รู้เอง เจ้าก็ส่งคนไปติดตามนางเอาไว้ให้ดี !”

          “แล้วจะให้ส่งคนไปคอยติดตามนางกี่คนดีขอรับ ?”

          “สักสามคนก็พอ !”

สามคน ! ส่งองครักษ์ไปคอยติดตามสตรีนางหนึ่งกลับใช้งานถึงสามคน ? นะ นี่ท่านแม่ทัพจะส่งพวกเขาไปรุมสังหารคุณหนูสี่หรืออย่างไรกัน ?

“เจ้าจะตกใจสิ่งใดกัน ?”

“ปะ เปล่าขอรับ”

หลายวันต่อมา

มู่อิงเยว่ลงจากเขามาเพื่อเข้าไปในตัวเมือง สาวใช้คนสนิทก็มารายงานข่าวกับนางทันที

“คุณหนูเจ้าคะ ดูเหมือนว่าหลี่เป่ยโหวจะส่งคนมาติดตามคุณหนูเจ้าค่ะ”

“ส่งมาแล้วหรือ ?” มู่อิงเยว่ได้ยินก็แย้มยิ้มจนตาปิด ก่อนจะยกน้ำชาขึ้นดื่ม

“เอ๋ คุณหนูทราบอยู่ก่อนแล้วหรือเจ้าคะ ?”

“หลี่เป่ยโหวเป็นคนขี้ระแวง เขาต้องคิดว่าข้าพยายามเข้าใกล้เขาเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง ทั้งยังไม่เชื่อว่าความบังเอิญไม่มีอยู่จริง หึ ๆ ฉลาดสมกับคำร่ำลือจริง ๆ เช่นนี้ค่อยเหมาะสมที่จะเป็นตัวเลือกในการเพิ่มทายาทสักหน่อย” มู่อิงเยว่กล่าวออกมาโดยไม่อาย ทำเอาอันอันสาวใช้คนสนิทถึงกับหน้าแดง แท้จริงแล้วคุณหนูของนางก็เป็นสตรีใจกล้าเช่นนี้ ใช่จะอ่อนโยนบอบบางอย่างที่แสดงออกเสียเมื่อไหร่กัน

“คุณหนู...”

“เอาละ ๆ ข้ารู้แล้ว” มู่อิงเยว่ได้แต่กลอกตาไปมาเมื่อสาวใช้พยายามปรามไม่ให้นางเสียกิริยาความเป็นสตรีดีงาม

“แล้วเช่นนี้ คุณหนูจะทำงานอย่างสะดวกได้อย่างไรเจ้าคะ องครักษ์เงาของเรารายงานว่าดูเหมือนจะมีถึงสามคนเลย ท่านโหวส่งคนมาเยอะเช่นนี้จะมาลอบสังหารท่านหรืออย่างไรกัน ? พวกเรามิใช่นักโทษเสียหน่อยเจ้าค่ะ” หญิงสาวที่ได้ยินวาจาตัดพ้อของสาวใช้ก็หัวเราะออกมา

“นั่นสิ ! ให้ฟางฟางหาสตรีสักคนมาปลอมตัวเป็นข้าแล้วใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในอารามแห่งนั้นแทน”

“เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว”

มู่อิงเยว่ยังคงขึ้นเขาไปขอพรกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุก ๆ สามวัน ส่วนตัวปลอมให้ทำกิจกรรมอย่างอื่นแทน เพราะการคัดลอกพระคัมภีร์ก็ยังเป็นนางที่ทำด้วยตนเองเหมือนเดิม

ในยามที่คุกเข่าขอพรกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์นางก็ยังขอเช่นเดิมซ้ำ ๆ ไม่ว่าจะขอให้ท่านย่า ให้กับตนเอง และยังไม่ลืมที่จะขอพรให้กับหลี่เหว่ยอีกด้วย นางเชื่อว่าคนของเขาจะต้องนำความเคลื่อนไหวของนางไปแจ้งกับเขาอย่างแน่นอน เช่นนั้นหากเขาอยากรู้นางก็จะทำให้เขาได้รู้ หากเขาอยากเห็นนางก็จะทำให้เขาได้เห็น

นางไม่เชื่อว่าจิตใจของคนเราที่เป็นเลือดเนื้อจะสามารถแข็งกระด้างจนไม่มีสิ่งใดสามารถทุบให้อ่อนลงได้ ในเมื่อน้ำหยดลงหิน หินยังถูกกัดกร่อนจนเป็นรูได้ฉันใด หัวใจคนเราก็สามารถเปลี่ยนได้ฉันนั้น

หลังจากผ่านไปกว่าสามเดือน

กิจวัตรในการดำเนินชีวิตของนางก็ยังเหมือนเดิม ในยามที่เดินทางลงเขาก็จะมาจัดการกิจการที่ม่อหยาอวิ๋นเซียง เมื่อถึงเวลาก็ขึ้นมาสวดมนต์คัดพระคัมภีร์ โดยช่วงเวลาที่นางไม่อยู่ก็ให้ตัวปลอมคอยทำหน้าที่แทน

สารลับถูกส่งกลับไปยังแดนเหนือทุก ๆ สิบวัน หากแต่กลับไม่มีสิ่งใดผิดปกติแม้แต่น้อย นางยังคงทำอย่างเดิมซ้ำ ๆ แม้แต่ขอพรก็ยังคงมีเขาอยู่ในนั้นทุกครั้ง ยามที่ได้รับสารลับนั่นอ่านเสร็จเขาก็จะนั่งมองมันอยู่เช่นนั้นอย่างลืมตัว ทำเอาเฉียวอวี้ต้องเอ่ยเรียกอยู่หลายครั้งจึงจะตื่นจากภวังค์

“ท่านโหวจะยังให้คนของเราติดตามคุณหนูสี่ต่อหรือไม่ขอรับ ?”

“ตามต่อ...”

“แต่ว่า... ดูเหมือนว่านางจะไม่มีสิ่งใดผิดปกติแม้แต่น้อย”

“เวลาเพียงแค่นี้จะพิสูจน์ได้อย่างไร สั่งให้คนของเราติดตามนางต่อไป อ้อ ! เช่นนั้นก็ให้เหลือเอาไว้แค่คนเดียวก็พอ”

“ขอรับ ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

หลังจากนั้นองครักษ์เงาของมู่อิงเยว่ก็มารายงานว่าคนของหลี่เหว่ยได้ถอนตัวออกไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงคนเดียวเท่านั้น หญิงสาวรับรู้ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ ก็เท่านี้แหละที่นางต้องการ