ตอนที่ 4

เมื่อจวนจะครบเวลากำหนดไว้ทุกข์ของนายท่านผู้เฒ่า อีกไม่นานมู่อิงเยว่จะต้องไปจากอู๋จิ้งแห่งนี้แล้ว นางกำลังหารือกับผู้ดูแลจางเพื่อที่จะไปเปิดกิจการหอการค้าม่อหยาอวิ๋นเซียงที่เมืองหลวง หลังไปจากอู๋จิ้งนางก็คงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก ก่อนจะปล่อยให้ที่นี่อยู่ในการดูแลของผู้ดูแลที่จัดหามาใหม่และพาท่านจางกลับไปเมืองหลวงพร้อมกับนาง

“คุณหนูบ่าวมีเรื่องจะรายงานเจ้าค่ะ”

“มีอันใดงั้นหรือ ?”

“คุณหนู... คือว่ามีข่าวเกี่ยวกับหลี่เป่ยโหวมารายงานเจ้าค่ะ”

“แล้วมันเรื่องอันใดกัน ? เหตุใดจึงได้มัวแต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ มีสิ่งใดก็พูดมาเถิด” มู่อิงเยว่ได้แต่ส่ายหน้าเมื่อเห็นท่าทางแปลกประหลาดของสาวใช้

“ท่านโหวกำลังจะแต่งงานเจ้าค่ะ” มู่อิงเยว่ถึงกับชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของสาวใช้คนสนิทอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“คุณหนู...” เมื่ออันอันและฟางฟางเห็นสีหน้าซีดเผือดของนายสาวก็ได้แต่ก้มหน้าลง ดูเหมือนว่าความพยายามของคุณหนูจะไร้ผลแล้ว แต่คำขอพรกลับได้ผลดีชะงัดโดยแท้

“ก็ดีแล้ว” มู่อิงเยว่เอ่ยตอบกลับไปเสียงเบา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงปกติ

“ท่านเจ้าหอ” จางกุ้ยโจวพอจะได้ยินเรื่องราวของท่านเจ้าหอกับหลี่เป่ยโหวมาบ้าง แต่ไม่คิดว่าเมื่อได้ยินข่าวการแต่งงานของอีกฝ่ายหญิงสาวจะมีปฏิกิริยาการตอบสนองที่รวดเร็วยิ่งนัก หากว่ามองไม่ผิดแล้วละก็ ในดวงตาเมื่อครู่เขาสังเกตเห็นถึงความเสียใจพาดผ่านก่อนที่จะถูกกลบเกลื่อนไปอย่างรวดเร็ว

“ข้าไม่เป็นอะไร ท่านลุงจาง เอาเป็นว่าข้าจะออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อน ท่านและคนของเราค่อยตามไปภายหลังก็แล้วกัน อ้อ ! แล้วก็อย่าลืมส่งของขวัญไปอวยพรในงานมงคลของหลี่เป่ยโหวในนามหอการค้าม่อหยาอวิ๋นเซียงด้วยเล่า”

“ขอรับ แล้วท่านจะออกเดินทางเมื่อใด ?”

“พรุ่งนี้”

“ขอท่านเจ้าหอเดินทางปลอดภัย”

“ท่านเองก็ดูแลตัวเองด้วย แล้วค่อยพบกันที่เมืองหลวง”

มู่อิงเยว่กลับไปที่อาราม ใช้เวลาที่เหลือสวดมนต์และคัดลอกพระคัมภีร์ครั้งสุดท้าย แล้วขอพรก่อนที่จะเดินทางกลับเมืองหลวง

ทุกอย่างยังดำเนินไปราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น กิจวัตรประจำวันของนางก็ยังคงเหมือนเดิมในทุก ๆ วัน ก่อนที่เช้าวันต่อมานางจะอำลาจากที่นี่ไปอย่างถาวร

“อยู่ที่นี่มาเกือบสามปี ในยามที่ต้องจากไปก็อดรู้สึกใจหายมิได้เลยนะเจ้าคะ” อันอันกล่าวกับนายสาว

“นั่นสิ ! หรือว่าอันอันจะอยู่ที่นี่ต่อ ?”

“คุณหนูล้อเล่นแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูอยู่ที่ใดบ่าวก็ขออยู่ที่นั่น” ฟางฟางสาวใช้อีกคนที่ได้ยินคำพูดป้อยอของอันอันก็หัวเราะออกมา ในขณะที่มู่อิงเยว่เองก็อดที่จะขบขันมิได้

“ช่างรู้จักพูดนัก” มู่อิงเยว่เอ่ยค่อนขอดสาวใช้คนสนิท

“คุณหนู พวกเรากลับไปคราวนี้ ฮูหยินใหญ่จะต้องรีบหาคู่ครองให้ท่านเป็นแน่เจ้าค่ะ” อยู่ ๆ ฟางฟางก็เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา ทำให้มู่อิงเยว่นึกถึงหลี่เหว่ยที่กำลังจะแต่งงานในไม่ช้า ความพยายามตลอดสามปีของนางสุดท้ายก็ไม่เป็นผลสินะ

“ไม่แน่ว่าอาจจะหาเอาไว้เรียบร้อยแล้วก็เป็นได้ เรื่องดีเช่นนี้นางจะยอมพลาดได้อย่างไรกัน” มู่อิงเยว่ถอนหายใจออกมา หากไม่ได้แต่งกับคนที่ตนเองรักจะแต่งกับใครก็ไม่เห็นจะต่างกัน นางย่อมวางแผนเพื่อทางรอดของตนเองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ยามนั้นก็เพียงแค่ทำหน้าที่ภรรยา หาอนุให้เขามาก ๆ หน่อย จากนั้นก็แกล้งตายสักรอบ เปลี่ยนชื่อแซ่ไปเสียแล้วเดินทางไปใช้ชีวิตของตนเอง

ใช้เวลาเดินทางเพียงสามวันก็กลับถึงเมืองหลวงโดยปลอดภัย เมื่อมาถึงนางก็ต้องไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเป็นอันดับแรก เพื่อกราบคารวะหญิงชรา

“หลานขอคารวะท่านย่าเจ้าค่ะ”

“เยว่เอ๋อ เจ้ากลับมาแล้ว มานี่เร็ว ! ให้ย่าได้มองเจ้าใกล้ ๆ สามปีที่ผ่านมาลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ”

“ท่านย่า... หลานไม่ลำบากเลยเจ้าค่ะ ได้ทำเช่นนี้หลานยินดียิ่ง”

“เด็กดี ปู่ของเจ้าจะต้องภูมิใจในตัวเจ้าอย่างแน่นอน เอาละ ! พึ่งจะกลับมาเหนื่อย ๆ เจ้ารีบกลับไปพักเถิดไม่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนย่าแล้ว”

“เช่นนั้น หลานขอตัวเจ้าค่ะ”

“รีบไปเถอะ” มู่อิงเยว่ยอบกายคารวะหญิงชราก่อนจะเดินออกจากเรือนมา ขณะจากมาได้ไม่ไกลก็พบกับพี่สาวทั้งสองคนที่กำลังเดินทางมายังเรือนของท่านย่าเพื่อคารวะในตอนเช้า

“คารวะพี่หญิงรอง พี่หญิงสามเจ้าค่ะ”

“ได้ยินว่าน้องสาวพึ่งกลับมาถึงจวนก็มาคำนับท่านย่าเลย ช่างกตัญญูยิ่งนัก”

มู่เหลียนคุณหนูรองตระกูลมู่ กำเนิดจากฮูหยินรองจางซู่ที่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นฮูหยินใหญ่หลังจากมารดาของนางจากไป ปีนี้นางอายุยี่สิบปีเป็นพี่มู่อิงเยว่อยู่เจ็ดเดือน มีนิสัยเย่อหยิ่ง อวดดี เพราะคิดว่าบิดานั้นให้ท้ายตนเองและรักตนมากกว่าใคร มารดาของนางคือภรรยาที่บิดาโปรดปรานมากที่สุด และมารดาของนางยังมีบุตรชายคนเล็กให้แก่บิดาในปีนี้ซึ่งอายุก็แปดขวบปีแล้ว

“น้องสาวพึ่งกลับมาคงจะเหน็ดเหนื่อยมาก เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถิด สามปีมานี้ลำบากเจ้าแล้ว”

มู่อ้ายฉิงคุณหนูสาม มารดาเป็นสาวใช้ข้างห้องที่ได้เลื่อนฐานะขึ้นเป็นอนุภรรยาของบิดานาง อนุเจียงมีนิสัยรักสงบ ไม่ชอบความวุ่นวาย ทั้งยังเจียมเนื้อเจียมตัว หึ ! ก็แค่ภายนอกเท่านั้นแหละ สองแม่ลูกนี้เป็นประเภทหน้าไหว้หลังหลอก ไว้ใจไม่ได้ ปีนี้พี่สามอายุยี่สิบปีเท่านางเพียงแต่มากกว่าอยู่ห้าเดือน

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน นั่งรถม้ามาตั้งนานปวดเมื่อยไปหมด” มู่อิงเยว่ไม่คิดสนทนากับคนเหล่านั้นต่อจึงรีบเดินจากมา

“หึ ! ท่าทางสูงส่งนั่นนางกำลังทำให้ใครดูกัน” มู่เหลียนเอ่ยอย่างหงุดหงิด แท้จริงแล้วนางเกลียดชังน้องสาวผู้นี้เป็นอย่างมาก แม้ว่ามารดาจะตายจากไปแต่ก็มีท่านปู่ท่านย่าคอยให้ท้ายอยู่ตลอด ถึงตอนนี้ท่านปู่จะจากไปแล้วแต่ท่านย่าก็ยังอยู่ไม่ใช่หรือ ? ก่อนหน้านี้พวกนางต้องเสียเวลาไว้ทุกข์ยาวนานถึงสามปี จึงพลาดโอกาสแต่งงานไปนานถึงเพียงนี้ เพราะนางทั้งสามอายุก็ปาไปยี่สิบปีแล้ว ทำให้มารดาของนางต้องเร่งทำหน้าที่ผูกสัมพันธ์หาบุรุษดี ๆ ถึงสามคน

แต่อายุที่มากเพียงนี้ บุรุษที่อยู่ในตัวเลือกก็ล้วนแต่งงานกันไปหมดแล้ว ตัวเลือกที่มีอยู่จึงเหลือน้อยเต็มที ไม่ว่าอย่างไรบุรุษที่ดีที่สุดก็ย่อมต้องเป็นของนางเท่านั้น !

หลังจากที่มู่อิงเยว่เดินจากมาแล้วสาวใช้ทั้งสองก็กล่าวกับนางเสียงเบา เมื่ออีกฝ่ายแอบได้ยินสาวใช้ในเรือนฮูหยินผู้เฒ่าคุยกันในขณะที่รออยู่หน้าเรือน

“คุณหนูเจ้าคะ ดูเหมือนว่าฮูหยินใหญ่จะพยายามจัดการเรื่องคู่ครองของท่าน เพียงแต่ว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ยินยอม ในตอนนี้นางจึงทำอันใดไม่ได้เจ้าค่ะ”

“ข้ารู้อยู่แล้วว่านางจะต้องไม่ยอมอยู่เฉยแน่ ! นางจะยอมเห็นข้าได้ดีไปกว่าบุตรสาวของนางได้อย่างไรกัน”

“บ่าวได้ยินหมัวมัวกล่าวว่าบุรุษที่ฮูหยินใหญ่หามาเพื่อเป็นตัวเลือกให้ฮูหยินผู้เฒ่าได้พิจารณานั้น หากว่าไม่แก่เกินไปก็เป็นม่ายภรรยาเอกตายจาก หรือไม่ก็เป็นบุรุษเสเพลที่คนทั่วทั้งเมืองหลวงไม่ต้องการเจ้าค่ะ” อันอันกล่าวอย่างโมโห

“เช่นนี้พวกเราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ ?” ฟางฟางสาวใช้คนสนิทอีกคนกล่าวขึ้น มู่อิงเยว่ทำเพียงยกยิ้ม จะแต่งกับใครก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่... ต้องดูก่อนว่านางจะยินดีหรือไม่ ? หากว่านางบอกว่าไม่แล้วใครจะกล้าบังคับนางกัน

ในตอนนี้จวนติ้งอันโหวไม่ได้รุ่งเรืองเช่นตอนที่ท่านปู่ยังมีชีวิตอยู่แล้ว หลังจากท่านปู่จากไปที่นี่ก็ค่อย ๆ ตกต่ำลงเรื่อย ๆ เมื่อบิดาของนางในตอนนี้อายุปาไปตั้งสี่สิบแล้วแต่กลับมีตำแหน่งเป็นเพียงขุนนางขั้นห้าที่กรมอาญาเท่านั้นเอง

โชคดีที่ท่านปู่มีเขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว ไม่เช่นนั้นไม่แน่ว่าเขาจะได้ตำแหน่งโหวต่อจากท่านปู่ เสียดายยิ่งนักที่ท่านปู่ของนางเป็นถึงอดีตแม่ทัพที่เกรียงไกร แต่กลับให้กำเนิดบุตรชายที่ไม่ได้เรื่องเช่นนี้ออกมา หากว่าท่านป้าของนางเป็นบุรุษ ตำแหน่งนี้ไม่มีทางตกอยู่ในมือของบิดานางเป็นแน่ !

“กลับไปพักผ่อนเอาแรงเสียก่อนแล้วค่อยหาทางอีกครั้ง”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้ทั้งสองรับคำก่อนที่จะเดินตามนายสาวไปอย่างเงียบ ๆ

มู่อิงเยว่นอนกลางวันได้ราวสองชั่วยามก็ตื่นขึ้นมา แล้วสั่งให้คนของนางเอาข้อมูลบุรุษที่ยังไม่แต่งงานมาให้นางดู

“นี่เป็นข้อมูลบุรุษที่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีเจ้าค่ะ”

“ทั้งหมดนี่น่ะหรือ ?” มู่อิงเยว่มองดูรายชื่อคุณชายทั้งหลายที่อยู่ในมือของนางก็รู้สึกปวดหัวเหลือเกิน หากว่าหลี่เป่ยโหวไม่หนีนางไปแต่งงานเสียก่อนนางก็หมายมาดว่าจะต้องเป็นเขาเท่านั้น แม้จะรู้ว่าตัวเขานั้นรังเกียจนางมากก็ตาม ยิ่งเกลียดก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือ ? นางจะได้ทำสิ่งใดตามใจตนเองและเขาก็จะได้ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับนาง ขอเพียงนางได้ใช้อำนาจหลี่เป่ยโหวของเขาในฐานะฮูหยินท่านโหวก็เพียงพอแล้ว แต่จะพูดไปในตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว คนก็จะแต่งงานแล้วนางไม่คิดพรากคู่ยวนยางของผู้ใด

“เช่นนั้นก็ลองดูคนผู้นี้เจ้าค่ะ” อันอันชี้ไปที่ชื่อของอวี้เต๋อจางซิน คุณชายรองที่กำเนิดจากฮูหยินรองจวนเต๋อกั๋วกง ปีนี้อายุยี่สิบห้าปี กำลังดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักฮั่นหลิน ท่านตาเป็นราชครูขององค์ชายใหญ่ ยังไม่มีคู่หมายทั้งยังไม่มีอนุภรรยา มีนิสัยเย็นชา ไม่ชอบความวุ่นวาย แต่มู่อิงเยว่กลับส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดประโยคเดียวสั้น ๆ ได้ใจความ

“ไม่เอา !” ก่อนที่นางจะทำสีหน้าขนลุก คนผู้นี้ปกติก็เคร่งครัดในกฎระเบียบมาก ทั้งยังเป็นประเภทคงแก่เรียน จะให้นางแต่งเข้าไปเพื่อเป็นแม่ชีหรือ ? เอาไม่ด้วยหรอก

“เช่นนั้นคนนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ ?” ฟางฟางชี้ไปที่จางเจ๋อคุณชายใหญ่ตระกูลจาง ตอนนี้อายุยี่สิบเจ็ด ยังไม่แต่งภรรยาเอกก็มีอนุภรรยาปาเข้าไปเจ็ดคนแล้ว

“พวกเจ้านี่นะ ! ไม่เอาข้าไม่ดูแล้ว” มู่อิงเยว่วางรายชื่อบุรุษเอาไว้บนโต๊ะก่อนจะหยิบขนมมากิน

ในขณะนั้นแม่เลี้ยงที่แสนดีของนางก็ส่งคนมาตามให้หญิงสาวไปพบ ช่างเป็นจังหวะที่เหมาะเจาะอะไรเช่นนี้

“คำนับคุณหนูสี่ ฮูหยินให้บ่าวมาตามท่านไปพบเจ้าค่ะ”

“เดี๋ยวข้าตามไป”

“เช่นนั้น บ่าวขอตัวเจ้าค่ะ”

หลูหมัวมัวเป็นคนของฮูหยินใหญ่ เดิมมักจะมีท่าทางอวดเบ่ง มีเพียงต่อหน้ามู่อิงเยว่เท่านั้นที่นางไม่กล้ากำเริบเสิบสาน เพราะรู้ดีว่ามู่อิงเยว่นั้นเป็นที่โปรดปรานของฮูหยินผู้เฒ่า

“คุณหนู !” สาวใช้ทั้งสองเรียกนายสาวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก นางกลัวว่าฮูหยินใหญ่จะเล่นไม่ซื่อหาคนไม่ดีมาแต่งกับคุณหนูของพวกนาง

“พวกเจ้ามาช่วยข้าเปลี่ยนชุดเถิด อย่าได้ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปเสีย ข้าก็อยากรู้ว่านางจะทำอันใดกันแน่ !”