ตอนที่ 5

          “อิงเยว่คารวะท่านพ่อ คารวะฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ”

          “อิงเยว่เจ้ามาแล้ว เร็วเข้า วันนี้ข้าให้ร้านผ้านำผ้ามาให้เจ้าเลือกเพื่อที่จะได้ตัดชุดไปงานร้อยบุปผา เจ้าชอบผ้าผืนไหนก็ลองเลือกที่เจ้าชอบได้เลย” มู่อิงเยว่เลื่อนสายตามองดูผ้าที่วางไว้ ดูเหมือนว่าจะมีให้นางเลือกไม่มากแล้ว เพราะผืนที่ดูดีก็ล้วนถูกพี่สาวทั้งสองคนเลือกไปหมดแล้ว แต่นางไม่ได้ใส่ใจนักจึงได้แต่เลือกส่ง ๆ ไป เป็นสีม่วงอ่อนไล่สีไปเข้ม ส่วนที่เหลือก็เป็นสีที่ดูอย่างไรก็ไม่ไหว ไม่ว่าจะสีแดงหรือสีเขียว เช่นนั้นก็เลือกเป็นสีม่วงผืนนั้นก็แล้วกัน

          “เช่นนั้นข้าเอาผืนนี้เจ้าค่ะ”

          “เจ้าไปเลือกแบบชุดที่ชอบแล้วให้ช่างวัดตัวเจ้าด้านโน้นเถิด” หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะเดินตรงไปให้ช่างวัดตัวตัดชุด เพราะความว่าง่ายของนางทำให้หญิงสาวไม่เคยมีปัญหาและไม่เคยมีใครกล้าสร้างปัญหาให้นาง ไม่ต่อต้าน ไม่แสดงความเห็น ทำเพียงเงียบและมีแต่รอยยิ้มเท่านั้น แม้ว่าพวกนางอยากจะสร้างความลำบากใจให้หญิงสาวมากเพียงใด แต่เพราะเบื้องหลังมีผู้เฒ่าทั้งสองของจวนทำให้ไม่กล้าที่จะลงมือ

          “เหลียนเอ๋อ ฉิงเอ๋อ เยว่เอ๋อ ปีนี้พวกเจ้าอายุครบยี่สิบแล้ว เป็นเพราะต้องไว้ทุกข์ให้นายท่านผู้เฒ่าทำให้งานแต่งงานของพวกเจ้าทั้งสามล่าช้า มาวันนี้เหลียนเอ๋อเองก็มีคู่หมั้นแล้ว งานแต่งก็กำหนดวันเรียบร้อยแล้ว ส่วนฉิงเอ๋อเองก็เช่นกัน เหลือเพียงเจ้า พอดีว่าเจ้าเองก็พึ่งกลับเมืองหลวง ข้ากับพ่อเจ้าก็ได้มอง ๆ บุรุษเอาไว้ให้เจ้าแล้ว เพียงแต่ฮูหยินผู้เฒ่านั้นยังรู้สึกไม่ถูกใจ จะว่าไปเรื่องการแต่งงานล้วนเป็นหน้าที่ของบิดามารดา ข้าเป็นแม่ย่อมเลือกคนที่ดีให้กับเจ้าอย่างแน่นอน” จางซู่กล่าวด้วยใบหน้าแย้มยิ้มอ่อนโยน แต่ภายในกลับมีโทสะแทบบ้า เพราะยายแก่นั่นไม่เห็นด้วย ทำให้นางจัดการกำหนดงานแต่งงานของมู่อิงเยว่ไม่ได้สักที

          หากแต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้ จึงได้แต่หารือกับสามี คนที่นางวางไว้เป็นตัวเลือกของมู่อิงเยว่ก็คือ เซิ่งอันโหว ปีนี้อายุสามสิบแล้ว เป็นเพราะภรรยาคนแรกจากไปตอนที่นางคลอดบุตร ทำให้เขาต้องกลายเป็นม่ายเมียตายแถมยังมีลูกติดอีกหนึ่งคนอายุราวห้าปี ทั้งยังเป็นเด็กชายอีกด้วย

          คนผู้นั้นทำงานเป็นหัวหน้ากรมอาญาที่สามีของนางทำงานอยู่ แน่นอนว่าหากมู่อิงเยว่แต่งเข้าไปจะต้องสร้างประโยชน์ให้กับสามีของนางเป็นอย่างมาก และเรื่องนี้นางจะต้องทำให้สำเร็จจงได้

          มู่อิงเยว่ทำเพียงแต่แย้มยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป

          “อิงเยว่นั้นแล้วแต่ท่านย่าจะตัดสินใจเจ้าค่ะ ท่านย่ากล่าวว่าจะเลือกบุรุษที่ดีให้กับข้า เช่นนั้นข้าย่อมเชื่อฟังท่านย่าเจ้าค่ะ” นางหยิบยกฮูหยินผู้เฒ่าขึ้นมาเพื่อที่จางซู่จะได้ไม่กล้าบีบบังคับนาง หากว่าอีกฝ่ายบังคับให้นางตกลงก็ถือว่าได้กลายเป็นลูกสะใภ้อกตัญญูแล้ว

          “ท่านย่าของเจ้าชรามากแล้ว ต่อไปก็ให้แม่ใหญ่ของพวกเจ้าจัดการเรื่องนี้ทั้งหมด” บิดาของนางนั้นยามไม่พูดก็นับว่ามีมาดความน่าเกรงขามอยู่หรอก แต่ยามได้เอ่ยปากเข้าข้างสตรีผู้นั้นแล้วก็รู้ว่าเป็นบุรุษเฮงซวยอย่างที่ท่านย่าเคยกล่าวจริง ๆ นางพูดขนาดนี้แล้วยังคิดจะสั่งการนางอีก

          “เจ้าค่ะ แต่เรื่องนี้อย่างไรก็ต้องหารือกับท่านย่าเสียก่อน ลูกไม่อยากทำให้ท่านย่าเป็นกังวล”

          “เรื่องนี้ข้าจะเป็นคนพูดกับย่าของเจ้าเอง ต่อไปเรื่องของลูก ๆ เจ้าก็จัดการทั้งหมด”

          “เจ้าค่ะนายท่าน” จางซู่ได้ยินคำอนุญาตจากปากของสามีก็รับคำอย่างรวดเร็วพร้อมกับแย้มยิ้มอย่างมีแผนการ

          “เอาละ พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนกันได้แล้ว วันนี้หารือกันเท่านี้พอ”

          “เช่นนั้นลูกขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” มู่อิงเยว่เอ่ยลาก่อนจะหันหลังเดินจากมาในทันที ตลอดทางนางได้แต่ถอนหายใจ คิดอยากจะไปจากเรือนนี้ให้เร็วที่สุด

          เมื่อกลับมาถึงเรือนแล้วอันอันจึงได้กล่าวกับนายสาวของตน

          “คุณหนู ทำเช่นนี้มิเท่ากับเป็นการบังคับท่านหรอกหรือเจ้าคะ ?”

          “ใช่แล้วละ พวกเขากำลังบีบบังคับข้า เจ้าลองไปสืบดูว่าบุรุษที่จางซู่อยากให้ข้าแต่งงานด้วยเป็นใครกันแน่ !”

          “เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว”

          จวนหลี่เป่ยโหว แดนเหนือ

          “เจ้าคิดที่จะแต่งงานกับแม่นางเหยาจริง ๆ น่ะหรือ ?”

          “ทำไม ไม่ได้หรือ ?”

          “พวกเจ้า ! เฮ้อ... เจ้าคิดดีแล้วแน่หรือ ?” เจียงหมิงกุนซือผู้ปราดเปรื่องแห่งกองทัพกล่าวขึ้น

          “ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดมาบังคับให้ข้าต้องแต่งเพื่อผลประโยชน์ ข้าหาใช่เบี้ยหมากในมือผู้อื่น” หลี่เหว่ยกล่าวก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นดื่ม

          “แล้วที่เจ้าแต่งกับแม่นางเหยาไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์หรอกหรือ ?”

          “ก็ดีกว่าแต่งกับสตรีที่ไม่รู้จักมิใช่หรือ ?” หลี่เหว่ยยังยืนยันว่าเขาต้องการแต่งงานกับเหยาซินซิน บุตรสาวของผู้ตรวจการชิงโจวผู้เป็นสหายวัยเยาว์ของตน

          “แล้วแม่นางเหยาคิดเช่นเดียวกันกับเจ้าหรือไม่ ?”

          “ข้า...” หลี่เหว่ยลังเลที่จะตอบคำถามของสหาย ก่อนที่เขาจะทำได้เพียงยกชาขึ้นดื่มเท่านั้น

          ขณะนั้นเององครักษ์ผู้หนึ่งก็เข้ามาส่งสารลับบางอย่าง ซึ่งชายหนุ่มเปิดออกอ่านแล้วพบว่าเป็นรายงานเกี่ยวกับเรื่องราวของมู่อิงเยว่ เจียงหมิงที่สงสัยว่าเกิดอันใดขึ้นเมื่ออยู่ ๆ หลี่เหว่ยที่เปิดสารลับออกอ่านก็มีสีหน้าบึ้งตึง หัวคิ้วทั้งสองขมวดแน่น ยามนั้นเขาบังเอิญยืดตัวเข้าไปเพื่อดูก็พบว่ามันหาใช่สารลับสำคัญแต่อย่างใด หากแต่เป็นเรื่องของแม่นางผู้หนึ่ง

          เจียงหมิงเลิกคิ้วอย่างสนใจเมื่อได้รับรู้เรื่องราวบางอย่างที่สหายของเขาได้แอบกระทำการอย่างลับ ๆ

          “เหตุใดเจ้าจึงสั่งคนของเจ้าจับตาดูคุณหนูสี่มู่งั้นหรือ ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา ปกติแล้วเขาสองคนก็ไม่เคยมีเรื่องใดปิดบังกัน แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป เมื่อหลี่เหว่ยไม่อาจหาคำตอบให้เขาได้อย่างชัดเจนแต่กลับทำท่าทางอ้ำอึ้งทั้งยังกระแอมไอเพื่อกลบเกลื่อน ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องอื่นแทน

          “เจ้าบอกว่าจะกลับเมืองหลวงมิใช่หรือ จะกลับเมื่อใดกัน ?” หลี่เหว่ยเอ่ยถามสหาย

          “ทำไม เจ้าอยากจะกลับไปพร้อมกับข้างั้นหรือ ?” เจียงหมิงเอ่ยทีเล่นทีจริง เดิมทีตอนนี้กำลังเข้าสู่ฤดูหนาว การศึกก็สงบลงนานแล้ว ที่เขายังไม่คิดกลับเมืองหลวงก็เพียงเพราะไม่อยากจะกลับไปเจอเรื่องที่ทำให้รู้สึกเบื่อหน่ายก็เท่านั้น แต่ตอนนี้อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกว่าอยากจะกลับไปเมืองหลวงสักรอบ

          “กลับไปสักเที่ยวก็ดีเหมือนกัน จริง ๆ แล้วข้าก็ไม่เคยได้ใช้วันพักมานานหลายปีแล้ว”

          “เอ๋ ! นี่เจ้าพูดจริงหรือ ?” เจียงหมิงไม่อยากจะเชื่อว่าสหายของตนจะเอ่ยคำนี้ออกมาอย่างง่ายดาย เขาน่ะหรืออยากจะกลับเมืองหลวง คิดอยากจะกลับไปทำสิ่งใดกันแน่ ชายหนุ่มหรี่ตามองสหายอย่างไม่ไว้ใจ

อยู่ ๆ หลังจากได้รับสารลับฉบับนั้นเขาก็คิดจะกลับไปเมืองหลวงอย่างนั้นหรือ ? ทำตัวน่าสงสัยยิ่งนัก

          “เช่นนั้นข้าจะกลับพร้อมเจ้า” หลี่เหว่ยตัดบท ก่อนจะเอ่ยคำขาดว่าจะกลับไปเมืองหลวงสักเที่ยวพร้อมกับสหาย

          หลายวันต่อมา

          ที่เรือนเยว่เหยียนของมู่อิงเยว่ จากที่สาวใช้ไปสืบความมาได้คือ แม่เลี้ยงผู้นั้นต้องการให้นางแต่งงานกับเซิ่งอันโหว ชายคนนั้นเคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว แต่เพราะภรรยาตายจากไปหลังจากคลอดบุตรทำให้เขาเป็นม่าย ทั้งยังมีบุตรชายวัยห้าขวบปีอีกหนึ่งคน

          มู่อิงเยว่ที่ได้ยินเช่นนั้นสีหน้าก็มืดครึ้มทันที นางรู้ว่าหญิงผู้นั้นมักจะมีความคิดชั่วช้าเพียงแต่ไม่คิดว่าจะเลวทรามถึงเพียงนี้ บุตรสาวของตนเองกลับได้แต่งงานกับตระกูลใหญ่เป็นภรรยาเอกอย่างมีหน้ามีตา แต่กลับเลือกบุรุษที่เป็นม่ายลูกติดให้กับนาง คิดจะให้นางใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานไปชั่วชีวิต หึ ! ในเมื่อไม่ยั้งมือเช่นนี้ อย่าหาว่านางไร้ไมตรีก็แล้วกัน

          มู่อิงเยว่ให้สาวใช้นำเรื่องนี้ไปพูดให้หมัวมัวคนสนิทของท่านย่าได้ยิน เมื่อหลิวหมัวมัวได้ยินก็รีบนำความไปแจ้งกับฮูหยินผู้เฒ่าทันที ก่อนที่ท่านย่าของนางจะเรียกตัวบิดาและแม่เลี้ยงผู้นั้นไปพบ หลังจากนั้นก็คงไม่ต้องบอกว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

          เพราะในยามที่บิดาของนางเดินออกมาจากเรือนของท่านย่า ใบหน้าก็บึ้งตึงมืดครึ้มออกมาเช่นนั้น แน่นอนว่าจะต้องถูกท่านย่าของนางสั่งสอนเป็นแน่แท้ !

          ส่วนแม่เลี้ยงผู้นั้นของนางนอกจากจะถูกท่านย่าด่าแล้ว นางยังถูกสั่งว่าไม่ให้ยุ่งกับเรื่องแต่งงานของมู่อิงเยว่อีกต่อไป ทำให้ต่อจากนี้นางก็สามารถวางใจได้บ้างแล้ว แต่จะประมาทไม่ได้ เพราะสตรีผู้นั้นทั้งเจ้าเล่ห์และมากแผนการ แน่นอนว่าในยามที่นางได้ผลประโยชน์แล้วนางจะต้องไม่ยอมวางมือเป็นแน่ ! เห็นได้ชัดว่านางต้องการจัดการกับมู่อิงเยว่เป็นแน่

          เพราะในวันต่อมานางและพี่สาวในจวนก็ถูกเรียกตัวให้ไปไหว้พระสวดมนต์ด้วยกันที่อารามหลวง วันนี้เป็นวันดี ในทุก ๆ เดือนเหล่าสตรีชั้นสูงจะไปยังอารามหลวงเพื่อแข่งขันคัดพระคัมภีร์

          ความจริงก็เพียงเพื่อที่จะรวมตัวกันและมองหาคู่ครองเท่านั้น เป็นกิจกรรมของเหล่าคุณหนูคุณชายที่ยังไม่ออกเรือนได้มีโอกาสถูกตาต้องใจกัน

          มู่อิงเยว่รับรู้ได้ทันทีว่าการเดินทางไปอารามหลวงครั้งนี้จะต้องมีกับดักรอนางอยู่อย่างแน่นอน เพียงแต่นางไม่อาจแสดงออกได้เพราะไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้ว่านางคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ จึงทำได้เพียงผลักเรือตามน้ำ

          รถม้าจำนวนสองคันจอดเทียบบริเวณหน้าจวน ก่อนที่มู่อิงเยว่จะถูกไล่ให้ไปนั่งรถม้าคันหลังกับสาวใช้คนสนิทของนางตามลำพังเมื่อรถม้าคันหน้ามีคนนั่งจนเต็มแล้ว

          “น้องสี่ เจ้ากับสาวใช้ไปนั่งรถม้าอีกคันก็แล้วกันจะได้ไม่อึดอัด” มู่เหลียนกล่าว

          “เจ้าค่ะ” มู่อิงเยว่ทำเพียงรับคำแล้วเดินมาขึ้นรถม้าอีกคัน นางที่เป็นเช่นนี้ย่อมทำให้ผู้คนวางใจและคิดว่านางไม่อาจเป็นภัยต่อผู้ใด ที่สำคัญคือคนเหล่านั้นมักจะคิดว่านางรังแกง่าย เป็นเช่นนี้แม้จะดูอ่อนแอแต่ตรงกันข้าม กลับปลอดภัยเสียด้วยซ้ำ เพราะคนเหล่านั้นจะไม่มีทางรู้เลยว่านางคิดสิ่งใด

          “คุณหนู คุณหนูรองต้องคิดรังแกท่านอีกเป็นแน่เจ้าค่ะ” อันอันกล่าวกับคุณหนูของตน

          “เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว เจ้าคิดว่าพวกนางจะปล่อยให้โอกาสดี ๆ เช่นนี้หลุดมือไปได้งั้นหรือ ? สั่งให้องครักษ์เงาเพิ่มการคุ้มกันเถิด ข้ารู้สึกว่าวันนี้จะต้องเกิดเรื่อง”

          “บ่าวจัดการตามที่คุณหนูสั่งตั้งแต่ก่อนออกมาแล้วเจ้าค่ะ”

          มู่อิงเยว่ได้แต่ทอดถอนใจ นางอยากจะออกไปจากจวนแห่งนี้เต็มทนแล้ว การใช้ชีวิตอยู่กับแผนการทุกวันเช่นนี้มันไม่น่าสนุกเลยสักนิด