ตอนที่7

ตอนที่ 7

ครึ่งเดือนผ่านไป…

ในสายตาคนทั้งจวนติ้งถิงโหว นี่อาจเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ฮูหยินใหม่ต้องปรับตัวให้เข้ากับบ้านสามีแต่ช่างน่าเห็นใจนักที่สามีเช่นเฟิ่งเยี่ยน นั้นทอดทิ้งนางไม่กลับจวนและยิ่งไม่กลับเรือน แต่สำหรับหลิงเซียวแล้ว ครึ่งเดือนนี้ไม่ต่างจากสวรรค์เมตตานางที่สามีอำมหิตไม่กลับมารังแกตน

ตั้งแต่สวีเฟิ่งเยี่ยนได้ออกจากเรือนไปตั้งแต่รุ่งสางหลังวันเข้าแต่งงาน เขาไม่เคยกลับมาอีกเลย สตรีอื่นคงร่ำไห้น้ำตาท่วมเรือน เพราะสามีไม่พากลับบ้านเดิมตามธรรมเนียม แถมยังหายไปไร้เงาราวกับเขาลืมฮูหยินเช่นนางไปแล้ว เช่นนี้ในสายตาบ่าวไพร่และญาติ ๆ ฮูหยินใหม่ย่อมถูกมองว่าผูกใจสามีไม่ได้ นิสัยคงไม่ดี และเตรียมถูกเหยียดหยามเป็นแน่

แต่สำหรับหลิงเซียว การลืมตาตื่นขึ้นโดยไม่ต้องหวาดกลัวว่าจะถูกใครอีกคนบนเตียงทรมานครึ่งคืน หรือถูกทำให้กระดูกแทบแตกทั้งร่าง คือพรแสนประเสริฐจากสวรรค์ แต่ละวันสาวใช้ทั้งสาม กุ้ยอิง กุ้ยหนิง และกุ้ยชิง คอยดูแลอย่างดีไร้ความหมิ่นแคลน ทำให้นางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

พอไปคารวะท่านปู่กับเหล่าท่านอาทั้งสี่บ้าน แม้จะถูกแดกดันอยู่บ้าง แต่แค่ท่านปู่ชักสีหน้า ทุกคนก็เงียบไม่กล้ารังแกนาง นางถึงกับคิดว่าต่อให้เขาหายไปอีกหนึ่งปี นางก็ไม่คิดถึง มีเพียงการสวดมนต์ก่อนนอนทุกคืน…

...ขอให้เขาอย่ากลับมา

บ่าวไพร่ในเรือนเหลียนฮัวเองก็ค่อย ๆ เห็นภาพน่าทึ่งฮูหยินของพวกเขายิ้มบาง ๆ ระหว่างรดน้ำต้นโบตั๋น ดอกเหมย และกุ้ยฮวา ฮัมเพลงเบา ๆ ไม่เคยมีแววทุกข์ ไม่เคยลงโทสะใส่ผู้ใด แม้สามีไม่กลับเรือน บ่าวไพร่กลับค่อย ๆ เกรงใจฮูหยินท่านแม่ทัพมากขึ้นโดยปริยาย

และที่สำคัญที่สุดหลิงเซียวไม่เคยเอ่ยถามถึงสวีเฟิ่งเยี่ยนเลยสักครั้งไม่ถามว่าเขาอยู่ไหน ไม่ถามว่าจะกลับเมื่อไร ไม่แม้แต่ห่วงว่าเขายังมีชีวิตดีหรือไม่

นางใช้ชีวิตสบายประหนึ่งหญิงม่ายที่สามีทิ้งทรัพย์สมบัติไว้ให้ใช้เล่น ๆ มิใช่ฮูหยินแม่ทัพอวี้หลินผู้ดุดัน เขาไม่กลับเอง มิใช่นางไล่ นางไม่ผิดแม้แต่น้อย

ฝ่ายฮูหยินใช้ชีวิตสุขสบาย ส่วนฝ่ายสามีผู้ตั้งใจทิ้งภรรยาไว้เพียงลำพังเพื่อดูท่าทีว่านางจะอ่อนแอไหม จะร้องหาสามีหรือไม่ จะหวาดกลัวหรือส่งจดหมายเรียกเขากลับเรือนไหม

เพราะหากเป็นเช่นนั้น นางก็คือสตรีในกำมือเขา เนื่องจากสวีเฟิ่งเยี่ยนเพียงอยากข่มนางเท่านั้นเลยวางแผนไม่กลับจวนไม่กลับเรือน และปล่อยให้กู้หลิงเซียวเผชิญหน้าญาติใจแคบและบ่าวไพร่ที่ดีแต่เอาตัวรอดในจวนไปลำพัง แล้วรอดูผลในสามวัน…

...ทว่านี่ก็ผ่านไปครึ่งเดือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ทุกบ่าย อู่ถงจะกลับมาที่เรือนเหลียนฮัวเพื่อเอาเสื้อผ้าและของใช้ที่เจ้านายสั่ง ก่อนกลับค่ายอวี้หลินที่ตั้งอยู่นอกเมืองหลวงราวสามสิบหลี้ แล้วรายงานทุกอย่างที่เกิดขึ้นในจวน และทุกครั้ง…สวีเฟิ่งเยี่ยนถามประโยคเดิม

“ฮูหยินเป็นอย่างไรบ้าง” น้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาแข็งเครียดทุกครั้งอู่ถงก้มหน้ารายงานอย่างซื่อสัตย์

“ฮูหยิน…สบายดีมากขอรับ วันนี้นางเพิ่งปลูกต้นโบตั๋นเพิ่มด้วยตัวเอง หลังจากจัดการบัญชีของเรือนเหลียนฮัวเสร็จแล้ว”

วันถัดมา “ฮูหยินไปคารวะท่านโหวแต่เช้ามืด ท่าทางเรียบร้อยนอบน้อม ท่านโหวให้นางช่วยดูบัญชีสวนสมุนไพรที่ถิงโจวอยู่ครึ่งวันขอรับ”

อีกหลายวันผ่านไป “ฮูหยินกำลังทดลองทำขนมสมุนไพรสูตรใหม่ไปให้ท่านโหวชิม ดูรื่นรมย์มากขอรับ”

และอีกหลายวันต่อมา “วันนี้ท่านโหวให้ฮูหยินไปศึกษาชื่อของสมุนไพรในร้านเหอเซียงหยู่กับท่านหมอเฟิ่งหยวนขอรับ”

ทุกประโยคทำให้คิ้วของเฟิ่งเยี่ยนยิ่งขมวดเข้าหากันขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเรื่องที่ท่านปู่ให้หลิงเซียวไปเรียนรู้ชื่อสมุนไพรของร้านจากน้องชายแท้ๆ ของเขา ยิ่งฟังยิ่งหงุดหงิด เดือดจนอยากทุบโต๊ะให้พังเสียให้รู้แล้วรู้รอด

จนในที่สุดเขาต้องถามเสียงต่ำเหมือนพยายามกลั้นโทสะเต็มกำลังแผนจะกดศีรษะนางใต้ปลายเท้าพังไม่เป็นท่า เขาไม่รักนาง แค่ต้องการให้นางจำนน แต่เหตุใดถึงไม่ได้อย่างใจเช่นนี้เล่า?

“แล้วตลอดมานางเคยถามถึงข้าบ้างหรือไม่”

อู่ถงส่ายหน้า เขาเองยังรู้สึกเห็นใจนายขึ้นมาบ้าง คนกล้าทรมานตัวเองนอนในกระโจมในค่ายแสนจะคับแคบ ทั้งร้อยทั้งอับชื้นคงลำบากมาก แต่สิ่งที่ได้กลับตรงข้ามที่คิดเป็นพันหลี้

“ไม่เคยเลยขอรับ”

สวีเฟิ่งเยี่ยนถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ปลายนิ้วเคาะโต๊ะดังหนักราวจะเจาะไม้เนื้อแข็งให้ทะลุ สตรีผู้นั้นนางลืมเขาไปแล้วหรือ?!

หรือว่านางไม่เคยใส่ใจเขาแม้แต่น้อย?!

เขาเองยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงร้อนรุ่มนักคงเพราะแผนไม่สำเร็จกระมัง ใช่ น่าจะเป็นเช่นนั้น

“เจ้าไปสืบมาว่าฮูหยินช่วงนี้สนิทกับท่านหมอเฟิ่งหยวนมากเพียงใด” เขาสั่งด้วยอารมณ์พุ่งสูง

“ขอรับ!” อู่ถงรีบรับคำแล้วหายไปอย่างว่องไว ก่อนกลับมาพร้อมรายงานเรื่องราวตลอดครึ่งเดือนของกู้หลิงเซียวในจวนอย่างละเอียดว่าฮูหยินมีความสุขดี รื่นรมย์จนฮัมเพลงได้ทุกวัน ไม่แม้แต่ห่อเหี่ยวชั่วครู่ ต่อให้นางต้องกลับจวนกู้ลำพังไม่มีสามีตามไปนางก็ยังยิ้มแย้มทั้งขาไปและขากลับ แต่เรื่องที่สวีเฟิ่งเยี่ยนฟังแล้วเกิดลมร้อนแล่นออกจากหู คงเป็นช่วงหลายวันนี้ที่กู้หลิงเซียวดูสนิทสนมกับน้องสามีราวกับคุ้นเคยกันมานานแรมปี!

แม่ทัพหนุ่มโมโหขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลจนทหารองครักษ์ทั้งค่ายไม่กล้าเฉียดเข้าใกล้ทั้งวัน และยังลากยาวไปอีกสองวันเต็ม ๆ จนกระทั่งวันที่สิบเจ็ดที่เขาอยู่ค่าย สวีเฟิ่งเยี่ยนก็ทนไม่ไหว โบกมือสั่งอู่ถงเสียงลั่นราวประกาศศึก

“เตรียมม้า เย็นนี้ข้าจะกลับเรือน!”

อู่ถงถึงกับอ้าปากค้าง “แต่ท่านแม่ทัพ...”

“ข้าจะกลับ นั่นเรือนของข้า!” น้ำเสียงดุดันเหมือนพายุพัดคมดาบ ทำเอาคนทั้งค่ายหน้าถอดสีไปตามกัน

ด้านหลิงเซียวนั้นยามเย็นวันที่สิบเจ็ดหลังแต่งเข้าสกุลสวีลมปลายฤดูฝนพัดเอื่อยผ่านศาลาท้ายเรือน กลิ่นดอกเหมยกุ้ยฮวาลอยบาง ๆ ชวนให้สบายใจ นางนั่งบนเบาะผ้านุ่ม กินผลไม้ไปช้า ๆ กุ้ยหนิงรินชา กุ้ยชิงตรวจผ้าทอจากเรือนใหญ่เตรียมตัดชุดใหม่ ส่วนกุ้ยอิงกำลังเก็บบัญชีที่ท่านโหวมอบหมายให้นางตรวจเข้าไปในห้องหนังสือ

ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงบ เย็นใจเพราะไม่มีเงาแม่ทัพสวีให้ต้องระแวง โชคดีจริง ๆ ที่เขาไม่กลับเรือนมาตลอดสิบเจ็ดวัน หลิงเซียวคิดพลางจะหยิบผลไม้เพิ่มแต่โชคดีนี้…

...ดูเหมือนสวรรค์คงให้นางใช้จนหมดแล้ว

เสียงฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบดังมาตามทาง สาวใช้เวรยามรีบโค้งตัวรายงานด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

“ฮูหยินเจ้าค่ะ! หน้าประตูจวนใหญ่…ท่านแม่ทัพสวีกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”

กุ้ยอิงชะงัก หันไปด้านตะวันตก กุ้ยหนิงถึงกับมืออ่อน ทำถ้วยชาเอียงไปครึ่งใบ ส่วนกุ้ยชิงหน้าเปลี่ยนสี คงนึกถึงเรื่องสยองเมื่อสองปีก่อนสาวใช้ปีนเตียงท่านแม่ทัพหวังจะได้ดี แต่ถูกฟันคอ หัวขาดตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวขึ้นเตียงด้วยซ้ำ จนเรือนเหลียนฮัวก็กลายเป็นเขตต้องห้ามของหญิงสาวทั้งจวน

“ฮูหยิน…ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว จะออกไปต้อนรับหรือไม่เจ้าคะ” กุ้ยอิงกระซิบถามด้วยหัวใจสั่นไหว

หลิงเซียวหยุดมือ ใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะคิดถึง ไม่ใช่เพราะหวั่นไหวแต่ไม่อยากเจ็บตัวจนกระดูกแทบแหลกต่างหาก เพราะคืนเข้าหอบอกนางได้ดีทีเดียวว่าสวีเฟิ่งเยี่ยนเป็นบุรุษที่กระหายหินกินจุมาก

แต่อย่างไรก็ตาม ภายนอกนางเพียงกะพริบตาเบา ๆ วางผลไม้ลงอย่างสง่างาม สีหน้านุ่มนวลมั่นคงราวไม่กระทบสักนิด

“ต้องไปสิ” นางตอบด้วยท่าทางสงบสาวใช้ทั้งสามหน้าเสีย เพราะรู้ดีในเมื่อท่านแม่ทัพกลับโดยไม่ส่งข่าวล่วงหน้า มักไม่เคยมีเรื่องดี

ทว่าหลิงเซียวเพิ่งจะขยับตัวไม่ทันถึงสองก้าว เสียงฝีเท้าหนักก็ลอยเข้ามาจากด้านหน้าเรือนแล้ว ฝีเท้า นั้นดังชัดเจนและหนักแน่น ฟังแล้วเย็นยะเยือกจนคนทั้งเรือนแข็งทื่อ

นางคิดในใจว่าตนเองช้าไปแล้วจริง ๆ

อึดใจต่อมา สวีเฟิ่งเยี่ยนก็ก้าวเข้ามาจากลานหน้าเรือน ประตูไม้ถูกบ่าวชายผลักเปิดอย่างลนลานราวกลัวขวางทางจนทำท่านแม่ทัพอารมณ์เสีย เขาเดินเร็วยังกับพายุกรูเข้าบ้าน ไม่แชแม้ครึ่งก้าว มุ่งตรงไปศาลาหลังเรือนที่หลิงเซียวนั่งอยู่

เงาร่างสูงใหญ่ทอดลงบนพื้นก่อนตัวเจ้าของจะโผล่มาเต็ม ๆ ยามนี้สวีเฟิ่งเยี่ยนอยู่ในชุดฝึกเปื้อนฝุ่น ใบหน้าเข้มเคร่งจนบรรยากาศทั้งศาลาหม่นลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมดั่งคบเพลิงจ้องผู้เป็นภรรยาอย่างไร้เมตตา

สิ่งแรกที่เขาเห็นฮูหยินคนงามที่เขา’ ตั้งใจ’ ทอดทิ้งไว้ดูท่าทีของนางมาสิบเจ็ดวันแทนที่จะผอมโซร้องไห้ อ่อนแอ หรือล้มหมอนนอนเสื่อ แต่นี่นางกลับนั่งกินผลไม้อย่างเริงรื่น สีหน้าเย็นสงบราวพึ่งกลับจากชมสวน ไม่ใช่สตรีที่ถูกสามีทิ้งเฝ้าเรือนหอแม้แต่น้อย

ความเงียบปกคลุมจนสาวใช้ทั้งสามรวมถึงอู่ถงไม่กล้าหายใจแรงสวีเฟิ่งเยี่ยนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นเหมือนคมดาบ

“มีความสุขจริงนะ…ฮูหยินข้า”

คำพูดเฉือนเนื้อนั้นทำเอาคนทั้งศาลาตัวสั่นยกเว้นหลิงเซียวนางเพียงก้าวออกจากศาลาอย่างอ่อนช้อย ก้มศีรษะอย่างมีมารยาทงดงาม

“หลิงเซียวคารวะท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ” นางยิ้มบาง ๆ สุภาพนุ่มนวล “เรียนท่านแม่ทัพ ข้าสบายดีเจ้าค่ะ ขอบพระคุณที่ท่านใส่ใจ”

ไม่มีอารมณ์ใดในน้ำเสียงให้เฟิ่งเยี่ยนจับได้ทั้งประชดประชัน น้อยอกน้อยใจ หรือตัดพ้อต่อว่า

แต่ท่าทีเย็นสงบนี้ยิ่งทำให้สวีเฟิ่งเยี่ยนเดือดอยู่ในอกนางไม่ตกใจ ไม่ถามว่าทำไมเพิ่งกลับ ไม่แม้เผยรอยยินดีราวกับเขาจะมา หรือไม่มา ก็ไม่สร้างความต่างใดในชีวิตนางเลย

เขาก้าวเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าเหยียบพื้นไม้ดังก้องจนสาวใช้สะดุ้งเป็นระยะ

“กู้หลิงเซียว” เขาเรียกชื่อเต็มเน้นชัดทุกคำ

หลิงเซียวเงยหน้ามอง สายตาสงบไม่หวั่นไหว ไม่ต่อต้าน แต่กลับเหมือนบอกว่าไม่ว่ามีเขาหรือไม่มี นางก็ใช้ชีวิตได้ทั้งนั้น

ริมฝีปากสวีเฟิ่งเยี่ยนกระตุก ก่อนเอ่ยถ้อยคำที่ไม่รู้ว่ามีน้ำหนักจากโทสะที่นางทำเหมือนเขาไร้ค่าหรือความผิดหวังที่แผนบีบนางให้สยบอยู่แทบเท้าของเขาล้มเหลวกันแน่

“ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่ลำพังอีกแล้ว”

กุ้ยอิงสะดุ้ง กุ้ยหนิงหน้าซีด กุ้ยชิงเกือบทำสมุดบัญชีหล่นจนต้องรีบก้มเก็บ

ส่วนหลิงเซียวยังวางสีหน้าสงบเหมือนเดิม เพราะนี่มันเรือนของเขา นางจะค้านอันใดได้ แต่ในใจนั้น…

…สวรรค์…

เกรงว่านับจากนี้ ชีวิตนางคงหมดความสงบสุขแล้วจริง ๆ