ตอนที่6

ตอนที่ 6

หลังรับประทานอาหารมื้อแรกในฐานะฮูหยินแห่งเรือนเหลียนฮัวเสร็จ หลิงเซียวรู้สึกเหมือนวิญญาณที่หลุดลอยออกจากร่างไปในคืนเข้าหอกำลังค่อย ๆ กลับคืนร่างอีกครั้ง

“ฮูหยินเจ้าค่ะ” กุ้ยอิงวางชาร้อนลงเบื้องหน้า ทำสีหน้าปั้นยากอยู่มาก เพราะกลัวว่าตนเองพูดออกไปฮูหยินใหม่ของตนจะเสียใจ

“ตั้งแต่เช้าแรกหลังวันแต่งงาน ท่านแม่ทัพออกไปค่ายองครักษ์หน่วยอวี้หลินตั้งแต่ยามต้นยามเฉินเขาก็ยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะและเอ่อ...คาดว่าจะไม่กลับมาอีกหลายวัน”

ช้อนในมือหลิงเซียวแทบหลุด ไม่ใช่เพราะเสียใจแต่นาง ยินดีแทบโห่ร้อง “เจ้าว่าอย่างไรนะกุ้ยอิงพูดอีกครั้งสิ”

นางถามซ้ำเพื่อให้แน่ใจ น้ำเสียงกลับสดใสกว่าที่ตั้งใจจะควบคุมไว้ไม่ให้เผยความดีใจออกไปให้สาวใช้ทั้งสามได้เห็น

กุ้ยอิงพยักหน้ายืนยันสงสารเจ้านายใหม่เหลือเกินสตรีใดเล่าจะไม่เสียใจที่สามีทอดทิ้งไปตั้งแต่วันแรกหลังผ่านคืนเข้าหอจนป่านนี้ยังไม่กลับมาแล้วคงไม่กลับมาอีกนาน ท่านแม่ทัพช่างใจร้ายเกินไปนัก

“เจ้าค่ะ พี่อู่ถง ทหารรับใช้คนสนิท เพิ่งมาเอาชุดเปลี่ยนไปให้ท่านแม่ทัพเมื่อครู่ก่อนที่ฮูหยินจะตื่น”

ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มทันที แบบห้ามไม่อยู่ “ดียิ่ง…”

แล้วหลิงเซียวก็ชะงัก เพราะทั้งกุ้ยอิง กุ้ยชิง และกุ้ยหนิงมองนางตรง ๆ ราวกับจะบอกว่า ‘ฮูหยินยินดีหรือเจ้าค่ะ?’

โอ้สวรรค์… นางคิดดังไปสินะ?

หลิงเซียวรีบเก็บสีหน้า ย้ำกับตนเองซ้ำ ๆ ว่านับจากนี้ห้ามลืมว่าตนคือฮูหยินแม่ทัพสวี จะดีใจจนออกนอกหน้าที่สามีไม่กลับเรือนเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

นางรีบยกถ้วยชาขึ้นจิบ กระแอมหนึ่งทีเพื่อกู้ฟอร์มในทันที “ข้ากล่าวว่า ‘เช่นนั้นหรือ’ พวกเจ้าฟังว่าอันใดกันหรือทำสีหน้าประหลาดนัก”

พอฮูหยินกล่าวเช่นนั้นทั้งสามสาวใช้รีบหันสบตากันไปมาอยู่อึดใจ ก่อนที่กุ้ยอิงและกุ้ยชิงจะคิดตรงกันนัดว่า ฮูหยินคงลำบากไม่น้อยในคืนเข้าหอพอได้ฟังว่าท่านแม่ทัพจะไม่กลับเรือนอีกหลายวัน จึงได้ยินดีขนาดนี้… เพราะพวกนางแน่ใจว่าตนเองฟังไม่ผิดแถมยังเห็นชัดเจนถึงแววยินดีกระจ่างอีกด้วย

แต่แล้วกุ้ยหนิงที่เด็กที่สุดกลับถามออกมาซื่อ ๆ เพราะไม่รู้เช่นสองคนรุ่นพี่จนถูกกุ้ยอิงตีแขนเตือน

“แต่บ่าวได้ยินว่า ‘ดียิ่ง!’ นะเจ้าค่ะ”

“อย่าพูดซี้ซั้ว!” กุ้ยชิงกระซิบดุอีกคน ส่วนกุ้ยอิงถลึงตาใส่น้องเล็กสุดในพวกนางทั้งสามคนอย่างตำหนิ ตามประสาคนที่เคยอยู่เรือนหลักมาก่อน ต่างจากเด็กสองคนที่เพิ่งขยับจากลานซักล้างขึ้นมาเป็นสาวใช้ประจำเรือน

หลิงเซียวรีบแก้ตัวอย่างว่องไว “ใช่ที่ไหนกัน ข้าจะดีใจที่ท่านแม่ทัพไม่กลับจวนได้อย่างไร ข้ารู้สึกน้อยใจและไม่มั่นคงจะตาย…”

แต่ในใจนางกลับโล่งอกจนเกือบลอยขึ้นฟ้า น้อยใจอันใดกัน ยิ่งเขาไม่กลับนางก็ยิ่งสบายใจนัก!

คิดแล้วยังถอนหายใจแผ่ว ๆ ก่อนมองสาวใช้ทั้งสามอย่างสงบขึ้น เพราะกำลังจะกล่าวเรื่องสำคัญ

“ต่อไปพวกเจ้าคงต้องลำบากช่วยข้าอีกมาก ข้ายังใหม่กับจวนนี้ ทั้งเรือนนี้ ทั้งเจ้านายคนอื่น ๆ” น้ำเสียงอ่อนลงอย่างจริงใจ

กุ้ยอิงยิ้มอ่อนโยนก่อนตอบ“ฮูหยินวางใจเถิดเจ้าค่ะ เรือนเหลียนฮัวคือเรือนส่วนตัวของท่านแม่ทัพในยามนี้ก็คือเรือนของท่านด้วย พวกเรานับจากนี้ก็เป็นคนของฮูหยินเช่นกัน”

กุ้ยหนิงพยักหน้าถี่ ๆ สนับสนุนคำของสาวใช้รุ่นพี่ “ใช่เจ้าค่ะ หากไม่มีฮูหยิน พวกเราก็คงเป็นบ่าวลานซักล้างไปทั้งชีวิตดังนั้นนับว่านี้พวกเราคือคนของฮูหยินตลอดไป”

กุ้ยชิงชูกำปั้นเล็ก ๆ อย่างมุ่งมั่น “ข้าก็จะช่วยฮูหยินเต็มที่เจ้าค่ะ!”

เสียงสดใสของสองเด็กสาวทำให้หลิงเซียวอดยิ้มไม่ได้ ความอบอุ่นเล็ก ๆ ผุดขึ้นในใจนางอย่างง่ายดาย

‘ในเมื่อแต่งเข้ามาแล้ว ก็ไม่มีทางหันหลังกลับ’ ถึงจะอยากกลับหลังหันตอนนี้เกรงว่านางจะไม่มีจวนเดิมให้กลับไปอีกแล้ว เพราะท่านพ่อไม่ต้องการ ท่านย่ายิ่งไม่รับคืนมีเพียงสู้ไปให้สุดทาง หากสุดท้ายไม่ไหวจริง ๆ นางก็แค่ขอหย่า

แต่ก่อนจะหย่ากับสามี นางจำต้องมีต้นทุนสำหรับเริ่มชีวิตใหม่เสียก่อน…

รุ่งสางวันถัดมา หมอกอ่อนเหนือจวนติ้งถิงโหวลอยบางราวผืนผ้าขาว หลิงเซียวลุกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันเปลี่ยนสี นางล้างหน้าเช็ดตัว แต่งกายด้วยกิริยาเรียบนิ่ง กว่าจะเรียบร้อยก็ล่วงไปกว่าครึ่งชั่วยาม

ปลายยามเหม่านางจึงออกเดินตรงไปยังเรือนหลัก มีเพียงกุ้ยอิงติดตามไปด้วย ส่วนกุ้ยหนิงและกุ้ยชิงอยู่ประจำเรือนเหลียนฮัว ทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตเรือนใหญ่เพื่อคารวะผู้อาวุโสในจวนเป็นครั้งแรกหลังแต่งเข้าบ้านสามี

ลานหินหน้าศาลากว้างยังเย็นยะเยือก ทว่าหัวใจของกู้หลิงเซียวกลับสงบจนไร้ระลอก คล้ายสระน้ำยามเดือนดับที่ซ่อนปลายกระบี่ไว้ใต้ผิวน้ำ นางรู้ดีว่าตระกูลสวีคือสายหมอหลวงเก่าแก่ เคียงข้างฮ่องเต้และเชื้อพระวงศ์มาหลายชั่วคน

ติ้งถิงโหว ผู้อาวุโสใหญ่แห่งบ้าน นั่งบนเก้าอี้ไม้แกะลายงดงาม ใบหน้าเยือกเย็น สายตานิ่งราวผู้คุมผืนน้ำกว้างที่รับรู้ทุกความสั่นไหวโดยไม่ต้องเอ่ยถาม หลิงเซียวก้าวขึ้นไปคารวะอย่างสง่างาม ช้า พอดี ไม่โอ้อวด

“ลุกขึ้นเถิด หลิงเซียว” เสียงท่านปู่นุ่มลึกแต่ทรงอานุภาพจนทุกคนสำรวม ไม่กล้าแสดงรังเกียจต่อหลานสะใภ้คนโตที่ดูเหมือนยากจน ไม่มีแม้สาวใช้ติดตามจากจวนกู้นั่นก็เพราะท่านโหวดูให้ท้ายนางมากนั่นเอง

“หน้าตาน่าเอ็นดูนักเด็กคนนี้ กิริยาก็งดงาม” ท่านปู่เอ่ยชม ไม่เอ่ยถึงเรื่องหลังวันแต่งงานที่นางไม่อาจมายกน้ำชาคารวะตามธรรมเนียมจนผ่านมาถึงสามวัน

หลิงเซียวเพียงยิ้มบาง น้อมศีรษะกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณท่านปู่ที่เอ็นดูหลิงเซียวเจ้าค่ะ”

อาสะใภ้รอง จวี๋ซื่อ ฮูหยินเอกของท่านอารอง ยิ้มละไม รอยยิ้มงดงามแต่ปิดบังความคิดได้แนบเนียนนัก มองเหมือนเอ็นดู ทว่าแววตากลับประหนึ่งกำลังชั่งน้ำหนักสะใภ้ใหม่อยู่เงียบ ๆ หลิงเซียวรู้สึกถึงปลายหนามจากรอยยิ้มนั้น จึงยิ้มหวานกลับไปแบบไร้เดียงสาให้อีกฝ่ายชมเล่น

อยู่ในอารามแม่ชีมาเก้าปี ไหนจะสกุลกู้ที่บิดาไม่ใส่ใจ มารดาเลี้ยงใจร้าย ท่านย่ายึดแต่ผลประโยชน์การแสร้งไร้เดียงสาตบตาคน นางถนัดนัก

หลิงเซียวเหลือบมองท่านอารอง สวีเฟยเหยา แพทย์หลวงชื่อดัง น้องชายแท้ ๆ ของบิดาของแม่ทัพเฟิ่งเยี่ยนผู้ล่วงลับไปนานปี เขายิ้มอ่อนคืนมา ไม่เห็นเล่ห์เหลี่ยมใด แต่คนเราตัดสินจากแรกพบไม่ได้ ต้องดูกันนาน ๆ

“พักผ่อนจนหายดีแล้วใช่หรือไม่ หลิงเซียว เจ้าพึ่งเข้าบ้านใหม่ท่านอาได้ข่าวว่าเจ้าป่วย” ท่านอารองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอารี

หลิงเซียวรีบประสานมือ ตอบกลับอย่างอ่อนหวาน“ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะท่านอา ขอบคุณที่เมตตาหลานสะใภ้ที่ฝากยาสมุนไพรไปให้”

บรรยากาศยังเรียบลื่นอยู่ไม่นาน ก็ถูกสะกิดให้ค่อย ๆ ร้อน เมื่อเว่ยอี๋เหนียง ภรรยารองของท่านอารองยกชาหอมขึ้นจิบก่อนกระแอมเบา ๆ น้ำเสียงหวาน แต่คำพูดเต็มไปด้วยหนามแหลม

“สะใภ้ใหญ่ของเรานี่ช่างเรียบร้อยเสียจริง สินเดิมก็น้อย คนจากเรือนเดิมก็ไม่ติดตามมาแม้แต่คนเดียว คงต้องปรับตัวหนักหนาแน่แท้”

เว่ยอี๋เหนียงเว้นช่วง ก่อนกล่าวต่อด้วยเสียงหวานลงพิษ“หลังคืนเข้าหอถึงกับล้มหมอนนอนเสื่ออยู่สามวันสามคืน ไม่อาจมายกน้ำชาคารวะผู้ใหญ่ ต้องปรับตัวให้ดีนะ ประเดี๋ยวจะขายหน้าไปถึงแม่ทัพเฟิ่งเยี่ยนหากเรื่องลือออกนอกจวน”

คำเหน็บแนมชัดเจนจนสาวใช้ข้างหลังยังลอบมองหน้ากัน หลิงเซียวก้มศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยสีหน้าไร้เดียงสาแท้าน่าเห็นใจ

“ขอบคุณเว่ยอี๋เหนียงที่ชี้แนะเจ้าค่ะ หลานสะใภ้จะปรับตัวให้มาก”

ติ้งถิงโหวยกถ้วยชาช้า ๆ ก่อนวางลงดัง กึก เบา ๆ แต่กลับทำให้ทุกคนชะงักราวถูก ตวาดใส่ ด้วยกิริยาพร้อมกัน

“เว่ยอี๋เหนียง หลิงเซียวเป็นสะใภ้ที่ข้าเลือกเอง นางจะมีหรือไม่มีอะไร…ไม่ใช่ประเด็น วันก่อนนางเพิ่งผ่านคืนเข้าหอ เจ้าเองก็เป็นสตรี จะไม่เข้าใจนางจริงหรือ”

เว่ยอี๋เหนียงหน้าแข็งค้าง รีบขออภัยเสียงแผ่วก่อนปิดปากสนิท บ้านสามกับบ้านสี่เห็นท่าทีเช่นนั้นก็ไม่กล้าแตะหลานสะใภ้คนโตอีกในเมื่อคนปกป้องคือติ้งถิงโหวทั้งคน

จวี๋ซื่อหลุบตามองถ้วยชาในมือในขณะภายในใจนางกำลังคิดบางสิ่งเงียบงัยส่วนสวีเฟยเหยาก็มองหลิงเซียวด้วยแววเห็นใจ

ส่วนหลิงเซียว…ก้มหน้าเรียบนิ่ง แต่ภายในใจของนางกำลังยิ้มกว้างท่านปู่นี่ช่างน่ารัก นางควรจดชื่อไว้ในบัญชีลับหมวด ผู้สนับสนุนหลัก สินะ

เมื่อแต่ละคนเผยนิสัย นางเองก็เผยความเงียบเฉียบคม ต้อนรับอย่างมารยาทจนจบ จากนั้นจึงเดินออกจากศาลา กุ้ยอิงรีบตามมากระซิบ

“ฮูหยิน เหนื่อยไหมเจ้าคะ?”

หลิงเซียวหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“ไม่เหนื่อยหรอก แค่รู้สึกว่าบ้านนี้อบอุ่นดี…ทุกคนต้อนรับข้าเต็มที่จริง ๆ”

กุ้ยอิงสะดุ้งเฮือก “เอ่อ…เจ้าค่ะ”

หลิงเซียวก้าวเดินอย่างสงบ แต่ในใจนับรายชื่อผู้คนไปทีละคนว่าใครเป็นใครเว่ยอี๋เหนียงเป็นคนพูดตรงแต่ปากมีพิษ ส่วนจวี๋ซื่อมีรอยยิ้มหวานแต่ใจคำนวณผลได้ผลเสียตลอดเวลา ท่านอารองสวีเฟยเหยาใจดีแต่ต้องสังเกตยาว ๆ ส่วนบ้านสามกับบ้านสี่นั้นเป็นพวกสังเกตคนได้เปรียบ หากใครเสียที สองบ้านนี้จะกระทืบซ้ำทันที กับเหล่าสาวใช้แต่ละคน ยังไม่รู้สังกัดว่าเป็นคนของใครบ้าง และแน่นอนท่านปู่เป็นคนเดียวที่เอ็นดูนางจากใจจริง

เงาของนางทอดยาวตามแสงแดดเงาของสตรีอ่อนโยน…ที่แอบเก็บเขี้ยวไว้ในอกเริ่มชีวิตวันที่สี่ก็สนุกถึงเพียงนี้ อีกหน่อยจะสนุกยิ่งกว่าไหมนะ…

หลิงเซียวส่งยิ้มบางๆ ก่อนเดินกลับเรือนเหลียนฮัว งดงามราวกลีบดอกเหมยลอยตามลม…ทว่าในกลีบเหมยนั้น อาจซ่อนคมมีดไว้ก็ได้