19

“ก็ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่าว่าข้ากินเท่าใดก็หาได้รู้สึกอิ่มไม่ มีแต่ความอยากเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าใส่สมุนไพรอันใดลงไปในสำรับนี้หรือถึงได้แสดงผลข้างเคียงแปลกนัก” ท่านแม่ทัพใหญ่ดึงเรือนร่างของภรรยาลงมานั่งบนหน้าตักแกร่งแล้วถือวิสาสะซุกลำคอขาวเนียนพลางจุมพิตฟอดใหญ่ ๆ ด้วยความมันเขี้ยวอยากจับนางฟัดให้จมเตียงอีกรอบ ทว่าต้องหักห้ามใจเอาไว้เสียก่อนเพราะจากที่เขาสำรวจร่างกายนางหลังร่วมรักกันเสร็จ กลีบบุปผางามบอบช้ำ แดงเถือกมิใช่น้อยด้วยต้องรองรับอารมณ์ของเขายาวนานติดต่อกันเกือบถึงสองชั่วยาม

“ข้าใส่ยาเสน่ห์เจ้าค่ะ ข้าทำของใส่ท่านพี่ โอม จงรักข้า หลงข้า กินข้าวไม่ได้ ร้องหาแต่ข้า” เป่ยลี่ขยับปากมุบมิบร่ายคาถาเวทมนตร์แล้วหันกลับไปเป่าใส่ศีรษะของสามี “หลงข้าหรือยังเจ้าคะ”

“เฮือก!” ท่านแม่ทัพส่งเสียงร้องคำรามดังกึกก้องในลำคอแล้วเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาทาบอก “ข้ารู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างพุ่งเข้ามากระทบร่าง รึข้าอาจโดนเสน่ห์เจ้าเข้าเต็ม ๆ แล้วเป่ยลี่ หากเป็นเช่นนั้น…” เขามุดใบหน้าซุกลงบนลำคอขาวเนียนแล้วส่ายศีรษะเบา ๆ จนนางรู้สึกจักจี้เปล่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา

“ทะ…ท่านพี่ ฮ่า ๆ ข้าจักจี้เจ้าค่ะ” นางดิ้นพล่าน เสียงหัวเราะคิกคักแห่งความสุขสมของทั้งสองคนดังไปจนถึงเรือนเล็กของฮูหยินรองลู่ฟางเหนียนซึ่งกำลังนั่งเย็บผ้าแพรงามเพื่อมอบให้แก่มารดาสามีหวังฝากเนื้อฝากตัวให้เฉินฮูหยินเมตตาเอ็นดูนางในฐานะสะใภ้อีกคนหนึ่ง “ข้ายอมแล้วเจ้าค่ะ ฮ่า ๆ พอแล้วเจ้าค่ะ”

“ยอมหรือ? เจ้ายอมแล้วเช่นนั้นหรือ” ท่านแม่ทัพใช้แววตากรุ้มกริ่มเอ่ยถามภรรยา ส่วนฝ่ามือก็เริ่มวุ่นวายกับอาภรณ์ของนางไม่เลิก

“ข้าไม่ได้หมายถึงยอมเช่นนั้นเสียหน่อยเจ้าค่ะ” เป่ยลี่รีบแก้ไข เพราะรู้ดีว่าพ่อคนกะล่อน ชอบข่มเหงรังแกจนนางสลบคาเตียงเจ้าเล่ห์และชอบตีหน้ามึนสักเพียงใด “หยุดความคิดที่จะจับข้ากินอีกรอบเลยนะเจ้าคะ ร่างกายข้าตอนนี้แทบไม่มีเรี่ยวมีแรงหลงเหลืออยู่แล้ว ขอข้าพักบ้างเถิดเจ้าค่ะ แล้วพรุ่งนี้ข้าจะตามใจท่านพี่ทั้งวันเลย ดีหรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าพูดเองนะเป่ยลี่” แววตาเขาเริ่มเป็นประกายลุกวาว เมื่อได้ฟังข้อเสนอจากริมฝีปากของภรรยาที่ค่อนข้างน่าสนใจมากทีเดียว…จะตามใจเขาทั้งวันเช่นนั้นหรือ แค่คิดและจินตนาการภาพตามเลือดลมปราณในร่างกายก็สูบฉีดพลุ่งพล่านอยากรีบนอนหลับแล้วตื่นขึ้นมาวันพรุ่งนี้เลยเสียจริง

“เก็บอาการเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะท่านพี่ หากผู้ใดมาเห็นเข้าคงเอาไปร่ำลือกันสนุกปากว่าท่านแม่ทัพใหญ่ตระกูลเฉินเสพติดเรื่องอย่างว่าจนหาขาดได้ไม่เป็นแน่” นางชำเลืองสายตาแลสามีที่กำลังแสดงความดีใจออกนอกหน้าพลันรู้สึกเอือมระอามองบนเล็กน้อยก่อนจะกล่าวห้ามปรามเพื่อให้เขาสงวนกิริยา

พอได้เห็นกิริยาอาการดีใจออกนอกหน้าของแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางถึงเรื่องที่นางจะตามใจเขาตลอดทั้งวัน นางก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเหมือนกันว่านางกำลังคิดผิดหรือไม่ที่เปิดทางให้บุรุษหื่นกามผู้นี้ข่มเหงรังแกจนอาจไม่ได้ออกไปเดือนเห็นตะวันเช่นคืนเข้าหอคืนแรก ซึ่งนางยังจำความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่างกายได้เป็นอย่างดี…

“อาการข้ามันเห็นชัดขนาดนั้นเลยหรือ”

“ท่านพี่ยังกล้าถามนะอีกหรือเจ้าคะ” นางส่ายศีรษะเล็กน้อย “อ้อ! ท่านพี่พาคุณหนูลู่ฟางเหนียนไปกราบไหว้ที่ศาลบรรพชนแล้วหรือเจ้าคะ”

“ยัง” ท่านแม่ทัพตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ

“ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าท่านพี่ต้องพานางไปกราบไหว้ศาลบรรพชนเพื่อแนะนำให้แก่บรรพบุรุษได้รู้จักในฐานะสะใภ้รองตระกูลเฉิน” จะไม่ให้นางเป็นเดือดเป็นร้อนแทนได้อย่างไรกันเล่า…ถึงนางจะไม่ยินดีกับการแต่งภรรยารองของสามี แต่นางก็เข้าใจหัวอกสตรีด้วยกันการทำเช่นนี้เท่ากับท่านพี่หาได้ให้เกียรติลู่ฟางเหนียนและครอบครัวของนางเลยสักนิดไม่ หากทางฝั่งโน้นทราบความเข้าจะมิมีปากเสียงเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตหรอกหรือ

“เป่ยลี่ ข้ากำลังอารมณ์ดี เจ้าอย่าพูดถึงสตรีอื่นตอนนี้ได้หรือไม่” ท่านแม่ทัพเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

“สตรีอื่นที่ไหนกันเล่าเจ้าคะท่านพี่ ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าท่านพี่แต่งนางเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะภรรยารองหาใช่คนอื่นคนไกลไม่” นางถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วล้มตัวนั่งลงหันหน้าเข้าหาเขาเพื่อพูดคุยกันให้รู้เรื่อง

“แต่เจ้าก็รู้มิใช่หรือเป่ยลี่ว่าข้าหาได้เต็มใจไม่ ที่ข้าต้องแต่งนางเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะสะใภ้เพราะรับสั่งของฮ่องเต้และบุญคุณที่ตระกูลเฉินต้องทดแทนให้กับคนตระกูลลู่เพียงเท่านั้น”

คิดในมุมกลับกันสามีของนางเป็นเช่นนี้ก็ดี นางจะได้ไม่ต้องกังวลว่าวันหนึ่งฐานะภรรยาในนามอาจพัฒนาความสัมพันธ์จนก่อเกิดเป็นความรักจริง ๆ หรือไม่

“ข้ารู้เจ้าค่ะท่านพี่ ข้ารู้ว่าที่ท่านพี่ทำเพื่อตอบแทนบุญคุณสกุลลู่เท่านั้น แต่การที่ท่านพี่ทำเช่นนี้ก็หาใช่เรื่องถูกต้องไม่ ในเมื่อแต่งนางเข้ามาแล้ว ต่อให้มิมีใจรักใคร่ มิมีใจสเน่หา เพียงเมตตาและให้เกียรตินางในฐานะภรรยาอีกคนเถิดเจ้าค่ะ” เพราะนางรู้ดีว่าการที่ต้องตกอยู่ในความรู้สึกเช่นนั้นมันเจ็บปวดทุกข์ทรมานเพียงใด

ต่อให้มารดาสามี น้องสาวสามีหรือบ่าวรับใช้ในจวนจะไม่เคยให้เกียรติ ไม่เคยนับว่านางเป็นสะใภ้ของตระกูลเฉิน ซ้ำยังมองนางเช่นกาฝาก เช่นเห็บหมัดที่เกาะอยู่บนขาของท่านแม่ทัพแล้วคอยดูดเลือดดูดเนื้อ จนแสดงอาการรังเกียจออกมาโดยมิมีผู้ใดสนใจเลยว่านางจะรู้สึกเช่นไร

ทว่าในความโชคร้ายยังมีความโชคดีแฝงซ่อนอยู่เสมอ ผู้อื่นจะคิดหรือจะมองนางเช่นใดนางหาได้สนใจและเก็บเอามาใส่ใจไม่ ขอเพียงสามีของนางยังรัก ยังให้เกียรติและทำให้นางเชื่อมั่นว่าตราบใดที่ยังมีเฉินซือหยางอยู่ข้าง ๆ เขาจะมิมีวันยอมให้ใครมารังแกนางได้เป็นอันขาด เพียงเท่านั้นก็นับว่าเป็นวาสนาสูงสุดสำหรับสตรีคนหนึ่งที่ต้องต่างบ้านต่างเมืองเพื่อแต่งออกเรือนไปกับสามีแล้ว

“ข้าเพียงแต่ต้องพานางไปกราบไหว้ศาลบรรพชนใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าทำหน้าบูดบึ้งเช่นนี้สิเจ้าคะ เดี๋ยวจะแก่ก่อนวัยเอานะ” นางใช้สองฝ่ามือประคองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังขมวดคิ้ว ส่งสายตาเบื่อหน่ายอย่างจำยอมเพราะคร้านจะถกเถียงกับนาง

“แล้วเจ้าเคยโดนคนแก่จับกดจนจมเตียงหรือไม่เล่าเป่ยลี่” ท่านแม่ทัพเลิกคิ้วถามอย่างกวนตีน

“ทะ…ท่านพี่” ใบหน้าของนางร้อนระอุ แดงผ่าวคล้ายผลตำลึงที่ใกล้สุกเต็มที แล้วรีบก้มหน้างุดด้วยความขัดเขินจึงมิกล้าสบสายตากรุ้มกริ่มของเขาเพราะเกรงว่านางอาจหลงคารมคมคาย หวั่นไหวไปตามอารมชั่ววูบ พอรู้ตัวอีกทีคงนอนราบอยู่บนเตียงใหญ่ในสภาพที่เสื้อผ้าอาภรณ์โดนปลดเปลื้องเปลือยกายอยู่ต่อหน้าบุรุษแล้วกระมัง

สามีของนางไว้เนื้อเชื่อใจได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องบนเตียง ที่เอะอะเขาก็พร้อมจะเขมือบนางกินได้ทุกเมื่อ มิว่าจะเสร็จสมเเตะขอบสวรรค์ไปแล้วกี่รอบต่อกี่รอบก็ตาม