18

“ข้าคงโดนยาเสน่ห์เจ้าเข้าแล้วกระมังเป่ยลี่ ทำกับหมอคนใดหรือเหตุใดถึงทำให้ข้าลุ่มหลงได้ถึงเพียงนี้” ว่าแล้วเขาก็โน้มหน้าลงจุมพิตบนบ่าขาวเนียนอย่างนุ่มนวลอ่อนหวาน

“หากมีหมอดีเช่นที่ท่านพี่ว่าจริง ข้าก็อยากลองไปทำบ้างเจ้าค่ะ ท่านพี่จะได้รักข้า หลงข้าและมิชายตาแลสตรีนางใดอื่นอีกนอกจากข้า” ถ้อยคำของนางเต็มไปด้วยความหึงหวง แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสามีมิอยากให้ผู้ใดใช้ร่วมกัน

“เท่านี้ข้าก็รักเจ้า หลงเจ้ามากเสียจนไม่สามารถชายตาแลสตรีนางอื่นได้อีกแล้ว” ท่านแม่ทัพจับภรรยาหันหน้าเข้าหาเขา แล้วประคองสองฝ่ามือนุ่มนิ่มขึ้นมาเสมอแผงอกแกร่ง “ข้ารู้ว่าเจ้ายังกังวลเรื่องคุณหนูลู่ฟางเหนียน กลัวว่าวันหนึ่งข้าอาจจะใจอ่อนแล้วเผลอตกหลุมรักนางอีกคน แต่ข้าขอให้เจ้าเชื่อใจพี่ได้หรือไม่ เชื่อใจสามีของเจ้าคนนี้ว่าข้าจะไม่มีวันผิดสัญญาต่อเจ้าและท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าเป็นอันขาด”

“ข้าขอโทษเจ้าค่ะท่านพี่ที่ข้างี่เง่าอีกแล้ว” เป่ยลี่ก้มหน้างุดอย่างรู้สึกผิด นี่กิริยาอาการของนางแสดงออกชัดเจนถึงเพียงนั้นเลยหรือเหตุใดท่านพี่จึงมองออกเล่า “ทั้ง ๆ ที่ข้ารู้ว่าท่านพี่จะมีภรรยาสักกี่คนก็ได้ แต่ทุกครั้งที่ข้าคิดว่าท่านพี่จะทำกับสตรีนางนั้นเช่นเดียวกับข้า ข้าก็รู้สึกหึงหวง หงุดหงิด อยากจะร้องไห้ทุกทีเลยเจ้าค่ะ ข้าดูเป็นคนเห็นแก่ตัวมากใช่หรือไม่เจ้าคะ”

เป่ยลี่ รีบโผตัวเข้าโอบกอดเรือนร่างใหญ่ของสามีแล้วซบหน้าลงบนอกแกร่งอก เพื่อระบายความอึดอัดคับแน่นในหัวใจที่มันไม่เคยจางหายลงได้สักที และเมื่อผ่านไปเพียงครู่เดียวบุรุษก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความเปียกชุ่มที่แทรกซึมผ่านอาภรณ์เข้ามาโดนเนื้อตัวเขาแสดงให้เห็นว่า นางกำลังร้องไห้

“ไม่เลยเป่ยลี่ การที่เจ้าแสดงความรู้สึกของเจ้าออกมาให้ข้าได้รับรู้ ข้าไม่เคยมองว่าเจ้างี่เง่าเลยสักครั้ง ข้ากลับชอบเสียอีก ชอบเวลาที่เจ้าหึงหวง ชอบเวลาที่เจ้าแง่งอน ชอบเวลาที่เจ้าน้อยใจ เอามือกอดอก เชิดหน้าใส่ข้าเหมือนเด็กน้อยวัยเก้าขวบ” ท่านแม่ทัพเอื้อนเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางรีบใช้ฝ่ามือหนาลูบเส้นผมยาวสลวยสีดำขลับของนางเพื่อปลอบประโลม “และที่สำคัญการที่เจ้าไม่อยากให้ข้ารัก ชอบพอหรือชายตาแลสตรีนางอื่น หาใช่ว่าเจ้าเป็นคนเห็นแก่ตัวไม่น้องพี่ เจ้ามีสิทธิ์หึงหวงแสดงความเป็นเจ้าของในตัวข้าทุกอย่างเพราะเจ้าเป็นภรรยาข้า เป็นหญิงที่ข้ารักอย่างไรเล่า”

ตั้งแต่ท่านแม่ทัพรู้จักกับเป่ยลี่ สตรีซึ่งเป็นดั่งดอกไม้งามเบ่งบานกลางแคว้นเหยี่ยชิงที่ส่งกลิ่นหอมยวนยั่วให้เหล่าบุรุษทั้งขุนนาง เสนาบดี และเชื้อพระวงศ์ต่างก็หมายตาอยากเด็ดดอมดอกไม้งามดอกนี้เอาไปใส่แจกันประดับบารมีข้างกายแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งนับว่าเขาคือผู้โชคดีคนนั้นใช่หรือไม่ที่แม้มีหลายมือยื่นเข้ามามายทว่ากลับเป็นเขาที่ได้คว้าดอกไม้ดอกนี้มาเชยชม

เขาไม่เคยเห็นเป่ยลี่ร้องห่มร้องไห้หนักหน่วงเช่นนี้มาก่อน หญิงสาวเป่ยลี่ที่เขาเคยรู้จักและเผลอตกหลุมรักเข้า ใบหน้าของนางอิ่มเอิบเต็มไปด้วยความสดใสร่าเริง ซ้ำยังช่างพูดช่างจา ช่างฉอเลาะจนผู้ใหญ่หลายคนนึกเมตตาเอ็นดู

เขายังจดจำรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของนางได้ดี เพราะมันคือสิ่งที่ทำให้เขาสามารถลืมความทุกข์ใจได้หมดสิ้น แล้วไยดอกไม้ดอกงามต้องบอบช้ำมีรอยขีดข่วนเพราะมือของเขาที่ตั้งใจว่าจะรักษานางอย่างดีเช่นนี้ด้วยเล่า

“ท่านพี่คิดเช่นนั้นจริง ๆ หรือเจ้าคะ” นางกลัวว่าความหึงหวงสามีเกินงามของนาง จะทำให้เขาไม่พอใจ รู้สึกนึกรำคาญแล้วนำไปสู่ความเบื่อหน่ายจนในสุดก็ต้องหาความสุขจากสตรีอื่นใส่ตัวแทน นางหาได้อยากให้เป็นเช่นนี้ไม่!

“แล้วไยข้าต้องโกหกเจ้าด้วยเล่า ไม่ร้องไห้นะเด็กดี” ท่านแม่ทัพเลื่อนสองฝ่ามือขึ้นไปประคองใบหน้านุ่มนิ่มเอาไว้แล้วใช้นิ้วหัวแม่โป้งเช็ดหยาดน้ำตาซึ่งไหลเอ่ออาบสองพวงแก้มออกอย่างอ่อนโยน “ดูเถิดตาบวมช้ำหมดแล้ว”

“ข้ากลัวนี่เจ้าคะท่านพี่ ข้ากลัวว่าจะมีผู้อื่นมาแย่งท่านพี่ไปจากข้า”

“สามีของเจ้าหาใช่อาหารสุนัขไม่ ที่จะได้ยอมให้ผู้ใดแย่งไปง่าย ๆ” ท่านแม่ทัพพูดด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะ “ข้าไม่ชอบเลยเวลาเห็นเจ้าร้องไห้เช่นนี้”

“ท่านพี่ไม่ชอบหรือเจ้าคะ”

“สามีจะชอบเห็นน้ำตาของภรรยาที่ร้องไห้ออกมาเพราะความทุกข์ใจได้อย่างไรกันเล่า…เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะร้องตอนอยู่บนเตียงกับข้า หากเป็นเช่นนั้นข้าชอบนัก ชอบให้เจ้าร้องดัง ๆ แล้วก็เรียกขานเรียกชื่อท่านพี่ซือหยางเจ้าคะ ท่านพี่ซือหยางเจ้าขาด้วย”

“ท่านพี่!” นางฟาดฝ่ามือลงบนต้นแขนของบุรุษหน้าตายด้วยความมันเขี้ยว “ท่านพี่กล่าวอันใดกันเจ้าคะ หากบ่าวไพร่มาได้ยินเข้าคงเอาไปซุบซิบนินทาเป็นแน่”

“ผู้ใดมันกล้านินทาเจ้า ข้าจะสั่งโบยสักห้าสิบทีให้หลาบจำ” ท่านแม่ทัพพูดด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ…แล้วถ้าผู้ใดข่มเหงรังแก ด่าทอ กลั่นแกล้ง และดูถูกดูหมิ่นข้าเล่าเจ้าคะ ท่านพี่จะจัดการคนพวกนั้นอย่างไร”

“หากผู้ใดมันกล้าทำกับเมียรักข้าถึงเพียงนั้น ข้าจะสั่งโบยสักร้อยทีให้สลบคาไม้หวาย จากนั้นก็นำน้ำละลายเกลือราดลงบนบาดแผลแล้วค่อยพาไปขังคุกใต้ดินมิให้เห็นเดือนเห็นตะวันจนสาสมแก่ใจ เพราะคนที่สามารถทำให้เจ้าร้องครวญครางและเหนื่อยหอบ หมดเรี่ยวแรงหมดแรงได้คือข้า สามีเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น” น้ำเสียงท่านแม่ทัพอ่อนลงเมื่อหันกลับมามองใบหน้างดงามของภรรยาที่กำลังนั่งอมยิ้มเล็กน้อยคล้ายจะหัวเราะก็ไม่เชิง “เจ้าขบขันอันใดหรือ”

“เปล่าเจ้าค่ะท่านพี่” นางอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่ามันผู้ที่กล้าทำกับเมียรักของเขาได้ถึงเพียงนี้และผู้ที่เขาจะสั่งโบยสักร้อยทีให้สลบคาไม้หวาย พร้อมนำน้ำละลายเกลือราดลงบนบาดแผลแล้วค่อยฝังคุกใต้ดินมิให้เห็นเดือนเห็นตะวัน คือมารดา น้องสาวและบ่าวรับใช้ที่คอยเลียแข้งเลียขาเขาอย่างไรเล่า ดูเถิดหากเขารู้ความจริง…จะกล้าทำอย่างที่ปากเคยพูดตอบนางหรือไม่

แต่นางก็ไม่ได้อยากหาเหาใส่หัว พาลให้เรื่องให้ตนเองเจ็บตัวซ้ำสองซ้ำสาม อย่างไรเสียตอนนี้สามีก็กลับมาอยู่ประจำจวนแล้วเพราะสามารถคว้าชัยชนะกลับแคว้นเหม่ยกวางและได้ทำสัญญาสงบศึก ยุติสงครามเป็นระยะเวลาสามร้อยปีเพื่อถนอมชีวิตไพร่ฟ้าประชาชน หากเป็นเช่นนี้มารดาและน้องสาวสามีคงไม่กล้ากลั่นแกล้งหรือหาเรื่องจิกหัวใช้นางเหมือนคนงานในจวนตระกูลเฉินอีกเพราะมิเช่นนั้นอาจโดนท่านพี่ดุว่าเอาได้

“แล้วนี่ท่านพี่หิวหรือไม่เจ้าคะ” นางเปลี่ยนเรื่อง

“ถ้าข้าบอกว่าหิว ข้าสามารถกินเจ้ารองท้องก่อนได้หรือไม่” เขากำลังใช้แววตาโลมเลียเรือนร่างของนางปานจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว “สำรับชุดนี้รสเลิศถูกปากข้ายิ่งนัก จะกินเท่าใดก็กินมิรู้จักอิ่ม มิรู้จักเบื่อมีแต่ความยากเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”

“ท่านพี่เพิ่งจะกินข้าไปเองนะเจ้าคะ” นางโน้มหน้าลงไปกระซิบกระซาบข้าง ๆ ใบหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพราะเกรงว่าเรื่องน่าอายเช่นนี้จะมีบ่าวไพร่คนใดผ่านมาได้ยินและถูกแพร่งพรายออกไป