20

“เห็นใบหน้าเจ้าแดงก่ำคล้ายกับผลลูกท้อเช่นนี้ทำให้ข้าคิดถึง…คิดถึงช่วงเวลาที่เจ้ากำลังเหนื่อยหอบอยู่บนเตียง จนทำให้ตอนนี้มังกรใหญ่ของข้าเริ่มขยายตัวเสียแล้วล่ะ” ความจริงท่านแม่ทัพรู้สึกมีอารมณ์ตั้งแต่นางผุดลุกผุดนั่งเคลื่อนไหวเรือนร่างอยู่บนหน้าตักของเขาตั้งนานแล้วเพียงแต่เขากำลังท่องบทสวดอยู่ในใจว่า ‘จงสงบ จงสงบ’ ทว่าไฟที่กำลังมอดถูกนางราดน้ำมันจนปะทุขึ้นมาอีกรอบ

“ท่านพี่เจ้าคะ! ท่านพี่พาคุณหนูลู่ฟางเหนียนไปกราบไหว้ศาลบรรพชนได้แล้วเจ้าค่ะ นี่ก็ใกล้จะถึงเวลาสำรับเย็นเต็มทีแล้ว ท่านแม่และน้องหญิงก็คงเตรียมอาหารชั้นเลิศสำหรับต้อนรับสะใภ้รองและท่านแม่ทัพผู้เก่งกาจที่สามารถคว้าชัยชนะกลับแคว้นแหม่ยกวางได้สำเร็จไว้ที่เรือนใหญ่เรียบร้อยแล้วกระมังเจ้าคะ รีบเถิดเจ้าค่ะ” ใบหน้าของนางยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มแย้มที่มอบให้แก่สามี เพื่อช่วยชดเชยความเหนื่อยล้าในการตั้งฐานทัพ คุมพลกำลังนับร้อยนับพันเป็นเวลาแรมเดือนได้บ้าง

“ข้าอยากให้เจ้าไปด้วย ข้าหาได้อยากอยู่กับนางตามลำพังสองต่อสองไม่”

…

เมื่อทำตามขนบธรรมเนียมประเพณีจวนตระกูลเฉินด้วยการพาภรรยารองลู่ฟางเหนียนไปกราบไหว้ศาลบรรพชนเพื่อแนะนำให้รู้จักในฐานะสะใภ้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามสามีภรรยาก็พากันมาที่เรือนใหญ่เพื่อรับประทานสำรับมื้อเย็นที่ถูกจัดเตรียมไว้บนโต๊ะไม้ประกอบด้วยอาหารชั้นเลิศ หมู เห็ด เป็ด ไก่มากมาย

ผู้ที่นั่งหัวโต๊ะวันนี้คือเฉินฮูหยิน พร้อมขนาบข้างด้วยบุตรชาย บุตรสาวทั้งสองคนของนาง ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางและเฉินซูฮวาตามลำดับ ส่วนสตรีรูปร่างบอบบางในอารมณ์สีฟ้าครามนามว่าลู่ฟางเหนียนนั่งตรงข้ามกับภรรยาเอกเป่ยลี่ซึ่งถูกจัดเก้าอี้ไว้ข้าง ๆ ผู้เป็นสามี

“วันนี้ข้าสั่งให้แม่ครัวเตรียมอาหารชั้นเลิศมากมายทั้งเนื้อตุ๋น หมูตุ๋น เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของบุตรชาย และเป็นการต้อนรับสะใภ้รองเข้าสู่จวนตระกูลเฉิน” เฉินฮูหยินกล่าวจนจบประโยคก็หันไปมองสะใภ้ที่นางพึงพอใจ “ฟางเหนียน ตอนนี้เจ้าก็เปรียบเสมือนคนในตระกูลเฉิน เปรียบเสมือนบุตรสาวอีกคนหนึ่งของข้า เจ้าอย่าได้เกรงอกเกรงใจ ทำตัวตามสบายเยี่ยงที่เจ้าปฏิบัติเมื่อครั้งเป็นคุณหนูใหญ่สกุลลู่เถิด”

“ข้าขอบพระคุณท่านแม่ที่เมตตาข้า” ต่อให้สามีมิได้มีใจรักใคร่ แต่อย่างน้อย ๆ แม่สามีก็มิได้โขกสับ ข่มเหงรังแกหรือเห็นนางเป็นคนอื่นคนไกล

เมื่อได้เห็นเหตุการณ์เป็นเช่นนี้แล้ว เป่ยลี่จึงทราบได้ตามสัญชาตญาณทันทีเลยว่ามารดาสามีก็คงคิดสนับสนุนสะใภ้คนรองเพื่อหวังผลักดันให้ลู่ฟางเหนียนขึ้นมารับตำแหน่งภรรยาเอกแทนที่นางเป็นแน่!

เฉินฮูหยินผู้ที่เห็นชื่อเสียง หน้าตาของวงศ์ตระกูลสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดย่อมทำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งกำจัดเสี้ยนหนามเล็ก ๆ ที่ขวางทางให้พ้นหูพ้นตาเพื่อลบรอยมลทิน รอยแปดเปื้อนที่จะเกิดเป็นจุดด่างพร้อยให้ตระกูลเฉินต้องเสื่อมเสียในอนาคต…ทีแรกพวกนางคงตั้งใจเพียงแค่ข่มเหงรังแก กดดันจนสะใภ้เอกเป่ยลี่มิสามารถทนอยู่ร่วมจวนได้จนเป็นฝ่ายขอหย่าขาดหรือหนีไปเอง ทว่าตอนนี้วิธีการคงจะเปลี่ยนไปเมื่อมีหมากตัวสำคัญอีกตัวหนึ่งถูกนำเข้ามาในเกมกระดาน นั่นก็คือ

‘ลู่ฟางเหนียน’ ภรรยาพระราชทานจากฮ่องเต้ นางคือคุณหนูใหญ่ บุตรสาวคนโตเสนาบดีกรมโยธาสกุลลู่และมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของพระสนมรอง ซ้ำยังเคยใช้ชีวิตอยู่ในวังหลัง ผ่านการฝึกฝนกิริยามารยาทด้วยอาจารย์คนเดียวกับพระราชธิดาองค์และเชื้อราชวงศ์องค์อื่น ๆ นับได้ว่าเป็นสตรีที่ควรค่าแก่การแต่งออกเรือน ประดับบารมีและช่วยเชิดหน้าชูตาวงศ์ตระกูลมิน้อย หาแปลกเลยไม่ที่เฉินฮูหยินจะพร้อมสนุบสนุนนางเพราะเห็นแก่ผลประโยชน์ในการเกี่ยวดองระหว่างสองตระกูลใหญ่ของแคว้นเหม่ยกวาง

นับจากนี้เห็นทีชีวิตของนางคงมิสงบสุข ร้อนรุ่มดั่งอยู่ในเปลวไฟเป็นแน่! เพียงลำพังเรื่องที่มารดาและน้องสาวสามีชังน้ำหน้าเพราะชาติตระกูล ชาติกำเนิดที่แท้จริงของนางหาต่ำต้อย ก็พอหาหนทางพิชิตใจเพื่อทำให้พวกนางเมตตาเอ็นดูอยู่ได้บ้าง ทว่า! เมื่อมีหมากตัวสำคัญ ลู่ฟางเหนียนเข้ามาอีกคน หนทางอันแสนริบหรี่พลันมืดสนิททั้งแปดด้าน…ต่อให้นางพยายามทำความดีเช่นใดก็มิอาจสู้แรงของสตรีวาสนาสูงส่งที่ชนะนางตั้งแต่เกิดในตระกูลเสนาบดีใหญ่แล้ว ฉะนั้นความหวังสุดท้ายของนางที่หลงเหลืออยู่นั่นก็คือสามี

“เริ่มกินกันเถิด”

“เสี่ยวหลงเปาของโปรดท่านพี่เจ้าค่ะ” เป่ยลี่ยังคงทำหน้าที่ของภรรยาได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่อง นางตักน้ำน้ำจิ้มจิ๊กโฉ่วรสเปรี้ยวหวานใส่ในช้อนกลางของท่านแม่ทัพแล้วใช้ตะเกียบคีบเสี่ยวหลงเปาซึ่งมีลักษณะเป็นจีบรอบเรียงสวยวางลงไปด้านบนอีกที

“เจ้ายังรู้ใจพี่ไม่เคยเปลี่ยน” แน่นอนว่าเมนูเสี่ยวหลงเปาไม่ใช่แต่เพียงเป็นเมนูโปรดปรานของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางอย่างเดียว ทว่ายังเป็นอาหารสำรับแรกที่เขาได้ลองชิมเมื่อตอนไปเยี่ยมเยียน พูดคุยธุระกับท่านอาแม่ทัพใหญ่เหวินต้าเหลียนที่จวนตระกูลเหวินในครั้งนั้นจนรู้สึกประทับใจ จึงถามไถ่ว่าเป็นฝีมือของผู้ใดกัน เหตุใดรสชาติอาหารถึงได้กลมกล่อม เอร็ดอร่อยติดปลายลิ้นเยี่ยงแม่ครัวหลวงในพระราชวังเช่นนี้เล่า

แต่กลับผิดคาด เสี่ยวหลงเปา สำรับติ่มซำชุดนี้ ที่ทำจากแป้งซาลาเปาทั่ว ๆ ไป ทว่าผ่านการรีดจนแผ่นแป้งบางเฉียบและให้ความรู้สึกนุ่มละลายในปากคล้ายแผ่นเกี๊ยว ซ้ำด้านในยังสอดไส้หมูหมักและไก่ปรุงรส กินคู่กับน้ำซุปรสชาติอร่อยที่เคี่ยวด้วยกระดุกหมูจนกลมกล่อมได้ที่ แล้วราดน้ำจิ้มจิ๊กโฉ่วรสเปรี้ยหวานรอบ ๆ นับเป็นเมนูที่เขาได้กินครั้งหนึ่งแล้วติดใจไม่มีวันลืมจริง ๆ คือฝีมือของ เป่ยลี่ สตรีเรือนร่างบอบบางบุตรสาวคนโตท่านแม่ทัพใหญ่เหวินต้าเหลียนและฮูหยินเอกเหมยอ้าย เขาติดใจรสมือของนางจนกระทั่งขอมาฝากท้องที่จวนตระกูลเหวินเกือบทุกมื้อ

“เจ้าค่ะ”

“แล้วนั่นอาหารของผู้ใดกันเล่า” เฉินฮูหยินเอ่ยถาม เมื่อเห็นรุ่นถิงบ่าวรับใช้ที่นางฝากฝังให้คอยดูแลลู่ฟางเหนียนเดินเข้ามาพร้อมกับจานที่ใช้ฝาครอบเอาไว้

“เอ่อ ของข้าเองเจ้าค่ะท่านแม่ อาหารจานนี้ข้าเป็นคนอาสาลงครัวปรุงให้ท่านพี่ ท่านแม่ น้องหญิง และฮูหยินเอกโดยเฉพาะเลยนะเจ้าคะ” นางรับจานอาหารจากรุ่นถิงนำมาวางลงบนโต๊ะอาหารตรงหน้าแล้วเปิดฝาครอบออก “ท่านพี่ลองชิมไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์สูตรโบราณจากตระกูลลู่ดูหรือไม่เจ้าคะ” ลู่ฟางเหนียนตักอาหารที่นางภูมิใจนำเสนอใส่ในจานของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางด้วยรอยยิ้มแย้ม “เม็ดมะม่วงหิมพานต์ มีสรรพคุณที่ดีต่อร่างกายหลายอย่างเลยนะเจ้าคะ”

“หลิ่งจิน” เป่ยลี่หยิบจานสามีที่มีเมนูไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์สูตรโบราณจากตระกูลลู่ของฟางเหนียนส่งให้แก่หลิ่งจินแล้วรับจานที่เพิ่งตักข้าวสวยร้อน ๆ จานใหม่วางลงตรงหน้าบุรุษแทน “ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยที่เผลอแสดงกิริยามิงามเช่นนี้ออกไปจนทำให้เจ้ารู้สึกขุ่นเคืองใจไม่น้อย แต่สาวรับใช้ของเจ้าหาได้บอกเจ้าไม่ว่าท่านพี่แพ้เม็ดมะม่วงหิมพานต์อย่างรุนแรง เพียงแค่ได้กลิ่นก็จะมีอาการหายใจไม่คล่อง ซ้ำร้ายหากกินเข้าไปมิเพียงแต่มีผื่นแดงขึ้นเต็มตัว อาจหนักกระทั่งหมดสติไป”