22

ซูฮวานางใฝ่สูงเยี่ยงมารดา แต่หาได้อยากเป็นไม่ไอ้ตำแหน่งภรรยาเอก ภรรยารองขุนนางชั้นต่ำต้อย ชีวิตของนางควรสุขสบาย อยู่บนหอคอยที่ผู้คนต่างเอื้อมไม่ถึงต่างหากเล่า ยิ่งกว่านั้นนางจะใช้พี่หญิงลู่ฟางเหนียนเป็นสะพานทอดให้นางไปจนถึงฝั่งฝัน นั่นก็คือ การแต่งเข้าเป็นพระชายาของเชื้อพระวงศ์หรือองค์ชายสักพระองค์ของฮ่องเต้!

“ข้าเต็มใจยิ่งเจ้าค่ะท่านแม่ น้องหญิง ข้าเพิ่งจะเข้ามาอยู่ที่ตระกูลเฉิน หาได้รู้จักหรือคุ้นเคยกับผู้ใดมากมายไม่ หากมีท่านแม่และน้องหญิงข้าคงได้คลายเหงาลงบ้างเจ้าค่ะ”

“ข้าขอบคุณพี่หญิงมากเลยนะเจ้าคะ พี่หญิงช่างแสนดีกับข้าเสียจนข้ารู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกเจ้าค่ะ”

เป่ยลี่ก็เหมือนกัน…นางรู้สึกพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นน้องสาวสามีกำลังสวมหน้ากากนางเอกยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร แน่นอนว่า หากอีกฝ่ายจะคบหาสมาคมกับผู้ใดสักคน คนผู้นั้นย่อมสามารถให้ผลประโยชน์แก่ตนได้!

กับลู่ฟางเหนียน พอได้ยินว่าเป็นบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมโยธา และมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของพระสนมรองตระกูลลู่ เคยร่ำเรียนร่วมห้องกับเชื้อพระวงศ์และพระราชโอรส พระราชธิดาของฮ่องเต้ เฉินซูฮวาก็รีบพุ่งเข้าใส่ทันที

ทีกับนาง รังเกียจรังงอนจนถึงขั้นมิอยากอยู่ร่วมจวนตระกูลเดียวกัน เพียงเพราะว่าสายเลือดในตัวของนางแท้จริงมันเป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้า แม่ค้า หาได้สูงศักดิ์เท่าพระราชนัดดาพระสนมรองได้ไม่!

…

…

ผ่านไปเกือบครึ่งเดือนที่ลู่ฟางเหนียนแต่งเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะภรรยารอง ทว่ากลับยังไม่เคยเข้าหอร่วมนอนเตียงเดียวกันฉันท์สามีภรรยากับแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางเลยสักครั้ง ทั้งสองแยกกันอยู่คนละเรือนราวกับต้องการแบ่งแยกความสัมพันธ์อย่างชัดเจน

“ท่านพี่เจ้าคะ ข้าทำขนมยุเหวียนเชียว (บัวลอยจีน) มาให้ท่านพี่ลองชิมเจ้าค่ะ” ลู่ฟางเหนียนถือวิสาสะย่างกรายเข้ามาในเรือนของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางตามคำแนะนำของมารดาสามีในขณะที่เขาอยู่ตามลำพังเป็นครั้งแรกเพราะฮูหยินเอกเป่ยลี่นำกระเช้าผลไม้ไปให้ฮูหยินเฒ่าท่านย่าของซือหยางซึ่งอาศัยอยู่กับบุตรสาวอีกคนหนึ่งที่จวนสามีของนาง

เมื่อช่วงเช้าเฉินฮูหยินเรียกเป่ยลี่ไปพบที่เรือนใหญ่แล้วแจ้งให้แก่นางทราบว่าฮูหยินเฒ่า ท่านย่าสามีนางเจ็บป่วยไม่ใคร่สบายจึงไหว้วานให้นางถือกระเช้าผลไม้ไปเยี่ยมเยียนในฐานะภรรยาเอกของหลานชายท่านเสียหน่อย…

“ขอบใจเจ้ามาก วางไว้ก่อนเถิด” และนี่ยังแสดงให้เห็นอีกด้วยว่าท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางหาได้สนใจลู่ฟางเหนียนเลยสักนิดไม่ เขาปรายตามามองนางเพียงครู่เดียวแล้วหันกลับไปตรวจตรางานราชการแผ่นดินต่อดังเดิม

เฉินซือหยาง ไม่อยากอยู่กับนางตามลำพังในเรือนหอของเขาและเป่ยลี่เช่นนี้ แม้มีรุ่นถิงสาวรับใช้ในจวนอยู่ด้วยแต่ก็หาใช่การกระทำที่เหมาะสมมากนัก…หากไม่ติดว่าเขามีงานราชการแผ่นดิน ต้องเขียนรายงานการทำศึกส่งให้แก่ผู้รับผิดชอบตรวจตราในรุ่งเช้าวันพรุ่งนี้ เขาคงจะไม่ยอมปล่อยให้เป่ยลี่ไปกราบไหว้ท่านย่าตามลำพังเช่นนี้เป็นแน่

แต่ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางก็พอวางใจลงได้บ้างเพราะระยะทางจากจวนตระกูลเฉินไปจนถึงจวนสามีของท่านอามิได้ไกลกันมากนักใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น ซ้ำท่านแม่ยังสั่งให้คนของตระกูลเฉินติดตามไปเพื่อคอยดูแลความปลอดภัยด้วย

“เอ่อ… ข้าเห็นท่านพี่นั่งตรากตรำทำงานตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว พักก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ” ลู่ฟางเหนียนขยับเข้าไปใกล้ผู้เป็นสามี “ขนมยุเหวียนเชียวสอดไส้งาดำของข้าทำจากแป้งข้าวเหนียวต้มในน้ำขิงเจ้าค่ะ เมื่อวานข้าเห็นท่านพี่มีอาการไอเล็กน้อย ข้าก็เลยอาสาลงครัวทำของหวานชนิดนี้มาให้ท่านพี่เจ้าค่ะ…น้ำขิงมีสรรพคุณทางยาช่วยบรรเทาละลายเสมหะ แก้อาการเจ็บคอและป้องกันไข้หวัดได้ด้วยนะเจ้าคะ หากดื่มตอนกำลังร้อน ๆ น้ำขิงก็จะไหลชุ่มคอทำให้ท่านพี่หายใจได้สะดวกมากยิ่งขึ้นเจ้าค่ะ”

ลู่ฟางเหนียนบอกกล่าวถึงเจตจำนงของตนเองให้แก่สามีได้ทราบว่านางนั้นใส่ใจเขามากถึงเพียงใด แม้เห็นเขามีอาการไอเล็กน้อย นางก็ลงทุนตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อลงครัวทำขนมบัวลอยน้ำขิงสอดไส้งาดำด้วยตนเอง

“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ ฮูหยินรองอุตส่าห์ลงครัวแต่เช้าตรู่ เริ่มจากนวดแป้ง ปั้นแป้ง ต้มน้ำขิง บดไส้งาดำ ทำทุกอย่างด้วยตนเองหมดเลยนะเจ้าคะ บ่าวอาสาจะยื่นมือเข้าไปช่วยแต่ฮูหยินก็หาได้ยินยอมไม่ เพราะต้องการแสดงฝีมือปรุงอาหารซึ่งถูกใส่ทั้งหัวใจ ใส่ทั้งความรัก ใส่ทั้งความใส่ใจลงไปในขนมชนิดนี้ให้ท่านแม่ทัพโดยเฉพาะเลยเจ้าค่ะ” รุ่นถิงกล่าวเสริม นางรู้สึกขัดหูขัดตาอย่างไรแปลก ๆ ชอบกลกับการกระทำและกิริยามารยาทที่สามารถตีหน้านิ่ง เก็บซ่อนความรู้สึก รัก โลภ โกรธ หลง ของลู่ฟางเหนียน

เสียแรง!! ลู่ฟางเหนียนนางเป็นถึงบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมโยธา แต่หาได้มีมันสมองคิดวิเคราะห์ในการใช้จริตจะก้านมารยาสตรียั่วบุรุษเลยไม่! ยามอีกฝ่ายปฏิเสธสิ่งใดนางก็ทำเพียงพยักหน้าแล้วยอมรับแต่โดยดี มิมีว่าจะกล่าววาจา บีบน้ำตา ตีหน้าเศร้าเพื่อคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายใจอ่อนเลยไม่!

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปแล้วจะเอาชนะฮูหยินเป่ยลี่ซึ่งนอนร่วมเตียงเดียวกันกับท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางได้อย่างไรกันเล่า!

ลู่ฟางเหนียนนั้นแต่งเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะภรรยารองมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว แต่รุ่นถิงสาวรับใช้ข้างกายคนสนิทกลับยังมองไม่เห็นวี่แววที่ท่านแม่ทัพจะเสน่หานายตนเลยสักนิดไม่!

นับประสาอะไรกับร่วมเตียง ร่วมกายสานสัมพันธ์ เพียงก้าวขาย่างกรายเข้ามาในเรือนเล็กของภรรยารองสักครั้งนางก็ยังมิเคยเห็น เพราะบุรุษเอาแต่ขลุกตัวอยู่กับฮูหยินเป่ยลี่ตลอดทั้งวันอย่างไรเล่า

“อืม” ท่านแม่ทัพเฉินซือหยางเห็นถึงความตั้งใจและทราบซึ้งถึงความเป็นห่วงเป็นใยที่ลู่ฟางเหนียนมอบให้ในฐานะคนอาศัยอยู่ร่วมจวยเดียวกันเลยไม่อยากจะปฏิเสธน้ำใจของนาง จึงรับขนมบัวลอยจีนขึ้นมาตักชิมคำสองคำแล้ววางลงกลับที่เดิม

“รสชาติเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะท่านพี่ พอจะถูกใจท่านพี่บ้างหรือไม่เจ้าคะ” ลู่ฟางเหนียนเอ่ยถามด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ อย่างน้อย ๆ สามีก็มิได้เย็นชาใส่นางจนกระทั่งปฏิเสธแม้นอาหารที่นางตั้งใจเตรียมเอาไว้ให้เขา

“รสชาติดี”

“ข้าดีใจมากเลยนะเจ้าคะที่ท่านพี่ชอบฝีมือการทำอาหารของข้า ไว้วันพรุ่งนี้ข้าจะทำขนมอย่างอื่นมาให้ท่านพี่ลองชิมบ้างนะเจ้าคะ”

“เจ้าหาได้ต้องลำบากไม่ อาหารว่างเป่ยลี่ก็ลงครัวทำให้ข้ากินทุก ๆ วันอยู่แล้ว…”

“เจ้าค่ะท่านพี่ ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” ลู่ฟางเหนียนรู้สึกเหมือนว่ามีมือใครสักคนยื่นเข้ามาตบหน้านางเข้าอย่างแรง

นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางจะสามารถนั่งหน้าด้านหน้าทนสนทนากับบุรุษที่เขาไม่แม้กระทั่งชายตามาแลนางขณะพูดคุยกันได้นานสักแค่ไหน จึงตัดสินใจลุกขึ้นพรวดพราดแล้วเดินกลับเรือนของตนเองทันที