23

“เหตุใดฮูหยินจึงไม่ออดอ้อนท่านแม่ทัพเล่าเจ้าคะ” รุ่นถิงกล่าวด้วยความรู้สึกนึกขัดใจ “นี่เป็นเวลาเหมาะเจาะมากเลยนะเจ้าคะที่ฮูหยินจะได้ใช้เวลาอยู่กับแม่ทัพตามลำพังสองต่อสอง แล้วปฏิบัติเยี่ยงที่สามีภรรยาควรจะปฏิบัติกันหลังเข้าหอเสียที”

“เจ้าจะให้ข้าออดอ้อนท่านพี่ได้อย่างไรกันเล่ารุ่นถิง เจ้าก็เห็นกับสองตาของเจ้าชัดเจนแล้วมิใช่หรือ ว่าท่านพี่หาได้สนใจในตัวข้าสักนิดไม่ ดูเอาเถิดแม้ขณะสนทนากันท่านพี่ยังไม่คิดจะชายตาแลหน้าข้าด้วยซ้ำ แม้ท่านพี่ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธข้าตามตรง แต่ทุกอย่างแน่ชัดอยู่แล้วเจ้าก็ทราบดี” ลู่ฟางเหนียนกระแทกสะโพกลงนั่งบนเตียงนอนนุ่ม

“….”

“เจ้าเห็นหรือไม่ ขนมบัวลอยที่ข้าอุตส่าห์ลุกขึ้นแต่เช้าตรู่แล้วตั้งใจทำให้อย่างสุดความสามารถ แต่ท่านพี่ก็ตักชิมเพียงแค่คำสองคำแล้ววางลงกลับที่เดิม…” ลู่ฟางเหนียนพยายามอดกลั้นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าไม่ให้ร่วงหล่นลงมาหยดเผาะบนสองพวงแก้มแต่ก็มิอาจทำสำเร็จ

“แล้วฮูหยินจะยอมแพ้เช่นนี้หรือเจ้าคะ บ่าวมีแผนเจ้าค่ะ”

“แผนอันใดหรือ”

…

…

“อีกนานหรือไม่หลิ่งจินกว่าจะถึงจวนของสามีท่านอา” ฮูหยินเป่ยลี่เปิดม่านหน้าต่างทอดมองวิวทิวทัศน์ผืนป่าด้านนอกรถม้าแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อวานนางโดนท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางข่มเหงรังแกทั้งคืน นอนสลบและตื่นขึ้นมากี่รอบก็ยังเห็นเขาโถมใส่เรือนร่างนางไม่เลิก พอรุ่งสางต้องออกเดินทางร่วมชั่วยามบนรถม้าอันแสนคับแคบเช่นนี้ หาได้แปลกไม่หากนางจะรู้สึกเหน็ดเหนื่อย

“บ่าวก็ไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ แนวถนนที่มีแต่ป่าทึบปกคลุมโดยรอบเช่นนี้บ่าวมิสามารถคาดการณ์อันใดได้เลย” หลิ่งจินกล่าวตอบ “พวกเขาคงจะใช้ทางลัดเพื่อไปจุดหมายปลายทางให้เร็วขึ้นน่ะเจ้าค่ะฮูหยิน”

“อืม” เป่ยลี่พยักหน้าเล็กน้อย “เจ้าว่าเฉินฮูหยินมีแผนการให้ข้าออกจากจวนเพื่อไปเยี่ยมเยียนท่านย่าที่จวนของท่านอาเพื่อเปิดทางให้ท่านพี่และลู่ฟางเหนียนอยู่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสองใช่หรือไม่”

เป่ยลี่พอจะคาดเดาเหตุการณ์ได้ตั้งแต่เฉินฮูหยินเรียกตนเองไปพบที่เรือนใหญ่แล้ว กิริยาท่าทีของนางดูสงบนิ่ง ยิ้มแย้มแจ่มใสและเป็นมิตรมากจนผิดสังเกต ทั้ง ๆ ที่ในห้องโถงแห่งนั้นหาได้มีท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางหรือผู้ที่นางต้องการเล่นงิ้วตบตาไม่

“บ่าวก็คิดเห็นเช่นเดียวกับฮูหยินเจ้าค่ะ เฉินฮูหยินคงจะมีแผนการให้ท่านแม่ทัพและฮูหยินรองได้ใกล้ชิดกันเป็นแน่เจ้าค่ะถึงได้หลอกล่อให้บ่าวและฮูหยินเดินทางออกมานอกจวนเช่นนี้” หลิ่งจินกล่าวสมทบ แต่นางก็หาได้เข้าใจไม่ว่าเหตุใดคุณหนูเป่ยลี่ถึงยินยอมง่ายดายเปิดทางให้แผนการของเฉินฮูหยินสำเร็จด้วยเล่า มิหวาดกลัวหรือ…หากลับหลังไปท่านแม่ทัพเฉินซือหยางกับสตรีผู้นั้นอาจมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันก็เป็นได้

“เจ้าคิดว่าท่านพี่จะหักหลังข้าหรือไม่?” เป่ยลี่เอื้อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบโดยที่มิได้แสดงอารมณ์ใด ๆ เสริมเข้าไปในประโยค

นางไว้เนื้อเชื่อใจท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางสามีของนางว่าเขาคงจะไม่มีวันคิดคดทรยศหักหลังความรักที่นางมอบให้เป็นอันขาด ทว่าอย่างไร บุรุษก็คือบุรุษ หากมีสตรีนางใดปลดเปลื้องอาภรณ์เข้ามายั่วยวนใส่พานประเคนให้ถึงที่มีหรือจะสามารถหักห้ามจัดการความรู้สึกของตนมิให้หลงใหลในอารมณ์ชั่ววูบได้

ยิ่งสตรีผู้นั้นคือลู่ฟางเหนียน…. หญิงสาวที่เพียบพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตา ผิวพรรณ ชาติตระกูล ความรู้ กิริยามารยาทเยี่ยงชนชั้นสูง ซ้ำยังได้รับการสนับสนุนจากมารดาและน้องสาวสามีอย่างเต็มที่ แม้นิสัยมิได้โหดร้าย หรือฉายแววอิจฉาริษยาว่าพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ท่านพี่มาครอบครอง แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังถูกจัดอยู่ในกลุ่มของศัตรูอันดับหนึ่ง

“บ่าวคิดว่าบุรุษเยี่ยงไรก็ยังมีสัญชาตญาณของบุรุษเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะเคยให้คำสัญญาต่อสตรีอันเป็นที่รักเช่นใด แต่พอเอาเข้าจริงจะสามารถหนักแน่นได้ถึงจริง ๆ หรือเจ้าคะ” รุ่นถิงลอบมองใบหน้าเรียบนิ่งของเป่ยลี่ “และที่สำคัญทั้งมารดา ทั้งน้องสาวเปิดทางให้ได้อยู่ใกล้ชิดกับหญิงงามพร้อมอย่างคุณหนูลู่ฟางเหนียน มีหรือเจ้าคะที่จะห้ามใจไหว หาไม่ตอนนี้ทั้งสองอาจกำลัง…กันอยู่ก็เป็นได้”

"หลิ่งจิน… เจ้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ หรือ เจ้าคิดว่าสามีของข้าจะทำเช่นนั้นกับข้าจริง ๆ หรือ” เป่ยลี่เริ่มไขว้เขวในใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินความคิดเห็นจากริมฝีปากของสาวรับใช้ที่คอยร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย

“เป็นเพียงความคิดของบ่าวเท่านั้นเจ้าค่ะ แต่บ่าวขอพูดในมุมมองของบ่าวบ้างนะเจ้าคะ บ่าวขอพูดในฐานะของคนที่รักและไม่ต้องการให้คุณหนูเสียใจซ้ำซากอีกนะเจ้าคะ…วันนั้นคุณหนูจำได้หรือไม่ ท่านแม่ทัพปล่อยให้คุณหนูจิตใจว้าวุ่น จมอยู่กับความทุกข์ทรมานนานแค่ไหน ทั้ง ๆ ที่ท่านแม่ทัพเองก็น่าจะทราบว่าคุณหนูคงเสียใจยิ่งนัก แต่ท่านแม่ทัพกลับให้ความสำคัญสตรีอีกคน สตรีที่บอกคุณหนูด้วยเสียงมุ่งมั่นว่านางเป็นเพียงภรรยาในนามเท่านั้น ทว่าไยจึงไม่สามารถทำใจปล่อยให้นางอยู่ตามลำพังเล่า เป็นห่วงกันขนาดนั้นเลยหรือ ถึงได้กล้าละเลยความรู้สึกของคนรักเช่นนั้น แค่นี้มันก็ชัดเจนแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ”

“หลิ่งจิน…” ฮูหยินเป่ยลี่เริ่มเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

นางหย่อนสะโพกลงนั่งด้านล่างตรงหน้ากับเป่ยลี่ “คุณหนูเจ้าคะ แล้วไอ้เรื่องสมรสพระราชทานที่ฮ่องเต้มอบให้เป็นรางวัลในการคว้าชัยชนะกลับแคว้นเหม่ยกวาง เดิมทีสามารถหลีกเลี่ยงได้ ทว่าท่านแม่ทัพกลับอ้างว่าจำเป็นต้องรับนางเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะภรรยาอีกคนหนึ่งเพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณ สะสางหนี้ชีวิตที่สกุลเฉินติดค้างคนสกุลลู่เอาไว้…แต่มันจะมีจริง ๆ หรือไม่ก็มิมีผู้ใดทราบมิใช่หรือเจ้าคะ”

แล้วจะให้หลิ่งจินคิดเห็นเป็นอย่างไรได้เล่า…ในเมื่อเหตุการณ์ทุกสิ่งอย่างมันเหมาะเจาะคล้ายกับว่ามีใครบางคนต้องการจัดฉากให้มันออกมาในรูปแบบเช่นนี้

“ทุกอย่างอาจเป็นแค่เรื่องที่ถูกแต่งขึ้นมาเพื่อไม่ให้ผู้อื่นตราหน้าว่าตนเองผิดสัญญาก็เป็นได้นะเจ้าคะ ประจวบเหมาะกับเรื่องจดหมาย จดหมายที่ตลอดระยะเวลาออกทัพท่านแม่ทัพหาได้เคยส่งถึงคุณหนูสักฉบับไม่ พอได้คุยกันกลับอ้างว่าตนก็มิเคยได้รับจดหมายจากคุณหนูเช่นเดียวกัน ย่อมแน่นอนว่าเรื่องนี้หากเป็นจริงดังว่ามันมิชอบมาพากล ทว่าท่านแม่ทัพกลับยิ่งเฉย มิได้ร้อนรน สืบเสาะถึงตัวต้นเรื่องไม่…แล้วคุณหนูไม่เคยสงสัยบ้างหรือเจ้าคะว่ามันเป็นเพราะเหตุอันใด หาใช่ว่าทั้งหมดมิมีมูลความจริงอยู่เลยหรือเจ้าคะ”

ทุกอย่างล้วนอยู่ในความคิดของหลิ่งจินมาโดยตลอด นางต้องการจะพูดสนทนาเรื่องนี้กับเป่ยลี่หลายต่อหลายครั้งแล้ว ทว่าก็ยังไม่มีโอกาสเพราะตั้งแต่ท่านแม่ทัพกลับจากทำการศึกก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่กับภรรยาทั้งวันทั้งคืน จนไม่เหลือช่องว่างให้นางสอดแทรกได้