21

ลู่ฟางเหนียนหน้าซีดเผือก นางอุตส่าห์ลงแรงปรุงสำรับชุดนี้ ‘ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์’ สูตรต้นตำรับจากตระกูลลู่ที่สืบทอดมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษแก่สามีกินเพื่อเอาอกเอาใจหวังทำแต้มหมายให้เขาเมตตาเอ็นดูสักนิด ทว่ากลับกลายเป็นติดลบ เพราะนางดันเลือกเมนูที่เป็นพิษต่อร่างกายของท่านแม่ทัพ “ข้าขอโทษนะเจ้าคะท่านพี่ ข้าหาได้ทราบไม่ว่าท่านพี่แพ้เม็ดมะม่วงหิมพานต์ ข้าเพียงแต่อยากทำอันใดเพื่อตอบแทนที่ท่านพี่เมตตาช่วยเหลือข้าก็เท่านั้นเจ้าค่ะ ข้ามิได้มีเจตนาปองร้ายจริง ๆ นะเจ้าคะ”

นางร้อนรน รีบอธิบายให้ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางและทุก ๆ คนได้เข้าใจว่านางหาได้มีเจตนาร้ายไม่ เพียงไม่ทราบจริง ๆ ว่าสามีแพ้เม็ดมะม่วงหิมพานต์ถึงเพียงนั้น

“ข้าหาได้ถือโทษโกรธอันใดเจ้าไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าคงมิได้มีเจตนาจะปองร้าย เพียงแต่มิได้มีผู้ใดบอกเจ้าว่าข้าแพ้เม็ดมะม่วงหิมพานต์ ส่วนเรื่องที่เจ้าอยากจะตอบแทนน้ำใจที่ข้าเมตตาช่วยเหลือเจ้าเอาไว้อย่าได้ถือว่าเป็นน้ำใจเลยเพราะข้าเองก็ทำเพื่อตอบแทนบุญคุณของท่านพ่อเจ้าที่เคยช่วยชีวิตท่านพ่อข้าไว้ก็เท่านั้น” คำพูดที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากของท่านแม่ทัพเฉินซือหยางแม้ไม่มีถ้อยคำเสียดสีหรือถากถางน้ำใจแต่กลับทำให้คนฟังอย่างลู่ฟางเหนียนรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวราวกับมีใครเอาเข็มมาสะกิดขั้วหัวใจเสียอย่างนั้น

ท่านแม่ทัพหาได้จำเป็นต้องย้ำไม่ว่าที่เขาช่วยเหลือนางให้รอดพ้นจากคำครหานินทามากมายจากข่าวลือที่ถูกแพร่งพรายออกไปโดยมิมีมูลความจริงเลยสักนิดด้วยความจำใจเพราะหนี้ชีวิต หนี้บุญคุณที่สกุลเฉินติดค้างสกุลลู่เมื่อครั้งที่ท่านพ่อของนางช่วยชีวิตท่านพ่อของเขาเอาไว้

ลู่ฟางเหนียนยอมรับว่านางตกหลุมรักท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางตั้งแต่ได้พบกันคราแรกเมื่อเขายอมเสี่ยงตายเข้าไปช่วยชีวิตนางจากโจรป่าพวกนั้น

ยามได้สบตานางพลันดิ่งเข้าไปอยู่ในห้วงภวังค์ของการตกหลุมรักอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับบุรุษใดมาก่อนสักครั้ง…นางเฝ้าภาวนาขอให้ได้เจอเขาอีกครั้งเพื่อตอบแทนน้ำใจที่เขาช่วยชีวิตนางเอาไว้ ทว่า จู่ ๆ เสนาบดีกรมโยธาท่านพ่อก็ได้บอกกล่าวนางว่าพระสนมรองสกุลลู่ได้พูดคุยปรึกษาหารือถึงข่าวลือของนางที่ถูกเเพร่งพรายออกไปอย่างรวดเร็วจึงเห็นสมควรว่าหากต้องการลบคำติฉินนินทานี้หมดสิ้น คือการที่ให้นางแต่งออกเรือน ซึ่งประจวบเหมาะกับอีกไม่กี่วันจะมีการพระราชทานของรางวัลแก่ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางในการคว้าชัยชนะกลับแคว้นเหม่ยกวางและเขาก็เป็นผู้ช่วยชีวิตนางไว้

ฮ่องเต้ ฮ่องเฮา พระสนม และเสนาบดีกรมโยธาเห็นสมควรว่าผู้ที่เหมาะสมกับลู่ฟางเหนียนบุตรสาวคนโตจากสกุลลู่ในเพลานี้คงจะเป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยาง ตอนนั้นหลังได้ฟังคำบอกกล่าวของท่านพ่อจบภายในใจนางขยับขยายพองโต ดีใจจนเนื้อเต้น ทว่าต้องเก็บกิริยาอาการมิให้ออกนอกหน้าเกินงาม

เมื่อถึงวันเข้าเฝ้าตามรับสั่งของฮ่องเต้ นางก็ยังแอบชำเลืองเขาด้วยหางตาเป็นระยะ ๆ ทว่าเขากลับบ่ายเบี่ยงเพียงเพราะไม่ต้องการผิดสัจจะสัญญาที่ให้ไว้แก่ภรรยา นั่นแสดงให้เห็นเขารักสตรีผู้นั้นมากเพียงใด เพราะแม้เป็นสิ่งของพระราชทาน เป็นพระประสงค์ของฮ่องเต้เขาก็ยังกล้าปฏิเสธ แต่ในท้ายสุดก็ต้องจำใจยินยอมด้วยบุญคุณสกุลลู่ที่ค้ำคออีกฝ่ายอยู่

นางไม่ได้อยากเป็นที่หนึ่ง ไม่ได้อยากเข้าไปแทนที่สตรีผู้นั้นซึ่งได้ครอบครองทั้งหัวใจของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยาง แต่นางขอเพียงเจียดความรัก ความเมตตาเอ็นดูสักเล็กน้อยมอบให้นางในฐานะภรรยาอีกคนหนึ่งเพียงแค่นี้มิได้หรือ

เขาไม่เคยปฏิบัติต่อนางเยี่ยงที่สามีคนอื่นปฏิบัติต่อภรรยาของตนเอง

นางคือ คุณหนูใหญ่ลู่ฟางเหนียนซึ่งเกิดจากภรรยาเอกของเสนาบดีกรมโยธา ยอมรับว่าเมื่อก่อนนางก็มิใคร่จะชอบหน้าภรรยารองของท่านพ่อสักเท่าใด เพราะคิดว่าอีกฝ่ายทำให้ท่านแม่ของนางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ และไม่เคยเข้าใจว่าเหตุใดนางต้องยอมเผื่อแผ่ความรักของท่านพ่อที่ควรเป็นของนางเพียงผู้เดียวกับบุตรสาวนอกคอกผู้นั้นด้วยเล่า! สตรีดีดีที่ไหนเล่าจะยอมเป็นอนุของบุรุษ ทั้ง ๆ ที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าบุรุษผู้นั้นมีสามีมีภรรยาอยู่แล้ว ทว่าพอขาของนางก้าวเข้ามายืนอยู่จุด ๆ นี้ นางจึงได้รู้แจ้งถึงหัวอกของภรรยารองท่านพ่อ ในเมื่อผูกใจรักไปแล้วต่อให้จะเป็นเพียงเมียรองก็ยินยอมแต่โดยดี

“ข้าขอบคุณมากเจ้าค่ะท่านพี่ ที่ท่านพี่ไม่ถือโทษโกรธข้า คราวหน้าคราวหลังข้าจะระมัดระวังมากขึ้นเพื่อมิให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ” ต่อให้ในใจของลู่ฟางเหนียนจะขุ่นมัวสักเพียงใดแต่นางก็สามารถเก็บกิริยาอาการแล้วตอบกลับสามีกลับไปด้วยใบหน้าสงบนิ่งเช่นเดิม

“เจ้าหาได้จำเป็นต้องลำบากลงครัวไม่ การทำอาหาร ปรุงสำรับก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่ครัวไป ส่วนเจ้า..อย่างไรเสียเจ้าก็อยู่ในฐานะภรรยาอีกคนหนึ่งของข้า เจ้าจงอยู่กับเรือนควบคุมบ่าวไพร่ทำความสะอาด คอยนั่งชี้นิ้วสั่งหรือไม่ก็เย็บปักถักร่้อย กรองมาลัยตามถนัดเช่นตอนเจ้าอยู่ตำหนักวังหลังกับพระมาตุจฉาของเจ้าจะดีกว่า” แน่นอนว่านี่เป็นการปฏิเสธน้ำใจต่อลู่ฟางเหนียนทางอ้อม โดยเลือกใช้ถ้อยคำละเมียดละไม ผ่านการขบคิดพิจารณาอย่างดีก่อนถูกเอื้อนเอ่ยออกมา

“เจ้าค่ะท่านพี่”

“หากเจ้าเหงา มิมีอันใดทำ เจ้าก็มานั่งพูดคุยสนทนากับข้าที่เรือนใหญ่เถิดหาได้ต้องเกรงใจไม่…ฟางเหนียนแล้วเจ้าทำอันใดเป็นบ้างเล่า ข้าได้ยินมาว่าเจ้าอาศัยอยู่ในตำหนักวังหลังกับพระสนมรองสกุลลู่ตั้งแต่พ้นวัยปักปิ่นเลยหรือ คงจะได้ร่ำเรียนงานของสตรีในด้านต่าง ๆ มามิใช่น้อยใช่หรือไม่” เฉินฮูหยินรู้สึกขุ่นเคืองใจในตัวบุตรชายมิใช่น้อย นางอยากตบขาดังฉาด! เขาจะหลงสตรีผู้นั้นหัวปักหัวปำไปถึงเมื่อไหร่กัน…เหตุใดถึงมองไม่เห็นเพชรล้ำค่าที่อยู่ในมืออย่างลู่ฟางเหนียนเล่า!

“เจ้าค่ะท่านแม่ เมื่อพ้นวัยปักปิ่นท่านพ่อก็ส่งข้าไปอยู่กับพระสนมรองสกุลลู่ในตำหนักวังหลังเจ้าค่ะ ข้าได้ร่ำเรียนวิชามากมาย ทั้งคัดอักษร เย็บปักถักร้อย ศิลปะทั้งสี่ ดีดพิณ ร่ายรำ รวมถึงกิริยามารยาทจากอาจารย์ชั้นยอดร่วมกับองค์หญิงและเชื้อพระวงศ์พระองค์อื่น ๆ อีกด้วยเจ้าค่ะ” ลู่ฟางเหนียนหันไปพูดกับมารดาสามีด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เพราะนี่คงเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่นางภาคภูมิใจมากที่สุด

“อื้อ ดีเสียจริง เห็นทีข้าคงต้องไหว้วานเจ้าช่วยถ่ายทอดความรู้ให้กับบุตรสาวของข้าบ้างได้หรือไม่ ซูฮวาเองก็เลยวัยปักปิ่นมาร่วมปีแล้ว มิช้ามิเร็วก็ต้องแต่งออกเรือนไปกับขุนนางหรือเสนาบดีจวนใดสักจวน ข้าอยากให้นางเป็นสตรีที่ควรค่าแก่การเชิดชูเช่นเจ้าฟางเหนียน”

“ใช่เจ้าค่ะพี่หญิง ข้ายังอ่อนด้อยประสบการณ์นัก มิชำนาญด้านใดสักสิ่งไม่ว่าจะเป็นเย็บปักถักร้อย ร่ายรำ คัดอักษร ดีดพิณ หรือศิลปะทั้งสี่ หากได้พี่หญิงมาช่วยสอนคงจะดีไม่น้อยนะเจ้าคะ” ซูฮวาเองก็ชอบพอพี่สะใภ้คนนี้อยู่บ้างเพราะนางเกิดในชาติตระกูลสูงส่งเป็นถึงบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมโยธาอำนาจใหญ่อีกตระกูลหนึ่งของแคว้นเหม่ยกวาง ซ้ำเคยร่ำเรียนวิชาร่วมห้องกับองค์หญิง องค์ชายและเชื้อพระวงศ์พระองค์ต่าง ๆ ในราชวังอีกด้วย นั่นแสดงว่านางอาจสนิทสนมและเคยพูดจากันอยู่บ้าง…