24

“…” เป่ยลี่นิ่งเงียบ

“ที่บ่าวพูด บ่าวเตือนเพราะบ่าวเป็นห่วงคุณหนูนะเจ้าคะ จนถึงตอนนี้คนในจวนตระกูลเฉินทั้งฮูหยินซูเจียวและคุณหนูซูฮวาเองก็น่ากลัวขึ้นทุกทีทุกที พวกเขาเล่นงิ้วแสดงบทบาทคนดีต่อหน้าท่านแม่ทัพ แต่พอลับหลังกลับกลั่นแกล้งรังแกคุณหนูสารพัด เราไม่สามารถคาดการณ์ได้เลยนะเจ้าคะว่าแผนการต่อไปของพวกเขาจะเป็นเช่นใด จะอันตรายถึงชีวิตหรือไม่ก็มิมีใครรู้…คราวแรกบ่าวก็คิดว่าหากท่านแม่ทัพกลับมา อย่างไรเราสองคนคงได้พึ่งใบบุญท่านแม่ทัพ ทว่าพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นทุกอย่างมันประติดประต่อกันลงตัวเสียเหลือเกิน เราไม่สามารถไว้ใจใครได้เลยนะเจ้าคะคุณหนู”

หลิ่งจินเองก็ติดตามฮูหยินเหวินเป่ยลี่ออกเดินทางจากจวนตระกูลเหวิน ต้องเดินทางข้ามแม่น้ำ ข้ามภูเขาหลายชั่วยามเพื่อตบแต่งเข้าจวนสามี ทว่าตอนนี้กลับหันหน้าแลหลังมิสามารถไว้เนื้อเชื่อใจผู้ใดได้เลยสักคน มันช่างรู้สึกน่าหดหู่ใจยิ่งนัก

“ขอบใจมากหลิ่งจิน ขอบใจจริง ๆ ขอบใจที่เจ้าคอยอยู่ข้าง ๆ ข้าไม่ว่าในยามที่ข้าสุขหรือยามที่ข้าทุกข์…เจ้าเป็นคนที่ข้าไว้ใจมากที่สุด ขอบใจเจ้ามาก ขอบใจมากจริง ๆ” เป่ยลี่โถมเข้าใส่เรือนร่างของสาวรับใช้คนสนิท แล้วโอบกอดนางเอาไว้

สำหรับเป่ยลี่แล้วหลิ่งจินเปรียบเสมือนคนในครอบครัว เปรียบเสมือนพี่สาว เปรียบเสมือนเพื่อน เปรียบเสมือนพ่อ เปรียบเสมือนแม่ที่คอยดูแลนางไม่ว่าจะเป็นยามเจ็บป่วยหรือตกทุกข์ได้ยากสักเพียงใดก็ยังมีหลิ่งจินอยู่เคียงข้าง เป็นคนที่นางไว้เนื้อเชื่อใจมากที่สุดสามารถพูดคุยได้ทุกเรื่องอย่างไม่มีปิดบัง เป็นอีกที่พึ่งทางจิตใจที่นางอยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย…

“เจ้าค่ะคุณหนู หากเหนื่อยล้าจนทนไม่ไหวก็กลับจวนตระกูลเหวินของเรานะเจ้าคะ บ่าวไม่อยากเห็นคุณหนูต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ” หลิ่งจินเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปลูบแผ่นหลังเรียบเนียนผ่านอาภรณ์สีฟ้าครามของนางเบา ๆ

“อือ”

เอี๊ยด! เสียงล้อรถม้าที่ถูกเบรคอย่างกะทันหันทำให้ทั้งสองคนซึ่งกำลังนั่งปลอบใจกันอยู่ผละออก แล้วรีบเปิดม่านชะโงกออกไปดูสถานการณ์ด้านนอกว่าเกิดอันใดขึ้น

“คุณหนูเจ้าคะ หลบเข้ามาข้างในก่อนเจ้าค่ะเผื่อด้านนอกมีอันตราย เดี๋ยวบ่าวจะเป็นคนลงไปดูเองเจ้าค่ะว่าเกิดอันใดขึ้น”

“ระวังตัวด้วยนะหลิ่งจิน”

“เจ้าค่ะคุณหนู” จากนั้นหลิ่งจินก็เดินลงจากรถม้า

ทว่า…สถานการณ์ข้างนอกกลับเงียบเชียบไม่มีแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าของผู้ใดจนดูผิดสังเกตจึงทำให้เป่ยลี่ค่อย ๆ แง้มผ้าม่านเปิดออกเล็กน้อย แต่กลับพบว่า!

ไม่มีผู้ใดอยู่ด้านนอกเลยสักคน เหลือเพียงเรือนร่างไร้วิญญาณของบ่าวรับใช้ที่ล้มตายระเนระนาอยู่บนพื้นถนนเท่านั้น…

“หลิ่งจิน ได้ยินข้าหรือไม่” ด้วยความที่นางเป็นห่วงสาวรับใช้คนสนิท เป่ยลี่จึงตัดสินใจเปิดประตูแล้วก้าวขาลงมาจากรถม้า นางเดินย่องอ้อมไปรอบ ๆ โดยไม่ลืมที่จะคว้าท่อนไม้ขนาดกลางยึดถือเอาไว้เพื่อป้องกันความปลอดภัยของตนเอง

“…”

“ฮึก…” นางยกฝ่ามืออีกข้างหนึ่งขึ้นมาป้องริมฝีปากด้วยความตกใจเมื่อเห็นคราบเลือดที่เลอะเปรอะเปื้อนอาภรณ์ของบ่าวรับใช้ทุกนายซึ่งติดตามรถม้าของนางมา…พวกเขาบ้างถูกลูกศรทิ่มแทงเสียบทางด้านหลังทะลุขั้วหัวใจ หรือไม่ก็ใช้คมมีดกรีดฟันจนเป็นรอยเหวอะหวะ

เป็นฝีมือของผู้ใดกัน!!! ผู้ใดกันที่กล้ากระทำเรื่องโหดเหี้ยมอำมหิตฆ่าคนเป็นผักเป็นเบือเช่นนี้ได้ลงคอ!! หรือจะเป็นพวกโจรดักปล้นเกวียนพ่อค้าแม่ค้าเช่นนั้นหรือ? แล้วเหตุใดมันถึงหายไปเล่า มิได้รื้อค้นสิ่งของ ฉวยเอาทรัพย์สินมีค่าแม้แต่ม้าไปสักตัวเดียว

เหตุการณ์นี้มีหลายอย่างไม่ชอบมาพากล หรือว่าจุดประสงค์ของพวกมันมิใช่เพียงปล้นฆ่าชิงทรัพย์จากพวกพ่อค้าแม่ค้าและเศรษฐีที่ลากเกวียนผ่านไปมาแต่เป็นนางเช่นนั้นหรือ!!!

“อื้อ!!!” มีมือของใครบางคนเอื้อมเข้ามาจากทางด้านหลังแล้วใช้ผ้าซึ่งป้ายสมุนไพรที่มีฤทธิ์ทำให้วิงเวียนศรีษะอุดรูจมูกของนางจนหมดสติไปในท้ายที่สุด ก่อนที่จะค่อย ๆ ปล่อยให้เรือนร่างบอบบางหล่นฟุบลงไปนอนราบอยู่บนพื้น

ปั๊ก!!! ฝ่าเท้าของใครคนนั้นวางลงบนบั้นสะโพกกลมมนของสตรีที่หมดสติ จากนั้นจึงใช้พละกำลังถีบอย่างแรงทำให้เรือนร่างบอบบางกลิ้งลงไปตามเนินเขาที่ค่อนข้างลาด…แม้ไม่ถึงตายแต่อาจได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย

…

“เฮ้ย!” หัวใจของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางกระตุกวูบหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อจู่ ๆ จานใส่พู่กันที่ถูกตั้งวางไว้อย่างมั่นคงเมื่อครู่คว่ำหน้าจนหมึกสีแดงเปรอะเปื้อนชื่อของภรรยาสาวเป่ยลี่ที่เขาเขียนเอาไว้ยามนึกถึงนาง “เป่ยลี่” เขาเริ่มรู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ใคร่ดีสักเท่าใด…ป่านนี้รถม้าของเป่ยลี่ที่ออกเดินทางจากจวนตระกูลเฉินคงจะถึงจวนของท่านอาได้แล้วมิใช่หรือ แล้วเหตุใดถึงมิมีนกพิราบส่งข่าวกลับมาตามที่เขาฝากฝังเอาไว้กับบ่าวรับใช้ควบคุมหัวม้าด้านหน้าเล่า

“ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพเจ้าคะ ท่านแม่ทัพช่วยด้วยเจ้าค่ะ ช่วยฮูหยินรองด้วยเจ้าค่ะ” รุ่นถิงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเรือนหอของท่านแม่ทัพและฮูหยินเอกเป่ยลี่ “ฮูหยินแย่แล้วเจ้าค่ะ ช่วยฮูหยินรองด้วยนะเจ้าคะท่านแม่ทัพ” นางพูดจาวกวนไปมาฟังไม่ได้ความ

“เกิดเหตุอันใดขึ้นรุ่นถิง เจ้าช่วยใจเย็นตั้งสติแล้วพูดให้ข้าฟังอีกทีได้หรือไม่ เจ้าพูดจาวกไปวนมาเช่นนี้จะให้ข้าเข้าใจได้อย่างไรกันเล่า”

“ฮูหยิน ฮูหยินรองแย่แล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้านายของเจ้าเป็นอันใดไปหรือ เมื่อครู่ที่นำบัวลอยต้มน้ำขิงมาให้ข้ายังดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่รึ” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ

“ตอนยกบัวลอยต้มน้ำขิงมาให้ท่านแม่ทัพฮูหยินรองของข้ายังสบายดีเจ้าคะ แต่…เมื่อครู่ฮูหยินรองตั้งใจจะต้มชาสมุนไพรซึ่งมีสรรพคุณช่วยบำรุงสมองและทำให้ท่านแม่ทัพรู้สึกสดชื่นเจ้าค่ะ ทว่าคงจะไม่ทันระวังจึงทำหม้อน้ำชาหกใส่ต้นขากลายเป็นแผลแสบร้อนไปหมดเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพช่วยไปดูฮูหยินรองได้หรือไม่เจ้าคะ” แน่นอนว่าเรื่องที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากของรุ่นถิงล้วนเป็นความจริงแท้ทุกประการ เพียงถูกปรุงแต่งขึ้นในประโยคข้างต้นนั่นก็คือนางไม่ได้ตั้งใจจะต้มน้ำชาสมุนไพรให้ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยาง แต่ทั้งหมดเป็นเพียงแผนการจัดฉากเพื่อล่อเสือเข้าถ้ำต่างหากเล่า

ลู่ฟางเหนียนลงทุนเจ็บตัวเล็กน้อยนำน้ำที่ร้อนขึ้นควันราดใส่หน้าขาตัวเองเพื่อหวังลงทุนจะได้เป้าหมายที่ใหญ่กว่านั่นก็คือใกล้ชิดกับท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางผู้เป็นสามีในขณะที่ฮูหยินเป่ยลี่ออกไปทำธุระนอกจวนตระกูลเฉินอย่างไรเล่า

“ข้าจะไปดูเดี๋ยวนี้” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางรับคำรุ่นถิงสาวรับใช้คนสนิทของลู่ฟางเหนียน เพราะอย่างไรเขาพานางเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลเฉินด้วยฐานะภรรยาอีกคนหนึ่ง ถึงแม้จะมิได้เกิดจากความเต็มใจแต่เขาก็ต้องให้ความดูแลนางเช่นสามีภรรยาที่ควรปฏิบัติต่อกันมิใช่หรือ