9

ใบหน้าของมู่หรูเหยาเริ่มซีดเซียว ความกลัวตีขึ้นมาในอกเมื่อเห็นทหารคนหนึ่งเดินไปหยิบเอาอุปกรณ์บางอย่าง

“จะทำอะไร… ปล่อยนะ” มู่หรูเหยาร้องเสียงดังลั่นพร้อมกับสะบัดตัวหนี

ทว่าเสียงของเธอกลับไร้ผลด้วยคนเหล่านั้นไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

เหล็กซี่ ๆ ซึ่งนำมาผูกติดเอาไว้กับเชือกจนเป็นม้วนถูกแผ่ออกตรงหน้า ทหารคนนั้นจับนิ้วของเรียวที่งดงามไปวางระหว่างซี่เหล็กกลม ๆ กว่าที่มู่หรูเหยาจะทันคิดออกว่ามันคืออะไร พวกเขาก็ดึงเชือกให้แน่นขึ้นจนแท่งเหล็กเหล่านั้นบีบนิ้วของเธอแน่นเสียจนเหมือนกระดูกจะแหลกละเอียด

“อ๊ากกก ปล่อยนะ ปล่อย” คนถูกกระทำเกร็งไปทั้งตัว ร่างบอบบางกระตุกทุกครั้งที่เครื่องผ่อนแรง ก่อนจะดึงซ้ำเพื่อสร้างความเจ็บปวด

เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไม่มีผู้ใดคิดจะสนใจหรือหยุดยั้งการกระทำอันโหดร้ายนี้แม้แต่ผู้เดียว

มู่หรูเหยาน้ำตาไหลพราก หากเจ็บได้ขนาดนี้ทั้งหมดคงไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน แม้จะยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ได้แต่เธอก็เริ่มคิดหาทางเอาตัวรอด

ไม่เช่นนั้นอาจจะตายอยู่ในร่างนี้จริงๆ ในขณะกำลังคิดว่าควรทำเช่นไรต่อไปดี เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นเหมือนมาช่วยชีวิตเอาไว้

“หยุดมือ” ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความรีบร้อนจนเกือบสะดุดล้ม ทำให้ทุกคนหันไปมองไม่เว้นแม้แต่มู่หรูเหยาที่เจ็บปวดจนแทบสิ้นสติ

“ฮูหยินเอกตระกูลมู่มาที่จวน นางต้องการพบบุตรสาวของนาง ท่านแม่ทัพสั่งให้พาตัวฮูหยินกลับไปที่เรือนเสวี่ยเยว่ทันที”

ทหารที่กำลังสอบสวนจึงหยุดมือ มู่หรูเหยาที่ร่างกายอ่อนแรงเต็มทีทรุดลงไปกองกับพื้น

อย่างน้อยก็มั่นใจได้แล้วว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความฝัน หรือว่าจะเป็นการกระทำของผีในห้องที่คับแค้นใจจากการถูกทำพิธีขับไล่ จึงส่งเธอมายังที่แห่งนี้เพื่อแก้แค้น คิดได้แค่นั้นสติสุดท้ายของหญิงสาวก็ดับวูบลง

‘มู่หรูเหยา หากจะโทษ… จงโทษโชคชะตาเจ้าที่เกิดมาในตระกูลต่ำช้าอย่างตระกูลมู่’

ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนแม่ทัพ กงหว่านซิน ฮูหยินเอกตระกูลมู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่แกะสลักลวดลายอย่างประณีต สายตาแฝงไปด้วยความไม่พอใจปรายตามองมายังพ่อบ้านหม่าที่ออกมาต้อนรับ

นางหยิบผ้าเช็ดหน้าเนื้อดีปักลายคู่หงส์ออกมาจากแขนเสื้อแล้วเช็ดไปที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคชวนขัดหูออกมาสองสามประโยค

“ตระกูลจางที่ขึ้นชื่อว่ามีกฎระเบียบและเคร่งครัดในธรรมเนียมปฏิบัติ ไยปล่อยให้ฮูหยินที่ได้รับพระราชทานตำแหน่งจากเบื้องสูงต้องรอนานเช่นนี้ หรือว่าการอบรมในจวนแม่ทัพจะขาดตกบกพร่องไปเสียแล้ว บุตรสาวของข้าทำหน้าที่สั่งสอนพวกเจ้าไม่ดีอย่างนั้นหรือ หรือว่านางไม่ได้ทำหน้าที่กันแน่”

แม้จะเป็นคำที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าความหมายในคำพูดกลับแหลมคมดุจมีดที่เฉือนคนฟัง

มือของพ่อบ้านหม่านิ่งค้างไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำกล่าวนั้นแฝงไปด้วยคำตำหนิ ก่อนจะนำมือกลับมากุมเพื่อแสดงความนอบน้อมต่อแขกผู้มาเยือน

เรื่องราวในจวนดีร้ายอย่างไร ตนที่มีอำนาจในการดูแลจวนล้วนเป็นผู้รับผิดชอบ คิดว่าสตรีผู้นี้คงยังไม่รู้

แม้จะได้ยินวาจากล่าวตำหนิเช่นนั้น แต่หม่าตงก็ยังพยายามรักษาสีหน้า “ฮูหยินโปรดอดทนรออีกสักครู่ ท่านแม่ทัพติดงานสำคัญ คงจะมาถึงในไม่ช้า…”

ยังไม่ทันที่พ่อบ้านจะกล่าวจบ จางเจิ้นอู่ก็ก้าวเข้ามาในห้องโถงด้วยท่าทางน่าเกรงขามสมกับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ สายตาคมกริบจ้องมองไปยังแขกผู้มาเยือน

แม้จะทำความเคารพอีกฝ่ายเพราะเป็นมารดาของภรรยา แต่ท่าทางก็ไม่ได้แสดงความเคารพใด ๆ มีเพียงความเย็นชาและสายตาที่มองอย่างจับผิด

“แม่ทัพจาง ในที่สุดท่านก็มาเสียที แต่คนที่ข้าอยากพบจริง ๆ คือหรูเหยา นางอยู่ที่ใดกัน”

“ขออภัยที่ปล่อยให้มู่ฮูหยินต้องคอย บังเอิญมีเรื่องสำคัญในจวนทำให้ข้าต้องล่าช้า หวังว่าท่านจะเข้าใจ”

กงหว่านซินยิ้มมุมปาก “เรื่องสำคัญอันใดกัน จึงทำให้ข้าที่เดินทางไกลจากเมืองหลวงมาหลายวันต้องถูกละเลยเช่นนี้ หรือว่าในจวนแม่ทัพมีเรื่องอันใดที่ไม่อาจให้ผู้อื่นล่วงรู้ได้ จึงต้องใช้เวลาในการจัด... เตรียม”

คำพูดที่แฝงความนัยอย่างชัดเจนเหมือนกับรู้เรื่องราวในจวนนี้เป็นอย่างดี พานทำให้คิดไปถึงคนที่นอนอยู่ในคุกใต้ดิน ก็เกิดระลอกคลื่นของความไม่พอใจเหมือนสุมไฟอยู่ในอก

แต่จางเจิ้นอู่ยังคงรักษาสีหน้าราบเรียบเอาไว้ได้เป็นอย่างดี “ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง เพียงแต่หรูเหยาล้มป่วย หมอกำลังดูอาการอยู่ในเรือน จึงทำให้ในจวนต้องวุ่นวายเล็กน้อย”

“ล้มป่วยเป็นอันใดกัน?” กงหว่านซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มือแตะไปที่อกแสร้งทำท่าตกใจ

“เช่นนั้นก็ยิ่งควรพาข้าไปหานาง ข้าคิดว่าการได้พบหน้ามารดาคงจะช่วยให้อาการนางดีขึ้นได้” จางเจิ้นอู่อยากจะร้องเหอะใส่อีกฝ่ายแต่ก็เก็บอาการเอาไว้ได้ทัน

“อาการยังไม่แน่ชัด เกรงว่านางอาจจะเป็นโรคที่ติดต่อสู่คนได้ จึงไม่อาจอนุญาตให้ผู้ใดเข้าพบนางได้ในตอนนี้” คำปฏิเสธของลูกเขยทำให้กงหว่านซินยิ่งร้อนใจ

ถึงแม้ที่นี่มู่ฮูหยินจะไม่มีอำนาจจึงทำอะไรมากไม่ได้ เช่นนั้นนางก็ยังมีตำแหน่งมารดาของเด็กโง่อย่างมู่หรูเหยาอยู่

“ให้ข้าได้เห็นหน้านางสักนิดก็พอจะหมดห่วงได้บ้าง ท่านคงเข้าใจความรู้สึกของคนเป็นมารดาใช่หรือไม่” กงหว่านซินหยิบผ้าเช็ดหน้ามาปิดปากก่อนจะเอื้อนเอ่ยถึงเรื่องในอดีต

“โธ่ ข้าลืมไปเสียได้ ท่านแม่ทัพจะเข้าใจในเรื่องมารดาได้อย่างไร ในเมื่อท่าน…” นางแสร้งทำเป็นกระอักกระอ่วนใจ ไม่กล้าพูดต่อ