INICIAR SESIÓNCompartir
3
Fecha de publicación:
2026-06-23 23:15:07เมื่อกลับมาถึงห้องมู่หรูเหยาก็กดรหัสปลดล็อกประตู ทันทีที่เดินเข้ามาก็รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
ภายในห้องมืดสนิททำให้เธอต้องรีบคลำหาสวิตช์ไฟเพื่อเพิ่มความสว่าง เมื่อมีแสงไฟก็รีบเดินเข้าไปในห้องเพื่อเปิดไฟจุดอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว เหตุการณ์ในฝันเมื่อคืนยังคงสร้างความหวาดกลัวให้เธอ “อยู่มาตั้งนาน ทำไมเพิ่งมาหลอกกันตอนนี้นะ” มู่หรูเหยาบ่นพึมพำขณะที่กำลังถอดเสื้อคลุมออก “หรือว่าผีที่นี่แค้นอะไร เอ๊ะ จริงด้วยสิ ตั้งแต่อยู่มายังไม่เคยไหว้เจ้าตั้งศาลอะไรเลยนี่นา โอ๊ย... ไม่เข้าใจจริง ๆ” คิดไปคิดมา มู่หรูเหยาก็เริ่มนึกขึ้นได้ “หรือว่า... จะเป็นพวกฝันลางบอกเหตุอะไรแบบนั้น” ความคิดของมู่หรูเหยาดูจะไปไกลมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อค้นหาเบอร์ของคนทำพิธีไล่ผีที่เพื่อนสนิทส่งมาให้ แล้วตัดสินใจจองคิวด้วยเงินเก็บก้อนสุดท้ายที่มี “แต่ถ้าไม่ได้ผล ฉันไม่ต้องเสียเงินก้อนสุดท้ายไปกับเรื่องงี่เง่าแบบนี้เหรอ” ในขณะที่กำลังลังเลกับการตัดสินใจ ก็เห็นเบอร์ของหัวหน้าขึ้นมา “วันนี้ใช้งานหนักแล้ว พรุ่งนี้ก็ทำงานไปเองก็แล้วกัน” มู่หรูเหยาทำปากยื่นใส่โทรศัพท์ราวกับมันคือหัวหน้าของเธอเอง หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็เข้าไปอาบน้ำ แต่ความกังวลของเธอมีมากจนเกินไป ถึงขนาดหลับตาข้างหนึ่งแล้วค่อย ๆ ลืมอีกข้างสลับกันไปมาในตอนที่สระผม ในหัวคิดแค่ว่าถ้ามีอะไรโผล่มาจะได้วิ่งทัน เมื่อแต่งตัวเป่าผมจนแห้งเรียบร้อยแล้วก็พาร่างกายที่เหนื่อยล้ามาล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ไฟทุกดวงในห้องถูกเปิดไว้จนครบ เพราะเชื่อว่าผีไม่ชอบแสงสว่าง “ค่าไฟเดือนนี้ต้องขึ้นแน่ ๆ” ริมฝีปากเล็ก ๆ ขยับบ่นไปเรื่อยเปื่อยพร้อมกับถอนหายใจ เรื่องเมื่อคืนทำให้นอนตาค้างอยู่ครู่ใหญ่ ในหัวมีแต่ความกังวลเรื่องค่าไฟสลับกับผีในห้อง ก่อนที่ความเหนื่อยสะสมตลอดทั้งวันจะทำให้หลับไปในที่สุด เสียงบทสวดและกลิ่นธูปตลบอบอวลไปทั่วห้องของมู่หรูเหยา สายตาของเธอมองซินแสที่จ้างมาไล่ผีด้วยความกังวล เพราะอีกฝ่ายกำลังทำพิธีอะไรสักอย่างที่เธอไม่ค่อยเข้าใจ “เจ้าที่ตรงนี้แรงมาก... แต่ไม่ต้องห่วง ฉันช่วยได้” ซินแสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะหันมาที่มู่หรูเหยาและย้ำเพิ่มเติม “แต่ถ้าอยากให้เห็นผลเร็ว คงต้องทำพิธีเสริมดวงอีกสองสามอย่าง แถมอัญเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์มาคุ้มครองด้วย แบบนั้นจะได้ผลดีกว่า” ได้ยินแบบนั้นมู่หรูเหยาก็เบิกตากว้าง แถมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อคิดถึงเงินในกระเป๋า “อีกสองสามอย่าง… อย่างนี้ก็หมายความว่าต้องจ่ายเงินเพิ่มอย่างนั้นเหรอ” มู่หรูเหยาคลำกระเป๋าด้วยความไม่ยินยอมที่จะต้องเสียเม็ดเงินนี้ไป ซินแสกำลังจะตอบกลับแต่เสียงโทรศัพท์ของมู่หรูเหยาก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน เมื่อยกโทรศัพท์ขึ้นมาก็เห็นชื่อคนที่โทร.เข้า “เฮ้อ” เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์เรียกเข้าจากหัวหน้า เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ก็ดังขึ้นก่อนจะกดรับสาย [มู่หรูเหยา วันนี้ตอนบ่ายเข้ามาทำงานต่อให้เสร็จด้วย ลูกค้าขอแก้ไขเพิ่ม] เสียงของหัวหน้าที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ดูเหมือนจะทำให้ความอดทนที่มีอยู่อย่างจำกัดหมดลง แม้มู่หรูเหยาจะพยายามเม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ แต่ท้ายที่สุดทุกอย่างที่เก็บเอาไว้ก็ระเบิดออกมา “ไม่ได้ค่ะ ฉันมีธุระทั้งวัน แล้ววันนี้ฉันก็ขอลาแล้วด้วย” เสียงปฏิเสธตอบออกไปอย่างที่ควรจะทำมาตั้งแต่แรก เพราะเป็นฝ่ายทนมาตลอดจึงถูกโยนงานให้ทั้งที่ไม่ใช่ความรับผิดชอบ ที่รับมาทำก็เพราะไม่อยากมีปัญหาในที่ทำงาน [อะไรนะ!] อีกฝ่ายตะโกนตอบกลับมาจนมู่หรูเหยาที่คิดว่าตนเองมีความกล้าถึงกับสะดุ้ง [คนไม่มีความรับผิดชอบ เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่กล้าให้ทำงานสำคัญอะไร แค่จัดการงานเอกสารแค่นี้ก็ยังทำให้เสร็จไม่ได้ แล้วยังพูดปัดความรับผิดชอบอีก นึกอยากหยุดก็หยุด นี่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบริษัทเหรอฮะ!] คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันราดบนไฟ มู่หรูเหยาที่ได้ฟังกัดฟันแน่นก่อนจะพูดออกไปโดยไม่ทันคิด “ฉันก็เป็นแค่พนักงานธรรมดาที่หัวหน้าเอาแต่งานโยนมาให้ทำทุกวันยังไงล่ะคะ สำคัญไหมฉันไม่รู้ แต่หัวหน้าเคยทำอะไรเองบ้างหรือเปล่า หรือเก่งแต่ด่าคนอื่น ถ้าไม่อยากให้ฉันทำงาน ก็ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะลาออกเอง มีหัวหน้าอย่างคุณ ฉันก็ไม่อยากมีเหมือนกัน” มู่หรูเหยาพูดยาวจนแทบไม่ได้พักหายใจ ก่อนจะตัดสายทันทีที่พูดจบ ได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับตัวเองโดยมีสายตาของซินแสมองอย่างกลัว ๆ “โอ๊ย! ตายแล้ว... นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย” เมื่อนึกขึ้นได้ก็ยกมือขึ้นปิดปาก พร้อมกับยีหัวตัวเองอย่างแรง ซินแสที่ยืนอยู่ไม่กล้าทำพิธีต่อ ได้แต่มองอีกฝ่ายตาปริบ ๆ มู่หรูเหยาส่งสายตากลับไปให้ไม่ต่างกัน เมื่อต่างคนต่างไม่พูดจึงกลายเป็นซินแสที่ถามขึ้น “ตกลงจะทำพิธีเสริมเพิ่มไหม” คนถูกถามส่ายหน้ารัว “ไม่ค่ะ ไม่ ๆ ๆ พอแค่นี้ค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว” ซินแสพยักหน้ารับ “งั้นก็เสร็จแค่นี้ละ ฉันเก็บของก่อนนะ” มู่หรูเหยามองซินแสที่เดินเก็บของ ทิ้งให้เธอยืนมองสลับกับมองโทรศัพท์มือถือในมืออย่างสิ้นหวัง
Último capítulo
ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า 22
บทสวดที่มู่หรูเหยาเคยเห็นบรรดานางเอกนั่งคัดเวลาถูกคนร้ายลงโทษคือสิ่งที่นางต้องนั่งท่องไปด้วย บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบมีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านเข้ามาเบา ๆ จากหน้าต่างไม้และเสียงนกร้องไกล ๆ กลิ่นธูปจาง ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศช่วยทำให้จิตใจสงบอย่างแท้จริงเสี่ยวชุ่ยนั่งอยู่ด้านข้างและสวดมนต์ไปพร้อมกับฮูหยินของนาง เมื่อลืมตาขึ้นข้างหนึ่งเห็นมู่หรูเหยายังคงนั่งอยู่อย่างสงบก็รู้สึกชื่นชมอดคิดไม่ได้ว่านายหญิงของนางช่างอดทนเก่ง นั่งอยู่นานขนาดนี้ก็ยังไม่บ่นสักคำ กระทั่งเมื่อเวลาผ่านไป แม้แต่ตัวนางที่ทนลำบากได้ก็เริ่มรู้สึกปวดขา ปวดหลัง จนต้องขยับตัวไปมาเพื่อบรรเทาอาการล้าเมื่อหันไปมองฮูหยินอีกครั้ง พบว่าคนที่ตนนับถือตอนนี้กำลังนั่งคอพับ ศีรษะเอนเล็กน้อยราวกับกำลังหลับฝันดีเสี่ยวชุ่ยส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะลงมือปลุกอีกฝ่าย “ฮูหยินเจ้าคะ ตื่นเถอะเจ้าค่ะ”มู่หรูเหยาสะดุ้งก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยท่าทีงุนงง “ข้าหลับไปหรือ”“เจ้าค่ะ หลับสนิทเลยด้วยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยยิ้มเจื่อนมู่หรูเหยายกมือขึ้นนวดขมับก่อนจะพึมพำเบา ๆ “เมื่
ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า 21
“ฮูหยิน เรามาถูกทางหรือเจ้าคะ” สาวใช้ซึ่งเดินตามมาทีหลังอดถามไม่ได้ คนถูกถามกวาดตามองไปรอบ ๆ แม้ว่าที่นี่จะมีไฟจุดนำทางแต่กลับร้างเหมือนไร้ผู้คน “ข้าเคยได้ยินมาว่าวัดอวิ๋นซานแม้จะอยู่บนเขาแต่ก็มีชาวบ้านศรัทธาและขึ้นมาถือศีลกินเจอยู่ไม่ใช่น้อย แต่ที่นี่เงียบมากเกินไป หรือเราจะมาผิดที่เจ้าคะ” “โยมมาหาใครกันหรือ” สตรีทั้งสองแทบจะกรีดร้องเมื่อได้ยินเสียงลอยมาตามลม พอหันไปมองก็พบกับไต้ซือและศิษย์ตัวน้อยเดินมาด้วยกัน หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ไม่ใช่ผี “ไต้ซือ ข้ามู่หรูเหยามาถือศีลบนเขาอวิ๋นซาน ทางจวนแม่ทัพจางคงแจ้งเรื่องมาแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” ไต้ซือยิ้มก่อนจะส่ายหน้า “เรามาผิดจริง ๆ ด้วยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยที่เห็นไต้ซือส่ายหน้าหันไปบอกฮูหยินของตน “จิตใจบริสุทธิ์อยู่ที่ใดก็บริสุทธิ์” คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายอยากจะสื่อเท่าใดนัก หรือหมายจะถึงถือศีลวัดไหนก็ไม่ต่างกัน? “เช่นนั้นไต้ซือ ข้าถือศีลที่นี่ได้ใช่ไหมเจ้าคะ” ไต้ซือยิ้มและพยักหน้า “จะดีหรือเจ้าคะฮูหยิน” เสี่ยวชุ่ยจับแขนเ
ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า 20
หลังจากเดินทางอย่างทรมานมาหลายชั่วยาม ในที่สุดรถม้าก็หยุดลง มู่หรูเหยาถอนหายใจยาวเหมือนยกภูเขาออกจากอก ขณะที่นางและสาวใช้กำลังเตรียมตัวลงจากรถม้า ลมเย็นของภูเขาพัดผ่านเข้าหน้าจนรู้สึกขนลุก“พวกเจ้าสองคนเดินขึ้นเขาไปทางนี้ ใช้เวลาอีกสองชั่วยามก็คงถึง หากโชคดีพวกท่านอาจจะไปถึงได้ก่อนมืด แต่ถ้าไม่ถึงก็จุดไฟเสียไม่เช่นนั้นสัตว์ป่าคงได้มาคาบเอาไปกิน” จบคำพูดที่น่ากลัว คนขับรถม้าก็ฟาดแส้ใส่สะโพกม้าและรถม้าก็วิ่งออกไป ไม่สนสตรีทั้งสองซึ่งดูจะงุนงงกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน“เดี๋ยวก่อนสิ จะให้พวกข้าขนของทั้งหมดนี้ขึ้นเขากันสองคนหรือ!” เสี่ยวชุ่ยตะโกนไล่หลังจนอีกฝ่ายตอบกลับมา“คนที่จ้างข้ามาบอกว่าข้ามีหน้าที่แค่นี้ อีกเจ็ดวันข้าจะกลับมารับ” บอกแค่นั้นก็ตีแส้ใส่ม้าเร่งฝีเท้าออกไปไกลจนลับสายตาปล่อยให้สาวใช้ต่อว่าตามหลัง ไม่ต่างจากมู่หรูเหยาที่กำลังสาปแช่งสามีใจร้ายอยู่ในใจดวงตากลมมองไปยังทางเดินรกร้างซึ่งน่าจะทอดตัวยาวจนถึงยอดเขาอวิ๋นซานที่นางต้องไป แถมยังใช้เวลาเดินทางเกือบสองชั่วยาม‘นี่มันไม่มากเกินไปหน่อยหรือ!’เห็นหนท
ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า 19
ตลอดการเดินทาง ภายในรถม้าสั่นโคลงเคลงจนแทบจะเอาของที่อยู่ในท้องเมื่อเช้าออกมาจนหมด เสี่ยวชุ่ยที่เห็นนายหญิงหน้าซีดคลายมีอาการจะอาเจียนจึงยื่นถุงสมุนไพรให้สูดดม“โชคดีที่เมื่อเช้าพ่อบ้านหม่าเตือนข้าให้นำถุงสมุนไพรติดมาด้วย ฮูหยินสูดดมเสียหน่อยอาการจะได้ดีขึ้น”เมื่อได้รับถุงหอมที่ภายในบรรจุสมุนไพรมาสูดดม อาการวิงเวียนก็คล้ายจะดีขึ้น มู่หรูเหยาจึงเปิดม่านเพื่อทอดสายตาออกไปมองด้านนอกสายลมจากความเร็วของรถม้าที่วิ่งตีเข้ามาที่ใบหน้า ยามสายลมพัดผ่านผ้าโปร่งสีขาวก็จะพลิ้วไปตามลม เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดา หากแต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเคยค้นพบไข่มุกเม็ดงามเม็ดนี้ นอกเสียจากจวนตระกูลมู่และตระกูลจางเพราะความงามนี้ถูกกักตัวไว้ในเรือนหลังของตระกูลมู่ถึงสิบห้าปีเต็มป่ารกสองข้างทางที่ผ่านมาทำเอามู่หรูเหยาได้แต่ถามตนเองว่านางยังเป็นถึงฮูหยินเอกของแม่ทัพจริง ๆ น่ะหรือ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดใจ พลันความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว หรือบางทีอีกฝ่ายอาจหลอกนางมาที่นี่เพื่อสังหารทิ้งทั้งหมดอาจจะเป็นอุบายก็เป็นได้!จางเจิ้นอู่อาจจะจ้าง
ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า 18
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงวันที่จะต้องเดินทางไปเขาอวิ๋นซาน มู่หรูเหยาสวมอาภรณ์สีขาวทั้งตัว แต่กลับมิได้ลดทอนความงามของนางในมือของเสี่ยวชุ่ยมีห่อผ้าสำหรับเดินทาง เนื่องจากเส้นทางต้องเดินเท้า หีบไม้จึงไม่เหมาะที่จะนำติดตัวไป“ข้าได้ยินสาวใช้พูดกันว่าท่านแม่ทัพไปค้างที่เรือนของอนุหลินติดกันถึงสองคืน จากนั้นจึงออกไปลาดตระเวนชายแดนด้านนอกเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยเอามือป้องปากกระซิบกับมู่หรูเหยา ขณะจัดห่อผ้าให้เข้าที่เข้าทางสาวใช้ของนางดูจะร้อนใจเรื่องนี้มาก ต่างจากมู่หรูเหยาที่ไม่คิดจะสนใจ ใครจะสนใจบุรุษที่มักมากอย่างเขากัน“ดีแล้วที่ไม่มาเรือนนี้” เหตุผลแรกเลยคือนางไม่ใช่ภรรยาตัวจริงของเขา มีแค่ร่างกายนี้ต่างหากที่ใช่ ยิ่งไปกว่านั้นการอยู่ใกล้จางเจิ้นอู่มันอันตรายกับชีวิตเกินไป ไม่รู้อีกฝ่ายจะหน้ามืดทำร้ายอะไรกันอีก อย่าอยู่ใกล้กันเป็นดีที่สุดขนาดวันนี้เป็นวันเดินทางไปสร้างกุศลของมู่หรูเหยาแท้ ๆ แต่เหมือนสวรรค์จะยังตัดใจจากนางไม่ได้ ไม่ยอมปล่อยให้ไปสู่ทางสงบง่าย ๆ ด้วย ก่อนออกเดินทางเพียงไม่นาน หญิงสาวยังต้องเผชิญกับการก่อกวนครั้งสุ
ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า 17
“เจ้าช่วยไปบอกท่านแม่ทัพว่าข้าเจ็บหนักเป็นเพราะว่าถูกเขาทรมานโดยไร้ซึ่งความผิด แม้แต่คำขอโทษก็ยังไม่มีให้ข้า” ที่หญิงสาวมั่นใจว่านางไม่ผิด ก็เพราะเขาไม่มีหลักฐานจึงต้องจับนางไปทรมานในคุกใต้ดินเพื่อเค้นความจริง หากจางเจิ้นอู่มีหลักฐาน... คงจัดการนางไปนานแล้ว “เป็นเช่นนั้นเองหรือ” มู่หรูเหยาสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงสตรีที่ไม่คุ้นหู เสียงนั้นใกล้เสียจนนางตกใจที่มีคนเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว ” ไว้ข้าจะบอกให้ท่านแม่ทัพมาขอโทษเจ้าด้วยตัวเองดีหรือไม่” สตรีในอาภรณ์สีเขียวหม่นเดินมาหยุดอยู่หน้านาง นัยน์ตาล้ำลึกมองตรงมายังมู่หรูเหยา มีตัวละครที่ไม่รู้จักปรากฏออกมาอีกหรือ คิ้วเรียวยาวดั่งกิ่งหลิวขมวดเข้าหากัน ไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้ามาดีหรือมาร้าย เป็นมิตรหรือเป็นศัตรูของเจ้าของร่างนี้กันแน่ หรือว่า... จะเป็นอนุอีกคนของจางเจิ้นอู่!? เห็นท่าทางคุณหนูดูสับสนเช่นนั้น เสี่ยวชุ่ยจึงรีบเข้ามาช่วย “คารวะแม่นางเหมยอิงเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยย่อคำนับเสร็จก็หันไปกระซิบอธิบายให้นายหญิงของตนฟังเพื่อ
También te puede gustar
หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่193.4K vistasอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน58.4K vistasชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง67.2K vistasคุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง28.0K vistasนักฆ่าสาวทะลุมิติมาพลิกชะตาดาวหายนะสู่พระชายาผู้เหี้ยมโหด
ต้าซินซิน5.9K vistasคล้องรักครอบครองใจ
หรงเย่า / นาย่า321 vistasชาตินี้นางร้ายจะเป็นมารดา แม้ไม่เคยมีบุตร
ไป๋เจวี๋ย214 vistasสตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด
PANYAPON28 vistas
