2

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตามเวลาที่ตั้งไว้ แต่คนตั้งกลับยังไม่อยากลุกออกจากเตียง ขยับตัวหนีเข้าไปในผ้าห่มเอามือปิดหูเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียง

“เมื่อไรฉันจะรวยกันนะ” เมื่ออดทนฟังเสียงร้องของนาฬิกาปลุกไม่ได้ มู่หรูเหยาจึงจำเป็นต้องสะบัดผ้าห่มออกจากตัว มือคลำหานาฬิกาปลุกที่อยู่หัวเตียงก่อนจะกดปิดมันเพื่อให้หยุดส่งเสียงร้อง

ที่ตอนนี้อาจจะร้องดังจนห้องข้าง ๆ กำลังโมโหเธอแล้วก็ได้

ดวงตาที่หนักอึ้งเหมือนมีหินถ่วง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสู้แสงที่ลอดมาจากผ้าม่านตรงหน้าต่าง เพราะฝันร้ายเมื่อคืนทำให้รู้สึกง่วงจนยังไม่อยากจะตื่น แต่เมื่อนึกถึงเงินที่ต้องจ่ายค่าเช่าห้องสิ้นเดือนนี้ก็ทำได้แค่จำใจลุกขึ้นจากเตียง

ลุกขึ้นมาก็ยืนบิดขี้เกียจพลางมองไปรอบห้องอีกครั้ง เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก็ยังขนลุกไม่หาย

มองดูนาฬิกาที่กำลังเตือนว่าใกล้จะสายแล้ว มู่หรูเหยาก็รีบจัดการธุระส่วนตัวในตอนเช้า หยิบของทุกอย่างบนโต๊ะทำงานใส่ไว้ในอ้อมแขนก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไป

ทั้งที่เพิ่งเรียนจบมาได้ไม่กี่ปี แต่สภาพเธอตอนนี้เหมือนคุณป้าที่ไม่ดูแลตัวเอง ตื่นนอนแล้วออกจากบ้านไปทำงานเลยอย่างไรอย่างนั้น

มู่หรูเหยาใช้เวลาไปพอสมควรกว่าจะมาถึงที่ทำงาน เธอถอนหายใจหลังจากสแกนเข้างานตรงเวลาพอดิบพอดี ชีวิตประจำวันของมู่หรูเหยาไม่มีอะไรซับซ้อน เป็นเพียงมนุษย์กินเงินเดือนธรรมดาทั่วไปไม่มีอะไรโดดเด่น

หลังจากที่ทำงานมาทั้งวันก็ถึงเวลาเลิกงาน มู่หรูเหยาที่กำลังจะกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทเพื่อชวนไปกินข้าวเย็นด้วยกัน เพราะยังไม่อยากจะกลับไปอยู่กับผีในห้องก็ต้องชะงักเมื่อเสียงเรียกของหัวหน้าดังขัดจังหวะเสียก่อน

“มู่หรูเหยา” น้ำเสียงของหัวหน้าดังขึ้นจนคนทั้งออฟฟิศที่กำลังจะเก็บของกลับบ้านรวมถึงคนที่ลุกออกจากโต๊ะเดินไปยังประตู พากันหันมามองเจ้าของชื่อ

“ซวยอะไรอย่างนี้” มู่หรูเหยาบ่นเบา ๆ กับตัวเองก่อนจะหันไปส่งยิ้มแหย ๆ ให้กับหัวหน้า เป็นที่รู้กันว่าหากถูกเรียกในช่วงเวลาแบบนี้สิ่งที่ออกจากปากของอีกฝ่ายก็คงจะมีแค่เรื่องเดียวเท่านั้น

“งานต้องเสร็จเย็นนี้ก่อนสองทุ่ม ห้ามเกินเวลานี้เด็ดขาด เพราะฉันจะต้องส่งให้ลูกค้า เธอคงเข้าใจใช่ไหม”

“ค่ะ” แม้จะอยากปฏิเสธแต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ตอบรับออกไป

พอสั่งงานเสร็จคนที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้าก็ออกจากบริษัทไปทันที มีเพียงเธอที่นั่งถอนหายใจทิ้ง มองแฟ้มงานที่ถูกโยนเอาไว้บนโต๊ะ

“เฮ้อ ทำงานหนักขนาดนี้ทำไมถึงยังไม่รวยอีกกันนะ” น้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเบื่อหน่ายดังขึ้นเบา ๆ

มองดูรอบตัวก็ถอนหายใจลากยาว ดึกขนาดนี้เพื่อนร่วมงานต่างทยอยกลับกันไปหมดแล้ว ทั้งออฟฟิศจึงเหลือเพียงเธอคนเดียว

อย่างน้อยก็น่าจะถูกล็อตโต้ แล้วไปเที่ยวรอบโลกซะเลย อ๊ะ ลืมไป ฉันเคยซื้อล็อตโต้เสียที่ไหนกันล่ะ อย่างนี้ต้องเปลี่ยนแผน คงต้องหาแฟนเศรษฐีหรือคนรวยรุ่นที่สองสักคน จะได้กลายเป็นคุณผู้หญิงนั่งกินนอนกินอยู่ในคฤหาสน์สบายไปทั้งชาติ

มู่หรูเหยาหัวเราะให้กับความคิดของตนเอง ก่อนจะคิดได้ว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน

ใครจะมาสนใจผู้หญิงธรรมดา ๆ อย่างเธอกัน ทั้งที่ตั้งใจจะนัดหมิงซูไปดื่มให้ลืมเรื่องวุ่นวายเมื่อวานแท้ ๆ แต่ดันมาโดนหัวหน้าเฮงซวยสกัดดาวรุ่งทิ้งไว้ที่นี่คนเดียวเสียอย่างนั้น!

แต่ก็ทำได้เพียงแค่บ่น สุดท้ายมู่หรูเหยาก็ก้มหน้าก้มตาทำงานที่ได้รับมอบหมายจนเสร็จ แล้วจัดการส่งงานให้กับหัวหน้าก่อนจะโทร.หาอีกฝ่าย

[ฮัลโหล]

“ฉันส่งงานให้แล้วนะคะ หัวหน้าคะ... พรุ่งนี้ฉันจะขอลางาน พอดีมีธุระด่วนต้องไปจัดการค่ะ”

[ทำไมไม่รู้จักแจ้งล่วงหน้า] ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

“ที่จริงเป็นธุระที่ฉันตั้งใจจะไปจัดการเย็นนี้ค่ะ แต่เพราะมีงานด่วนจากหัวหน้าเข้ามา ฉันเลยไปทำธุระไม่ทัน เลยต้องขอไปทำในวันพรุ่งนี้แทน” ดูเหมือนอีกฝ่ายจะนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ได้ยินแค่เสียงลมหายใจผิดจังหวะ

ฟังดูแล้วน่าจะกำลังโกรธที่ถูกเธอผู้ซึ่งเป็นลูกน้องที่ไม่อยู่ในสายตา ตอบกลับไปแบบนั้น

[ตกลง] แม้น้ำเสียงจะดูไม่เต็มใจ แต่มู่หรูเหยาไม่อยากเก็บมาใส่ใจ ขอแค่ได้รับการอนุมัติในการลางานได้ก็เพียงพอ

หลังจากวางสายมู่หรูเหยายิ้มด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะรีบเก็บของทุกอย่างใส่กระเป๋าเพื่อตรงกลับบ้าน เห็นทีคงต้องชวนเพื่อนรักไปกินข้าววันอื่น

ระหว่างเดินทางกลับบ้านมู่หรูเหยาก็เอาแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน แม้จะยังไม่แน่ใจว่าเป็นผีจริงหรือเปล่า แต่ความเชื่อก็ค่อนข้างเอนเอียงไปทางสิ่งที่มองไม่เห็น อย่างน้อยตอนนี้ก็ได้วันหยุดมาแล้ว เธอคิดจะใช้โอกาสนี้จัดการเรื่องในห้องให้เรียบร้อย

จ้างพวกหมอผีหรือนักพรตมาปัดรังควานไล่ผีดีไหมนะ?

เมื่อตัดสินใจได้แล้วก็ส่งข้อความหาเพื่อนสนิทอย่าง ซีซี เผื่อจะมีแนะนำให้ไปใช้บริการ

มู่หรูเหยาเอาแต่คิดเรื่องนี้จนเกือบจะนั่งรถบัสเลยป้าย โชคดีที่สะดุดตากับป้ายร้านบะหมี่ข้างทางเจ้าประจำจึงรีบลุกออกจากที่นั่งเพื่อขอลงป้ายนี้

เธอตะโกนสั่งบะหมี่กับป้าเจ้าของร้านเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะหาโต๊ะว่างนั่งลงเพื่อรอบะหมี่ร้อน ๆ มาเสิร์ฟ

กลิ่นน้ำซุปหอมที่ลอยมาเตะจมูกชวนหิวจนท้องร้อง เส้นบะหมี่แต่ละเส้นถูกคีบกินอย่างช้า ๆ เหมือนต้องการจะดึงเวลาในการกลับถึงห้องให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่เวลาไม่เคยหยุดเดิน ไม่นานบะหมี่ชามใหญ่ก็ถูกกินจนเกลี้ยงชาม แม้แต่น้ำซุปก็เหลือเพียงติดก้นชามเท่านั้น

“บะหมี่ของป้าอร่อยเหมือนเดิม ไว้ฉันจะมากินอีกนะ” เงินหยวนถูกวางลงบนโต๊ะเพื่อจ่ายเป็นค่าอาหาร

ป้าเจ้าของร้านเพียงยิ้มตอบ สายตาได้แต่มองตามหลังของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกค้าประจำเดินจากไป