ตอนที่ 1/2 ฉันไม่ใช่โจร

เสียงฝีเท้าคนเดินย่ำดังใกล้เข้ามาทุกทีและยิ่งใกล้มากเท่าไร เสียงหัวใจของม่านไหมก็เต้นตึกตักรุนแรงตามไปด้วย อาการมือเท้าเย็นเฉียบแต่เหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย วินาทีที่ประตูห้องถูกเหวี่ยงเปิด มือทั้งสองกำรอบขวดน้ำแน่น ยกขึ้นหมายจะฟาดไอ้โจรร้ายให้สลบคาเท้า!

“ย้ากกกกกก!”

พรึบ!

เสียงร้องดังลั่นของม่านไหมและแขนที่ง้างขึ้นสุดกำลังโดนร่างบึกบึนของใครบางคนจัดการเสียอยู่หมัด

“อื้อออ!” ปากโดนมือที่ทั้งหนาและใหญ่ปิดไว้เสียสนิท จะร้องตะโกนขอความช่วยเหลือก็มีแต่เสียงอู้อี้ที่เล็ดรอดออกไป ส่วนตัวของเธอนั้นกำลังดิ้นเร่าๆ อยู่ในอ้อมกอดที่พยายามรัดรึงให้อยู่นิ่งๆ จนเธอเริ่มจะหายใจไม่ออก

“แหกปากร้องเสียงดังอยู่ได้ โจรขึ้นบ้านรึไง!” เสียงดุดันพูดขู่ใกล้หู ม่านไหมขนลุกซู่ในทันทีแต่ในใจนั้นสบถด่าเป็นชุด

ถามมาได้บ้าหรือเปล่า ก็แกไงล่ะที่เป็นโจร!

“นายหัวให้ผมช่วยไหมครับ” คำพูดที่แทรกขึ้นมาของผู้ชายอีกคนทำให้ม่านไหมรู้ว่าไม่ได้มีโจรแค่คนเดียว

“ไม่ต้อง ตัวเล็กแค่นี้กูจัดการเองได้” ตัวเล็กแค่นี้งั้นเหรอ มันหมายความว่าไงกัน

ความตกใจกลัวก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความโมโหแทบทันที ม่านไหมกระทุ้งศอกใส่หน้าท้องไอ้โจรร่างยักษ์ เสียงร้องแบบเจ็บจุกจนพูดไม่ออกเปล่งคำรามในลำคอของอีกฝ่าย

เธอรีบสลัดตัวจนหลุดพ้น จำตำแหน่งสวิตช์ไฟได้ก็รีบตบมือเปิดอย่างไว และเมื่อทั่วทั้งห้องมีแสงสว่างมากพอทำให้เห็นโฉมหน้าโจรร้าย วินาทีที่ม่านไหมควรจะกรีดร้องหรือด่าทอกลับไปสักหน่อย ปากของเธอมันดันปิดแน่นสนิท ตัวก็เหมือนจะแข็งค้างทำอะไรไม่ถูก

เขาคนที่ม่านไหมเพิ่งลงมือทำร้ายร่างกายไปหมาดๆ กำลังส่งสายตาดุดันน่ากลัวมองกันเหมือนกับจะเข้ามาขย้ำเธอให้เละเป็นชิ้นๆ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ใบหน้าและรูปร่างของเขากลับทำเอาม่านไหมใจวูบวาบ

เขาหล่อมาก เป็นโจรที่หน้าตาดีที่สุดเท่าที่ม่านไหมจะคิดได้ เขาตัวโตมากด้วย ผิวกายสีแทนน่าหลงใหล กล้ามทั้งสองดูแน่นไปหมด แถมมือที่เคยปิดปากม่านไหมก่อนหน้านี้ก็ยังเต็มไปด้วยเส้นเลือด ดูเท่สุดๆ ไปเลยล่ะ

แต่เดี๋ยวก่อนนะ! นี่มันไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาชื่นชมหรือตะลึงในความหล่อของเขาไหม เขาเป็นโจรนะ เป็นโจรที่บุกเข้ามาในห้องของเธอ

“อย่ากรี๊ดเชียวนะ เสียงแหลมๆ ของเธอจะปลุกคนอื่นตื่นกันหมด!” เขาขู่อีกแล้ว ทั้งที่มืออีกข้างยังกุมซี่โครงไว้แน่นเพราะโดนเธอศอกใส่ไปหมาดๆ แต่ท่าทางเขาก็พร้อมจะเปิดศึกอีกรอบอย่างไม่กลัวว่ารอบต่อไปจะไม่ใช่โดนแค่ศอก

“ฉันจะกรี๊ด! จะปลุกคนอื่นให้ตื่นกันให้หมดเลย เขาจะได้รู้ว่ามีโจรอย่างแกย่องเข้าบ้าน กะ..แกไปปล้นมากี่หลังแล้วล่ะ”

“ปล้น? ดูละครมากไปปะ หน้าตาอย่างฉันดูเหมือนโจรมากรึไง”

“ก็แก..”

“ฟัง!”

คำพูดแค่คำเดียวสยบม่านไหมให้หยุดส่งเสียงโวยวาย เผลอเม้มปากแน่น มองผู้ชายร่างใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนจะเข้ามาเขมือบหัวเธอ

“ฉันไม่ใช่โจร เป็นเจ้าของที่นี่ เจ้าของเกาะแห่งนี้ที่เธออาศัยอยู่นี่ไงล่ะ”

คิ้วเรียวสวยยิ่งขมวดแน่นเข้าไปอีก เรื่องมันกลับตาลปัตรได้ขนาดนี้เชียวเหรอ จากโจรสู่เจ้าของเกาะ

นี่เธอเข้าใจผิดไปเองเหรอเนี่ย

แต่ทำไมแม่ไม่เห็นบอกเธอล่ะว่านายหัวทะเลอะไรนั่นมีลูกชายโตขนาดนี้แล้ว เธออาจจะต้องเป็นแม่เลี้ยงของผู้ชายหน้าดุคนนี้ในอนาคตอย่างนั้นเหรอ

แค่คิดม่านไหมก็ขนลุกซู่ซ่าไปทั้งตัว

“จะอึ้งอีกนานไหมแม่คุณ” สายตาตำหนิมาพร้อมน้ำเสียงประชดประชัน การที่เขามายืนต่อหน้าม่านไหมแบบนี้ ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมาก มันเหมือนกับจะทำให้เธอตัวหดเล็กลงเรื่อยๆ

“ก็คุณบุกรุกเข้ามาในที่พักฉันยามวิกาล ใครมันก็ต้องคิดว่าเป็นโจรทั้งนั้นแหละ”

“ที่พักใครนะ พูดอีกที” ตัวใหญ่แล้วมาทำเบ่งใส่เธอเหรอ!

“มันสำคัญด้วยรึไงว่าที่พักใครในเมื่อมีผู้หญิงนอนหลับอยู่ตัวคนเดียว เป็นเจ้าของเกาะแบบไหนทำอะไรตามอำเภอใจตัวเอง แบบนี้มันละเมิดสิทธิ์กันชัดๆ” ถึงจะตัวเล็กกว่าแต่เธอก็เบ่งกลับเป็นโว๊ย!

แทนที่เขาจะคิดได้แต่เปล่าเลย เขากลับทำแค่ยิ้มออกมา ยิ้มที่ทำเอาม่านไหมหายใจไม่ทั่วท้อง

“ถ้าการเป็นเจ้าของเกาะแล้วบุกเข้ามาหาเธอยามวิกาลมันละเมิดสิทธิ์กันเกินไป งั้นเปลี่ยนเป็นเจ้าหนี้ได้ไหม ไม่สิ เจ้าทุกข์ดีกว่า”

เขาพูดเรื่องอะไร เธองงไปหมดแล้ว

“เหอะ ทำหน้าแบบนี้อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้” ก็ไม่รู้จริงๆ ต้องให้ทำหน้าแบบไหนกันล่ะ ยิ่งเขาจงใจกวนอารมณ์ ม่านไหมก็ชักจะหัวเสียเข้าแล้วจริงๆ

“ก่อนแม่เธอจะส่งเธอมาที่นี่ แม่เธอได้บอกหรือเปล่าล่ะว่าขโมยเงินฉันไปเท่าไร หนีหายไปทั้งผัวทั้งเมีย หึ! คงกลัวฉันตามฆ่ามากสินะถึงต้องส่งลูกสาวมาขัดดอกเนี่ย น้ำเน่าฉิบหาย” เขารัวคำพูดใส่กันเป็นชุด แต่ละคำทำเอาม่านไหมมึนตึ้บไปเลย

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

“คุณกุเรื่องหรือเปล่า”

“หน้าอย่างฉันไม่เคยต้องกุเรื่องโกหกใคร มีแต่แม่เธอนั่นแหละที่ทำตัวแบบนี้ ถ้าไม่เชื่อฉันจะเปิดคลิปเสียงให้เธอฟังเอง”

และเขาก็ทำอย่างที่พูดจริงๆ มันเป็นคลิปเสียงบันทึกการโทร.ของเขาและแม่ ทุกคำทุกประโยคของสายปลายทางมันเป็นเสียงแม่เธอจริงๆ

‘ฉันขอเวลาหน่อยนะจ๊ะนายหัว ฉันจะรีบหาเงินมาคืนให้เร็วที่สุด ถ้าไม่เดือดร้อนจริงๆ ฉันไม่ทำแบบนี้หรอกจ้ะ แต่นายหัววางใจได้เลย ฉันจะหามาคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์ ระหว่างรอ ฉันส่งลูกสาวไปให้นายหัวแล้ว จะทำอะไรกับมันก็ได้ มันเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน หวังว่าคงถูกใจนายหัวนะจ๊ะ’

เจ็บกว่าการตัดสินใจมาที่นี่คือต้องมารู้ว่าแม่ตัวเองสร้างเรื่องโกหกแล้วเอาเธอมาเป็นตัวตายตัวแทน เป็นแพะรับบาป เป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ที่จะยกให้ใครหน้าไหนก็ได้

‘ถ้าไม่เดือดร้อนจริงๆ คงไม่ทำแบบนี้’ มันก็มีแต่พวกมักง่ายไม่ใช่เหรอที่พูดคำนี้กัน เอาความเดือดร้อนมาอ้างเพื่อทำผิด แม่เป็นแม่ประสาอะไรกัน ทำไมถึงทำกับลูกตัวเองได้ลงคอ

“ทีนี้ก็ตาสว่างแล้วนะ ไม่ดีใจหน่อยเหรอที่โดนแม่ส่งมาขัดดอกให้ฉัน ก็ดูเหมือนเธอจะพร้อมอยู่แล้วนี่” สายตาอีกฝ่ายกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังจะมองให้เห็นทะลุไปถึงเนื้อใน

“ทุเรศ! อย่ามองนะ” ม่านไหมรีบยกมือกอดอกในทันที ลืมไปเสียสนิทว่าชุดนอนของเธอมันดูยั่วยวนมากแค่ไหน แล้วเธอก็ยืนถกเถียงกับเขาอยู่ได้ตั้งนาน จะปิดตอนนี้…

“ไม่ทันแล้วล่ะ คราวหน้ารอให้จุกนมโผล่ก่อนนะแล้วค่อยปิด”

“ไอ้ลามก!” ม่านไหมอยากจะกางนิ้วทั้งสิบแล้วข่วนหน้าเขาให้แหกยับเยินที่บังอาจมาพูดจาทุเรศๆ กับเธอ แต่สิ่งที่ทำได้คือกอดอกตัวเองแน่นไม่ให้เขาใช้สายตาจาบจ้วงมองทะลุเธออีก

“อย่ามาปากดี แม่เธอส่งเธอมาให้ฉันแล้วนี่ ฉันจะให้งานเธอให้คุ้มเลยล่ะ”

ชะ…ใช้งานให้คุ้ม! นี่เขาจะเอาเธอขัดดอกจริงๆ เหรอ

“มะ…ไม่ได้นะ ฉันไม่ยอมคุณหรอก แม่ฉันเป็นหนี้คุณก็ไปทวงกับแม่สิ จะมาวุ่นวายกับฉันทำไม”

“ก็ถ้าแม่เธอยอมโผล่หัวมาจ่ายเงินคืนฉันดีๆ ฉันก็ไม่ได้อยากจะเก็บเธอไว้หรอก แต่ทำไงได้แม่เธอมันเม็ดเยอะนักนี่ ในเมื่ออยากให้ลูกสาวขัดดอกมากนัก ฉันก็จัดให้ จะเอาให้คุ้มเงินทุกบาททุกสตางค์เลยแม่ง!”

พูดจบเขากำลังจะเข้ามาคว้าเอาตัวของม่านไหม อารามความตกใจทำให้คนตัวเล็กรีบผลักเขาออกอย่างแรง แล้ววิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิต หลบหลีกผู้ชายสองคนที่ขวางทางหน้าห้องได้เฉียดฉิว

ประตูอยู่ข้างหน้าและอีกแค่นิดเดียวม่านไหมก็จะหนีออกไปจากที่นี่ได้อยู่แล้ว

พรึบ!!

“กรี๊ดดดด!” แต่ตัวเธอกลับโดนอุ้มลอยหวือขึ้นจากพื้นด้วยพละกำลังของผู้ชายร่างยักษ์ที่ประกาศตัวว่าเป็นเจ้าหนี้แม่เธอ

“หึ! ช้าไปหน่อยนะคนสวย” สายตาที่เขามองเธอเหมือนผู้ชนะและรอยยิ้มมุมปากแสดงออกถึงความเยาะเย้ย ในอกของม่านไหมเดือดปุดๆ เหมือนมีลาวาร้อนปะทุพล่าน

อยากให้เธอขัดดอกนักใช่ไหม ได้! เธอจะขัดให้เขาตัวช้ำ เอาให้ถลอกปอกเปิกไปทั้งตัวเลย จะได้รู้ว่าเขาไม่ควรมาแหยมกับเธอตั้งแต่แรก