ตอนที่ 2/1 นายหัวทะเล

ตลอดคืนนั้นม่านไหมหายใจไม่ทั่วท้อง อาการเครียดพุ่งปรี๊ดแทบทำเส้นเลือดในสมองแตก เธอถูกพาตัวมาที่บ้านหรูหลังหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นบ้านของผู้ชายร่างยักษ์ไร้นามเจ้าหนี้แม่ เขาสั่งให้ม่านไหมอยู่แต่ในห้อง ห้ามคิดหนีออกไปเด็ดขาด ก็คงจะหนีได้อยู่หรอกในเมื่อเล่นให้ลูกน้องเฝ้าหน้าห้องกันอยู่แบบนั้น

ม่านไหมออกมาแค่ตัวเปล่า การจะติดต่อใครสักคนเป็นไปได้ยากมาก ในหัวแทบระเบิดเมื่อคิดจินตนาการไปว่าอีกไม่นานตัวเองจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

เธอนั่งโยกตัวบนเตียงเหมือนคนไม่ปกติอีกทั้งยังกัดเล็บข่มอาการประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอกตลอดคืนก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะเข้ามาหาเธอเลย

จนรุ่งเช้า..ม่านไหมเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ทว่าเธอก็โดนปลุกให้ตื่นด้วยการกระชากผ้าห่มอย่างแรงจนตัวม้วนแทบตกจากเตียง

“นี่คุณ! เข้ามาทำไมไม่ให้ซุ่มให้เสียงก่อน เสียมารยาท”

“จ้า แม่คนมารยาทดี เลิกทำปากเก่งแล้วก็ลุกขึ้นสักทีเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอยาวเป็นหางว่าวเลย”

“เรื่องอะไร!”

“อยากรู้ก็ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาก่อนแล้วจะบอก เสื้อผ้าของใช้เธอ ฉันให้คนขนมาให้หมดแล้ว” เขาส่งสายตาให้ม่านไหมมองดูกระเป๋าที่ตั้งอยู่มุมห้อง เธอต้องหลับลึกขนาดไหนกันนะถึงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

แล้วเขาจะขนเสื้อผ้าเธอมาทำไมกัน จะให้มาอยู่ที่นี่ในฐานะตัวขัดดอกให้เขาหรือไง

“คุณยังติดต่อแม่ฉันได้ไหม” ม่านไหมทำใจสู้ถามออกไป วันนี้เขาดูไม่ค่อยน่ากลัวเท่าเมื่อคืน แต่ใบหน้าดุดันนั้นก็ยังไร้รอยยิ้มเช่นเคย

“ไม่ แม่เธอหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว” หน้าเขาดูเซ็งมากๆ

“งั้นให้ฉันลองติดต่อแม่ให้เอาไหม เผื่อแม่รับสาย ฉันจะได้เคลียร์เรื่องบ้านี่ให้มันจบๆ สักที”

“เธอทำได้?” เขาเลิกคิ้วถาม ดูไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่ม่านไหมพูด

“คิดว่านะ”

“งั้นก็ลองดู”

เมื่อได้รับคำตอบแบบนั้น ม่านไหมไม่รอช้ารีบติดต่อหาแม่ในทันที ตลอดเวลาเขาก็เอาแต่ยืนกอดอกหน้าเข้มมองเธอ เป็นความอึดอัดที่อยากให้มีเสียงมาทำลายบรรยากาศนี้ทิ้งซะ ทว่าเสียงที่มีเห็นทีจะเป็นเสียงถอนหายใจของเธอเอง

“เป็นยังไง”

“แม่ไม่รับสายเลย” พยายามติดต่อไปเท่าไรก็ไร้ผล จะส่งข้อความเข้าไปในแชตแต่แม่ก็ดันปิดแอคเคาทน์หนีหายไปซะแล้ว

ม่านไหมมองคนตัวโตตรงหน้าด้วยแววตาหมดหวัง เขาเองก็คงเหมือนกัน มีการส่ายหน้าและถอนหายใจเฮือกใหญ่

“คุณอย่าเอาเรื่องฉันได้ไหม ฉันไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะ”

“ไม่รู้จริงดิ แล้วมาที่นี่ทำไม มาเพื่อจุดประสงค์อะไร” แขนที่เป็นมัดกล้ามแน่นขนัดยิ่งกอดกำชับอกแน่นมากขึ้น ท่าทางของเขาตอนนี้เหมือนพร้อมจะหาเรื่องต่อยตีกับม่านไหมอย่างไรอย่างนั้น

“เอ่อ..คือว่า”

“ตอบมาสิ เธอไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ หรือแค่ต้องการเล่นตัว” เล่นตัวเนี่ยนะ? คนอย่างเธอไม่ทำแบบนั้นหรอก แต่จะให้ตอบไปตามความจริงว่าจุดประสงค์ของการมาที่นี่คือการจับเจ้าของเกาะทำผัว มีหวังโดนเชือดก่อนได้จุ่มเท้าลงน้ำทะเลแน่

“ฉันก็แค่จะมาหางานทำ”

“หางานทำที่นี่อะนะ”

“อื้อ แปลกตรงไหน”

“แปลกตรงหน้าเธอนี่แหละ”

ม่านไหมรีบคลำหน้าตัวเองทันที มีตรงไหนผิดปกติหรือไง อีตานี่ถึงได้บอกว่าหน้าเธอแปลก

“มีใครเคยบอกไหมว่าเธอโกหกไม่เก่ง จะโกหกทั้งทีก็ทำให้มันเนียนๆ หน่อย ไม่ใช่ทำหน้าตาเลิ่กลั่กให้คนอื่นจับได้” จู่ๆ ก็วกมาสอนกันเฉยเลย เขาก็แปลกพิลึกคนเหมือนกันนั่นและ

“เธอจะโกหกจะปฏิเสธยังไงก็ช่างฉันไม่สน ตราบใดที่แม่เธอยังหนีหายไม่ยอมเอาเงินมาคืน ฉันก็ต้องเก็บเธอไว้เป็นตัวประกัน”

“ตัวประกัน!” ม่านไหมเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน ใบหน้าสวยยิ่งดูยุ่งเหยิง เขาคิดว่าตัวเองอยู่ในเกมตำรวจจับผู้ร้ายหรือยังไงถึงคิดจะเอาเธอไว้เป็นตัวประกัน

“งั้นคุณก็ฝันไปเถอะ ต่อให้ฉันจะเป็นจะตายยังไง แม่ไม่สนใจไยดีฉันหรอก นั่นก็เท่ากับคุณได้เงินคืนช้าไปอีกหลายสิบปี” ม่านไหมพูดจบพร้อมพรูลมหายใจเฮือกใจระบายความอัดอั้นออกมา

อีกฝ่ายทำเพียงแค่ยิ้ม เป็นยิ้มที่ไม่ชวนมองแต่ชวนขนหัวลุกมากกว่า สวนทางกับอารมณ์ของเธอเสียจริง ซึ่งมันก็หมายความว่าเขาไม่สะทกสะท้านอะไรกับคำพูดเธอเลย

“หึ ก็รอดู ได้คืนช้าก็ยังดีกว่าไม่ได้คืนเลยไม่ใช่เหรอ” เอาจริงดิ! ตัวประกันเนี่ยนะ

ม่านไหมถอนหายใจเคร่งเครียดและยิ่งเครียดกว่าเดิมในตอนที่อีกฝ่ายกระดิกนิ้วเรียกแผ่นกระดาษบางอย่างจากลูกน้อง ก่อนกระดาษแผ่นที่ว่านั้นจะถูกมือหนายื่นมาตรงหน้าเธอ

“เซ็นสัญญานี่ซะ”

“สัญญาอะไรของคุณ”

“มีตาก็แหกอ่านดูเข้าจะได้รู้”

เธอเขม่นมองเขาอย่างไม่พอใจแต่ท้ายที่สุดก็ต้องยอมอ่านข้อความในกระดาษสัญญาแผ่นนั้นอย่างละเอียด

ในสัญญาระบุไว้หลายข้อด้วยกัน ส่วนใหญ่จะเน้นเรื่องให้เธอทำงานที่นี่จนกว่าแม่จะหาเงินมาคืนเขาครบ เมื่อนั้นเธอถึงจะได้รับการปล่อยตัว ไหนจะเรื่องที่เธอต้องเชื่อฟังคำสั่งเขา ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ห้ามหนี ห้ามหาย ห้ามตาย ห้ามๆๆ ไปหมดทุกอย่างจนกว่าเขาจะได้เงินคืน ซึ่งหากเธอผิดสัญญานี้เมื่อไร หนี้ที่มีอยู่จะถูกคูณทบเข้าไปสิบเท่า

หนี้แรกก็หามาจ่ายไม่ได้อยู่แล้ว ถ้าโดนปรับคูณเข้าไปอีก ต้องให้เกิดอีกกี่ชาติถึงจะจ่ายหมด

“นี่มันสัญญาทาสชัดๆ ฉันไม่เซ็นหรอกนะ”

“หึ ก็คิดอยู่แล้วเธอต้องพูดแบบนี้” รอยยิ้มอำมหิตช่างเสริมให้หน้าตาหล่อดุดันทวีคูณความร้ายกาจเข้าไปกันใหญ่

เขากระดิกนิ้วครั้งที่สอง ลูกน้องหนุ่มก็นำกล่องใบหนึ่งมาวางตรงหน้า เขาเปิดกล่องที่ว่านั้นให้เธอดูของด้านในชัดๆ ม่านไหมขนลุกเกรียวกับสิ่งที่เห็น เผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ด้วยใจที่เต้นลุ่มๆ ดอนๆ

“ปืน มีด เชือก ยาพิษ ถ้าไม่ยอมเซ็นสัญญาดีๆ ก็เลือกมาเลยว่าจะตายด้วยวิธีไหน” ใบหน้าเหี้ยมโหดไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อยอย่างกับเขาพร้อมที่จะหยิบปืนลั่นไกใส่สมองเธอทุกวินาทีที่ปากหลุดพูดปฏิเสธ

สถานะจำใจบีบบังคับกันอย่างรุนแรงแทบทำม่านไหมหายใจไม่ออก ทำกันขนาดนี้เขาไม่เรียกว่าให้ทางเลือกหรอกนะ ดูแต่ล่ะอย่างที่เขาเสนอให้เธอสิ มองไปทางซ้ายก็นรก มองไปทางขวาก็นรก

“เลือก!” เสียงข่มขวัญบังคับกันอย่างเห็นๆ บอกให้เลือกแต่ดูตัวเลือกแต่ละอย่าง ไอ้คนตรงหน้านี่นรกส่งมาเกิดแน่เลย

ม่านไหมมองเขาด้วยแววตาเชือดเฉือนกลบความสิ้นหวังที่ก่อตัวขึ้นในจิตใจ มือเล็กเอื้อมหยิบปากกาในขณะความคิดในหัวต่างยื้อเธอไว้สุดฤทธิ์ไม่ให้ทำอย่างนี้

ถ้าเซ็นสัญญาบ้าๆ นี่ไป เธอได้ตกนรกทั้งเป็นแน่ และใช่! คนที่ส่งเธอลงนรกก็คือแม่ยังไงล่ะ

ม่านไหมข่มกลั้นก้อนหน่วงที่พองตีบในลำคอ จรดปลายปากกาเซ็นสัญญาที่ว่าในชื่อฝั่งของเธอด้วยมืออันสั่นเทา

“ก็แค่นั้น” เขาแสยะยิ้มพอใจ ก็ได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วนี่ ส่วนคนทุกข์ใจจะตายตรงนี้มันคือเธอ! เธอนี่แหละ

ม่านไหมไม่มีเวลาง้างปาก เขาก็ไล่ให้เธอไปจัดการตัวเอง แถมยังปิดประตูใส่หน้าขังเธอไว้ในห้องอีก หัวสมองมันล้าไปหมด อยากทำเพียงแค่นอนโง่ๆ บนเตียง ไม่ต้องรับรู้เรื่องบ้าห่าเหวอะไรของใคร แต่แค่เธอไม่มีตัวเลือกก็เท่านั้น