ตอนที่ 5: บัลลังก์ศพของเจ้าพระยาพายัพ

ลมกรรโชกแรงพัดพาเอาละอองฝนสีทองจางๆ ปะทะใบหน้าของสิงขรขณะที่เขาปีนพ้นขอบระเบียงชั้นสูงสุดของปราสาทศิลาลอย ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือลานกว้างหน้าพระที่นั่งพายัพมณฑล ซึ่งประดับประดาด้วยรูปปั้นนาคาศิลาขนาดมหึมาที่แหลกสลาย พื้นหินศิลาแลงอาบไปด้วยสีขาวของหยาดน้ำค้างและสีแดงของคราบเลือดเก่าที่ล้างไม่ออก

ที่กลางลานนั้น ร่างมหึมาหนึ่งนั่งอยู่บนตั่งทองที่ผุพัง ร่างนั้นสวมฉลองพระองค์สีแดงเพลิงที่ขาดวิ่น ทว่าสิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือ "ร่างกาย" ของเขา... ภายใต้ผ้าคลุมผืนหนานั้นมีแขนและขามนุษย์นับสิบข้างโผล่ออกมา บางข้างยังขยับไหวราวกับมีความคิดเป็นของตัวเอง บางข้างถูกยึดติดด้วยหมุดทองคำและด้ายอาคมสีดำสะอิดสะเอียน

เขาคือ “เจ้าพระยาพายัพ” กึ่งเทพผู้ตกต่ำที่สุด แต่กลับกระหายอำนาจที่สุด

สิงขรก้าวเท้าออกไปบนลานหิน เสียงฝีเท้าของเขากังวานท่ามกลางความเงียบ เจ้าพระยาพายัพค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความถือตัว ดวงตาข้างหนึ่งเหลือกค้างขณะที่อีกข้างจ้องมองสิงขรด้วยความสมเพช

“ผู้ไร้บุญ... อีกตัวหนึ่งงั้นหรือ?” เสียงของเขาแหบพร่าและซ้อนทับกันราวกับมีเสียงของคนนับสิบพูดออกมาพร้อมกัน “เจ้าเดินทางข้ามทุ่งสังหาร ลอบเร้นผ่านกองทัพศิลาของข้า... เพียงเพื่อจะมาส่งมอบ ‘อวัยวะ’ อันต่ำต้อยของเจ้าให้ข้าอย่างนั้นหรือ?”

สิงขรหยุดยืนห่างออกไปสิบก้าว เขาปักดาบเหล็กน้ำพี้ลงบนพื้นหิน “ข้ามาเพื่อทวงคืนเศษธรรมจักร... และมาเพื่อยุติความวิปริตที่ท่านทำกับร่างกายของเหล่านักรบผู้กล้า”

เจ้าพระยาพายัพระเบิดเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกเสียดสีกัน เขายันกายขึ้นยืน แขนขาที่พ่วงติดมาด้วยพยายามพยุงร่างนั้นให้ออกมาดูน่าเกรงขาม “วิปริตงั้นหรือ? เจ้าคนเขลา! แผ่นดินนี้ล่มสลายไปนานแล้ว ตั้งแต่วันที่มหาธรรมจักรแตกสลาย สวรรค์ทอดทิ้งเรา มหาโพธิ์ทองก็เหลือเพียงความว่างเปล่าที่คอยสูบกินเรา ข้าเพียงแต่ทำสิ่งที่ต้องทำ... ข้า ‘ต่อเติม’ เพื่อให้ข้าแข็งแกร่งพอจะทวงคืนบัลลังก์ธรรมราชา!”

เขาเดินตรงเข้ามาหาสิงขร ช้าๆ แต่หนักแน่น แขนข้างหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นแขนของอัศวินโบราณกระชับขวานยักษ์สีทองไว้แน่น “ดูแขนเหล่านี้สิ... นี่คือแขนของแม่ทัพผู้เกรียงไกร นี่คือขาของนักวิ่งที่เร็วที่สุด และนั่น... มือของช่างศิลป์ผู้ประณีต พวกเขาทุกคนยังอยู่กับข้า กลายเป็นส่วนหนึ่งของความยิ่งใหญ่ที่กำลังจะบังเกิด!”

“ท่านไม่ได้ยิ่งใหญ่ขึ้นเลย พายัพ...” สิงขรกล่าวเสียงเรียบ “ท่านเพียงแต่กลายเป็น ‘ก้อนเนื้อที่น่าสมเพช’ ที่ห่อหุ้มด้วยความกลัวตายเท่านั้นเอง”

คำพูดของสิงขรเหมือนศรที่ปักเข้ากลางใจของกึ่งเทพผู้บ้าคลั่ง ใบหน้าของเจ้าพระยาพายัพบิดเบี้ยวด้วยโทสะ แขนทุกข้างบนร่างของเขาเริ่มเกร็งและเล็บจิกเข้าหาฝ่ามือจนเลือดซึมออกมา

“เจ้ากล้าดียังไง! เจ้าคนไร้ราก! เจ้าผู้ที่แสงทองยังทอดทิ้ง!” เขาคำรามลั่น “จงคุกเข่าลง! แล้วข้าจะเอาแขนของเจ้ามาประดับไว้ที่ไหล่ของข้า ให้เจ้าได้เป็นส่วนหนึ่งของข้าไปชั่วนิรันดร์!”

สิงขรดึงดาบขึ้นจากพื้น แสงสีทองจากเหล็กน้ำพี้เรืองรองสู้กับแสงสลัวยามอาทิตย์อัสดง “ข้าจะไม่คุกเข่าให้แก่กษัตริย์ที่เน่าเฟะ... และข้าจะไม่เป็นส่วนหนึ่งของใครทั้งนั้น นอกจากตัวข้าเอง”

“ถ้าอย่างนั้น... จงตายในฐานะ ‘เศษเนื้อ’ ที่ไร้ค่าเสียเถิด!”

เจ้าพระพายัพเงื้อขวานยักษ์ขึ้นสุดแขน แขนอีกหลายข้างที่ติดอยู่บนหลังพยายามตะเกียกตะกายฉีกกระชากอากาศ พลังอาคมสีเหลืองทองที่ดูหม่นหมองระเบิดออกจากร่างของเขาเป็นวงกว้าง ความกดดันมหาศาลทำให้พื้นหินรอบตัวสิงขรเริ่มแตกร้าว

ในจังหวะนั้นเอง สิงขรสัมผัสได้ถึงเสียงกระซิบของ มาลี ที่แว่วมาตามลม “อย่ามองเขาด้วยตา... แต่จงมองด้วย ‘บุญ’ ที่เหลืออยู่”

สิงขรหลับตาลงเสี้ยววินาที เขาเห็นกระแสพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างที่บิดเบี้ยวนั้น จุดอ่อนของเจ้าพระพายัพไม่ใช่ชุดเกราะหรือแขนขามากมายเหล่านั้น แต่คือ “รอยต่ออาคม” ที่ยึดโยงอวัยวะเหล่านั้นไว้ด้วยกัน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก รอยสักยันต์ที่แผ่นหลังร้อนผ่าวจนทะลุเกราะที่แหว่งวิ่น

ศึกตัดสินชะตาของมณฑลบูรพากำลังจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางเสียงคำรามของกึ่งเทพผู้คลั่งไคล้พลังอำนาจและการเผชิญหน้าของนักรบผู้ฟื้นจากความตาย

“เข้ามา! เจ้าคนไร้บุญ! จงมาให้ข้ากลืนกิน!”

เจ้าพระยาพายัพฟาดขวานลงมาด้วยแรงที่สามารถผ่าขุนเขาได้ สิงขรพุ่งตัวหลบด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจากเครื่องรางเบญจรงค์ การต่อสู้ครั้งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตใหม่ของเขาได้เปิดฉากขึ้นแล้ว!