ตอนที่ 4: ทางลับใต้ซากเทวาลัย และเงามืดในปราสาทศิลาลอย

บานประตูไม้สักมหึมาของปราสาทศิลาลอยปิดลงตามหลังสิงขรด้วยเสียงดังสนั่น ราวกับจะประกาศว่าบัดนี้เขามิอาจหันหลังกลับไปสู่โลกภายนอกได้อีก

ภายในปราสาทมิได้สว่างไสวด้วยแสงจากมหาโพธิ์ทองเหมือนด้านนอก แต่กลับเต็มไปด้วยแสงสลัวสีส้มจากคบเพลิงที่ปักอยู่ตามกำแพงหินศิลาแลง กลิ่นเหม็นอับของกำมะถันและกลิ่นซากศพที่ถูกทิ้งไว้นานวันลอยอบอวลอยู่ใต้หลังคาจั่วสูงชันที่ประดับด้วยลวดลายกนกที่หักพัง

สิงขรหมอบตัวต่ำลงในเงามืดหลังกองเสาหินที่สลักลายวิจิตร สายตาของเขาจ้องมองไปยังลานกว้างเบื้องหน้า ที่นั่นคือทางเข้าหลักสู่พระที่นั่งพายัพมณฑล แต่ความตายได้สถิตอยู่ที่นั่นในรูปของ “กองทัพศิลา” นักรบนับร้อยในชุดเกราะศิลาแลงหนาหนักยืนเรียงรายราวกับรูปปั้นที่ไม่ไหวติง ทว่าดวงตาของพวกมันกลับมีเปลวไฟสีเหลืองนวลลุกโชนอยู่ภายในหน้ากากเหล็ก มือของพวกมันกำหอกซัดและง้าวใบใหญ่ไว้อย่างมั่นคง

หากบุกเข้าไปตรงๆ แม้จะมีดาบเหล็กน้ำพี้ที่เสริมพลังมาแล้ว สิงขรก็รู้ดีว่าเขาคงถูกรุมกินโต๊ะจนเหลือเพียงชื่อก่อนจะได้เห็นหน้าเจ้าเมืองเสียด้วยซ้ำ

“ทางที่สว่างที่สุด... มักเป็นทางที่อันตรายที่สุด” เสียงกระซิบเยือกเย็นของมาลีดังก้องในมโนสำนึกของเขา “มองหาทางที่ถูกลืมสิ สิงขร... ทางที่นำไปสู่รากฐานที่เน่าเฟะของปราสาทแห่งนี้”

สิงขรกวาดสายตาไปรอบๆ จนกระทั่งพบกับทางแยกเล็กๆ ทางทิศตะวันตก เป็นบันไดหินที่มุ่งลงสู่ใต้ดินซึ่งมีป้ายหินเก่าแก่อยู่ในสภาพแตกหักเขียนไว้ว่า “เทวาลัยร้างใต้ดิน” เขารีบเคลื่อนตัวอย่างแผ่วเบา อาศัยจังหวะที่ทหารศิลาหมุนตัวตามเวรยามพุ่งวูบข้ามลานหินไปสู่ปากทางลับนั้น

บันไดหินนั้นทอดตัวลึกลงไปในความมืดที่ดูเหมือนจะไร้ก้นบึ้ง อากาศข้างล่างหนาวเหน็บและชื้นแฉะจนสิงขรรู้สึกถึงละอองน้ำที่เกาะบนผิวเกราะหวายของเขา เมื่อลงมาถึงชั้นใต้ดิน เขาพบว่าที่นี่คือซากเทวาลัยโบราณที่ถูกสร้างขึ้นก่อนที่ปราสาทศิลาลอยจะถูกสถาปนาเสียด้วยซ้ำ เสาหินกลมขนาดใหญ่ค้ำยันเพดานที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ประหลาดสีม่วงคล้ำที่ขยับไหวได้ราวกับสิ่งมีชีวิต

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นแปลกๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นศพ แต่มันคือกลิ่นของ “ยางไม้ศักดิ์สิทธิ์” ที่แห้งกรัง

สิงขรเดินสำรวจไปตามแนวผนังที่ประดับด้วยภาพสลักนูนต่ำ เล่าเรื่องราวของยุคสมัยก่อนที่มหาธรรมจักรจะแตกสลาย ภาพเหล่านั้นแสดงให้เห็นถึงความสงบสุขที่มนุษย์และอสุราต่างอาศัยอยู่ใต้ร่มโพธิ์เดียวกัน แต่ในภาพสุดท้ายกลับถูกขูดขีดทลายจนเหลือเพียงรอยเล็บที่ดูน่าสยดสยอง

“ใคร... ใครที่ยังมีลมหายใจหลงเข้ามาในสุสานแห่งความลับนี้?”

เสียงแหบพร่าและสั่นเครือดังมาจากมุมหนึ่งของเทวาลัย สิงขรชักดาบออกทันที แสงสีทองจากตัวดาบขับไล่ความมืดเผยให้เห็นร่างของชายชราหลังค่อมที่สวมชุดนักโทษที่ขาดวิ่น โซ่ตรวนขนาดใหญ่ล่ามข้อเท้าของเขาไว้กับเสาหิน ดวงตาของเขาเหลือกรากและสั่นระริก

“ท่านเป็นใคร? ทำไมถึงถูกล่ามไว้ที่นี่?” สิงขรถามพลางรักษาระยะห่าง

“ข้าเคยเป็นโหรหลวง... ก่อนที่เจ้าพระยาพายัพจะบ้าคลั่ง” ชายชราหัวเราะเสียงแห้ง “ข้าเตือนเขา... ข้าบอกเขาว่าการต่อเติมร่างกายด้วยแขนขาของวีรบุรุษจะทำให้จิตวิญญาณของเขาแตกสลาย แต่เขาไม่ฟัง! เขาตัดลิ้นข้าและล่ามข้าไว้ที่นี่เพื่อให้ข้าดูความล่มสลายของมวลมนุษย์!”

สิงขรลดดาบลงเล็กน้อย “ข้าต้องการทางขึ้นไปยังยอดปราสาทโดยไม่ผ่านกองทัพศิลา ท่านพอจะช่วยได้ไหม?”

โหรหลวงที่ไร้ลิ้น (แต่ใช้วิธีสื่อสารผ่านจิตจางๆ) ชี้ไปที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่กลางเทวาลัย “ข้างล่างนั่น... มีทางเชื่อมที่ใช้สำหรับระบายน้ำอมฤตในสมัยโบราณ มันจะนำเจ้าไปสู่ห้องเก็บส่วยใต้พระที่นั่ง... แต่จงระวัง ‘หนอนกินกรรม’ ที่อาศัยอยู่ในน้ำนั้นให้ดี พวกมันหิวโหยเหลือเกิน”

สิงขรกล่าวขอบคุณและเดินไปยังขอบบ่อน้ำ น้ำข้างในนิ่งสงบและดำสนิทราวกับน้ำหมึก เขาไม่มีทางเลือกอื่น ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกแล้วกระโดดลงไปในความเย็นยะเยือกนั้น

ความหนาวเย็นปะทะร่างจนเขาเกือบสำลัก สิงขรพยายามพยุงตัวในน้ำที่มืดมิด ทันใดนั้นเขาเห็นดวงตาสีฟ้าเล็กๆ นับร้อยดวงสว่างขึ้นรอบกาย มันคือพวกหนอนสีเงินที่มีรูปร่างคล้ายปลิงขนาดใหญ่ พวกมันพุ่งเข้าหาเขาเพื่อหวังจะดูดกินพลังบุญบารมีที่แฝงอยู่ในกระแสเลือด สิงขรต้องใช้ดาบเหล็กน้ำพี้ฟันน้ำเพื่อสร้างแรงกระแทกจากอาคมผลักพวกมันออกไป พลางตะเกียกตะกายว่ายหาทางออกไปที่อีกฝั่งของอุโมงค์ใต้น้ำ

ปอดของเขาเริ่มจะระเบิดจากการขาดอากาศ จังหวะที่สติกำลังจะหลุดลอย แสงสว่างจางๆ จากพื้นผิวเหนือหัวก็ปรากฏขึ้น สิงขรตะเกียกตะกายขึ้นมาเหนือผิวน้ำ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องใต้ดินขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยหีบสมบัติไม้สักและกองพัสดุจำนวนมหาศาล ที่นี่คือ “ห้องเก็บส่วย” ที่โหรหลวงบอก

แต่สิ่งที่ทำให้สิงขรต้องหยุดชะงักคือสิ่งที่ตั้งอยู่กลางห้อง... หีบสมบัติใบหนึ่งที่ดูต่างจากใบอื่น มันมีก้ามปูงอกออกมาและมีลิ้นยาวเฟื้อยสีแดงสดสั่นไหวอยู่ตามช่องว่างของไม้

“กล่องกินคน...” สิงขรพึมพัม เขาเคยได้ยินตำนานเรื่องอสุรกายที่จำแลงกายเป็นสมบัติเพื่อล่อหลอกผู้ที่โลภมาก

สิงขรพยายามเดินเลี่ยงกล่องปีศาจนั้นอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขาเดินไปตามกองหีบสมบัติจนเจอทางขึ้นบันไดวนไม้ที่นำไปสู่ชั้นบน ในระหว่างที่เดินผ่านกองอาวุธที่ถูกยึดมา เขาพบเข้ากับ “เครื่องรางเบญจรงค์” ที่ตกอยู่บนพื้น มันเป็นเครื่องรางรูปดอกบัวที่เมื่อสวมใส่แล้วจะช่วยให้เสียงฝีเท้าเบาลงและช่วยให้การหลบหลีกคล่องตัวขึ้น เขาเก็บมันมาสวมที่คอทันที ความรู้สึกเบาสบายพุ่งพล่านไปทั่วร่างราวกับน้ำหนักของชุดเกราะหายไปครึ่งหนึ่ง

เมื่อขึ้นมาถึงสุดปลายบันได สิงขรแง้มประตูไม้ออกเล็กน้อย เขาพบว่าตัวเองอยู่หลังม่านผืนใหญ่ในห้องโถงกว้างที่ประดับด้วยแจกันโบราณและพรมทออย่างประณีต นี่คือโซนอาศัยของเหล่าสนมและข้ารับใช้ที่บัดนี้กลายเป็นร่างไร้วิญญาณที่คอยขัดถูพื้นวนไปมาอย่างน่าเวทนา

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเสียงลากโลหะกับพื้นดังแว่วมาจากโถงทางเดินหลัก สิงขรแอบมองผ่านช่องว่างของม่านและเห็นร่างของ “ทหารมหาดเล็กเหล็ก” ซึ่งเป็นนักรบระดับสูงที่แข็งแกร่งกว่าทหารศิลาหลายเท่า มันถือดาบโค้งขนาดใหญ่และโล่ทองเหลืองลายกนก เดินตรวจตราอย่างเข้มงวด

สิงขรใช้ประโยชน์จากเครื่องรางเบญจรงค์ที่เพิ่งได้มา เขาเคลื่อนตัวราวกับสายลมผ่านหลังแนวตู้ตั่งไม้ฉลุ ลอบผ่านห้องแล้วห้องเล่าจนกระทั่งมาถึงระเบียงชั้นนอกที่มองเห็นสวนลับของปราสาท จากจุดนี้เขาสามารถมองเห็นยอดหอคอยที่ประทับของเจ้าพระยาพายัพได้อย่างชัดเจน

ที่สวนลับเบื้องล่าง สิงขรสังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกประหลาด มีอสุรกายรูปร่างคล้ายนกอินทรีแต่มีขาเป็นมนุษย์ (กึ่งนกกึ่งคนแต่มีใบมีดติดที่ขา) กำลังเกาะอยู่ตามยอดต้นลีลาวดีที่เหี่ยวเฉา พวกมันคือหน่วยสอดแนมทางอากาศที่ร้ายกาจที่สุด

ชายหนุ่มตระหนักได้ว่า แม้จะเลี่ยงกองทัพศิลามาได้ แต่ความท้าทายที่แท้จริงกำลังรออยู่บนเส้นทางสู่ยอดปราสาท เขาต้องข้ามผ่านสวนที่มีนกใบมีดพวกนี้ และบุกเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ที่เป็นที่พักของ “ขุนศึกแขนทองคำ” มือขวาของเจ้าพระยาพายัพ

สิงขรกระชับดาบในมือ เขาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนตอนที่ตื่นขึ้นมากลางทุ่งสังหารอีกแล้ว ทุกก้าวที่เดินผ่านความมืด ทุกศัตรูที่ลอบเร้นผ่านไป ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานของมหาโพธิ์ทองที่ไหลเวียนในโลกใบนี้มากขึ้น แม้จะเป็นพลังที่บิดเบี้ยว แต่มันก็คือพลังที่เขาจะนำมาชำระล้างโลกใบนี้

“อีกไม่ไกลแล้ว...” เขาบอกกับตัวเอง แสงสีทองจากเครื่องรางเบญจรงค์เรืองรองจางๆ เป็นสัญญาณว่าเขากำลังเข้าใกล้ความจริงของแผ่นดินที่ล่มสลายนี้เข้าไปทุกที

สิงขรเริ่มปีนขึ้นไปตามเถาวัลย์ขนาดใหญ่ที่เกาะเลียบกำแพงหอคอย มุ่งหน้าสู่จุดสูงสุดที่เจ้าเมืองผู้โฉดชั่วรอคอยเขาอยู่... การต่อสู้ครั้งสำคัญกำลังจะเปิดฉากขึ้นในไม่ช้า