ตอนที่ 6: นาคาเล่นน้ำสะบัดชัย

เสียงขวานยักษ์กระแทกพื้นหินศิลาแลงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะแยกออก แรงสั่นสะเทือนส่งผลให้เศษกระเบื้องหลังคาปราสาทร่วงหล่นลงมาเป็นสาย

สิงขรทะยานหลบออกด้านข้างด้วยสัญชาตญาณที่ว่องไวดุจวานร แต่รังสีของอาคมสีทองหม่นที่แฝงมากับคมขวานยังคงกรีดผ่านชายเสื้อเกราะจนขาดวิ่น พลังทำลายล้างของเจ้าพระยาพายัพนั้นมหาศาลเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้ ร่างกายที่ดูเทอะทะด้วยแขนขานับสิบข้างกลับเคลื่อนไหวได้รวดเร็วและทรงพลังอย่างประหลาด ราวกับพายุหมุนที่หุ้มด้วยเหล็ก

“หนีไปก็ไร้ผล! เจ้าคนบาป!” เจ้าพระยาพายัพคำราม แขนซ้ายที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติ ซึ่งดูเหมือนจะถูกปลูกถ่ายมาจากยักษ์อสุราเหวี่ยงเข้าใส่สิงขรในแนวราบ ชายหนุ่มพยายามยกดาบขึ้นรับ แต่แรงปะทะนั้นส่งเขากระเด็นไปกระแทกกับฐานรูปปั้นนาคาจนกระอักเลือดออกมาเป็นสีเข้ม

สิงขรยันกายขึ้นอย่างยากลำบาก ในหูของเขาได้ยินเสียงวี๊ดดังสนั่น สายตาเริ่มพร่ามัวจากการกระทบกระเทือน เจ้าพระยาพายัพไม่ปล่อยให้เขามีเวลากู้คืนสติ มันเหวี่ยงขวานยักษ์ขึ้นอีกครั้ง เตรียมจะปิดบัญชีชีวิตนักรบไร้บุญผู้นี้เสีย

‘สติ... สิงขร... ใช้ลมปราณแห่งพระแม่ธาตุ...’ เสียงกระซิบของมาลีแว่วมาท่ามกลางความโกลาหล

สิงขรสูดลมหายใจเข้าลึกถึงก้นปอด เขาไม่ได้มองเจ้าพระยาพายัพด้วยดวงตาที่เป็นเนื้อหนังอีกต่อไป แต่เขามองด้วย ‘จักษุญาณ’ ที่ได้รับการเปิดออกจากการรวบรวมเศษบารมีที่ผ่านมา เขาเห็นกระแสพลังงานสีดำที่ไหลเวียนอยู่ตามรอยเย็บและหมุดทองคำที่ยึดโยงร่างกายที่บิดเบี้ยวนั้นไว้ แขนขาเหล่านั้นมิได้เป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแท้จริง แต่มันถูกฝืนเชื่อมไว้ด้วย ‘อาคมไสยดำระดับต่ำ’ ที่เจ้าเมืองผู้โฉดชั่วใช้ควบคุม

“ไหวพริบมักชนะกำลังเสมอ...” สิงขรพึมพัมกับตัวเอง เขาเริ่มเดินวนเป็นวงกลมตามรูปแบบของ “ย่างสามขุม” อันเป็นพื้นฐานของมวยคาดเชือกโบราณ

เจ้าพระยาพายัพฟาดขวานลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้สิงขรไม่ได้หลบไปไกล เขาพุ่งเข้าหาคมขวานที่กำลังสับลงมา! ในจังหวะที่คมขวานจะถึงตัว เขาบิดตัวหลบเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แล้วใช้ฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยพลังอาคมตบเข้าที่สันขวานเพื่อเบี่ยงทิศทางให้มันจมลงไปในร่องหินศิลาแลงจนถอนไม่ออก

“เจ้าทำอะไร!” เจ้าพระยาพายัพสบถ พยายามกระชากขวานขึ้น แต่อาจเพราะน้ำหนักของร่างกายที่เทอะทะทำให้เขาสูญเสียสมดุลไปชั่วขณะ

นี่คือจังหวะที่สิงขรรอคอย เขาพนมมือขึ้นสั้นๆ บริกรรมพระคาถาหัวใจพญานาค “อะ งะ สะ” รอยสักยันต์ที่ต้นแขนทั้งสองข้างเรืองแสงสีเขียวมรกตเจิดจ้า เขาไม่ได้ฟันดาบออกไปตรงๆ แต่กลับกวาดดาบเหล็กน้ำพี้เป็นวงโค้งที่ดูอ่อนช้อยทว่าทรงพลัง นี่คือกระบวนท่า “นาคาเล่นน้ำสะบัดชัย”

ดาบเหล็กน้ำพี้ส่งเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงขู่ของพญานาค คมดาบอาคมไม่ได้พุ่งเป้าไปที่จุดตายใหญ่ๆ แต่กลับกรีดผ่าน ‘จุดยึด’ ของแขนส่วนเกินที่เจ้าพระยาพายัพต่อเติมมาอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่คมดาบสัมผัสรอยเย็บ พลังอาคมสายพุทธคุณในเหล็กน้ำพี้จะเข้าไปชำระล้างไสยดำที่ยึดร่างกายนั้นไว้

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

แขนสามข้างของอดีตนักรบที่เจ้าพระยาพายัพต่อเติมมาหลุดกระเด็นออกจากร่างทีละข้าง เลือดสีดำคล้ำสาดกระจายไปทั่วลาน เจ้าพระยาพายัพกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่มิใช่เพียงทางกาย แต่เป็นความเจ็บปวดจากการถูกตัดขาดความสัมพันธ์กับพลังที่เขายึดติดมาตลอด

“แขนของข้า! พลังของข้า!” เจ้าพระยาพายัพคลุ้มคลั่ง เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม เขาเดินตรงไปยังซากครุฑาศิลาที่แหลกสลาย แล้วใช้แขนที่เหลืออยู่กระชาก ‘หัวครุฑาศิลา’ ที่ยังมีไออาคมหลงเหลืออยู่มาสวมเข้ากับแขนซ้ายของตนเอง!

“จงมอดไหม้! ภายใต้เพลิงพระกาฬของข้า!”

หัวครุฑาศิลาที่เชื่อมกับแขนของเจ้าพระยาพายัพเริ่มพ่นเปลวไฟสีทองแดงที่แผดเผาทุกสิ่งออกมา สิงขรต้องกระโดดหลบไปตามเสาหินที่กำลังละลายด้วยความร้อนแรงของเพลิงกึ่งเทพ ลานกว้างบัดนี้กลายเป็นทะเลเพลิง

สิงขรรู้ดีว่าหากยื้อเวลาต่อไป เขาจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ต่อความร้อน เขาตัดสินใจเรียกใช้ท่าไม้ตายสูงสุดของไสยเวชที่เขาเก็บไว้เป็นท่าสุดท้าย เขาปักดาบลงบนพื้นดิน นั่งลงในท่ากึ่งคุกเข่า และบริกรรมพระคาถา “นารายณ์แปลงรูป” ร่างกายของสิงขรเริ่มมีแสงสีทองหุ้มห่อจนดูเหมือนเขามีหลายร่างปรากฏขึ้นพร้อมกันในสายตาของศัตรู

เจ้าพระยาพายัพพยายามพ่นไฟใส่ร่างเหล่านั้นแต่กลับพบว่าเป็นเพียงภาพลวงตา สิงขรตัวจริงอาศัยควันไฟและความอลหม่านพุ่งทะยานขึ้นสู่ยอดเสาหินที่ยังไม่พังทลาย

“พายัพ! ดูนี่!”

สิงขรกระโดดลงมาจากความสูงพร้อมกับเงื้อดาบขึ้นสุดแขน แสงจากมหาโพธิ์ทองเบื้องบนดูเหมือนจะถูกดูดซับเข้าสู่คมดาบเหล็กน้ำพี้ในจังหวะนั้น เขาไม่ได้ใช้เพียงแรงกาย แต่เขาใช้ ‘ไหวพริบ’ ในการดึงเอาพลังของศัตรูมาใช้สวนกลับ ในขณะที่เจ้าพระยาพายัพพ่นไฟขึ้นมา สิงขรใช้ดาบรับเปลวไฟนั้นแล้วหมุนวนมันตามวิชากงจักรนารายณ์ เปลี่ยนเพลิงของศัตรูให้กลายเป็นคมดาบความร้อนสูง

“นะ มะ พะ ทะ... สิทธิการิยะ!”

คมดาบที่อาบด้วยเพลิงครุฑาและอาคมนารายณ์ฟันลงกลางรอยต่อระหว่างหัวครุฑาศิลากับหัวไหล่ของเจ้าพระยาพายัพ แรงระเบิดของพลังงานทำให้เกิดคลื่นกระแทกสีทองกระจายไปทั่วปราสาทศิลาลอย ร่างของเจ้าเมืองผู้โอหังถูกแรงปะทะจนทรุดฮวบลง

แขนครุฑาศิลาแตกสลายเป็นผุยผง พร้อมๆ กับแขนขาที่เหลือที่ค่อยๆ หลุดร่วงออกมาราวกับใบไม้แห้ง

เจ้าพระยาพายัพนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหิน ร่างกายของเขากลับมาเหลือเพียงขนาดมนุษย์ปกติที่ดูอ่อนแอและน่าเวทนา แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความยโส บัดนี้เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อความตาย

“ข้า... ข้าเพียงแต่อยากกลับไปยังบ้านเกิด... ภายใต้แสงทองของมหาพฤกษา...” เขาพึมพัมก่อนที่ร่างกายจะเริ่มสลายกลายเป็นธุลีสีทอง

กลางเถ้าธุลีนั้น สิ่งหนึ่งเรืองแสงสว่างจ้าออกมา มันคือวงล้อสีทองที่สลักลายกนกอย่างประณีตแต่มีรอยแตกตรงกลาง... “เศษธรรมจักรแห่งบูรพา”

สิงขรเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา ทันทีที่สัมผัส พลังมหาศาลไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา บาดแผลทุกจุดรักษาตัวอย่างรวดเร็ว ความทรงจำเกี่ยวกับโลกเก่าพรั่งพรูเข้ามา แสงสีทองจากท้องฟ้าดูเหมือนจะยอมรับเขาเป็นครั้งแรกในฐานะ ‘ผู้ที่มีสิทธิ์ในบัลลังก์’

เขายืนอยู่บนยอดปราสาทที่พังทลาย มองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา บัดนี้เขาได้ล้มกึ่งเทพองค์แรกลงได้แล้ว แต่นี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวเดียวของธรรมจักรที่แตกสลาย

ทางทิศตะวันตกเหนือทะเลสาบหมอก แสงสีน้ำเงินลึกลับของอารามจันทรประภากำลังกะพริบเสมือนเรียกเขาอยู่

“หนึ่งชิ้นแล้ว... เหลืออีกเจ็ด” สิงขรเก็บเศษธรรมจักรเข้าสู่หน้าอกของเขา แล้วเริ่มเดินลงจากปราสาท ท่ามกลางเสียงกระซิบของสายลมที่เริ่มขานนามของเขาในฐานะ... ‘ธรรมราชาผู้ไร้บุญ’