ฮาโลวีนปีนี้เก็บผีมาเลี้ยง

ฮาโลวีนปีนี้เก็บผีมาเลี้ยง

last updateHuling Na-update : 2025-02-13
By:  JAOTUNTEEOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
16Mga Kabanata
672views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เหตุเกิดจากการไปเยี่ยมคุณยายในวันฮาโลวีน ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ ฉันก็ไปเก็บวิญญาณที่โคตรหล่อมาเลี้ยง ถามอะไรก็ไม่รู้เลยสักอย่าง แถมยังต้องมาตกกระไดพลอยโจนตามหาสาเหตุให้เขาอีกว่าทำไมวิญญาณเขาถึงไม่ไปไหน!!

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1 เธอมองเห็นฉันเหรอ

Semalam, Caitlyn Hartana merasa heran, kenapa Dexter Mahadira tiba-tiba menjadi begitu gila di ranjang. Namun, pagi ini akhirnya dia tahu alasannya.

Ternyata adik iparnya akan bertunangan. Calon tunangannya pun tak lain adalah cinta pertama yang selalu ada di hati suaminya.

Singkatnya, itu adalah wanita yang Dexter cintai, tetapi tak bisa dia miliki. Kini, wanita itu akan menikah dengan adiknya sendiri. Betapa ironisnya.

Mengingat kembali bagaimana Dexter menekan pinggangnya semalam dengan mata yang memerah dan bertindak seperti kehilangan akal sehat, Caitlyn merasa semuanya begitu menyakitkan.

Caitlyn turun ke lantai bawah. Dexter sudah rapi dan bersiap keluar rumah. Tinggi badan pria itu hampir mencapai 1,9 meter. Sosoknya memancarkan aura yang menekan.

Karena sudah lama berada di posisi tinggi, orang sering kali lebih memperhatikan wibawanya dibandingkan wajahnya. Padahal wajah Dexter sebenarnya luar biasa tampan. Bahkan dengan ekspresi dingin dan kaku, ketampanannya tetap sulit disembunyikan.

Apalagi dengan bahu yang lebar, pinggang ramping, dan postur tegap. Dua kakinya yang panjang dibalut bahan kain berkelas, memperlihatkan kekuatan dan karismanya.

Caitlyn sudah tahu sejak lama, putra sulung Keluarga Mahadira ini dikenal tenang, bijak, dan penuh pengendalian diri. Seolah-olah di dunia ini tidak ada hal yang bisa menggoyahkan emosinya. Kecuali, cinta pertamanya itu ....

Caitlyn menekan perasaan getir di hatinya. Dia tidak menatap Dexter, lalu berjalan langsung ke ruang makan. Tatapan gelap Dexter menyapu tubuhnya sekilas, lalu dia menunduk, merapikan kancing lengan bajunya, dan berbalik pergi.

Keduanya tidak mengucapkan sepatah kata pun.

Mendengar suara pintu tertutup, Caitlyn tersenyum pahit. Hatinya seperti tertusuk. Dulu dia berpikir, dirinya bisa menerima pernikahan yang saling menghormati dan dingin ini. Namun nyatanya, hatinya tak bisa dikendalikan. Dia jatuh cinta, sedikit demi sedikit, pada pria itu.

Caitlyn menyantap sarapan, tetapi makanan terasa hambar di mulutnya. Pandangannya kosong. Saat itu juga, ponselnya berdering. Dia mengangkatnya, lalu berdiri. "Aku segera ke sana."

Menjelang sore, Caitlyn sibuk di institut penelitian sampai hampir kehabisan tenaga. Dulu dia sangat cocok dengan rekan lamanya, Affan. Entah kenapa, pria itu tiba-tiba dipindahkan. Kini, rekan barunya yang bernama Darius, tidak terlalu ahli dalam hal data.

Caitlyn terpaksa mengerjakan pekerjaan dua orang seorang diri. Ditambah dengan masalah di pikirannya, dia semakin lelah.

Selesai bekerja, dia baru sadar ada pesan dari Dexter. Hanya lima kata dingin tanpa emosi.

[ Malam ini ke rumah lama. ]

Caitlyn langsung tahu, pasti malam ini mereka akan mengumumkan pertunangan Levan dan Gaby.

Levan adalah adik tiri Dexter. Berbeda ibu, tetapi satu ayah. Sementara itu, Gaby adalah cinta pertama yang selalu diingat Dexter.

Kedua bersaudara itu jatuh cinta pada wanita yang sama. Jamuan keluarga malam ini ... pasti akan sangat "menarik".

Ketika Caitlyn tiba di rumah lama Keluarga Mahadira dan baru hendak melangkah masuk, dia melihat Dexter dan Gaby di sudut taman. Jaraknya agak jauh, jadi dia tidak mendengar apa yang mereka bicarakan. Namun, dia melihat Dexter menyerahkan sebuah tas hadiah kepada Gaby.

Senyuman di wajah Gaby tampak begitu bahagia dan manis. Dia memandang ke atas dengan wajah lembut yang tampak begitu familier bagi Caitlyn.

Dari sudut itu, terlihat sisi wajah Dexter yang tegas. Hidung mancung, rahang tegas, bibir sedikit terangkat. Senyuman kecil itu adalah senyuman yang tidak pernah dia tunjukkan saat bersama Caitlyn.

Hati Caitlyn terasa pedih sekaligus getir. Dia menekan kukunya ke telapak tangan, menahan perih, lalu mengalihkan pandangan dan melangkah menaiki tangga. Tumit sepatunya mengetuk anak tangga batu, menimbulkan suara pelan.

Dexter menoleh mengikuti suara itu. Senyuman di bibirnya lenyap tanpa jejak, tatapannya kembali dingin. Caitlyn berpura-pura tidak melihatnya, hanya mengangkat tangan dan membuka pintu.

Dexter menyingkir, hendak pergi. Namun, Gaby memanggilnya dengan lembut, "Kak Dexter, besok sore kamu ada waktu nggak? Levan mau ke rumah dosen pembimbing. Kamu bisa temani aku ke rumah sakit hewan sebentar?"

Suara Dexter rendah. "Besok sore aku ada rapat. Nanti aku lihat dulu. Masuklah, di luar dingin."

Gaby tersenyum. "Kak Dexter masuk saja dulu, aku mau telepon Levan sebentar."

Begitu Dexter pergi, sudut bibir Gaby terangkat. Senyumannya penuh keyakinan, seolah-olah sudah menggenggam kemenangan di tangannya.

Begitu Caitlyn masuk ke rumah, terdengar suara sarkastis dari ruang tamu. "Datang makan saja harus diundang berkali-kali, sok sekali gayamu! Kamu ini menantu Keluarga Mahadira, bukan leluhur! Sudah nikah, tapi nggak melayani suami di rumah, nggak masak, malah keluar kerja! Sungguh tak tahu malu!"

Caitlyn menoleh. Di sofa duduk Yulia, ibu tiri Dexter. Penampilannya anggun dan berwibawa, tetapi ucapannya tajam dan arogan.

Keluarga Mahadira memiliki aset besar. Sejak kakek Dexter meninggal, tanggung jawab keluarga besar dipegang oleh Dexter. Sebagai ibu tiri yang tidak dekat dengan Dexter dan ingin semua warisan jatuh ke tangan anak kandungnya, Yulia tentu tidak menyukai Dexter. Otomatis, dia juga membenci Caitlyn.

Dulu, ketika kakek Dexter memutuskan agar Dexter menikahi Caitlyn, banyak orang menganggap Keluarga Hartana tidak sepadan dengan Keluarga Mahadira. Hanya Yulia yang berpikir pernikahan itu bagus.

Semakin rendah status istri Dexter, semakin mudah bagi putranya, Levan, untuk menikahi pasangan yang lebih seimbang dan menguntungkan.

Sekarang, dia sangat puas dengan calon menantu seperti Gaby. Keluarga Sirait kaya raya dan kedua kakak Gaby memanjakannya setengah mati. Kelak, mereka pasti akan menjadi dukungan besar bagi Levan.

Jika dibandingkan dengan itu, Caitlyn tidak ada apa-apanya. Maka di saat tidak ada orang lain, Yulia semakin tak segan melancarkan kata-kata pedasnya.

Namun, begitu kata-katanya baru selesai, Dexter sudah muncul di belakang Caitlyn. Dia mengangkat tangan, menempatkan telapaknya di punggung bawah Caitlyn. Suaranya dingin saat berujar, "Ngapain berdiri di sini? Masuk."

Caitlyn menepis tangannya, melepaskan sepatu, lalu berjalan masuk. Tangan Dexter mengepal, sendi-sendinya menegang.

Yulia berdiri dengan senyuman pura-pura ramah. "Dexter, kamu datang juga. Ayo masuk, sebentar lagi makan malam."

Dexter menatapnya dengan dingin dan membalas, "Kenapa kamu di ruang tamu? Bukannya seharusnya di dapur? Lagi pula, setelah masuk ke Keluarga Mahadira, bukannya tugasmu adalah mengurus suami, mencuci, dan memasak?"

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
16 Kabanata
ตอนที่ 1 เธอมองเห็นฉันเหรอ
ตอนที่ 1เธอมองเห็นฉันเหรอณ หมู่บ้านเล็ก ๆ นอกเมืองที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยไม้ป่านานาพรรณ สร้างความร่มเย็นให้แก่ผู้อยู่อาศัยอย่างคุณตาคุณยายวัยหกสิบปี ที่ในทุกเทศกาลจะตั้งหน้าตั้งตารอลูกหลานมาเยี่ยมเยียนทุกครั้งตามประสาวัยชรา และปีนี้ก็เช่นกัน เมื่อถึงวันที่30ตุลาคม บรรดาลูกหลานก็จะเดินทางมาพร้อมหน้าพร้อมตาเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาล ฮาโลวีน'โซย่า' นี่คือชื่อของฉัน ในทุกปีคุณพ่อและคุณแม่จะพาฉันและน้องชายมาเยี่ยมคุณตาคุณยายทุกปีในทุกเทศกาล และฉันก็จะพบคุณน้าที่แสนจะใจดีของฉันเป็นประจำ รถครอบครัวขนาดพอเหมาะขับมาจอดที่หน้าบ้านทรงยุโรปหลังใหญ่ที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านค่อนข้างเยอะพอสมควร พื้นสนามหญ้าที่กว้างจนสุดลูกหูลูกตาที่ฉันมักจะชอบมาวิ่งเล่น คอกแพะที่ฉันชอบมาให้อาหาร รวมถึงเจ้ามูมู่ สุนัขตัวใหญ่พันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์จอมขี้เล่นที่จะชอบวิ่งมาส่ายหางดุ๊กดิ๊กให้ฉันเสมอบรรยากาศทุกอย่างมันทำให้ฉันนึกถึงทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาแบบช้า ๆ ถึงแม้ครอบครัวของเราและคุณน้าจะแยกย้ายกันไปอยู่ในเมืองเพราะสะดวกแก่การทำงาน แต่เราไม่เคยห่างจากคุณตาคุณยายเลยแม้แต่น้อย เรากลับมาหาท่านเกือบทุกเดือนรวมถึงน้าเองก็กลับมาเยี
Magbasa pa
ตอนที่ 2 ไปด้วยกันไหม
ตอนที่ 2ไปด้วยกันไหม“เธอ.. มองเห็นฉันเหรอ” ฉันขมวดคิ้วให้กับท่าทางที่แปลกใจของเขา “เห็นซิทำไมจะไม่เห็นล่ะ” พร้อมทั้งย้ำคำพูดของตัวเองเข้าไป ผู้ชายคนนี้แปลกคนดีแท้“เธอ.. เห็นฉันจริง ๆ เหรอ” “นายนี่ก็แปลกคน! ฉันก็มองเห็นนายคุยกับนายอยู่นี่ไง มันแปลกยังไง” ด้วยความที่เป็นคนไม่ได้ใจดีและใจเย็นเท่าไหร่ ทำให้ฉันยืนขึ้นพร้อมทั้งใช้มือทั้งสองข้างเท้าสะเอวจ้องมองเขาด้วยท่าทางหาเรื่อง“ดีใจจัง.. จำไม่ได้แล้วว่าคุยกับมนุษย์ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่” เขาส่งยิ้มมาให้พร้อมดวงตาที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด สองเท้าเดินเข้าไปหาเขาให้ใกล้ขึ้นกว่าเดิม “นายหนีออกจากบ้านเหรอ” เพราะท่าทางนี้ของเขามันทำให้ฉันรู้สึกเศร้ามากจริง ๆ และเขาเองก็ดูน่าสงสาร“เปล่าครับ” เขาเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมตอบเบา ๆ แต่ไอ้อาการเนิบนาบของเขานี่มันน่าโมโหชะมัดเลยแฮะ“แล้วที่บอกว่าไม่ได้คุยกับคนมานานแล้วนี่หมายความว่าไงเหรอ” ช่างเป็นการพบหน้าที่ประหลาดเสียจริง แต่ที่ประหลาดกว่าการพบหน้ากลับเป็นฉันที่รู้สึกเหมือนคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก“ก็.. ไม่ได้คุยกับคนอื่นเลยนอกจากเจ้าตูบนี่”“เรื่องนี้ช่างมันก่อนเถอะ! แล้วนี่นายไม่กลับบ้านเหรอฝน
Magbasa pa
ตอนที่ 3 นายเป็นคนจริง ๆ ใช่มั้ย
ตอนที่ 3นายเป็นคนจริง ๆ ใช่มั้ย“เจอ.. เจออะไรเหรอ” ฉันหันไปจ้องใบหน้าของฟอร์ซอย่างไม่เข้าใจ เขาดันตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียงพร้อมขัดสมาธิแล้วจ้องตอบ เราสองคนไม่มีใครพูดอะไรออกมามีเพียงแค่คิ้วที่ขมวดเข้าหากันทั้งคู่“ก็ผู้ชายที่หล่อ ๆ” ฟอร์ซพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ท้องฟ้าด้านนอกสว่างวาบด้วยสายฟ้าที่น่าจะฟาดลงที่ไหนสักแห่งใกล้ ๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่น“หมายถึงจัสตินเหรอ” ฉันหันออกไปมองด้านนอกในใจก็คิดถึงผู้ชายคนนั้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงกลับบ้านหรือยัง ถึงแม้ว่าตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้ฝนจะไม่ได้ตกลงมาอย่างที่คิดแต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี“เขาชื่อจัสตินอย่างนั้นเหรอ” ฟอร์ซบ่นพึมพำออกมาทำให้ฉันหันไปมองหน้าเขา แต่ยังเป็นใบหน้าที่สร้างความสงสัยกับฉันได้อยู่ดี“ฟอร์ซรู้จักงั้นเหรอ.. เขาเป็นใครล่ะ”“เปล่าไม่รู้จัก.. ฟอร์ซเห็น” เขาเงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าฉันก่อนจะเงียบเสียงลงไปอีกจนมันกลายเป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัด ก่อนที่เขานั้นจะทิ้งตัวหงายหลังลงไปนอนกางแขนออกดวงตาจ้องมองเพดานห้องเงียบ ๆ“เห็นก็ไม่แปลกมั้ยล่ะ! ก็จัสตินน่าจะเป็นคนแถวนี้นี่นา” เพราะไ
Magbasa pa
ตอนที่ 4 มาเป็นเพื่อนกันไหม
ตอนที่ 4มาเป็นเพื่อนกันไหม“งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันมั้ย” ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่คำที่พูดไปนั้นมาจากใจจริง ๆ เดิมทีตัวฉันเองก็ไม่ได้มีเพื่อนมากมายเท่าไหร่หากมีเพื่อนเป็นผีก็ไม่เลวหรอกนะ“เป็นได้เหรอ!” จัสตินเดินเข้ามาหาฉันสองก้าวแล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ ใบหน้า ดวงตาของเขาที่แสดงออกว่ากำลังตื่นเต้นนั่นไม่ได้โกหก“นายไม่แหกอกควักไส้มาหลอกฉันก็พอ” และไม่รู้ว่าบรรยากาศของเราเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ในเมื่อความรู้สึกของฉันบอกว่าไม่ได้กลัวเขา หากเป็นเช่นนั้นเราก็สามารถเป็นเพื่อนกันได้โซย่าไม่ใช่คนใจจืดใจดำหรอกนะ“ใครจะไปทำ! เจ็บตาย” จัสตินพูดออกมาพร้อมกับส่ายหน้าทำท่าขนลุกขนชันเป็นการสำทับ“มันเจ็บด้วยเหรอ! นายเคยลองไหมรู้สึกเป็นยังไง” ด้วยความตื่นเต้นฉันก้าวเท้าเข้าไปหาเขาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาทั้งสองจ้องมองใบหน้าของผู้ชายตรงหน้าอย่างรอคำตอบ“มันก็รู้สึกแบบว่า..” “โซย่าคุยกับใครน่ะลูก” ฉันสะดุ้งตัวโยนเพราะเสียงคุณแม่ที่เดินออกมาจากหน้าบ้าน ท่านตะโกนถามฉันที่ยืนอยู่ใต้เสาไฟฟ้า สายตาหันมองแม่สลับกับจัสตินอย่างตกใจ“หนูก็คุยกับ..” ฉันที่กำลังจะตอบคำถามแม่ก็ต้องชะงักให้กับคำถามต่อมาของท
Magbasa pa
ตอนที่ 5 ตามหาความจริง
ตอนที่ 5ตามหาความจริงเขาพูดนิ่ง ๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากแบบล้อเลียน นี่อย่าบอกนะว่าเขารู้ว่าฉันคิดอะไรในหัวทั้งหมด“แค่เรื่องของผมเท่านั้นแหละ เรื่องอื่นผมไม่ยุ่ง” และคำถามของฉันที่เกิดในหัวก็ได้คำตอบ นี่หมายความว่าหากเป็นเรื่องของเขาไม่ว่าฉันจะคิดอะไร เขาก็สามารถล่วงรู้ได้ทั้งหมดอย่างนั้นสินะ“คืออะไรหรือครับ” และเพราะน้องชายคงเห็นว่าฉันทำเพียงแค่จ้องหน้าเขานิ่ง ๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา ก็มีเพียงแค่จัสตินคนเดียวที่พูดเหมือนกับว่าเขากำลังตอบคำถามอะไรสักอย่าง“อ๋อ~ พี่สาวนายกำลังสับสนและน่าจะโมโหมาก ๆ ด้วย นายระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ” เขาหันไปยิ้มทะเล้นพร้อมทำท่าขยิบหูขยิบตาให้กับฟอร์พร้อมกับหันมาทำสีหน้าล้อเลียนส่งให้ฉัน“ผมชื่อฟอร์ซยินดีที่ได้รู้จักครับ” และดูเหมือนว่าคนที่ตื่นเต้นตอนนี้จะเป็นฟอร์ซเสียมากกว่า เขาจ้องจัสตินด้วยตาที่ไม่กะพริบ ก่อนจะลงจากเตียงไปเดินวนรอบตัวเขา“ผมชื่อจัสตินยินดีที่ได้รู้จักครับ”“ผมเห็นวิญญาณมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยได้คุยกับวิญญาณแบบนี้เลย” ฟอร์ซยังคงเดินวนรอบตัวของจัสตินอยู่อย่างนั้น พร้อมทั้งเขาใช้นิ้วไปจิ้มตามร่างกายซึ่งในความเป็นจริงคือเราสามารถจิ้มร่างกา
Magbasa pa
ตอนที่ 6 เริ่มเปลี่ยนแปลง
ตอนที่ 6เริ่มเปลี่ยนแปลงแต่ใครจะไปรู้ว่าตั้งแต่ที่เราคุยกันวันนั้นนี่ก็ผ่านมาถึงหกปีแล้ว พวกเรายังไม่สามารถตามหาได้เลยว่าความจริงแล้วจัสตินนั้นคือใคร หรือทำไมเขาถึงไม่ได้ไปไหนสักที"โซย่า! เมื่อวานใครมารับแกเหรอหล่อมาก!" มิลิน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวตลอดระยะเวลาที่ฉันเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ เอ่ยถามหลังจากที่พวกเราเดินถือถาดข้าวมานั่งลงที่โต๊ะในที่โรงอาหารของมหาลัย"ใครเหรอ ไม่มีนะ" เพราะปกติแล้วฉันเองก็ไม่ใช่จะมีคนคบนอกจากผี ถึงได้ขมวดคิ้วถามออกไปแล้วมองหน้าเพื่อน เพราะไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องตลกที่ยัยเพื่อนคนนี้เตรียมมาอำฉันในวันนี้หรือเปล่า แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือสีหน้าของยัยมิลินนั้นไม่ได้ดูว่าเธอกำลังพูดเล่นหรือเป็นเรื่องที่เก็บมาอำฉันเลย เธอมองจ้องหน้าฉันเขม็งพร้อมทั้งขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ"ไม่สิ! ก็ผู้ชายคนที่หล่อ ๆ ที่เดินมาหาเธอก่อนกลับบ้านที่หน้าคณะไง ฉันจะวิ่งไปเรียกเธอแล้วแต่ไปไม่ทัน" เธอยังคงถามพร้อมทั้งหันไปสนใจถาดข้าวแล้วตักมันเข้าปาก แต่ถึงแม้ว่าจะกำลังเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ยแต่สายตาของเธอยังหันมาจ้องมองฉันด้วยท่าทางแปลก ๆ แสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อสิ่งที่ฉันพูดและเพ
Magbasa pa
ตอนที่ 7 เจ้าชายนิทรา
ตอนที่ 7เจ้าชายนิทราเพราะมันคือเรื่องที่ผ่านมานานหลายปีมากทำให้พวกเราลืมไปแล้ว และไม่คิดว่าจู่ ๆ พ่อกับแม่จะมาคิดถึงเรื่องนี้ เรื่องราวเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว ในวันเทศกาลขึ้นปีใหม่ที่ทุกปีเราจะต้องไปบ้านของคุณตาคุณยาย และปีนั้นเป็นปีเดียวที่ฉันไม่ได้กลับบ้านพร้อมพวกท่าน หลังจากที่คุณพ่อคุณแม่พาฟอร์ซขับรถกลับบ้านในเมือง เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่าพวกท่านประสบอุบัติเหตุในขณะลงจากเขาพ่อและแม่สลบไปเกือบหนึ่งสัปดาห์กว่าที่พวกท่านจะฟื้นขึ้นมา แต่ในเหตุการณ์ครั้งนั้นคนที่อาการโคม่ากลับเป็นฟอร์ซ หลังจากที่พ่อกับแม่ฟื้นขึ้นมาพวกท่านก็เอาแต่ร้องไห้อย่างหนักในตอนที่หมอบอกว่าให้ทำใจ แม้ว่าเวลานี้จะไม่อันตรายถึงชีวิตแต่อาจจะฟื้นขึ้นมาไม่สมประกอบหรือหากโชคร้ายกว่านั้นอาจจะต้องเป็นเจ้าชายนิทราก็ได้แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็มีจริง หลังจากที่ฟอร์ซนั้นนอนอยู่ที่โรงพยาบาลไปเกือบสองเดือน ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่ว่าน้องฟื้นขึ้นมาแล้ว เขาตื่นขึ้นมาราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ฟอร์ซบอกว่าเขารู้สึกเหมือนว่าเพิ่งหลับไปแค่คืนเดียวเท่านั้น แต่เพราะอุบัติเหตุนั้นนอกจากที่จะฟื้นขึ้นมาอย
Magbasa pa
ตอนที่ 8 การพบกันครั้งสุดท้าย
ตอนที่ 8การพบกันครั้งสุดท้ายเราทั้งสามคนมองหน้ากันก่อนจะหันไปมองที่คุณยายอีกครั้ง ท่านส่งยิ้มมาให้มันช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูใจดีที่สุดเท่าที่เคยพบเจอมา"คุณยาย.." โซย่าเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนจะเงียบเสียงลง เพราะน้องชายอย่างฟอร์ซจับแขนเสื้อของเธอเขย่าเบา ๆ สองสามทีเป็นการเตือน"คนนี้พี่จัสตินครับเป็นแฟนพี่โซย่า" ผมและโซย่าหันมองหน้าฟอร์ซพร้อมกันด้วยความรู้สึกตกใจ รู้สึกได้ว่าคุณยายนั้นมองมาที่เราสองคนสลับกันแต่นอกจากท่านจะไม่ดุหรือว่าไม่พอใจอะไรแล้ว ท่านกลับหัวเราะออกมาเสียงดังครู่หนึ่ง สองเท้าของคุณยายเดินตรงมาทางพวกเราก่อนที่ท่านจะเดินผ่านสองพี่น้องนั้นตรงมาทางผมช้า ๆ "หล่อจริง ๆ มาเข้าไปในกันก่อน" ผมมองหน้าคุณยายเล็กน้อย ท่านได้จูงมือผมเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมทั้งฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีบรรยากาศในบ้านทุกอย่างดูดีและอบอุ่นเหมือนทุกครั้งที่มา เพียงแต่เหมือนว่าครั้งนี้พวกเรานั้นจะมาเร็วกว่าคนอื่น ๆ ไปเสียหน่อย จวบจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น ผมถูกโซย่าลากให้เดินเข้ามาในครัวจัดการเรื่องอาหารค่ำในคืนนี้ เพราะว่าเธอนั้นเป็นคนที่ไม่ได้สันทัดเรื่องอาหารสักเท่าไหร่ทำให้ทุก ๆ ก้าวนั้นต้อง
Magbasa pa
ตอนที่ 9 นายเป็นใคร
ตอนที่ 9นายเป็นใครผมยังคงนอนมองรอบ ๆ ห้องที่ดูก็รู้ว่าที่แห่งนี้น่าจะเป็นโรงพยาบาล หลังจากที่คุณหมอทุกคนตรวจเช็กเบื้องต้นแล้วก็ออกไปด้านนอก ก่อนจะมีผู้หญิงวัยกลางคนที่ใบหน้าและรูปร่างของเธอนั้นโทรมมาก วิ่งเข้ามาหยุดข้างเตียงของผม เธอยืนนิ่งส่งยิ้มที่สวยมากมาให้ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำตาก่อนจะไหลออกมาอาบทั้งสองแก้ม"ตื่นแล้วเหรอลูก" เธอพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินมานั่งลงข้างเตียง ใช้มือทั้งสองข้างนั้นโอบรอบมือของผมเอาไว้ ความอบอุ่นนี่มันคืออะไรกัน ผมมองมือของเธอและความรู้สึกที่อบอุ่นนี้ด้วยหัวใจที่พองโตราวกับว่าไม่ได้เจอมานานแสนนาน"ดีจริง ๆ ดีมากจริง ๆ" เธอยังคงจ้องมองมาที่ผมพร้อมทั้งน้ำตาอยู่แบบนั้นไม่ขยับไปไหน ผ่านไปอีกไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ประตูหน้าห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นผู้ชายรูปร่างหล่อเหลามากคนหนึ่งแม้จะดูโทรมไปบ้างวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้อง เขาจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาทั้งตกใจและดีใจ ปฏิกิริยาของเขาช่างเหมือนกับผู้หญิงข้างเตียงเมื่อครู่ไม่มีผิด ดวงตาทั้งสองข้างของเขาคลอไปด้วยหยดน้ำตาก่อนที่มันจะค่อย ๆ ไหลออกมาอาบแก้ม แต่ผมมองได้ชัดเจนว่าใบหน้าของเขานั
Magbasa pa
ตอนที่ 10 เราจะต้องกลับมาพบกันอีกครั้ง
ตอนที่ 10เราจะต้องกลับมาพบกันอีกครั้งผมนั่งนิ่งมองหน้าของผู้ชายคนนี้อย่างใช้ความคิด โซย่า.. ชื่อนี้รู้สึกคุ้นอย่างบอกไม่ถูก คุ้นมากและรู้สึกคิดถึงมากแต่กลับจำไม่ได้เลยว่าเธอคือใคร ผมส่ายหน้าให้ฟอร์ซช้า ๆ เป็นคำตอบ เห็นสีหน้าของผู้ชายคนนี้ก็พอเดาออกว่าเขาไม่ค่อยชอบใจคำตอบนี้เท่าไหร่"เธอคือใครเหรอ" ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงสงสัยพอ ๆ กับในใจที่รู้สึกคุ้นเคย"เธอคือคนที่รอใครบางคนกลับมาจนตายไปแล้ว" ฟอร์ซพูดด้วยเสียงประชดประชันแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทางคุณอาทั้งสอง ผมมองตามหลังของเขาไปแต่ในใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ"เป็นยังไงบ้างจัสติน.. ดีขึ้นบ้างไหม" คุณอาผู้หญิงเดินเข้ามาถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ดีขึ้นมากแล้วครับคุณอา" "แบบนี้ก็ใกล้ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะสิ" ส่วนนี่เป็นน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความยินดีของอาผู้ชาย"ใกล้แล้วครับ ถ้ากายภาพจนช่วยเหลือตัวเองได้แล้วอาหมอก็บอกว่ากลับบ้านได้ครับ" ผมยิ้มให้กับทั้งสองท่าน พร้อมทั้งพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่สักพักใหญ่ แต่ในใจผมกลับไม่ได้รับรู้เรื่องราวที่พวกท่านคุยเลยแม้แต่น้อย ในสมองมีเพียงคำถามเดียวที่ยังติดอยู่ในใจ.. โซย่าเธอคือใคร///
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status