ฮาโลวีนปีนี้เก็บผีมาเลี้ยง

ฮาโลวีนปีนี้เก็บผีมาเลี้ยง

last updateHuling Na-update : 2025-02-13
By:  JAOTUNTEEOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
16Mga Kabanata
811views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เหตุเกิดจากการไปเยี่ยมคุณยายในวันฮาโลวีน ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ ฉันก็ไปเก็บวิญญาณที่โคตรหล่อมาเลี้ยง ถามอะไรก็ไม่รู้เลยสักอย่าง แถมยังต้องมาตกกระไดพลอยโจนตามหาสาเหตุให้เขาอีกว่าทำไมวิญญาณเขาถึงไม่ไปไหน!!

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1 เธอมองเห็นฉันเหรอ

「不要——」

劇烈的疼痛,讓蘇妘從噩夢之中驚醒過來。

映入眼簾的是一片紅,房間裡,紅燭燃燒的聲音,以及氣味瀰漫,身體的疼痛這一刻也全部消失。

蘇妘怔愣地看著眼前的畫面,紅燭後面那大紅的雙喜,是那麼的醒目。

她下意識地低頭,看向了自己身上,是出嫁時穿的嫁衣。

這一身嫁衣,原本是她親手為了妹妹蘇雨曦繡的,足足繡了三年,沒想到最後卻是她自己穿著這嫁衣出嫁了。

嫁的還是臭名昭著的淮南王蕭陸聲。

蕭陸聲原本是蒼雲國赫赫有名的戰神,三年前的大戰裡,他被手下背叛,深陷險境,最後雖然突破重圍而出,但是卻經脈盡斷,成為了廢人。

從此他變得暴虐成性,動不動就杖斃身邊伺候的丫鬟奴才,皇帝給他賜婚了幾次,新娘進門第二天,屍體就被抬出了淮南王府。

整個京城,所有人家都不願意將女兒嫁到淮南王府。

一個月之前,端貴妃大鬧了一場,逼著皇帝指婚,而這個倒楣蛋,正好就是鎮遠將軍府家的二小姐蘇雨曦。

蘇雨曦可是蘇家上下捧在掌心的掌上明珠,他們怎麼忍心讓她嫁到淮南王府受罪?

所以最後,替嫁的事情就落到了蘇妘的頭上。

只是蘇妘早就已經有了心上人,兩人青梅竹馬,而且還有婚約,她自然是不願意嫁,何況關於蕭陸聲的傳言實在是太多太可怕了,她心生畏懼,又聽信了蘇雨曦的話,大婚當天居然想要逃跑,結果卻是被當場抓住。

端貴妃大怒,吩咐人打斷了她的手腳,丟回到了蘇家門口。

蘇妘滿心以為,蘇家會把她接回去,好好地治傷,卻不曾想,蘇家大門緊閉,根本就沒有開門。

寒冬數九的天,她身上的傷又重,活活地凍死在了蘇家大門外,連屍體都沒有人收殮。

蘇妘只覺得心寒,卻在這個時候意外地發現,原來自己只是一本團寵文裡面的炮灰女配。

而她那個妹妹蘇雨曦,正是小說裡面的女主,被所有人團寵的對象。

不管她怎麼努力,蘇家的人都不會正眼看她一眼,因為她只是個炮灰,再怎麼努力討好,也沒有任何的用處,她註定是要為了蘇雨曦而犧牲的。

蘇妘只覺得心寒。

她失魂落魄地坐在床上,此刻滿腦子都是剛剛接收到的那些記憶。

小說的劇情裡,蕭陸聲是小說裡面的大反派,因為毀容加上變成廢人,他性情變得扭曲變態,跟小說裡的男女主對上,最終慘死。

蘇妘看著都為這個男人感到惋惜,他原本可是赫赫有名的戰神,最終居然落得這樣的下場,未免太過悽慘了一些。

不過她更慘,她從出生開始,就註定了是要為蘇雨曦犧牲的。

原因只不過是因為,算命的在她娘懷上她們開始,就算定了,蘇雨曦命格貴重,是天生的鳳命,而先出生的她,卻是會害了蘇家全家的災星。

加上她出生以後,蘇家確實是禍事不斷,所以蘇家上下都信了這件事情,對她自是十分的冷淡。

「吱呀……」

蘇妘正感嘆自己一生為了蘇家付出,卻落得那麼悽慘的下場,居然慘死在蘇家大門外,最後屍體還被野狗分食,只是她沒想到,最後為她收殮屍骨的人,居然會是蕭陸聲。

正在她萬分不解之際,房門被人輕輕地推開。

一個穿著玄色長衫的男子,面無表情地推著輪椅進來,輪椅上的男人身形單薄,穿著一襲大紅的喜服,卻也依舊掩蓋不了他過分蒼白的臉色。

他臉上三分之一的皮膚都被嚴重燒傷,另外半邊完好的臉上,還有一道猙獰恐怖的刀疤,看著確實是嚇人。

難怪外人都說蕭陸聲在那一戰以後,不僅僅變成了廢人,還毀容,變得醜陋不堪。

蘇妘心中有些害怕,下意識地抓緊了自己的衣服,她小心翼翼地打量著蕭陸聲。

這輩子她是不可能逃了,一旦逃出淮南王府,她必死無疑,端貴妃最是在意蕭陸聲這個兒子,容不得任何人羞辱他半分,所以她絕對不能離開王府。

現在只祈求蕭陸聲不會像外界傳言的那樣,暴虐成性,否則她怕是剛剛重生回來,又要被活活虐待死了。

「下去吧。」蕭陸聲略帶沙啞的聲音在房間裡響起。

身後的侍衛警惕地看了蘇妘一眼,隨後才鬆開了輪椅,轉身關上了房門。

房間裡一下子就只剩下了蘇妘和蕭陸聲兩人。

蘇妘心裡自然是緊張的,但是她其實沒有那麼害怕蕭陸聲,光是他前世願意為她收屍這一點來看,這個男人應該不是傳言中的那樣。

「王爺,可要妾身伺候你……」蘇妘怯生生地開口,她太緊張了,聲音都帶著顫抖。

「怕我?」男人低沉沙啞的聲音,淡淡地響起。

蘇妘掐了掐掌心:「不怕,只是,我,我有點緊張……」

看著蘇妘緊張得話都要說不清楚了,渾身又緊繃得厲害,蕭陸聲笑了聲:「怕我也正常,畢竟我這般模樣,誰見了都怕。」

蘇妘聞聲抬眸看他,那一張臉確實是生得嚇人。

不過也並非是沒有辦法醫治。

蘇雨曦小時候調皮弄傷了自己,蘇家上下著急得不行,蘇妘不想看到爹娘擔心,便日日夜夜地研究藥方,最後研究出來一個祛疤效果非常不錯的方子,讓蘇雨曦治好了身上那大片的燒傷。

蕭陸聲的看著雖然比當初蘇雨曦的嚴重,但是應該也能夠治好。

蘇妘款款地起身,走過去,手還沒碰到蕭陸聲的輪椅,就被男人抬手擋開。

蘇妘怔愣一瞬,連忙解釋:「王爺,妾身並無惡意,只是夜深了,王爺該歇息了。」

蕭陸聲沒有開口,只是目光灼灼地看著她。

那眼神太過熾熱,又過分凌厲,讓蘇妘心跳都不由得快了幾分。

她臉皮薄,容易臉紅,這會兒緊張,一張小臉便漲得通紅,在燭光下,顯得越發嬌俏。

「蘇家倒是捨得。」蕭陸聲冷冷地笑了一聲,沒讓蘇妘推輪椅,自己推著輪椅到了床邊,雙手在輪椅扶手上一拍,整個人凌空而起,他朝著空中打出一掌,身體便穩穩當當地落在了床上。

這一手,看得蘇妘目瞪口呆。

蕭陸聲根本就沒有廢掉!雖然雙腿殘疾了,但是一身功夫可沒丟啊!

他一直在裝?
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
16 Kabanata
ตอนที่ 1 เธอมองเห็นฉันเหรอ
ตอนที่ 1เธอมองเห็นฉันเหรอณ หมู่บ้านเล็ก ๆ นอกเมืองที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยไม้ป่านานาพรรณ สร้างความร่มเย็นให้แก่ผู้อยู่อาศัยอย่างคุณตาคุณยายวัยหกสิบปี ที่ในทุกเทศกาลจะตั้งหน้าตั้งตารอลูกหลานมาเยี่ยมเยียนทุกครั้งตามประสาวัยชรา และปีนี้ก็เช่นกัน เมื่อถึงวันที่30ตุลาคม บรรดาลูกหลานก็จะเดินทางมาพร้อมหน้าพร้อมตาเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาล ฮาโลวีน'โซย่า' นี่คือชื่อของฉัน ในทุกปีคุณพ่อและคุณแม่จะพาฉันและน้องชายมาเยี่ยมคุณตาคุณยายทุกปีในทุกเทศกาล และฉันก็จะพบคุณน้าที่แสนจะใจดีของฉันเป็นประจำ รถครอบครัวขนาดพอเหมาะขับมาจอดที่หน้าบ้านทรงยุโรปหลังใหญ่ที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านค่อนข้างเยอะพอสมควร พื้นสนามหญ้าที่กว้างจนสุดลูกหูลูกตาที่ฉันมักจะชอบมาวิ่งเล่น คอกแพะที่ฉันชอบมาให้อาหาร รวมถึงเจ้ามูมู่ สุนัขตัวใหญ่พันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์จอมขี้เล่นที่จะชอบวิ่งมาส่ายหางดุ๊กดิ๊กให้ฉันเสมอบรรยากาศทุกอย่างมันทำให้ฉันนึกถึงทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาแบบช้า ๆ ถึงแม้ครอบครัวของเราและคุณน้าจะแยกย้ายกันไปอยู่ในเมืองเพราะสะดวกแก่การทำงาน แต่เราไม่เคยห่างจากคุณตาคุณยายเลยแม้แต่น้อย เรากลับมาหาท่านเกือบทุกเดือนรวมถึงน้าเองก็กลับมาเยี
Magbasa pa
ตอนที่ 2 ไปด้วยกันไหม
ตอนที่ 2ไปด้วยกันไหม“เธอ.. มองเห็นฉันเหรอ” ฉันขมวดคิ้วให้กับท่าทางที่แปลกใจของเขา “เห็นซิทำไมจะไม่เห็นล่ะ” พร้อมทั้งย้ำคำพูดของตัวเองเข้าไป ผู้ชายคนนี้แปลกคนดีแท้“เธอ.. เห็นฉันจริง ๆ เหรอ” “นายนี่ก็แปลกคน! ฉันก็มองเห็นนายคุยกับนายอยู่นี่ไง มันแปลกยังไง” ด้วยความที่เป็นคนไม่ได้ใจดีและใจเย็นเท่าไหร่ ทำให้ฉันยืนขึ้นพร้อมทั้งใช้มือทั้งสองข้างเท้าสะเอวจ้องมองเขาด้วยท่าทางหาเรื่อง“ดีใจจัง.. จำไม่ได้แล้วว่าคุยกับมนุษย์ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่” เขาส่งยิ้มมาให้พร้อมดวงตาที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด สองเท้าเดินเข้าไปหาเขาให้ใกล้ขึ้นกว่าเดิม “นายหนีออกจากบ้านเหรอ” เพราะท่าทางนี้ของเขามันทำให้ฉันรู้สึกเศร้ามากจริง ๆ และเขาเองก็ดูน่าสงสาร“เปล่าครับ” เขาเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมตอบเบา ๆ แต่ไอ้อาการเนิบนาบของเขานี่มันน่าโมโหชะมัดเลยแฮะ“แล้วที่บอกว่าไม่ได้คุยกับคนมานานแล้วนี่หมายความว่าไงเหรอ” ช่างเป็นการพบหน้าที่ประหลาดเสียจริง แต่ที่ประหลาดกว่าการพบหน้ากลับเป็นฉันที่รู้สึกเหมือนคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก“ก็.. ไม่ได้คุยกับคนอื่นเลยนอกจากเจ้าตูบนี่”“เรื่องนี้ช่างมันก่อนเถอะ! แล้วนี่นายไม่กลับบ้านเหรอฝน
Magbasa pa
ตอนที่ 3 นายเป็นคนจริง ๆ ใช่มั้ย
ตอนที่ 3นายเป็นคนจริง ๆ ใช่มั้ย“เจอ.. เจออะไรเหรอ” ฉันหันไปจ้องใบหน้าของฟอร์ซอย่างไม่เข้าใจ เขาดันตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียงพร้อมขัดสมาธิแล้วจ้องตอบ เราสองคนไม่มีใครพูดอะไรออกมามีเพียงแค่คิ้วที่ขมวดเข้าหากันทั้งคู่“ก็ผู้ชายที่หล่อ ๆ” ฟอร์ซพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ท้องฟ้าด้านนอกสว่างวาบด้วยสายฟ้าที่น่าจะฟาดลงที่ไหนสักแห่งใกล้ ๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่น“หมายถึงจัสตินเหรอ” ฉันหันออกไปมองด้านนอกในใจก็คิดถึงผู้ชายคนนั้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงกลับบ้านหรือยัง ถึงแม้ว่าตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้ฝนจะไม่ได้ตกลงมาอย่างที่คิดแต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี“เขาชื่อจัสตินอย่างนั้นเหรอ” ฟอร์ซบ่นพึมพำออกมาทำให้ฉันหันไปมองหน้าเขา แต่ยังเป็นใบหน้าที่สร้างความสงสัยกับฉันได้อยู่ดี“ฟอร์ซรู้จักงั้นเหรอ.. เขาเป็นใครล่ะ”“เปล่าไม่รู้จัก.. ฟอร์ซเห็น” เขาเงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าฉันก่อนจะเงียบเสียงลงไปอีกจนมันกลายเป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัด ก่อนที่เขานั้นจะทิ้งตัวหงายหลังลงไปนอนกางแขนออกดวงตาจ้องมองเพดานห้องเงียบ ๆ“เห็นก็ไม่แปลกมั้ยล่ะ! ก็จัสตินน่าจะเป็นคนแถวนี้นี่นา” เพราะไ
Magbasa pa
ตอนที่ 4 มาเป็นเพื่อนกันไหม
ตอนที่ 4มาเป็นเพื่อนกันไหม“งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันมั้ย” ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่คำที่พูดไปนั้นมาจากใจจริง ๆ เดิมทีตัวฉันเองก็ไม่ได้มีเพื่อนมากมายเท่าไหร่หากมีเพื่อนเป็นผีก็ไม่เลวหรอกนะ“เป็นได้เหรอ!” จัสตินเดินเข้ามาหาฉันสองก้าวแล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ ใบหน้า ดวงตาของเขาที่แสดงออกว่ากำลังตื่นเต้นนั่นไม่ได้โกหก“นายไม่แหกอกควักไส้มาหลอกฉันก็พอ” และไม่รู้ว่าบรรยากาศของเราเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ในเมื่อความรู้สึกของฉันบอกว่าไม่ได้กลัวเขา หากเป็นเช่นนั้นเราก็สามารถเป็นเพื่อนกันได้โซย่าไม่ใช่คนใจจืดใจดำหรอกนะ“ใครจะไปทำ! เจ็บตาย” จัสตินพูดออกมาพร้อมกับส่ายหน้าทำท่าขนลุกขนชันเป็นการสำทับ“มันเจ็บด้วยเหรอ! นายเคยลองไหมรู้สึกเป็นยังไง” ด้วยความตื่นเต้นฉันก้าวเท้าเข้าไปหาเขาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาทั้งสองจ้องมองใบหน้าของผู้ชายตรงหน้าอย่างรอคำตอบ“มันก็รู้สึกแบบว่า..” “โซย่าคุยกับใครน่ะลูก” ฉันสะดุ้งตัวโยนเพราะเสียงคุณแม่ที่เดินออกมาจากหน้าบ้าน ท่านตะโกนถามฉันที่ยืนอยู่ใต้เสาไฟฟ้า สายตาหันมองแม่สลับกับจัสตินอย่างตกใจ“หนูก็คุยกับ..” ฉันที่กำลังจะตอบคำถามแม่ก็ต้องชะงักให้กับคำถามต่อมาของท
Magbasa pa
ตอนที่ 5 ตามหาความจริง
ตอนที่ 5ตามหาความจริงเขาพูดนิ่ง ๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากแบบล้อเลียน นี่อย่าบอกนะว่าเขารู้ว่าฉันคิดอะไรในหัวทั้งหมด“แค่เรื่องของผมเท่านั้นแหละ เรื่องอื่นผมไม่ยุ่ง” และคำถามของฉันที่เกิดในหัวก็ได้คำตอบ นี่หมายความว่าหากเป็นเรื่องของเขาไม่ว่าฉันจะคิดอะไร เขาก็สามารถล่วงรู้ได้ทั้งหมดอย่างนั้นสินะ“คืออะไรหรือครับ” และเพราะน้องชายคงเห็นว่าฉันทำเพียงแค่จ้องหน้าเขานิ่ง ๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา ก็มีเพียงแค่จัสตินคนเดียวที่พูดเหมือนกับว่าเขากำลังตอบคำถามอะไรสักอย่าง“อ๋อ~ พี่สาวนายกำลังสับสนและน่าจะโมโหมาก ๆ ด้วย นายระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ” เขาหันไปยิ้มทะเล้นพร้อมทำท่าขยิบหูขยิบตาให้กับฟอร์พร้อมกับหันมาทำสีหน้าล้อเลียนส่งให้ฉัน“ผมชื่อฟอร์ซยินดีที่ได้รู้จักครับ” และดูเหมือนว่าคนที่ตื่นเต้นตอนนี้จะเป็นฟอร์ซเสียมากกว่า เขาจ้องจัสตินด้วยตาที่ไม่กะพริบ ก่อนจะลงจากเตียงไปเดินวนรอบตัวเขา“ผมชื่อจัสตินยินดีที่ได้รู้จักครับ”“ผมเห็นวิญญาณมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยได้คุยกับวิญญาณแบบนี้เลย” ฟอร์ซยังคงเดินวนรอบตัวของจัสตินอยู่อย่างนั้น พร้อมทั้งเขาใช้นิ้วไปจิ้มตามร่างกายซึ่งในความเป็นจริงคือเราสามารถจิ้มร่างกา
Magbasa pa
ตอนที่ 6 เริ่มเปลี่ยนแปลง
ตอนที่ 6เริ่มเปลี่ยนแปลงแต่ใครจะไปรู้ว่าตั้งแต่ที่เราคุยกันวันนั้นนี่ก็ผ่านมาถึงหกปีแล้ว พวกเรายังไม่สามารถตามหาได้เลยว่าความจริงแล้วจัสตินนั้นคือใคร หรือทำไมเขาถึงไม่ได้ไปไหนสักที"โซย่า! เมื่อวานใครมารับแกเหรอหล่อมาก!" มิลิน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวตลอดระยะเวลาที่ฉันเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ เอ่ยถามหลังจากที่พวกเราเดินถือถาดข้าวมานั่งลงที่โต๊ะในที่โรงอาหารของมหาลัย"ใครเหรอ ไม่มีนะ" เพราะปกติแล้วฉันเองก็ไม่ใช่จะมีคนคบนอกจากผี ถึงได้ขมวดคิ้วถามออกไปแล้วมองหน้าเพื่อน เพราะไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องตลกที่ยัยเพื่อนคนนี้เตรียมมาอำฉันในวันนี้หรือเปล่า แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือสีหน้าของยัยมิลินนั้นไม่ได้ดูว่าเธอกำลังพูดเล่นหรือเป็นเรื่องที่เก็บมาอำฉันเลย เธอมองจ้องหน้าฉันเขม็งพร้อมทั้งขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ"ไม่สิ! ก็ผู้ชายคนที่หล่อ ๆ ที่เดินมาหาเธอก่อนกลับบ้านที่หน้าคณะไง ฉันจะวิ่งไปเรียกเธอแล้วแต่ไปไม่ทัน" เธอยังคงถามพร้อมทั้งหันไปสนใจถาดข้าวแล้วตักมันเข้าปาก แต่ถึงแม้ว่าจะกำลังเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ยแต่สายตาของเธอยังหันมาจ้องมองฉันด้วยท่าทางแปลก ๆ แสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อสิ่งที่ฉันพูดและเพ
Magbasa pa
ตอนที่ 7 เจ้าชายนิทรา
ตอนที่ 7เจ้าชายนิทราเพราะมันคือเรื่องที่ผ่านมานานหลายปีมากทำให้พวกเราลืมไปแล้ว และไม่คิดว่าจู่ ๆ พ่อกับแม่จะมาคิดถึงเรื่องนี้ เรื่องราวเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว ในวันเทศกาลขึ้นปีใหม่ที่ทุกปีเราจะต้องไปบ้านของคุณตาคุณยาย และปีนั้นเป็นปีเดียวที่ฉันไม่ได้กลับบ้านพร้อมพวกท่าน หลังจากที่คุณพ่อคุณแม่พาฟอร์ซขับรถกลับบ้านในเมือง เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่าพวกท่านประสบอุบัติเหตุในขณะลงจากเขาพ่อและแม่สลบไปเกือบหนึ่งสัปดาห์กว่าที่พวกท่านจะฟื้นขึ้นมา แต่ในเหตุการณ์ครั้งนั้นคนที่อาการโคม่ากลับเป็นฟอร์ซ หลังจากที่พ่อกับแม่ฟื้นขึ้นมาพวกท่านก็เอาแต่ร้องไห้อย่างหนักในตอนที่หมอบอกว่าให้ทำใจ แม้ว่าเวลานี้จะไม่อันตรายถึงชีวิตแต่อาจจะฟื้นขึ้นมาไม่สมประกอบหรือหากโชคร้ายกว่านั้นอาจจะต้องเป็นเจ้าชายนิทราก็ได้แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็มีจริง หลังจากที่ฟอร์ซนั้นนอนอยู่ที่โรงพยาบาลไปเกือบสองเดือน ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่ว่าน้องฟื้นขึ้นมาแล้ว เขาตื่นขึ้นมาราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ฟอร์ซบอกว่าเขารู้สึกเหมือนว่าเพิ่งหลับไปแค่คืนเดียวเท่านั้น แต่เพราะอุบัติเหตุนั้นนอกจากที่จะฟื้นขึ้นมาอย
Magbasa pa
ตอนที่ 8 การพบกันครั้งสุดท้าย
ตอนที่ 8การพบกันครั้งสุดท้ายเราทั้งสามคนมองหน้ากันก่อนจะหันไปมองที่คุณยายอีกครั้ง ท่านส่งยิ้มมาให้มันช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูใจดีที่สุดเท่าที่เคยพบเจอมา"คุณยาย.." โซย่าเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนจะเงียบเสียงลง เพราะน้องชายอย่างฟอร์ซจับแขนเสื้อของเธอเขย่าเบา ๆ สองสามทีเป็นการเตือน"คนนี้พี่จัสตินครับเป็นแฟนพี่โซย่า" ผมและโซย่าหันมองหน้าฟอร์ซพร้อมกันด้วยความรู้สึกตกใจ รู้สึกได้ว่าคุณยายนั้นมองมาที่เราสองคนสลับกันแต่นอกจากท่านจะไม่ดุหรือว่าไม่พอใจอะไรแล้ว ท่านกลับหัวเราะออกมาเสียงดังครู่หนึ่ง สองเท้าของคุณยายเดินตรงมาทางพวกเราก่อนที่ท่านจะเดินผ่านสองพี่น้องนั้นตรงมาทางผมช้า ๆ "หล่อจริง ๆ มาเข้าไปในกันก่อน" ผมมองหน้าคุณยายเล็กน้อย ท่านได้จูงมือผมเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมทั้งฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีบรรยากาศในบ้านทุกอย่างดูดีและอบอุ่นเหมือนทุกครั้งที่มา เพียงแต่เหมือนว่าครั้งนี้พวกเรานั้นจะมาเร็วกว่าคนอื่น ๆ ไปเสียหน่อย จวบจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น ผมถูกโซย่าลากให้เดินเข้ามาในครัวจัดการเรื่องอาหารค่ำในคืนนี้ เพราะว่าเธอนั้นเป็นคนที่ไม่ได้สันทัดเรื่องอาหารสักเท่าไหร่ทำให้ทุก ๆ ก้าวนั้นต้อง
Magbasa pa
ตอนที่ 9 นายเป็นใคร
ตอนที่ 9นายเป็นใครผมยังคงนอนมองรอบ ๆ ห้องที่ดูก็รู้ว่าที่แห่งนี้น่าจะเป็นโรงพยาบาล หลังจากที่คุณหมอทุกคนตรวจเช็กเบื้องต้นแล้วก็ออกไปด้านนอก ก่อนจะมีผู้หญิงวัยกลางคนที่ใบหน้าและรูปร่างของเธอนั้นโทรมมาก วิ่งเข้ามาหยุดข้างเตียงของผม เธอยืนนิ่งส่งยิ้มที่สวยมากมาให้ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำตาก่อนจะไหลออกมาอาบทั้งสองแก้ม"ตื่นแล้วเหรอลูก" เธอพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินมานั่งลงข้างเตียง ใช้มือทั้งสองข้างนั้นโอบรอบมือของผมเอาไว้ ความอบอุ่นนี่มันคืออะไรกัน ผมมองมือของเธอและความรู้สึกที่อบอุ่นนี้ด้วยหัวใจที่พองโตราวกับว่าไม่ได้เจอมานานแสนนาน"ดีจริง ๆ ดีมากจริง ๆ" เธอยังคงจ้องมองมาที่ผมพร้อมทั้งน้ำตาอยู่แบบนั้นไม่ขยับไปไหน ผ่านไปอีกไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ประตูหน้าห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นผู้ชายรูปร่างหล่อเหลามากคนหนึ่งแม้จะดูโทรมไปบ้างวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้อง เขาจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาทั้งตกใจและดีใจ ปฏิกิริยาของเขาช่างเหมือนกับผู้หญิงข้างเตียงเมื่อครู่ไม่มีผิด ดวงตาทั้งสองข้างของเขาคลอไปด้วยหยดน้ำตาก่อนที่มันจะค่อย ๆ ไหลออกมาอาบแก้ม แต่ผมมองได้ชัดเจนว่าใบหน้าของเขานั
Magbasa pa
ตอนที่ 10 เราจะต้องกลับมาพบกันอีกครั้ง
ตอนที่ 10เราจะต้องกลับมาพบกันอีกครั้งผมนั่งนิ่งมองหน้าของผู้ชายคนนี้อย่างใช้ความคิด โซย่า.. ชื่อนี้รู้สึกคุ้นอย่างบอกไม่ถูก คุ้นมากและรู้สึกคิดถึงมากแต่กลับจำไม่ได้เลยว่าเธอคือใคร ผมส่ายหน้าให้ฟอร์ซช้า ๆ เป็นคำตอบ เห็นสีหน้าของผู้ชายคนนี้ก็พอเดาออกว่าเขาไม่ค่อยชอบใจคำตอบนี้เท่าไหร่"เธอคือใครเหรอ" ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงสงสัยพอ ๆ กับในใจที่รู้สึกคุ้นเคย"เธอคือคนที่รอใครบางคนกลับมาจนตายไปแล้ว" ฟอร์ซพูดด้วยเสียงประชดประชันแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทางคุณอาทั้งสอง ผมมองตามหลังของเขาไปแต่ในใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ"เป็นยังไงบ้างจัสติน.. ดีขึ้นบ้างไหม" คุณอาผู้หญิงเดินเข้ามาถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ดีขึ้นมากแล้วครับคุณอา" "แบบนี้ก็ใกล้ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะสิ" ส่วนนี่เป็นน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความยินดีของอาผู้ชาย"ใกล้แล้วครับ ถ้ากายภาพจนช่วยเหลือตัวเองได้แล้วอาหมอก็บอกว่ากลับบ้านได้ครับ" ผมยิ้มให้กับทั้งสองท่าน พร้อมทั้งพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่สักพักใหญ่ แต่ในใจผมกลับไม่ได้รับรู้เรื่องราวที่พวกท่านคุยเลยแม้แต่น้อย ในสมองมีเพียงคำถามเดียวที่ยังติดอยู่ในใจ.. โซย่าเธอคือใคร///
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status