ฉันไม่ใช่เครืองมือ

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจจากธารน้ำที่เพิ่งตื่นให้เดินไปดู และเมื่อส่องดูก็พบว่าเป็นหมอกนั้นเองที่กำลังยืนนิ่งอยู่ในชุดนักศึกษา ด้วยความแปลกใจธารน้ำจึงเปิดประตูพร้อมชะโงกเพียงแค่หน้าออกไปมองเขา

"เพิ่งตื่นเหรอ?"

เขาถามพร้อมแอบมองเธอ ในใจก็คิดไปว่าผู้หญิงคนนี้ไม่คิดจะไว้หน้าตัวเองบ้างเลยหรือยังไง ไม่สร้างภาพเลยสักนิดใบหน้าสดก็ยังออกมาเจอไม่เหมือนกับแฟนของเขาที่คบกันมานานก็ไม่เคยเห็นหน้าสดแม้แต่ครั้งเดียว

"สภาพฉันดูสดชื่นหรือไง...หาวว"ธารน้ำประชดไปพร้อมกับหาวโชว์ หมอกไม่ได้ถือสาอะไรเพียงแค่ยื่นถุงน้ำเต้าหู้มาให้

"อาหารเช้าเป็นสิ่งสำคัญ"

"ไม่กินอ่า ขอบคุณ"เธอบอกปัดเตรียมปิดประตู

"เดี๋ยว!"

ระหว่างที่ธารน้ำปิดประตูหมอกกับยื่นมือมากันประตูไว้ทำให้มือของเขาถูกหนีบเข้าอย่างแรงจนธารน้ำเองก็ตกใจไม่แพ้กันรีบจับมือหนานั้นมาพลิกไปมาเพื่อสำรวจ

โชคยังดีที่เขาไม่เป็นอะไรมาก แต่ใบหน้าที่ตกใจของธารน้ำนั้นกับสะกิดสายตาหมอกได้เสียอยู่หมัดแถมมันยังทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"นายบ้าเปล่าเนี่ย โง่ชะมัด"

"เธอนี่ทำอะไรไม่ดูให้รอบคอบเลยนะ"เขาพูดเสียงหงุดหงิดเสียงเข้ม

"ความผิดฉันได้ไง นายยื่นมือมาเองนี่"ธารน้ำพูดพร้อมบ่นเขาไป

"เจ็บมือมากขอเข้าไปหน่อยสิ"

คนถามไม่รอให้ธารน้ำได้เอ่ยอนุญาตก็แทรกตัวเข้ามาในห้องแถมยังเดินตรงไปนั่งลงบนโซฟากลางห้องหน้าตาเฉย จนเจ้าของห้องอย่างธารน้ำต้องเดินมาตีเข้าที่ไหล่กว้างนั้นด้วยความไม่พอใจ มือเล็กนั้นฟาดแรงจนเขารู้สึกถึงความชาเลยทีเดียว

"นายบ้าเปล่าเนี่ย เราไม่ได้สนิทกันนะ นายมาเข้าห้องฉันซุ่มสี่ซุ่มห้าได้ยังไง!"

"ต้องโมโหขนาดนั้นเลยหรือไง? ก็แค่ผู้ชายเข้าห้อง"

"นี่ มันไม่เรื่องล้อเล่นนะออกไปเลยหมอก"เธอชี้ไปที่ประตูด้วยท่าทางจริงจัง

"หูยยย เรียกชื่อสะด้วยแสดงว่าเราสนิทกันแล้วสิ"

เขาพูดเสียงเรียบแล้วระบายยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ดูไปแล้วหวงตัวไม่เบาเลยคนคนนี้ ท่าทางโมโหนั้นน่ามองจนเขาอยากจะแกล้งให้โกรธบ่อยๆ

"สนิทบ้านนายสิ ออกไป"

"ฉันไม่ได้เลวร้ายไม่ต้องตั้งท่ารังเกียจกันขนาดนั้นก็ได้ ฉันแค่จะรับเธอไปเรียนพร้อมกัน"

หมอกพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่นั้นยิ่งทำให้ธารน้ำรู้สึกแปลกใจจนต้องขมวดคิ้ว ทำไมคนคนนี้ถึงต้องใจดีกับเธอด้วยทั้งที่เพิ่งจะได้รู้จักกัน

แถมเขาก็มีแฟนแล้วการที่เขาใจดีกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้คงเป็นพวกผู้ชายเจ้าชู้หน้าตายไม่น่าเข้าใกล้เลยสักนิด

"ทำหน้าประหลาด...เอาเป็นว่าฉันรอด้านนอกแล้วกันนะ"

"นายต้องการอะไรกันแน่"ธารน้ำยิงคำถามตรงๆ

"ก็แต่เห็นว่าอยู่คอนโดเดียวกัน อยู่เอกเดียวกัน เธอมองโลกในแง่ร้ายเกินไปนะธารน้ำ"

หมอกพูดปนขำจนธารน้ำนึกได้ตอนนี้เธอคงระแวงผู้ชายมากเกินไปจริงๆ บางทีเขาอาจจะไม่ได้คิดร้ายเหมือนที่เธอเจอ

"โอเค นายอาจจะแค่อยากช่วยเหลือฉัน มันก็มีเหตุผล"

ธารน้ำไม่อยากคิดอะไรมากจึงเลือกที่จะเชื่อคำพูดนั้นแล้วไปจัดการกิจวัตรส่วนตัวนี่อาจจะเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีก็ได้

โดยที่หมอกเองก็ยอมออกมายืนรอเธอด้านนอกแต่โดยดี ก่อนที่เขาจะหยิบมือถือในกางเกงขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นซ้ำๆ

'มี่'

10 สายไม่ได้รับ

หมอกกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อสามารถทำให้คนทรยศร้อนใจได้ โดยปกติเอกของมี่จะเข้าเรียนก่อนเขาหนึ่งชั่วโมงทำให้เขาต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปรอรับเธอเป็นประจำ

มันเป็นแบบนั้นมาตลอดสองปี...แต่ต่อจากนี้เขาไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าหรือปิดหูปิดตาเพื่อผู้หญิงแบบนั้นอีกแล้ว

: ตึกออกแบบ

หมอกมองธารน้ำที่มือหนึ่งหอบหนังสือส่วนอีกมือก็หอบกระเป๋าใบโตอย่างทุลักทุเลด้วยความแปลกใจจนคิ้วขมวด

เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไม่สงวนท่าทีขนาดนี้มาก่อน แถมเธอยังทำสีหน้าจริงจังจนเขาอยากจะลงไปช่วยหอบให้รู้แล้วรู้รอด

"ทำอะไรน่ะ"

หมอกทักขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวย่อตัวใช้ปากคาบถุงขนมปังที่เขาเพิ่งแวะซื้อให้บนเบาะข้างคนขับ เธอชะงักไปนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามแถมยังเดินหนีเขาเข้าตึกไปโดยไม่รอให้เขาเอารถไปจอดเสียด้วย

นั้นทำเอาหมอกถึงกับส่ายหัวอันที่จริงเพียงเธอเอ่ยปากขอความช่วยเหลือเขาก็พร้อมจะช่วย แต่นี่แม่คุณเล่นทำเองสะหมด...

หลังจากจอดรถเสร็จเขาก็เดินตรงเข้ามาในตึกแต่ต้องชะงักเมื่อมองเห็นมี่กำลังยืนกอดอกมองเขาอยู่ด้วยความไม่พอใจ

เขาไม่รอช้าเดินตรงเข้าไปหยุดอยู่หน้าแฟนสาวอย่างไม่กลัว ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะต้องรับรู้หรือเจออะไรก็พร้อมเสมอ

"หมายความว่ายังไง"

มี่ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเพราะเธอเห็นธารน้ำลงมาจากรถของหมอก ตั้งแต่คบกันมาเขาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนนั่งข้างคนขับนอกจากเธอ

"อะไร"เขาตอบกลับด้วยคำถามทำเอามี่ถึงกับขมวดคิ้วแน่น

"วันนี้หมอกไม่ไปรับมี่แถมยังมากับเด็กใหม่มันหมายความว่ายังไง หมอกกับยัยนั้นมีอะไรกันงั้นเหรอ"เธอโวยวายเสียงดัง

"ใครจะเลวถึงขั้นมีอะไรกับอีกคนทั้งที่ไม่ได้เลิกกับแฟน แบบนั้นมันต่ำ"

หมอกพูดเสียงนิ่งแต่เน้นคำว่า'เลว'และ'ต่ำ'พลางเอามือล้วงกระเป๋าเพื่อดูปฏิกิริยาของคนตรงหน้า และมันก็เป็นไปตามคาดมี่มีท่าทางเลิ่กลั่กจนเขาต้องหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง

หมอกส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินหนีเธอตรงไปทางตึกเรียนแต่มี่ก็ไม่ลดละเธอเดินตามและเรียกชื่อเขามาติดๆ จนถึงใต้ตึก

เป็นจังหวะเดียวกับธารน้ำที่กำลังขนดินมาเต็มถังเพื่อจะเอาขึ้นไปทำงานด้านบน ...เมื่อหมอกเห็นแบบนั้นจึงเดินเข้าไปคว้าเอาถังดินมาถือ

ก่อนจะใช้มืออีกข้างคว้าเข้าที่แขนของธารน้ำแล้วลากเธอเดินขึ้นตึกโดยไม่สนเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจของมี่

ธารน้ำได้แต่มองมี่และหมอกสลับกันไปมาอย่างสับสน แต่เธอก็เลือกที่จะรอให้หมอกหยุดเดินก่อนจึงสะบัดแขนของเขาออกแล้วกอดอกมองเขาอย่างเอาเรื่อง

เธอรู้สึกได้ว่าตอนนี้เธอกำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือในการประชดรัก

"ฉันไม่รู้นะว่านายมีปัญหาอะไรกัน แต่นายกำลังจะทำให้ฉันต้องเจอปัญหา"

"อย่าไปใส่ใจเลย เดิมทีก็จะเลิกอยู่แล้ว"

สิ้นประโยคนั้นมือของธารน้ำก็พาดเข้าที่แก้มของคนตรงหน้าทันที เขาพูดว่าจะทิ้งผู้หญิงคนหนึ่งได้หน้านิ่งจนเธออดใจสั่งสอนไม่ได้

หมอกที่ถูกตบจนหน้าหันค่อยๆ หันหน้ามามองธารน้ำอย่างเอาเรื่องก่อนที่เขาจะคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กนั้นแล้วกระชากหาตัวจนธารน้ำเซ

ใบหน้าของเขาอาจจะนิ่งแต่ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธอย่างขีดสุดแต่นั้นก็ไม่ต่างจากแววตาของธารน้ำ...

"ปล่อย"ธารน้ำพูดเสียงนิ่งราวกับไม่กลัวแต่ความจริงเธอกำลังกลัวเขาจนตัวสั่น ...เธอเผลอตบเขาไปได้ยังไงเธอไม่รู้จักเขาเสียดีหน่อย... เธอได้แต่บ่นตัวเอง

"เธอมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน"

"แล้วนายมีสิทธิ์อะไรมาใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการเลิกกับแฟน"

ทั้งคู่จ้องกันเขม็งด้วยความไม่ยอม พอคิดถึงตรงนี้เขาก็สมควรโดนตบอยู่ดี ธารน้ำเองก็โมโหมากที่ต้องเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้

เพียงแค่วันเดียวคนคนนี้ก็ถึงขั้นตีสนิทกับเธอเพื่อผลประโยชน์เขามันคนน่ารังเกียจ

"รู้ดี..."

"ก็พอจะมองออก อย่ามายุ่งกับฉันอีกฉันมาที่นี่เพื่อเรียนให้จบ ปล่อย!"

ธารน้ำสั่งพร้อมพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการจับกุม แต่ยิ่งสะบัดเขาก็ยิ่งบีบมันแน่จนเจ็บราวกับกระดูกจะแตก

"นายพาฉันซวยทั้งที่เราไม่รู้จักกันเลยเนี่ยนะ"

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย นี่ก็แค่ช่วยเธอถือดิน"ใบหน้านิ่งนั้นไม่มีความจริงใจเลยสักนิด

"ฉันไม่ได้โง่นะหมอก นายจงใจคว้าข้อมือฉัน"

"แล้วยังไง"

"...เอาเป็นว่าฉันไม่อยากมีเรื่องและนายควรไปคุยกับมี่ให้รู้เรื่อง ที่สำคัญอย่ามายุ่งกับฉัน"

"เหอะ ถ้าห้ามไม่ให้ฉันยุ่งหลังจากนี้ถ้ามี่มารังควานเธอฉันก็คงไม่เกี่ยว"

เขาพูดออกมาพร้อมระบายยิ้มชั่วร้ายก่อนจะเดินถือถังดินเข้าไปในห้อง ทิ้งให้ธารน้ำต้องโมโหอยู่คนเดียวแบบนี้มันเหมือนโยนขี้ให้เธอรับ ตัวเองได้ทะเลาะกับแฟนแล้วก็ยังจะยอมให้แฟนมาหาเรื่องคนที่ไม่รู้เรื่องแบบเธออีกคนแบบนี้มันน่ารังเกียจ!

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้สักพักธารน้ำก็ปรับสีหน้าให้นิ่งก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนไป สายตามองเห็นถังดินถูกวางไว้ให้บนโต๊ะเรียบร้อย เมื่อมองไปยังตัวการก็พบว่าเขากำลังถลกแขนเสื้อขึ้นนวดดินแรงจนเส้นเลือดนูน ก็ดูเซ็กซี่อยู่หรอกถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอเกลียดไปแล้ว

"เป็นไรไป"หมวยเดินเข้ามาทักธารน้ำเมื่อเห็นว่าเธอยืนจ้องไปที่หมอกอย่างไม่พอใจนัก

"เปล่า"

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเมื่อกี้ไอ้หมอกก็อารมณ์เสียวางถังดินแรงจนฉันตื่น"เติ้ลเดินเข้ามากระซิบเพราะกลัวหมอกจะได้ยิน

"ไม่น่าเกี่ยวกับฉันนะ เขาทะเลาะกับแฟนหรือเปล่า"ธารน้ำแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องก่อนจะหันมานวดดินของตัวเอง ถึงจะพูดว่าไม่ได้เป็นไรแต่สายตาและท่าทางในการนวดดินของเธอมันช่างแตกต่างจากคำพูด

"เลิกได้ก็ดีผู้หญิงแบบนั้น"ส้มที่แอบฟังอยู่รีบเดินเข้ามาเสริม"หรือไอ้หมอกมันจะเชื่อคำพูดพวกเราแล้ววะ"ส้มหันไปถามหมวยกับเติ้ล

"เป็นไปได้เหรอ หมอกมันหลงมี่จะตายปิดหูปิดตาจนไม่เห็นอะไรเลย"

หมวยพูดอย่างหมั่นไส้พร้อมทำท่าทางกอดตัวเองอย่างหลงใหล สิ่งทั้งสามคุยกันทำให้ธารน้ำเริ่มสงสัยในตัวมี่ขึ้นมา เธอทั้งสวยทั้งเก่งทำไมเพื่อนของแฟนถึงได้พูดเหมือนเธอเป็นคนไม่ดี

"เฮ้ ทำไรวะ!"

ทามที่เข้ามาที่หลังเอ่ยเสียงดังจนทั้งสี่คนสะดุ้ง เขาหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเมื่อแกล้งเพื่อนได้สำเร็จ ทว่าเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเพื่อนทุกคนทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ทามมึงนี่มาเงียบๆ เหมือนชาวบ้านบ้างดิ"ส้มบ่น

"แสดงว่าพวกมึงนินทาใครอยู่ใช่ไหม ไม่ได้นะๆ อย่าเอานิสัยเสียๆ มาติดธารน้ำ"

ทามพูดพร้อมมองไปที่เพื่อนก่อนจะส่ายหัว ส้มหมั่นไส้จึงตบเข้าที่หน้าของทามจนเสียงดังลั่นทำเอาธารน้ำตกใจ แต่ผิดกับทามที่หัวเราะออกมามันเป็นเรื่องที่ปกติ ก่อนที่หมวยจะมองที่แก้มของทามสลับกับหันไปมองแก้มหมอก

"ทำไมแก้มหมอกมีรอยแดงเหมือนของไอ้ทามเลย หมอกไปโดนใครตบมา"หมวยถามหมอกอย่างสงสัย

"ใครมันจะกล้าตบนักแม่นปืนตัวดังของมหาลัยวะ ถ้าใครทำถือว่ากล้าสุด"

ทามเอ่ย...แต่หมอกกลับหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วชี้นิ้วที่เต็มไปด้วยดินโคลนมาที่ธารน้ำด้วยใบหน้านิ่งเรียบเพื่อบอกว่ารอยบนหน้าเป็นฝีมือของใคร

นั้นทำเอาทุกคนในห้องถึงกับตกอยู่ในความเงียบก่อนจะสบตากันไปมาเลิ่กลั่กไม่มีใครกล้าถามอะไรออกมาบรรยากาศเงียบจนอึดอัด ส้มจึงสะกดให้เติ้ลที่อยู่ใกล้ธารน้ำเป็นคนถาม

"ธะ เธอตบมันเหรอ?"เติ้ลถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"คนทำตัวไม่ดีก็ต้องถูกตบ"

ธารน้ำยังคงเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่สนใจ แต่อันที่จริงแล้วพอเธอได้รู้ว่าหมอกเป็นนักแม่นปืนขนทั้งตัวก็พร้อมใจกันตั้ง ถึงว่าละแค่บีบแขนยังทำเธอเจ็บได้ถึงขนาดนั้นข้อมือเขาคงแข็งแรงสุดๆ

...เป็นการย้ายที่เรียนที่ซวยโคตรๆ เลยธารน้ำ!...