เผลอทำเธอเจ็บ

: ธารน้ำ

ตึก ตึก ตึก

เสียงส้นเท้าหนักตามฉันลงจากตึกมาติดๆ ฉันเดาได้ว่าคงจะเป็นหมอกนั่นแหละเพราะทั้งตึกมันเหลือแค่ฉันกับเขาในตอนนี้

ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ทั้งที่งานตัวเองเสร็จยังนั่งเฝ้าจนรอฉันทำงานเสร็จ ตอนแรกส้มกับหมวยก็อาสาอยู่เป็นเพื่อนทว่าเพียงแค่หมอกไล่คำเดียวทั้งคู่ก็พากันเก็บของกลับอย่างรวดเร็ว ตาบ้านี่คงมีอิทธิพลต่อเพื่อนจริงๆ

กึก!

เท้าฉันหยุดชะงักไปเมื่อมองเห็นร่างสวยของมี่ยืนกอดอกมองมาทางเราอย่างหาเรื่อง เธอหัวเราะราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น

เพียงเท่านี้ฉันก็เข้าใจได้ทุกอย่าง... หมอกเขาไม่ได้รอฉันเขาแค่ต้องการทำให้แฟนที่มารอเขาเข้าใจผิด

...มากเกินไปแล้ว...

ฉันหันไปมองจิกคนด้านหลังอย่างไม่พอใจและหันยิ้มให้มี่นิดหน่อย ก่อนจะเดินหลบออกมาเพื่อเอาตัวรอด

แต่ยังไม่ทันจะเดินได้ไกลผมของฉันก็ถูกกระชากจากด้านหลังอย่างแรงจนฉันต้องหยุดเดิน เมื่อฉันหันไปมองก็พบว่าเป็นฝีมือของมี่นั้นเอง

"ทำแบบนี้ทำไม"ฉันถามเธออย่างไม่เข้าใจ คนที่เธอควรทำร้ายต้องเป็นแฟนเธอสิ

"เธอเพิ่งย้ายมาก็มาแย่งแฟนคนอื่นเลย ร้ายไม่เบา"มี่เชิดหน้าทำเอาฉันถึงกับหัวเราะออกมา

และเมื่อเห็นเธอไม่ปล่อยผมฉันเสียทีฉันจึงฟาดลงไปที่ท้องแขนเล็กนั้นจนเธอสะดุ้งปล่อยผมฉันให้เป็นอิสระ

"นี่...เธอตัดสินอะไรง่ายไปไหมมี่ หน้าเธอก็สวยนะแต่ทำไมคิดได้แค่นี้? ฉันเพิ่งมาได้สองสามวันผู้ชายที่ไหนจะเปลี่ยนใจง่ายขนาดนั้นเว้นแต่เขาคิดจะเลิกกับเธออยู่แล้ว และฉันดันซวยถูกใช้เป็นเครื่องมือ!"

ฉันพูดเสียงเรียบพลางมองไปยังตัวต้นเหตุที่ยังคงยืนลอยหน้าลอยตามองเหตุการณ์ทั้งหมดโดยไม่คิดจะทำอะไร ฉันเกลียดชะมัดผู้ชายแบบนี้

"เธอด่าฉันเหรอ?"

"ด่าเธอน่ะสิ บอกไว้ก่อนนะว่าอย่ามายุ่งกับฉันเพราะคนที่ทำให้ความรักเธอเป็นแบบนี้คือเขา"ฉันชี้ไปที่หมอกก่อนจะพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้โมโหไปมากกว่านี้

"ทุกอย่างมันเพราะเธอ เพี้ยะ!"

ดูเหมือนมี่จะไร้เหตุผลกว่าที่ฉันคิดไปมาก เธอไม่เพียงแต่จะไม่ใช่สมองขบคิด ยังใช้กำลังในการแก้ปัญญาโดยการตบเข้าที่หน้าฉันอย่างแรง แต่ถ้าคิดว่าฉันจะยอมคงคิดผิด!

ผลัก! ฉันตอบกลับด้วยการผลักอกเธอแรงจนเธอเซล้มลงกับพื้นก่อนที่ฉันจะพ่นน้ำลายที่ตอนนี้ปนไปด้วยความเค็มคาวของเลือดลงบนพื้นเฉียงตัวของมี่ไป

"เรื่องปัญญาอ่อน"

ฉันทิ้งท้ายก่อนจะหันไปสบตาเข้ากับหมอกที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาฉัน แวบหนึ่งฉันเห็นว่าเขาดูตกใจและเหมือนจะเป็นห่วง

แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะเขาตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้อยู่แล้วละ และเมื่อเห็นว่าเขาเข้าใกล้มาเรื่อยๆ ฉันก็ตัดสินใจจะวิ่งหนีออกมาไม่ใช่เพื่อหนีเขาแต่ฉันไม่อยากให้ตัวเองต้องไปพัวพันมากกว่านี้

เมื่อวิ่งออกมาไกลจนถึงสวนกล้วยไม้ของอีกตึกฉันก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างไม่ต้องอายใคร

ที่ฉันร้องไห้มันไม่ใช่เพราะเจ็บที่ถูกตบ แต่มันเป็นเพราะฉันมีเรื่องอีกแล้ว ฉันเข้าไปยุ่งเรื่องความรักของคนอื่นอีกแล้ว... คิดถึงจุดนี้ก็อดนึกถึงเรื่องที่ทำให้ฉันต้องย้ายมหาวิทยาลัยไม่ได้

ครั้งนั้น...สาเหตุมันเกิดมาจาก'ธน'เขาเป็นเดือนคณะที่ชอบมาแกล้งฉันบ่อยจนน่ารำคาญแต่ที่มากไปกว่านั้นแฟนของเขาเข้าใจผิดว่าฉันเป็นชู้จนตามมาตบกลางห้องเรียน

และทุกคนก็ตราหน้าฉันไปแบบผิดๆ ไม่มีใครคบฉันเป็นเพื่อน ทุกคนรุมแกล้งฉันด้วยความสนุกและสะใจตอนนั้นฉันโดดเดี่ยวมากจนแทบไม่อยากไปเรียน

โชคดีที่พี่ธารใสไม่รู้เรื่องนี้และไม่มีใครทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่พี่ธารใสจึงเข้าใจว่าที่ฉันยอมย้ายเป็นเพราะถูกแกล้ง ไม่คิดเลยว่าพอมาเรียนที่ใหม่มันก็จะเกิดเรื่องแบบนี้อีกทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้เป็นคนเดินเข้าไปในความสัมพันธ์ของใครสักครั้งเลยแท้ๆ

โถ่เอ้ย!

ฉันได้แต่ตีอกชกต่อยตัวเองซ้ำๆ อย่างไม่เข้าใจโชคชะตา แต่ในระหว่างที่กำลังร้องไห้จนตามัวแขนของฉันก็ถูกกระชากด้วยมือหนาของคนคนหนึ่งจนร่างทั้งร่างปลิวไปชนกับอกนั้น

เมื่อเช็ดน้ำตาแล้วเงยหน้ามองใบหน้านั้นชัดๆ ก็พบว่าเป็นหมอกนั้นเอง เขาก้มมองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแดงทั้งสองแก้ม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงถูกตบมาเหมือนกัน

"ทำบ้าอะไร"เขาถามเสียงเข้มพร้อมขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม

"..."ฉันไม่พูดแล้วพยายามแกะมือนั้นออกโดยทั้งใช้เล็บทั้งจิกทั้งข่วนจนเลือดสีแดงเริ่มซึมออกมาจากผิวของเขา แต่ทว่าเขาก็ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยและไม่ยอมปล่อยจนฉันต้องถลึงตาใส่

"อย่าปัญญาอ่อนอีกคนได้ไหม"คำพูดของเขาทำฉันนิ่งไปเลย ใครกันแน่ที่ปัญญาอ่อนมันก็เขาไม่ใช่หรือไง

"ต้องการอะไรอีก บอกว่าอย่ามายุ่งกับฉัน"

"ร้องไห้เพราะเจ็บหรือเพราะโกรธ"

"ฉันไม่จำเป็นต้องตอบ โอ๊ย!"เขาเลือกที่บังคับฉันด้วยการบีบที่แขนแรงขึ้น"มันเจ็บนะ"

"ก็แค่พูดว่าโกรธแค่นั้นก็จบ...กลับเถอะ"

เขาพูดเสียงเรียบแล้วดึงแขนฉันให้เดินตามออกมาที่รถคันหรู ฉันพยายามจะดิ้นให้หลุดแต่กลับถูกเขาเอาแขนแกร่งนั้นกอดเข้าที่เอวแล้วอุ้มฉันพาดบ่าราวกับว่ายกหมอนเบาๆ และไม่ว่าฉันจะดิ้นแรงขนาดไหนตัวเขาก็ไม่มีท่าทีจะวางฉันลงเลย

ปึก

ร่างฉันถูกเหวี่ยงเข้าไปในรถก่อนที่เขาจะรวมมือทั้งสองข้างของฉันเข้าหากัน ปลดเข็มขัดของตัวเองออกแล้วใช้มันมัดเข้าที่ข้อมือของฉันแน่จนบาดเนื้อ

ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยไม่แสดงถึงความรู้สึกใดๆ ถึงแม้จะถูกฉันด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายมากขนาดไหน ผิดกันฉันที่ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่ ถึงเขาไม่ฟังมันฉันก็จะด่าจนเข้าหูเอง!

...จบธารน้ำ...

ร่างของธารน้ำถูกหมอกช้อนตัวอุ้มเข้ามาในห้องของตัวเองก่อนที่เขาจะวางเธอลงบนเตียงแรงๆ เพราะเริ่มรู้สึกรำคาญเสียงโวยวายของหญิงสาวเต็มที

เขาลุกขึ้นไปหยิบกล่องยาในลิ้นชักหัวเตียงก่อนจะนั่งลงข้างธารน้ำที่กำลังพยายามคลานหนีจนกระโปรงนักศึกษาถลกขึ้น

"กำลังอ่อยหรือไง"

"อ่อยบ้านนายสิ"

ธารน้ำเมื่อเห็นสายตาที่หมอกมองมาที่ต้นขาก็รีบเด้งตัวลุกแล้วใช้สองมือดึงกระโปรงตัวเองลงอย่างทุลักทุเล จนหมอกที่เห็นต้องถอนหายใจ

เขาลุกขึ้นมากดตัวธารน้ำให้นั่งลงบนเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มสีเทามาปกปิดส่วนล่อแหลมไว้

และเมื่อธารน้ำพยายามขยับตัวหนีอีกครั้งมือหนาของหมอกก็คว้าเข้าที่ท้ายทอยของเธอแล้วดึงเข้าหาจนต้องตกใจ

มือของเขาแค่ข้างเดียวก็กำคอเธอได้อยู่หมัดเลย ทั้งสองสบสายตากันเงียบๆ ก่อนที่ธารน้ำจะเป็นฝ่ายยอมแพ้หลบสายตาคมนั่นก่อน

หมอกได้ทีจึงยื่นมือไปลูบที่รอยแดงบนใบหน้าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ดูเหมือนเจ้าตัวเองจะไม่รู้ว่าได้รับบาดเจ็บจากเล็บยาวๆ ของมี่เข้าให้ เขาจึงหันไปบีบยาลงที่ปลายนิ้วแล้วป้ายลงที่แก้มเนียนนุ่มนั้นเบามือ

ภายในใจก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ลากเธอเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่าจะต้องทำให้มี่รู้สึกแย่ให้ได้ต้องเจ็บไม่น้อยไปกว่าเขา

แต่เขาลืมคิดไปว่าธารน้ำไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเธอคงรู้สึกเจ็บไม่น้อยเพราะเมื่อครู่เขาเองก็ถูกมี่ตบมาเหมือนกันเธอแรงเยอะพอตัวเลยละ

"ทำแบบนี้ทำไม"ธารน้ำเอ่ยเสียงสั่นเรียกสติที่เลื่อนลอยของชายหนุ่มให้หันมาสนใจ

"คิดว่าเธอมีประโยชน์"

"ใช้ประโยชน์พอแล้วละมั้ง"เธอยิ้มประชดดวงตาใสนั้นเริ่มมีน้ำใสปริ่มออกมา

"ขอบคุณที่ช่วยและขอโทษด้วย"

"อืม"

คำตอบสั้นของธารน้ำทำให้หมอกรู้สึกหวิวในใจ...เขาคิดว่าเธอจะด่าเขากลับแรงๆ หรือไม่ก็ทำร้ายเขาแบบที่เวลาผู้หญิงโกรธชอบทำกัน แต่ธารน้ำกับนิ่งสงบแถมตอนนี้สายตาเธอก็ไม่มีความรู้สึก มันว่างเปล่าจนเขาตกใจ...

เมื่อเขาเห็นเธอไม่พูดอะไรและไม่มีท่าทีต่อต้านจึงค่อยๆ แก้มัดให้เธออย่างเบามือก่อนจะต้องตกใจกับรอยแดงจากการถูกเข็มขัดขูด เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมือหนักถึงขนาดออกแรงรัดจนแขนของหญิงสาวเป็นห้อเลือด

"ขะ-"

"ถ้าจะพูดว่าขอโทษช่วยเปลี่ยนเป็นต่างคนต่างอยู่แทนแล้วกัน"

เขายังไม่ทันพูดจบธารน้ำก็พูดขัด เธอลุกขึ้นยืนแล้วปัดเนื้อตัวราวกับว่าเพิ่งสัมผัสสิ่งสกปรก ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองหมอกที่ยังคงมองตามหลังเธอจนสุดสายตา

ร่างของธารน้ำชะงักไปเมื่อข้อมือของเธอถูกคว้าโดยหมอกอีกครั้ง เธอหันไปมองเขานิ่งเพื่อรอฟังสิ่งที่เขาอยากจะพูดแต่เขาก็มีท่าทีอึกอักอาจจะเพราะตกใจรอยที่ข้อมือเธอ

"ถ้าจะพูดว่าขอโทษ ช่วยทำตามที่ฉันขอ...อยู่ให้ห่างเพราะแม้แต่คำว่าเพื่อนฉันก็จะไม่ให้นาย"

ธารน้ำกลั้นใจสะบัดแขนแรงๆ เพื่อหลุดจากการเกาะกุมและมันก็สำเร็จถึงแม้จะเจ็บข้อมือมากกว่าเดิมก็ตาม

เธอเดินออกจากห้องของเขาตรงกลับไปห้องตัวเองด้วยใจที่เจ็บปวด ตอนนี้เธออยากจะย้ายไปให้ไกลจากเรื่องที่เจอ แต่ถ้าทำแบบนั้นมันก็เท่ากับเธอหนีปัญหาอีกครั้งทั้งที่เหลือเวลาไม่นานเธอก็จะเรียนจบแล้ว

...ทำไมต้องเกิดกับฉัน...

ธารน้ำล้มตัวนอนลงบนเตียงของตัวเองสายตาก็มองที่รอยช้ำที่ข้อมืออย่างปวดใจ ผู้ชายคนนั้นมันเกินความว่ามนุษย์จริงๆ เขาทั้งหลอกให้เธอเดินเข้ามาเป็นหมากในเกมทั้งทำร้ายเธอ สาบานเลยว่าต่อจากนี้เธอจะอยู่ให้ห่างจากเขา