บทที่ 1 รอยสวาทหลังม่านวารี 2

“พี่อ้าย... ฉันรู้สึกแปลกๆ ร่างกายมันร้อน ร้อนเหลือเกิน”

ทั้งๆ ที่อากาศภายในโถงถ้ำเย็นสบาย แต่สองนายบ่าวกลับร้อนจนกระสับกระส่าย ท่ามกลางเสียงน้ำตกที่ตกลงมาบดบังโลกภายนอก นารีผู้สูงศักดิ์และบริพารสาว บัดนี้ลืมสิ้นซึ่งเกียรติยศและฐานันดร เหลือเพียงความกำหนัดที่โหมกระพือยามได้ใกล้ชิดกับร่างกายอันสมบูรณ์แบบของพรานป่าผู้เคราะห์ร้ายที่ยังคงหลับไหล...

“อา...”

นางอ้ายใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นลูบไล้ไปตามโคนขาหนาหนักที่มีมัดกล้ามตึงเปรี๊ยะ ยิ่งเช็ดทำความสะอาด ความร้อนจากกายชายก็ยิ่งส่งผ่านผ้ามาถึงมือนาง นางอ้ายอดใจไม่ไหว ปล่อยให้สัญชาตญาณดิบเข้าครอบงำ นางค่อยๆ เลื่อนมือลูบไล้ผ่านผ้าเตี่ยวเปียกชื้น สัมผัสเข้ากับแก่นกายที่บัดนี้เริ่มผงาดชูชันขึ้นตามธรรมชาติของบุรุษยามใกล้ชิดสตรี

"โอ้... พี่อ้ายจ๊ะ ดูนั่นสิ! มันขยายตัวใหญ่โตปานนี้เชียวหรือ" พระธิดาอุษาพรรณอุทานด้วยความตื่นตาตื่นใจ นางโน้มกายลงมาจนเนินเต้าแรกแย้มเบียดกับต้นแขนของพรานหนุ่ม "มันดูดุดันและแข็งขึงราวกับศิลา แต่มันกลับเต้นตุบๆ อยู่ใต้ฝ่ามือพี่อ้าย... มันกำลังเจ็บหรือเปล่าจ๊ะ?"

"มิได้เจ็บหรอกเพคะพระธิดา... แต่มันกำลังโหยหาความสุข" นางอ้ายกระซิบแผ่วพร่า นางตัดสินใจดึงผ้าเตี่ยวของพรานหนุ่มออก เผยให้เห็นท่อนลึงค์ขนาดมหึมาที่ผงาดชี้หน้าพระธิดาน้อยอย่างท้าทาย

พระธิดาอุษาพรรณเบิกตาค้าง หัวใจเต้นรัวราวกองรบ “มันต้องการความสุข ความสุขอย่างไรหรือจ๊ะ แล้วสตรีอย่างเราจะมอบความสุขให้มันได้อย่างไรกันจ๊ะพี่อ้าย?"

นางอ้ายที่ความอดทนขาดผึง ไม่ตอบคำถามด้วยวาจา แต่นางกลับคุกเข่าลงระหว่างขาของพรานสิงห์ นางโน้มใบหน้าลงไปช้าๆ ก่อนจะใช้ปลายลิ้นแตะแต้มปลายยอดแก่นกายที่ฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำหล่อลื่น นางอ้ายห่อริมฝีปากแล้วดูดเม้มเสียงดัง จ๊วบ ก่อนจะค่อยๆ ครอบครองความยิ่งใหญ่นั้นเข้าสู่อุ้งปากอุ่นๆ

"อื้อ... พี่อ้าย... พี่ทำอะไรน่ะจ๊ะ!" พระธิดาน้อยถามเสียงหลง แต่นัยน์ตากลับฉายแววกระสันอยากรู้

"นี่คือการบำเรอด้วยโอษฐ์เพคะ... จะทำให้บุรุษสำลักความสุขจนลืมตาย" นางอ้ายเงยหน้าขึ้นมาตอบทั้งที่มุมปากยังมีคราบน้ำสีใสเกาะอยู่

"ฉันอยากลองบ้าง... พี่อ้ายจ๊ะ ให้ฉันลองทำบ้างเถิด" พระธิดาน้อยร้องขอพลางเอื้อมมือจะไปสัมผัสบ้าง แต่นางอ้ายรีบเบี่ยงตัวขวาง

"ไม่ได้เพคะพระธิดา! ทรงเป็นธิดาเจ้าเมือง จะมาทำเรื่องอัปยศเช่นนี้กับพรานป่าไม่ได้เด็ดขาด!"

เมื่อถูกทัดทาน พระธิดาน้อยผู้เอาแต่ใจก็เริ่มสะอึกสะอื้น หยาดน้ำตาใสๆ ร่วงเผาะลงบนหน้าท้องของพรานป่า "พี่อ้ายใจร้าย... พี่อ้ายทำได้แต่ฉันทำไม่ได้ พี่อ้ายอยากให้ฉันอกแตกตายเพราะความอยากรู้ใช่ไหมจ๊ะ"

นางอ้ายเห็นน้ำตาเจ้านายก็ใจอ่อนยวบ ผสมกับอารมณ์สวาทที่พุ่งพล่านจนยากจะถอยหลัง นางถอนหายใจยาวก่อนจะดึงร่างพระธิดาน้อยลงมาเคียงข้าง "ก็ได้เพคะ... แต่อ้ายจะสอนให้พระธิดาทำบ้างนะเพคะ แต่พระธิดาต้องรับปากว่าจะเก็บเรื่องไว้เป็นความลับ ห้ามบอกใครเด็ดขาด"

“ทำไมล่ะจ๊ะ”

“ชายหญิงมิควรใกล้ชิด อีกไม่ถึงเดือน พระธิดาก็จะต้องเข้าพิธีอภิเษกแล้ว หากมีผู้ใดล่วงรู้ว่าพระธิดาเคยสัมผัสใกล้ชิดบุรุษ ย่อมก่อปัญหาใหญ่หลวง”

“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันรับปากพี่อ้ายจ้ะ”