Share

ตอนที่ 4 สิ่งที่วีไม่รู้…

Penulis: GeneSis91
last update Tanggal publikasi: 2026-08-31 22:00:21

หลังจากคืนนั้น ผมยังคงทำตัวปกติ 

แม้ภาพคืนนั้นจะเป็นความทรงจำที่ยังคงติดตาผมอยู่ก็ตาม

เรายังทำอะไรด้วยกันเหมือนปกติ ไปโรงเรียน ทำการบ้าน นั่งเล่นกันเหมือนเดิม 

แต่ทุกคืนก่อนนอน ผมจะนึกถึงภาพนั้น...

ภาพที่วันอนหลับแล้วแหกขากว้างอย่างไม่ได้ตั้งใจ

แล้วผมก็ช่วยตัวเองจนเสร็จก่อนนอนทุกคืน 

ความรู้สึกนั้นไม่ได้เกิดจากความรักแบบชายหญิง 

ผมคิดว่ามันแค่ความใคร่ที่ใช่ร่างกายของวีเป็นที่รองรับความหื่นแบบวัยรุ่นของผมเท่านั้น


คืนหนึ่งผมนอนคุยโทรศัพท์กับเมษ์ในห้องตัวเองตามปกติ

เมษ์เล่าเรื่องการบ้านวิชาชีวะที่เธอทำเสร็จแล้ว เสียงเธออ่อนโยนและฟังดูเรียบร้อยมาก ซึ่งมันทำให้ใจผมฟูขึ้นมา

ผมตอบไปพลางยิ้มเล็กน้อย 

ผมรู้สึกดีและรักเธออยู่เสมอ 

ในหัวผมคิดว่า ถ้าจะมีใครที่อยากลองมีอะไรด้วยจริง ๆ 

คงเป็นเมษ์... 

แต่บ้านเมษ์อยู่ไกลมากและเราก็แทบยังไม่ค่อยได้แตะเนื้อต้องตัวกันเลย 

นอกจากแค่จับมือกันแบบเด็กวัยรุ่น ใสๆ 

ข้าง ๆ ผม วีนอนคว่ำหน้าอ่านการ์ตูนต่อสู้ของเด็กผู้ชายอยู่บนเตียง 

เธอจะมาอยู่เป็นเพื่อนผมตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เพราะผมอยู่คนเดียวตลอด

เธอหันหน้าเฉียงไปทางปลายเตียงอีกด้านและหันเท้ามาวางพาดลำตัวผมเพราะไม่อยากให้เท้าโดนหมอน

เธอใส่เสื้อตัวโครงสีขาวมีลายการ์ตูนกับกางเกงขาสั้นรัดรูปสีเทาที่สั้นมากจนเห็นแก้มก้นและต้นขาทั้งหมด 

เธอพลิกหน้ากระดาษอ่านไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจว่าผมกำลังคุยอะไรอยู่ 

เมษ์รู้ว่าวีอยู่ด้วยบ่อย ๆ แต่เธอไม่เคยติดใจอะไร แค่ถามเฉย ๆ ว่า “วีอยู่หรอ?” แล้วก็คุยเรื่องอื่น ๆ ต่อ 

เพื่อน ๆ ทุกคนที่โรงเรียนและครูประจำชั้นก็รู้ว่าผมและวีตัวติดกันอย่างกับเงา

ระหว่างคุย ผมแอบมองก้นของวีโดยไม่ตั้งใจ 

จนบางครั้งเมษ์ถามว่า “ง่วงแล้วหรอ?” เพราะเห็นผมเงียบไป 

แต่ผมแก่ตัวไปว่าอาจเพราะสัญญาญโทรศัพท์ขาดหายเลยไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด

จากนั้นวีพลิกตัวนอนหงาย แล้วกลับหัวมานอนตักของผม 

มุมที่ผมนั่งพิงหัวเตียงทำให้เห็นยอดอกบนเสื้อของเธอ

เธอไม่ได้ใส่เสื้อใน!...

หัวนมทั้งสองข้างตั้งขึ้นเล็กน้อยเพราะอากาศเย็นจากแอร์ในห้อง

ผมเห็นชัดทุกครั้งที่ขยับตัว

มันอันตรายมาก ๆ เพราะหัวของเธออยู่ใกล้กับเป้าของผมมาก

มันเริ่มแข็งขึ้นช้า ๆ ใต้กางเกงขาสั้น เนื้อผ้าบาง ขณะที่ยังคุยกับเมษ์อยู่ 

“วันนี้…เธอเหนื่อยไหม?” ผมถามเมษ์เสียงปกติจากในโทรศัพท์ 

“นิดหน่อยน่ะ แค่ได้ยินเสียงแทนก็รู้สึกดีขึ้น” เมษ์ตอบ 

คำตอบของเธอทำให้ผมใจฟูขึ้นมา มันทำให้ผมสงบลงได้ในระดับหนึ่ง

แต่สายตาของผมยังจับจ่องอยู่ที่หัวนมของวีที่เคลื่อนไหวใต้เสื้อบาง ๆ ตามจังหวะหายใจ

พอวางสาย วีก็เงยหน้าขึ้นมาทันที 

“เมษ์ถามถึงฉันเหรอ?” 

“อืม” ผมตอบสั้น

“ก็ดีนะ…เมษ์ดูน่ารักดี” วีพูดพลางยิ้มแล้วกลับไปอ่านการ์ตูนต่อ 

เวลาผ่านไปสักพัก... 

เมื่อวีอ่านการ์ตูนเล่นนั้นจบ เธอวางหนังสือลง 

แล้วหันตัวตรงมาทางผมในท่านั่งแบบเด็กผู้หญิง

เธอใช้มือทั้งสองข้างดันหน้าอกตัวเองให้เบียดกันอีกครั้ง เหมือนเคยทำเล่นแบบครั้งก่อน 

เสื้อตัวโครงบางจนรูปทรงนมและหัวนมปรากฏชัดเจนมาก เนื้อนุ่ม ๆ ถูกบีบจนล้นนิ้ว หัวนมกดติดกับเสื้อ 

“แกดูสิ...ในการ์ตูนพวกผู้หญิงนมโต ๆ ชอบทำแบบนี้” 

ผมทำท่าทางไม่สนใจตามเคย 

“มันก็แค่การ์ตูนนั้นล่ะ” 

วีหัวเราะแล้วคลานเข้ามาใกล้ 

“แลัวในการ์ตูนก็ชอบมีฉากหนีบหน้าแบบนี้!” 

เธอยื่นหน้าอกเข้ามาทางหน้าผมแบบเล่น ๆ พร้อมทำท่าจะหนีบแก้มผมด้วยหน้าอกของเธอ 

ผมรีบเอียงหัวหลบ พร้อมพูดด้วยเสียงเรียบ ๆ เหมือนเคย

“อย่าเล่นแบบนี้...” 

แต่เธอก็ยังดันเข้ามาอีก 

ผมยกมือขึ้นปัดโดยอัตโนมัติ… 

มือขวาของผมไปสัมผัสเข้ากับหน้าอกเธอเต็มฝ่ามือโดยตรง 

เนื้อนุ่มอุ่น ๆ ถูกบีบอยู่ในกำมือผมทันที 

หัวนมที่แข็งขึ้นเล็กน้อยกดทับกลางฝ่ามือของผม 

ผมรู้สึกชัดเจนจนตัวแข็งไปหมด 

วีสะดุ้งเล็กน้อย 

เธอรีบปัดมือผมออกอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ แล้วกอดอกตัวเอง ถอยหลังไปเล็กน้อย

“ไอ้บ้าแทน! แกจะจับทำไม?!” 

เธอโว้วายแบบเด็กสาววัยรุ่นที่เขินอายจนทำตัวไม่ถูก 

เธอไม่ได้ดูโกรธแค่ดูเหมือนหงุดหงิดและอึดอัดเล็กน้อย 

“ฉันแกล้งทำเล่น ๆ แกจะจับจริง ๆ ทำไม?” 

ผมยังยกมือนั้นค้างไว้...

“วีเองนั่นแหละที่ยื่นมาเอง” 

“ก็แค่แกล้งจะเอาไปหนีบหน้า! ไม่ได้ให้จับสักหน่อย!” 

วีบ่นต่ออีกสองสามประโยค แล้วหันหลังกลับไปนอนคว่ำหน้าอ่านการ์ตูนต่อโดยไม่พูดอะไรอีก 

เสื้อตัวโคร่งของเธอรั้งขึ้นจนเห็นก้นที่ถูกกางเกงขาสั้นรัดแน่น หันตรงมาทางผม 

สะโพกกลม ต้นขาขาวเรียวถูกแสงไฟห้องส่องจนดูนุ่มนวล 

ผมนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น 

มือที่เพิ่งจับหน้าอกเธอยังรู้สึกอุ่นอยู่ 

ลำยาวที่แข็งตึงในกางเกงเริ่มขยายขึ้น จนผมต้องแอบจัดระเบียบมันเล็กน้อยให้ไม่สะดุดตา

ตอนเด็ก ๆ เวลาเราทะเลาะกันเล็ก ๆ น้อย ๆ เธอจะชอบให้ผมง้อโดยการลูบหัวเบา ๆ 

จับไหล่ถ้ากำลังเดินอยู่ หรือวางมือไว้บนหน้าขาเธอตอนกำลังนั่งแลัวตบเบา ๆ

เหมือนเธอชอบให้ผมสัมผัสตัวตอนเวลาเธองอน

ผมค่อย ๆ ยื่นมือไปวางบนก้นเธอเบา ๆ ผ่านกางเกงขาสั้นตัวบาง แล้วบีบเบา ๆ ครั้งหนึ่ง 

วีสะบัดสะโพกโดยไม่ได้หันมามอง เหมือนกับว่า 'เอามือของแก ออกไปนะ!'

แต่ผมก็ไม่เอาออกผมรู้ดีว่าวีชอบให้ผมสัมผัสเบา ๆ เวลาเธอไม่พอใจอะไรผม 

ผมใช้โอกาศนั้นในการลูบ คลึงก้นกลม ๆ ของเธอ และบีบเบาๆ ไปมา 

จนเธอไม่ขัดขืนและยอมให้ผมลูบ

ในมุมของเธอเหมือนเป็นเพียงการง้อของผมที่พลาดไปจับหน้าอกของเธอ 

แต่ในมุมผม ความหื่นกระหายแล้วความใคร่ของวัยรุ่นเริ่มต่อตัวอีกครั้ง

จากนั้นผมแอบเลื่อนมืออีกข้างของผมลงไปในกางเกงของตัวเอง 

ผมรู้ดีว่าเธอจะไม่หันมา...

จับลำยาวที่แข็งตึงราบไปกับลำตัว แล้วลูบช้า ๆ เบา ๆ ให้ส่วนหัวเปิด

ใช้สายตามองรูปร่างของวีที่นอนหันก้นมา ใช้ภาพนั้นระบายความใคร่ที่ก่อตัวขึ้นโดยไม่ส่งเสียง 

มือขวาชักรูดส่วนหัวเบา ๆ 

มือซ้ายยังคงวางอยู่บนก้นของวี และบีบเบา ๆ เป็นพัก ๆ 

ผมพยายามเก็บอาการไม่ให้มือซ้ายที่วางไว้บนก้นเธอ บีบแรงจนเกินไปตอนผมถึงจุดสุดยอด

คืนนั้นผมระบายความใคร่ออกมาเงียบ ๆ โดยปล่อยให้มันพุ่งเลอะในกางเกงของผม

ขณะที่วียังอ่านการ์ตูนต่อไปโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • นอสทัลเจีย...ครั้งนั้นผมยังไม่ลืม (20+)   ตอนที่ 29 บันทึกหน้าสุดท้าย...(จบ)

    หลังจบงานกีฬาสี ทางโรงเรียนอนุญาตให้นักเรียน ม.6 สามารถอยู่บ้านอ่านหนังสือที่บ้านได้โดยไม่ต้องมาที่โรงเรียนบรรยากาศของห้องเรียนชั้น ม.6 เกือบทุกห้องจึงเงียบเหงาลงอย่างเห็นได้ชัดโต๊ะว่างเปล่า เพื่อน ๆ บางคนหายไปอ่านหนังสือที่บ้านหลังจากคืนนั้นที่วีหลับไปในอ้อมกอดผมเช้าวันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเธอแล้ว...หลังผ่านพ้นงานกีฬาสี วีไม่มาโรงเรียนอีกเลย...บางวันผมเห็นน้องณัฐเดินหาวีที่ห้อง แต่พอไม่เห็นวี เธอก็เดินมาถามผม“วันนี้พี่วีก็ไม่มาเหรอคะ?”ผมตอบได้เพียงว่า“อาจจะอ่านหนังสือเองที่บ้าน”ทุกครั้งที่ผมกลับบ้านหรือกินข้าวเย็น ผมจะไม่เห็นวีที่โต๊ะอาหารเห็นเพียงไฟในห้องของเธอที่เปิดอยู่ผมกับเมษ์เลือกที่จะยังมาโรงเรียนอยู่บ้าง เพราะอยากใช้เวลาช่วงสุดท้ายของมัธยมปลายด้วยกันบางวันเรามาแต่เช้าตอนที่ยังไม่มีใครแอบเข้าไปในห้องวิทยาศาสตร์ที่ลับตาที่สุดแล้วจูบกันเงียบ ๆ

  • นอสทัลเจีย...ครั้งนั้นผมยังไม่ลืม (20+)   ตอนที่ 28 ปลอดปล่อย2...(NC)

    ผมทำอยู่นานจู่ ๆ วีก็กดหัวผมลงไปข้างล่างเบา ๆ แล้วค่อยแรงขึ้น แรงขึ้นจนศีรษะของผมเลื่อนไปตามทิศทางที่เธอต้องการปากผมลูบไล้ไปตามผิวขาวเนียนสวย ลมหายใจอุ่น ๆ รดไปตามผิวสัมผัสของเธอผ่านหน้าท้องขาว ๆ ที่กำลังบีบแกร็งจนเห็นเป็นร่องกล้ามเนื้อกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนดอกไม้หวาน ๆ คลุ้งทั่วโพรงจมูกของผมริมฝีปากของผมผ่านท้องน้อยจนมาหยุดตรงเนินระหว่างขาที่วีกำลังแหกกว้างอยู่ผมเห็นร่องกึ่งกลางระหว่างขาของวีอย่างชัดเจนแม้ยังมีกางเกงขาสั้นบังอยู่ความรู้สึกมันแตกต่างจากที่ผมเห็นตอนเธอหลังลิบลับ...เสียงหัวใจผมของผมเต้นแรงไม่แพ้เธอเลยวีกดหัวลงไปอีก จนใบหน้าผมแนบชิดไปกับเนินเนื้อนุ่ม ๆจมูกของผมจมลงไปที่ร่องกึ่งกลางของเธอที่มีผ้าบาง ๆ กันอยู่ วีครางออกมาทันที“อ๊ะ~ เอาอีก…”เธอกดศีรษะผมแรงขึ้นพร้อม ๆ กับโยกเอวเป็นวงกลม เธอหายใจหอบถี่ผมค่อย ๆ อ้าปากงับเบา ๆ บนเนินและร่องกึ่งกลางขณะที่เธอโยกเอวไปมา&

  • นอสทัลเจีย...ครั้งนั้นผมยังไม่ลืม (20+)   ตอนที่ 27 ปลอดปล่อย1...(NC)

    หลังจากที่ผมรับรู้ว่าวีชอบผู้หญิง ผมก็ตกใจเล็กน้อยจริง ๆ แล้วสำหรับผม ผมไม่ได้รังเกียจหรือรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปเลย เพียงแต่มันกะทันหัน เลยประหลาดใจและยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับเหตุการณ์นี้ยังไงแต่ในสายตาผม วีก็ยังเป็นวีคนเดิมที่โตมาด้วยกัน ผมรู้จักเธอและเธอก็รู้จักผมมาทั้งชีวิต...เธอสวมเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้น ใบหน้ามีคราบน้ำตา ดวงตาแดงก่ำ ผมที่มัดไว้หลวม ๆ ร่วงหล่นปกหน้าวีกอดผมอยู่สักพักใหญ่ ใบหน้าเธอซุกอยู่ที่อกผมจนหายสะอื้นและเริ่มสงบลงผมค่อย ๆ พาเธอมานั่งที่ขอบเตียงวีเงยหน้าขึ้น แต่สายตายังจ้องลงพื้นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ผมของเธอหลุดร่วงติดแก้มไปกับคราบน้ำตาผมเอามือไปปัดผมที่บังหน้าเธอออกช้า ๆ แล้วพักไว้ที่ข้างหูของเธอสายตาของวียังมองพื้น แต่เมื่อเธอเงยขึ้นมามองสบกับผมริมฝีปากสั่นแล้วร้องไห้ออกมาอีกครั้ง...เธอโน้มตัวมากอดผมแน่นอีกรอบแม้ว่าเธอจะร้องไห้อีกกี่รอบ ผมก็กอดและปลอบเธอไว้เสมอ...เมื่อเริ่มสงบลงอีกครั้ง...

  • นอสทัลเจีย...ครั้งนั้นผมยังไม่ลืม (20+)   ตอนที่ 26 คำสาระภาพ…

    หลังจากคืนที่ผมกับเมษ์ผ่านประสบการณ์ครั้งแรกด้วยกันมา มันเป็นความทรงจำที่แสนล้ำค่าของผมที่จะจำไปตลอดชีวิตวันรุ่งขึ้น คือวันงานกีฬาสีนาฬิกาปลุกดังตั้งแต่ท้องฟ้ายังเป็นสีหมึกวีเดินเข้ามาในห้องผมโดยไม่เคาะประตู“ลุกเร็ว ไปโรงเรียนกัน”ผมเอาหมอนอีกใบมากอดทับหัวตัวเอง ก่อนจะพูดผ่านหมอน“ทำไมเราต้องไปเวลาด้วยล่ะ? ”วีเดินมาลากแขนผมบนเตียง“เร็ว ๆ เมษ์รออยู่”พอได้ยินชื่อเมษ์ ผมรีบลุกขึ้นทันที แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัววีแค่ต้องการคนช่วยถือของเท่านั้น จึงลากผมไปด้วยตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างผมช่วยทั้งสองคนถือกระเป๋าของใช้ส่วนตัว ออกจากบ้านไปโรงเรียนในความมืดก่อนฟ้าสางที่โรงเรียนก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ท้องฟ้ายังคงเป็นสีน้ำเงินเข้ม บรรยากาศคึกคักผิดปกตินักเรียนเต็มโถงทางเดินและห้องเรียนที่เปิดไฟสว่างจ้ากลุ่มนักเรียนที่เดินพาเหรดแต่งหน้าทำผมกันวุ่นวายเชียร์ลีดเดอร์ซ้อมท่าและทับทวนกันเป็นกลุ่ม ๆ เสียงไดร์เป่าผม เสียงหัวเ

  • นอสทัลเจีย...ครั้งนั้นผมยังไม่ลืม (20+)   ตอนที่ 25 คืนก่อนงานกีฬาสี2...(NC)

    ภาพตรงหน้าทำให้สติผมเริ่มเลื่นราง เปลี่ยนเป็นความหื่นกระหายที่เข้ามาแทนที จนผมแทบจะคุมตัวเองไม่ได้…ผมจับข้อมือเธอแยกออกทันที…หน้าอกของเมษ์เด่งตามแรงของผมเมษ์มีสีหน้าตกใจเล็กน้อยแล้วผมก็ก้มลงไปดูดและเลียยอดอกของเมษ์อย่างหิวกระหายและขาดสติเมษ์ครางออกมา พยายามเม้มปากไม่ให้เสียงดัง“อืมม… อืมม”ผมจูบและไซ้ซอกคออย่างรุนแรง อย่างควบคุมตัวเองแทบไม่ได้ ผมหายใจแรงจนดูน่ากลัว…ผมดูดแรงหัวนมเธอแรงขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างบีบยอดอกจนชูตั้ง แล้วใช้ลิ้นเลีย วนรอบจนเมษ์ส่ายหน้าและครางออกมาเบา ๆเธอหายใจแรงขึ้นเช่นกันจู่ ๆ เมษ์ก็พูดเสียงสั่นออกมา“…ฉันกลัว…”คำนั้นทำให้ผมชะงักทันทีสติผมกลับมา…ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้…สายตาหื่นการหายและลมหายใจกลับเป็นปกติแทบจะทันทีผมมองหน้าเมษ์ในท่าคร่อมระหว่างขาเธอเธอปิดหน้าอกตัวเองด้วยแขนทั้งสองข้าง ท่าทางดูตื่นกลัวปนความรู้สึกเข้าใจ“เรา… ขอโทษ” ผมพูดเบา ๆ&nbs

  • นอสทัลเจีย...ครั้งนั้นผมยังไม่ลืม (20+)   ตอนที่ 24 ผมและเมษ์1...(NC)

    หลังจากที่เมษ์เดินเข้ามาในห้อง“แล้ววีล่ะ?” ผมมองไปข้างหลังเมษ์เมษ์ส่ายหน้าเบา ๆ“เรามาคนเดียวน่ะ”เธอสวมชุดนอนสีขาว เนื้อผ้าบางทำให้เธอดูเหมือนคุณหนูที่น่าทะนุถนอมมาก ๆ ผมสั้นบ๊อบยังเปียกชื้นเล็กน้อยหลังอาบน้ำ สวมแว่นตาทรงกลมกรอบบาง ๆ ทำให้ดวงตากลมโตดูอ่อนโยนขึ้นเมษ์ก้าวเข้ามาในห้อง มองสำรวจไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ ผมรู้สึกใจเต้นแปลก ๆ ที่เธอเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวผมปิดประตูแล้วมานั่งลงที่ขอบเตียง“ห้องแทนดูเป็นระเบียบจัง” เมษ์พูดเสียงใสผมยิ้มเล็กน้อย“ก็พยายามจัดน่ะ”เมษ์เห็นการ์ดวันเกินที่เธอเคยเขียนให้แทนตอนอยู่.ต้นต้้งอยู่บนชั้นหนังสือ“ยังเก็บไว้อยู่เหรอ?”ผมพยักหน้า“ของสำคัญของเราเลยล่ะ”เมษ์ยิ้มกว้างออกมาก่อนจะวางการ์ดนั้นไว้ที่เดิม เธอเดินมานั่งข้างผมทั้งคู่นั่งใกล้ ๆ กันบนเตียง แล้วเริ่มคุยเรื่องเก่า ๆ“จำได้ไหม วันแรกที่เราคุ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status