ตำหนักเฟิ่งอี๋

ตำหนักเฟิ่งอี๋ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตพระราชวังต้องห้าม ทุกย่างก้าวมั่นคงเสมอทำให้อากัปกิริยาอ่อนช้อย ราวกับเทพธิดาบนสรวงสวรรค์ลงมาจุติยังโลกมนุษย์

สายตานับหลายคู่ต่างจับจ้องมาที่หญิงสาวอาภรณ์ชมพู เสียงพูดคุยดังคลอเบา ๆ ในมุมต่าง ๆ ตลอดเส้นทาง

สตรีมากมายที่หลี่หลิ่งฟางเห็น พวกนางล้วนคือเหล่าบรรดาพระสนมของฮ่องเต้ ที่ได้รับการคัดเลือกแต่งตั้งให้เข้าวังหลวงมาเป็นพระสนม

หลี่หลิ่งฟางที่เป็นคนยุคปัจจุบันยังเผลอตกใจกับจำนวนพระสนมเหล่านี้ หากจะให้นางนั่งไล่นับขึ้นมาจริง ๆ พระสนมก็คงมีไม่ต่ำไปกว่าสองพันกว่าคนได้กระมัง

“เฮ้อ” หลี่หลิ่งฟางถอนหายใจออกมาปลงตก แอบนึกสงสารหลี่หลิ่งฟางตัวจริงขึ้นมา

หากองค์รัชทายาทได้ขึ้นครองราชย์สมัยถัดไป หลี่หลิ่งฟางอาจจะบอบช้ำทางจิตใจมากขึ้น เมื่อพระสวามีของตนต้องมีภรรยาเพิ่มเป็นพันกว่าคน

ขนาดมีเพียงแค่คนเดียว ในยุคปัจจุบันยังมีการนอกใจได้ แต่นี่ไม่มีการนอกกายนอกใจแต่อย่างใด มีเพียงกฎทางราชสำนักที่ฮ่องเต้ต้องมีพระสนมมากมาย

ในประวัติศาสตร์น้อยครั้งที่จะมีฮองเฮาเพียงคนเดียว เพราะถ้าหากไม่รับพระสนมจากการคัดเลือก หรือจากบรรดาบุตรีของเหล่าขุนนางมา เกรงว่าอำนาจของฮ่องเต้อาจจะสั่นคลอนได้

ในสมัยอดีตการมีภรรยาหลายคนไม่ได้เป็นเรื่องที่ผิดปรกติแต่อย่างใด เหล่าภรรยาทุกคนสามารถยอมรับสถานะของตนได้

รวมไปถึงฮองเฮาที่อาจจะต้องกล้ำกลืนฝืนทนกับเรื่องพรรค์นี้ เพราะบุรุษเป็นใหญ่กว่าสตรี ภรรยาจะต้องเชื่อฟังสามีเท่านั้น นั่นคือกฎของวัฏจักรมนุษย์

หลี่หลิ่งฟางเดินมาหยุดลงหน้าบานประตูขนาดใหญ่ โดยมีป้ายสลักตัวอักษรเอาไว้อยู่บนเหนือศีรษะ

‘เฟิ่งอี๋’

พระตำหนักพระชายาในองค์รัชทายาท ต่อให้สถานะของหลี่หลิ่งฟางจะเป็นเพียงว่าที่พระชายา อย่างไรตำแหน่งพระชายาในองค์รัชทายาทก็ยังคงเป็นนางอยู่ดี

คนภายในอาจจะรู้จักหลี่หลิ่งฟางเป็นเพียงว่าที่พระชายา แต่คนภายนอกรู้จักกันในนามพระชายา

จึงไม่สามารถกระจายข่าวลือที่เกิดขึ้นนี้ออกนอกวังหลวงไปได้ หากหลุดรอดออกไปจากน้ำเรียบนิ่งอาจเกิดพายุเพลิงขึ้นเพียงชั่วพริบตา

บานประตูหน้าตำหนักเฟิ่งอี๋เปิดออกเผยให้เห็นสภาพบรรยากาศด้านในตัวตำหนัก ดอกไม้ ต้นไม้ ยังคงเบ่งบานชูช่อออกดอกสวยงามเฉกเช่นเดิม ราวกับตำหนักเฟิ่งอี๋ยังมีผู้พักอาศัยตลอดสองเดือนกว่า ๆ ที่ผ่านมา

องครักษ์ผู้เฝ้าระวังอันตรายเดินไปเปิดบานตูของตัวตำหนักตามหน้าที่ สภาพบรรยากาศภายในห้องมืดสนิทไร้แสงสว่าง แตกต่างจากสภาพบรรยากาศด้านนอกโดยสิ้นเชิง

กระนั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากความคิดของหลี่หลิงฟางมากนัก

ยามที่ก้าวเท้าเข้าไปในตำหนักกลับมีกลิ่นหนึ่งลอยออกมาแตะที่ปลายจมูก

หลี่หลิ่งฟางขมวดคิ้วไล่สายตามองสำรวจภายในความมืดอย่างละเอียด นางก้าวถอยหลังออกมายืนที่หน้าทางเข้า จนทำให้อันฉีนางกำนัลของหลี่หลิ่งฟางเกิดสงสัย

“ว่าที่พระชาทรงเป็นอันใดไปเพคะ?”

หลี่หลิ่งฟางดันอันฉีให้ออกห่างจากหน้าทางเข้าตำหนักขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่นางยังคงตรัสขึ้นมาโดยไม่ได้หันไปมองที่ตัวอันฉี

“ในตำหนักมีบุคคลอื่น”

“อันใดนะเพคะ! ในตำหนักมีผู้บุกรุกหรือเพคะ!”

ทันทีที่อันฉีโพล่งคำว่าผู้บุกรุกขึ้นมาเสียงดัง เหล่าองครักษ์สองนายรีบเข้ามายืนกันร่างของว่าที่พระชายาอย่างรวดเร็ว

“ว่าที่พระชายาทรงหลบออกไปด้านนอกก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ทางนี้พวกกระหม่อมจะเข้าไปตรวจสอบให้เองพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางไม่ได้ตอบกลับ และถูกอันฉีจับแขนลากมายืนอยู่ห่างจากตัวตำหนักตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

องครักษ์ทั้งสองจับอาวุธเดินย่องเข้าไปตรวจสอบด้านในตัวตำหนักอย่างเงียบเฉียบ สายตาสองคู่คอยไล่มองการเคลื่อนไหวของผู้บุกรุก

ทันใดนั้นเงาหนึ่งพุ่งเข้ามาที่องครักษ์นายหนึ่งอย่างกะทันหัน ทำให้องครักษ์เสียหลักล้มลงหงายหลังไปกับพื้นดังปึก องครักษ์อีกนายรีบเข้ามาหมายจะจับตัวผู้บุกรุกในระหว่างชุลมุน

ทว่าผู้บุกรุกกลับวิ่งหนีออกมานอกตำหนักอย่างรวดเร็ว เป้าหมายที่ผู้บุกรุกพุ่งหนีออกมาคือร่างของสตรีทั้งสอง ที่กำลังยืนหลบอยู่ด้านนอก

“ว่าที่พระชายะระวังพ่ะย่ะค่ะ!”

องครักษ์ตะโกนเตือนเสียงดังด้วยความตื่นตระหนก เขารีบจับหอกวิ่งไล่ตามหลังผู้บุกรุกมา เพราะเขาวิ่งออกตัวช้าทำให้ระยะห่างนั้นมากเกินกว่าจะคว้าจับตัวผู้บุกรุกได้ แต่ทว่า...

ฉัวะ!

“อ๊าก!!!!”

เสียงตะโกนแหกปากร้องดังขึ้นท่ามกลางเหตุการณ์หน้าสิวหน้าขวาน อันฉีที่รีบเอาตัวเข้ามาบังว่าที่พระชายาหลับตาปี๋ยามกอดปกป้องผู้เป็นนาย ทว่าเหตุการณ์ที่คิดกลับไม่เกิดขึ้น

อันฉีหรี่ตาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองดูสถานการณ์ด้วยความสงสัย

ภาพเหตุการณ์ปรากฏอยู่ตรงหน้าของพวกเขา ทั้งนางกำนัลและองครักษ์ต่างยืนนิ่งอึ้งอ้าปากค้างไปแล้ว

หยาดโลหิตไหลซึมเป็นสายราวกับน้ำตกตกลงสู่พื้นดิน ร่างของผู้บุกรุกทรุดเข่าลงกอดแขนขวาที่ถูกตัดขาด

ท่าทางของผู้บุกรุกดูตกตะลึงจนสติหลุดกระเจิงหายไป องครักษ์รีบเข้ามาจับกุมผู้บุกรุกทันทีที่สิ้นท่า

“อย่าขยับ! หากเจ้าขยับแม้แต่นิดเดียวเจ้าได้ตายแน่!”

ผู้บุกรุกไม่ได้ขัดขืนองครักษ์ บนใบหน้าของผู้บุกรุกเต็มไปด้วยเลือดที่กระเด็นเปรอะเปื้อน แขนขวานอนนิ่งบนมือยังคงจับมีดสั้นอาบยาพิษเอาไว้

“เจ้าจะถูกลงโทษในฐานลอบปลงพระชนม์ว่าที่พระชายา ลุกขึ้นยืนซะ! ข้าจะพาเจ้าไปขังที่คุกวังหลวง”

ผู้บุกรุกยืนขึ้นด้วยแรงพยุงขององค์รักษ์ ชิ้นส่วนแขนที่ขาดถูกห่อผ้าขาวบางถือไปด้วย

“เดินไป!” องครักษ์ดันร่างของผู้บุกรุกไปด้านหน้า

ท่าทางที่ผู้บุกรุกแสดงออกมากลับทำให้ความสงสัยขององครักษ์ไม่มั่นใจ

ภาพก่อนหน้านั้น ในจังหวะที่ผู้บุกรุกพุ่งตรงไปที่ว่าที่พระชายาและนางกำนัล ด้วยความกระวนกระวายใจที่วิ่งมาช่วยไม่ทันกาล แต่พอรู้ตัวอีกทีภาพตรงหน้าก็ปรากฏโลหิตสีชาดกระเด็นเป็นวงกว้าง พร้อมกับแขนขวาที่ปลิวค้างอยู่กลางอากาศ

ร่างของผู้บุกรุกทรุดเข่าไปนั่งตะโกนแหกปากอยู่บนพื้น โดยที่เบื้องหน้าในตอนนั้นคือร่างของว่าที่พระชายา

สายพระเนตรคมกริบแผ่จิตสังหารออกมาอย่างเห็นได้ชัด ราวกับสตรีผู้นั้นหาใช่ว่าที่พระชายาที่เคยรู้จัก

“อาลั่ว เจ้ากำลังมองอันใดอยู่?”

ชายหนุ่มสะดุ้งตกใจหันกลับมามองที่สหายองครักษ์ของตน “เปล่า พวกเรารีบพาผู้บุกรุกไปขังที่คุกวังหลวงเถอะ”

สหายองครักษ์ผงกศีรษะจับผู้บุกรุกเดินนำหน้าไป ในขณะที่องครักษ์อีกนายยืนจ้องมองนิ่ง

‘ลั่วเจิ้งหนาน หากเจ้าเห็นสิ่งใดน่าสงสัยให้มารายงานกับข้าด้วย’

องครักษ์หนุ่มยกยิ้มมุมปากเดินตามหลังสหายองครักษ์ไปติด ๆ

-----

ทางด้านตำหนักตงกง ควันสีขาวหลายสายลอยเอื่อย ๆ ออกจากเตากำยาน บนพระพักตร์หลับตาพริ้มลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

มุมหนึ่งของห้องบรรทมมีเงาเคลื่อนไหวใกล้เข้ามาอย่างเงียบเฉียบ ดาบถูกชักออกมาจากฝักสะท้อนแสงจากดวงอาทิตย์

ชายชุดดำส่งแรงไปที่แขนขวาทั้งหมดหมายจะปลิดชีพชายหนุ่มบนเตียง

เกร๊ง!

ของแข็งสองชิ้นกระทบกันอย่างรุนแรงจนเกิดสะเก็ดไฟ ชายชุดดำกระโดดถอยออกจากเตียงไปที่มุมห้อง เบื้องหน้าของเขาคือสตรีอาภรณ์ชมพูที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน

“เจ้าเป็นใครกัน?”

“คำถามนั้นต้องเป็นข้าที่ถามเจ้ามากกว่า เข้ามาในตำหนักองค์รัชทายาทได้อย่างไร?”

ชายชุดดำกำดาบแน่น สายตาจับจ้องมองไปที่สตรีอาภรณ์ชมพูไม่วางตา ในเมื่อมีผู้พบเห็นเหตุการณ์ในครั้งนี้ เห็นทีเขาต้องสังหารพยานไปด้วย

มือหนากำด้ามดาบแน่นพุ่งตรงไปที่ร่างหมายจะเอาชีวิต แต่ทั้งหมดกลับไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด

ชิ้ง!

ดาบถูกปัดออกอย่างง่ายดาย ชายชุดดำถูกเตะเข้าที่กลางลำตัวอย่างแรงจนร่างกระเด็นไปอีกฝั่ง ยังไม่ทันที่ชายชุดดำจะตั้งตัวได้ทัน บนใบหน้าถูกฝ่ามือบางจับกระแทกกับกำแพงเต็มแรง

“อัก!”

โลหิตสำลักออกมาทางริมฝีปาก ชายชุดดำทรุดไปกองอยู่บนพื้นในสภาพสะบักสะบอม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มปาก สายตามองจ้องชายกระโปรงที่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

“สารภาพมาเผื่อข้าจะไว้ชีวิต”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากชายชุดดำก่อนกล่าวกลับมาว่า “ไม่มีความเมตตาในหมู่นักฆ่า”

“ก็จริง”

ฉัวะ! ตุบ กึกๆๆ

หลี่หลิ่งฟางเดินมาดูร่างที่ไร้ศีรษะนอนจมกองเลือด สายตาเย็นชาจ้องมองนิ่งก่อนจะหันหลังเดินมามองพระพักตร์องค์รัชทายาท ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวอันใดทั้งสิ้น

หมับ

“เจ้าลูกเจี๊ยบตัวนี้นอนสบายใจเฉิบ ในขณะที่ข้าต้องมานั่งปกป้องเจ้างั้นรึ” หลี่หลิ่งฟางบีบแก้มชายหนุ่มเบามือด้วยความหมั่นไส้ “เอาเถอะ มีหลายเรื่องที่ข้าอยากรู้จากเจ้าลูกเจี๊ยบนี่อีกเยอะ แต่ก่อนอื่น...”

พลั่ก

“โอ๊ย” หวังจิ้งเสวียนพยุงร่างของตนที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมานั่งด้วยความงุนงง

“นี่ ช่วยตะโกนแหกปากบอกว่ามีผู้บุกรุกให้ที อ้อ แล้วอย่าบอกว่านั่นเป็นฝีมือของหม่อมฉันนะเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนจ้องมองแผ่นหลังบางวิ่งหายออกไปจากห้อง ชายหนุ่มยังคงอึนและงงกับสถานการณ์ แต่พอเหลือบไปเห็นศพไร้ศีรษะนอนจมกองเลือด ชายหนุ่มก็เข้าใจได้ในทันที

“องครักษ์มีนักฆ่าในห้องบรรทมของข้า ช่วยเข้ามาเอาเก็บศพให้ข้าที”