Novels by เยวี่ยหลิงจงเทียน

วันถัดมากลางเรือนรับรองของจวนชินอ๋อง เหล่าขุนนางชั้นสูงสองสามคนกำลังนั่งดื่มสุราอย่างรื่นเริง ชินอ๋องในอาภรณ์สีเข้มนั่งอยู่เบื้องหน้าตรงกลางท่าทางสงบนิ่ง ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ยากจะเก็บซ่อนเสนาบดีกรมโยธาเอ่ยเบา ๆ “เวลาผ่านไปขนาดนี้แล้ว แผนการของเรากลับยังถูกขัดขวางทุกครั้ง เหมือนมีใครสักคนเฝ้ามองอยู่ในเงามืด”เสนาบดีกรมพิธีการพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาฉายความไม่พอใจ “องค์รัชทายาทรอดตายทุกครั้ง ประหนึ่งลิขิตสวรรค์บันดาลให้เขารอดพ้นจากอันตราย ความสัมพันธ์ระหว่างองค์รัชทายาทกับพระชายาก็ยิ่งแน่นแฟ้น ช่างน่าเจ็บใจยิ่งนัก!”ชินอ๋องวางจอกสุราลงช้า ๆ แววตาเยียบเย็นราวกับน้ำค้างยามราตรี“ข้าเคยเสนอคุณหนูตระกูลเยว่ให้เป็นชายา แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หากองค์รัชทายาททรงฟังข้าแต่แรก พวกเราคงไม่ลำบากเช่นนี้” ชินอ๋องหรี่ตาเล็กน้อย “หากมิสามารถล้มองค์รัชทายาทได้ ก็จงล้มฮ่องเต้เสียเลย”ความเงียบปกคลุมทั้งห้องเพียงครู่ ก่อนเสียงจอกกระทบกันดังเบา ๆ เป็นสัญญาณของอำนาจที่เริ่มเคลื่อนไหวในเงามืดชิน

ในวันรุ่งขึ้นองค์รัชทายาทได้รับจดหมายจากจวนชินอ๋อง ว่าเขาต้องการจะมาขอเข้าเฝ้าที่สำนักศึกษา ซึ่งในตอนนี้ภายในห้องรับรองของสำนักศึกษา องค์รัชทายาทและชินอ๋องกำลังนั่งอยู่ด้วยกันบรรยากาศภายในห้องเงียบกริบจนน่าอึดอัด องค์รัชทายาทนั่งจิบชาเฝ้ารออย่างสงบ แต่ยังคงไร้วี่แววเสียงเอ่ยสนทนา จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งเค่อ“องค์รัชทายาททรงหายดีแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”เสียงทุ่มต่ำดุดันน่าเกรงขามดังขึ้นเบื้องหน้า องค์รัชทายาทช้อนสายพระเนตรทอดมองชายวัยกลางคน“ชินอ๋องถามเราเช่นนี้ จนเราอดสงสัยมิได้จริง ๆ”“พระองค์กำลังสงสัยสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”“เรากำลังสงสัยว่า...ชินอ๋องรู้สึกเป็นห่วงเราด้วยงั้นหรือ?”ชินอ๋องยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้แสดงสีหน้าอันใดออกมา แต่สายตาที่ใช้มององค์รัชทายาทกลับแตกต่างจากรอยยิ้มบนใบหน้า‘องค์รัชทายาทแตกต่างไปจากเดิม คงมิได้ถูกผู้ใดชักจูงอยู่เบื้องหลังหรอกกระมัง... หากเป็นเช่นนั้นจริง เห็นทีข้าคงต้องเลื่อนเวลาให้เร็วขึ้น’ชินอ๋องยกจอกชาขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยข

ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพร จนหายใจได้ลำบากมากนัก หวังจิ้งเสวียนในตอนนี้กำลังนอนมองพระชายาของตนเดินไปเดินมา นางหยิบจับหลายอย่างประหนึ่งมองไม่เห็นว่าตนมองอยู่หวังจิ้งเสวียนกะพริบตาปริบ ๆ พยายามจะเอ่ยเรียกหญิงสาว แต่ดูเหมือนนางจะไม่สนใจว่าตนอยู่ตรงนี้เลยสักนิด“พระชายา”เสียงตรัสเรียกเบาหวิวคล้ายสายลมพัดผ่าน แต่กลับเรียกความสนใจหญิงสาวตรงหน้าได้หวังจิ้งเสวียนมองดูหลี่หลิ่งฟางเดินมาหาตนด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม“ตื่นแล้วหรือเพคะ?”“อืม” หวังจิ้งเสวียนขานตอบ“เดี๋ยวพระองค์เสวยยาก่อน ค่อยเสวยสำรับอาหารนะเพคะ” หลี่หลิ่งฟางเดินมาประคององค์รัชทายาทให้ลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงหวังจิ้งเสวียนมองดูบางอย่างที่หลี่หลิ่งฟางกำลังทำ เพราะความสงสัยจึงตรัสถาม “เจ้ากำลังทำอันใดอยู่งั้นหรือ?”“หม่อมฉันกำลังเตรียมยาให้พระองค์เพคะ”“นั่นยาหรือ?” หวังจิ้งเสวียนมองดูเม็ดแปลก ๆ บนฝ่ามือของหลี่หลิ่งฟาง “สิ่งนั้นทานได้จริงหรือ?”หลี่หลิ่งฟาง

หลี่หลิ่งฟางนั่งนิ่งค้างไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะได้สติกลับมาเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาดังขึ้น หลิ่หลิ่งฟางตัดสินใจเทสัมภาระในถุงผ้าออกมาดู ซึ่งในนั้นมีอุปกรณ์ของใช้ในยุคปัจจุบันทั้งหมดและที่ขาดไปไม่ได้สำหรับหย่าถิง คือ สมุดสะสมการ์ดศิลปินของนาง“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย!”หลี่หลิ่งฟางยังคงไม่เข้าใจ ก่อนจะยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู บนหน้าจอปรากฏรูปศิลปินไอดอกคนหนึ่งที่คาดว่าจะเป็นเมนของหย่าถิง และตัวเลขวันที่ที่ขึ้นเลขศูนย์ นาฬิกาที่แจ้งเตือนเมื่อสักครู่ก็ขึ้นเลขศูนย์เช่นเดียวกัน“เดี๋ยวก่อนนะ ขอตั้งสติแปบ...”หลี่หลิ่งฟางนั่งสมาธิพลางใช้ความคิดอย่างจริงจังกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ณ ขณะนี้อย่างจริงจัง“ถุงผ้าของหย่าถิงโผล่มาพร้อมกับตัวละครใหม่ที่ไม่เคยปรากฏ...มันคงไม่ใช่สิ่งที่ข้าคิดใช่หรือไม่...”หลี่หลิ่งฟางส่ายหน้าไล่ความคิดไร้สาระออกไปจากหัวสมองของตน และหยิบสัมภาระเก็บเข้าถุงผ้าตามเดิม ก่อนที่ใครจะมาพบเห็นเข้าและตีโพยตีพายว่าข้าจะลอบสังหารองค์รัชทายาทในระหว่างที่หลี่หลิ่งฟางกำลังเก

เสียงฝีเท้านับสิบดังแว่วมาแต่ไกล ก่อนขบวนรถม้าจะแล่นผ่านประตูบานใหญ่ของสำนักศึกษาเข้ามาอย่างเร่งร้อน“เปิดทาง! อัครมหาเสนาบดีหลี่มาถึงแล้ว!”ประตูหน้าเปิดออกผู้ที่ปรากฏกายท่ามกลางบ่าวรับใช้ ก็คือบุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางชั้นสูง อาภรณ์แพรสีเข้มบารมีแผ่ซ่านทั่วร่าง ดวงตาคมดั่งกระบี่กวาดมองไปทั่วบริเวณ“ฟางเอ๋อร์!” เสียงทรงอำนาจของเขาเรียกก้องหลี่หลิ่งฟางที่เพิ่งทานข้าวต้มไปได้ไม่กี่คำพลันหันขวับเมื่อได้ยินเสียงนั้น น้ำตาที่เริ่มเหือดแห้งรินไหลอีกครา“ท่านพ่อ...”หลี่ซีเฉินบิดาของนางสาวเท้าตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว มองลูกสาวผู้มีโลหิตเปรอะอาภรณ์นั่งนิ่งดวงตาแดงเรื่อ และร่างกายที่อ่อนล้าเต็มทน“ฟางเอ๋อร์ เกิดเรื่องอันใดขึ้น? เหตุใดเจ้าจึงอยู่ในสภาพเช่นนี้ แล้วองค์รัชทายาท...”หลิวอ๋องเป็นผู้ก้าวออกมาอธิบายเสียงหนักแน่น “องค์รัชทายาทถูกลอบสังหาร โชคดีที่พระชายาพบเจอด้วยตนเอง หากไม่มีพระนางองค์รัชทายาทคงมิรอดกลับมา”อัครมหาเสนาบดีหันมองไปยังบุตรี มือทั้งสองกำหมัดแน่นดวงต

ฉึก!โลหิตสาดกระเซ็นบนดวงหน้างาม ดวงตาดอกท้อเบิกโพลงรีบทิ้งดาบโผเข้าประคองร่างที่ล้มหน้าคว่ำมาทันที“อึก!”โลหิตอุ่นร้อนสำลักออกจากริมฝีปากเปรอะเปื้อนใบหน้าหล่อเหลาหมดจด อาภรณ์ขาวตอนนี้กลับเปียกชุ่มไปด้วยสีแดงฉาน“เหตุใด...ทำไมพระองค์ถึงมาอยู่ที่นี่?!”“แค่ก! แค่ก! อึก”ชายหนุ่มขืนกายพยายามจะพูด แต่บาดแผลฉกรรจ์ทำให้เขาเจ็บสะท้านไปทั่วสรรพางค์จนยากจะฝืนทนดวงตาดอกท้อเริ่มพร่าด้วยม่านน้ำใส หยดร่วงหล่นลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ซีดเผือด“ได้โปรด...อย่าหลับนะ!”ฝ่ามือหนาสั่นระริกแตะที่ใบหน้างามแผ่วเบา หวังจะเช็ดน้ำตาให้กับนาง“ฟาง...เอ๋อร์...”เสียงเรียกแผ่วเบาราวสายลมพัดผ่าน หลี่หลิ่งฟางกุมฝ่ามือหนาเอาไว้แน่น รู้สึกเจ็บราวหัวใจถูกเฉือน “องค์...อาเสวียน เจ้าอย่าเพิ่งหลับ ได้โปรดอยู่กับข้าก่อน ห้ามหลับเด็ดขาด!” หลี่หลิ่งฟางสะกดจุดห้ามเลือด ฉีกชายอาภรณ์ของชายหนุ่มมัดรอบบาดแผลแน่นหนา“แค่ก! แค่ก! แค่ก!&rd