ความสัมพันธ์แตกหัก

อากาศยามค่ำคืนเย็นสะท้าน ขณะที่กำลังนอนขดตัวเร้นกายอยู่ภายใต้ผ้าห่ม หลี่หลิ่งฟางกลับนอนไม่หลับ เพราะอากาศภายในตำหนักหนาวเย็นเกินกว่าจะข่มตานอนได้

แม้แต่อันฉียังต้องนอนขลุกตัวอยู่ในก้อนกลม ๆ เห็นแล้วก็อดนึกสงสารนางไม่ได้

ในเมื่อนอนไม่หลับหลี่หลิ่งฟางจึงออกจากตำหนักไปสำรวจเมืองหลวงแทน ด้วยความสามารถที่ติดตัวมาทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถจับสังเกตได้

หลี่หลิ่งฟางยืนอยู่เหนือหลังคาแต่ละตำหนัก มองดูเหล่าองครักษ์ตรวจตราทำหน้าที่อย่างขะมักเขม้น ถึงจะไม่รู้ว่าตำหนักที่ตนยืนอยู่บนหลังคาเรียกว่าตำหนักอันใดก็ตาม

แต่หลี่หลิ่งฟางยอมรับเลยว่าวังหลวงใหญ่โตโอฬารอย่างมาก

“อยู่ข้างนอกก็หนาว อยู่ข้างในก็หนาว งั้นคืนนี้ไปอยู่ที่ตำหนักตงกงดีกว่า” หลี่หลิ่งฟางตัดสินใจได้เช่นนั้น นางจึงมุ่งหน้าไปยังตำหนักตงกงที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกทันที

ในช่วงเวลานั้นภายในห้องบรรทมตำหนักตงกงเกิดเหตุวุ่นวาย นักฆ่าชุดดำต่างกำลังพยายามจัดฉากการสวรรคตขององค์รัชทายาท เพื่อที่จะได้ไม่มีทางสืบหาต้นตอจนเจอ

“นำร่างองค์รัชทายาทมาบรรทมได้แล้ว”

นักฆ่าพากันแบกร่างองค์รัชทายาทมาที่เตียง

“อือ! อื้อ!”

“อย่าทรงดิ้นเลยพ่ะย่ะค่ะ มันก็แค่เจ็บนิดเดียวเท่านั้น”

หวังจิ้งเสวียนมองมีดที่อยู่บนมือกีดแก้มขวาเกิดรอยแผลเป็นทางเล็ก ๆ บนหน้าของตน

“ลาก่อนนะพ่ะ...”

ฉัวะ! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ร่างของนักฆ่าชุดดำสี่คนหงายหลังล้มนอนจมกองโลหิต ส่วนนักฆ่าที่จับตรึงแขนอยู่เหนือศีรษะจ่อมีดไปตรงหน้า เอ่ยถามด้วยความหวาดกลัวท่ามกลางความมืดมิด

“ผู้ใด!”

“เป็นนักฆ่าที่อ่อนหัดนัก”

เสียงหวานดังขึ้นใกล้หูซ้ายของนักฆ่าชุดดำ ก่อนที่จะ...

ฉัวะ! ตุบ กึกๆๆ

หวังจิ้งเสวียนเห็นศีรษะกลิ้งตกไปข้างเตียง โลหิตพุ่งกระฉูดจากลำคอไร้ศีรษะเปรอะเปื้อนใบหน้าเต็มไปหมด

“จะนอนจมกองศพหรือไง?”

หวังจิ้งเสวียนลุกพรวดออกจากเตียงในสภาพที่ดูไม่ได้ แสงจันทราสาดส่องเข้ามาพอดีทำให้มองเห็นคนที่เข้ามาช่วยชีวิต

“...พระชายา”

ใบหน้าที่เบนกลับมามองทำให้ทั่วสรรพางค์ชายหนุ่มลุกชัน มือไม้แข้งขาอ่อนแรงฟุบไปนั่งกองที่พื้น สายตาคมกริบราวกับจะสังหารตนได้เพียงแค่เสี้ยววิ หวังจิ้งเสวียนไม่กล้าแม้จะหายใจ

หลี่หลิ่งฟางมองดูความน่าสมเพชขององค์รัชทายาท หัวเราะเย้ยหยันในลำคอ นางไม่ได้โกรธแค้นอันใด เพราะก่อนหน้านี้ตนก็ทำร้ายชายหนุ่มไปหนักพอสมควร

แต่ว่าหลี่หลิ่งฟางตัวจริงกลับต้องมาตายจากโลกนี้ไปเสียแล้ว จะไม่แก้แค้นให้นางเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้ว่าความจริงจะเป็นผู้อื่นที่หลอกใช้องค์รัชทายาทก็ตาม

“องค์รัชทายาท” หลี่หลิ่งฟางยื่นฝ่ามือเพื่อไปจับไหล่องค์รัชทายาท แต่ทว่า...

“อึก!”

หลี่หลิ่งฟางมองดูท่าทางที่หวาดกลัวจนตัวสั่นราวกับลูกนกในกำมือ นางลืมไปว่าตัวประกอบอย่างหวังจิ้งเสวียนสวรรคตในเร็ว ๆ นี้ เพราะถูกลอบปลงพระชนม์ ซึ่งมันก็คือวันนี้นั่นเอง

‘นี่ฉันช่วยโดยบังเอิญสินะ เจ้านี่โชคดีอะไรขนาดนี้เนี่ย’

หลี่หลิ่งฟางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ การกระทำนั้นก็ยังคงทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งโหยงได้ หลี่หลิ่งฟางนวดขมับอย่างใช้ความคิด

“องค์รัชทายาททรงรายงานเรื่องนี้กับองครักษ์เถิดเพคะ และหม่อมฉันมิต้องการให้ผู้ใดก็ตามรับรู้เรื่องราว ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะฝีมือของหม่อมฉัน เพราะฉะนั้นองค์รัชทายาทโปรดทรงใช้สมองไตร่ตรองความคิดก่อนจะตรัสออกไปด้วยนะเพคะ” หลี่หลิ่งฟางพูดจบนางก็หายออกจากห้องนี้ไปพร้อมกับสายลมที่พัดผ่านมา

-----

เช้าวันรุ่งขึ้นเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทลือหนาหูไปทั่ววังหลวง ท้องพระโรงในวันนี้ต่างถกเถียงเรื่องนี้กันยกใหญ่

“ฝ่าบาทเรื่องนี้เรื่องใหญ่มากนะพ่ะย่ะค่ะ คราวก่อนองค์รัชทายาทถูกลอบทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส และเมื่อคืนนี้พระองค์ถูกลอบสังหารอีก กระหม่อมคิดว่าทั้งสองเหตุการณ์อาจเป็นคนคนเดียวสั่งการมาพ่ะย่ะค่ะ”

“เราก็คิดอย่างที่ท่านเสนาบดีกรมพิธีการกล่าวมา แต่เรายังไม่มีหลักฐานแน่นหนาพอจะชี้ชัดไปหาคนร้ายได้”

“ถ้าเป็นเช่นนี้องค์รัชทายาทมิตกอยู่ในอันตรายหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เราถึงได้เพิ่มกำลังทหารองครักษ์คอยเฝ้าระวังตำหนักตงกงอย่างแน่นหนา”

“ฝ่าบาท แต่เหตุการณ์เมื่อคืนทหารองครักษ์ยังมิสามารถไหวตัวทันได้เลย เช่นนี้มิหมายความว่าพวกเขาละเลยหน้าที่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

สายตาทุกคู่หันจับจ้องไปที่เสนาบดีกรมโยธา เหล่าขุนนางต่างหันหน้าจับคู่พูดคุยเรื่องนี้อย่างจริงจัง

“ท่านเสนาบดีจะกล่าวหาว่าทหารองครักษ์ของข้าละเลยหน้าที่งั้นหรือ!”

“ข้ายังมิได้กล่าวหาให้ร้ายท่านแม่ทัพเลยนะขอรับ”

แม่ทัพหยางกัดฟันข่มอารมณ์ความโกรธที่พลุ่งพล่านในกาย เขากำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้า แต่ทว่ามีมือหนามาขวางทางเขาเอาไว้

“แม่ทัพหยางโปรดระงับโทสะของท่าน สถานที่แห่งนี้คือท้องพระโรงของวังหลวง อย่าได้ริอาจทำตัวเสียมารยาทต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาท”

“แต่ท่านต้าเจียงจวิน!” แม่ทัพหยางเห็นแม่ทัพใหญ่ส่ายหน้าไปมาเพื่อห้ามตน เขาจำใจปล่อยความโกรธที่ถูกกล่าวหาไปอย่างไม่ยินดี

เสนาบดีกรมโยธาลอบยกยิ้มมุมปาก ในขณะค้อมกายมือประสานเบื้องหน้า ทว่าไม่อาจหลบซ่อนสายตาคมกริบของอัครมหาเสนาบดีไปได้

ฮ่องเต้นวดขมับแก้เครียด ปัญหาระหว่างขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ พวกเขามักจะทะเลาะกันอยู่เสมอทุกครั้งที่เกิดปัญหา สายพระเนตรเฟิ่งหวงปรายตามองอัครมหาเสนาบดี ที่เดี๋ยวนี้ระหว่างการประชุมทุกครั้งเขาจะนิ่งเงียบ และไม่ออกความคิดเห็นแต่อย่างใด

“เรื่ององค์รัชทายาทปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่ทัพหยางต่อไป หากมีเรื่องเกิดขึ้นอีกครั้งเราจะลงโทษเจ้าตามหน้าที่”

“กระหม่อมรับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพหยางค้อมกายรับบัญชา

“เช่นนั้นเลิกประชุมพวกเจ้าออกไปได้ ยกเว้นท่านอัครมหาเสนาบดี เจ้าอยู่ต่อก่อน”

เหล่าขุนนางแม่ทัพทั้งหลายต่างทยอยเดินออกจากท้องพระโรง เว้นก็แต่อัครมหาเสนาบดีที่ยืนรอนิ่ง ๆ กับที่ของตน

เมื่อในท้องพระโรงเหลือเพียงแค่คนทั้งสอง เสียงทุ้มจากโอรสสวรรค์ตรัสถามขึ้นมา

“อัครมหาเสนาบดี ช่วงนี้เจ้านิ่งเงียบผิดแปลก เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่งั้นหรือ?”

“...”

ในท้องพระโรงยังคงเงียบสงบไร้เสียงตอบกลับ ฮ่องเต้ลอบถอนหายใจตรัสถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงและคำพูดที่แตกต่างจากเดิม

“ศิษย์พี่โกรธชางเหรินงั้นหรือ? ที่ชางเหรินมิได้ตรวจสอบหาความจริงให้บุตรีของศิษย์พี่”

“ในเมื่อเจ้ารู้อยู่แล้วจะถามข้าทำไมอีก” นัยน์ตาเรียบนิ่งเงยหน้าจ้องพระพักตร์โอรสสวรรค์ ที่อดีตเคยเป็นศิษย์น้องของตนมาก่อน

ฮ่องเต้เดินลงมายืนอยู่ตรงหน้าศิษย์พี่ของตน “ชางเหรินมิได้นิ่งนอนใจแต่อย่างใด ชางเหรินให้องครักษ์ข้างกายตามสืบเรื่องนี้อยู่ ศิษย์พี่ช่วยรอหน่อยได้หรือไม่”

พรึบ

ซองกระดาษขาวถูกหยิบยื่นมาเบื้องหน้า ฮ่องเต้รับซองกระดาษขาวมาเปิดดู กระดาษขาวแผ่นหนึ่งถูกคลี่ออกสายพระเนตรไล่อ่านเนื้อหาด้านใน ดวงตาหงส์พลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“นี่มิใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่?”

“คำให้การจากหมอหลวงนอกวัง ลายมือก็เป็นของเขา ส่วนนี่...”

ฮ่องเต้รับของที่ถูกโยนมา ห่อยาอันหนึ่งถูกเขียนสรรพคุณเอาไว้

“สรรพคุณของยาออกฤทธิ์คล้ายถูกพิษ ทำให้อาเจียนเป็นเลือด วิงเวียนศีรษะ กำลังภายในผันผวน”

“ลูกชายเจ้าทำกับลูกสาวข้าเช่นนี้ เจ้าคิดหรือว่าข้าจะให้อภัยเจ้าหวังชางเหริน!”

เสียงตะคอกดังสนั่นทำให้หวังชางเหรินเผลอก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

“ปล่อยตัวลูกสาวข้ามาซะ และร่างหนังสือหย่าให้ลูกสาวของข้า แล้วหลังจากนี้ถือเสียว่าพวกเรามิใช่ศิษย์พี่ศิษย์น้องกันอีก” หลี่ซีเฉิงหันหลังเดินจากมา โดยไม่หันหลังกลับไปมองอีก

หวังชางเหรินหาเสียงพูดของตนเองไม่เจอ เขาพยายามจะรั้งศิษย์พี่ที่ตนเคารพนับถือ ทว่าในตอนนี้ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาร่วมนับยี่สิบกว่าปีของพวกเขาพังทลายลงไม่เป็นท่า

หลังออกจากท้องพระโรงมา หลี่ซีเฉิงมุ่งหน้าไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่งสถานที่แห่งนั้นเคยเป็นสถานที่สำคัญของตนกับศิษย์น้อง หลี่ซีเฉิงจ้องมองต้นไม้ด้วยสายตาผิดหวัง ความเศร้าหมองปรากฏบนใบหน้า

“ข้ามิสมควรเลือกมาอยู่เคียงข้างเจ้าตั้งแต่แรก หากข้าเลือกออกท่องยุทธภพในวันนั้น ข้าคงรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับนางได้ นางอุตส่าห์ฝากฝังลูกสาวเพียงคนเดียวไว้กับข้า ให้ข้าดูแลลูกเป็นอย่างดี แต่ลูกชายของเจ้ากลับทำเช่นนี้กับลูกสาวข้า! บิดาอย่างข้าคงให้อภัยมิได้เด็ดขาด แม้แต่ตัวเจ้าด้วยชางเหริน”

ตูม! เปรี๊ยะ โครม!

ต้นไม้ใหญ่ถูกต่อยโคลนลำต้นแตกกระจาย จนล้มลงมาสร้างเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง เหล่าทหารองครักษ์ลาดตระเวนต่างวิ่งกรูมาที่เกิดเหตุ พบเห็นเพียงแค่ต้นไม้ใหญ่ล้มกองอยู่บนพื้น ลำต้นแตกหัก ไร้สิ่งมีชีวิตบริเวณแถวนั้น