ปล่อยตัวว่าที่พระชายา

วันที่สองในการทำงานหลี่หลิ่งฟางและอันฉีกำลังนั่งถอนหญ้าเฉกเช่นเดิม ทว่าจู่ ๆ ประตูบานใหญ่หน้าตำหนักเหลิ่งกงถูกเปิดออก หญิงสาวทั้งสองต่างลุกขึ้นยืนมองดูผู้มาเยือน

หลี่หลิ่งฟางมีความสงสัยปรากฏอยู่บนดวงหน้างาม นางหันกลับมาตรัสถามกับนางกำนัลรับใช้ของตนว่า “อันฉีคนเหล่านี้เป็นใครกัน?”

“ทูลว่าที่พระชายา ท่านที่กำลังเดินนำหน้าองครักษ์มาคือกงกงของฝ่าบาทเพคะ

‘กงกง...อ้อ! ขันทีใกล้ชิดฮ่องเต้สินะ’

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวกงกงค้อมกายถวายบังคมสตรีเบื้องหน้า

หลี่หลิ่งฟางผงกศีรษะรับ “ท่านกงกงมาหาเปิ่นกงด้วยเรื่องอันใดงั้นหรือ?”

“ทูลว่าที่พระชายา วันนี้กระหม่อมได้นำราชโองการจากฝ่าบาทมาถวายให้พระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

‘ราชโองการอะไรล่ะนั่น?’

“ว่าที่พระชายารับราชโองการ”

หลี่หลิ่งฟางยอบกายรับราชโองการที่ฮ่องเต้พระราชทานมาอย่างงุนงง

“ราชโองการฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นเพื่อคืนความยุติธรรมให้แก่ว่าที่พระชายาหลี่หลิ่งฟาง จากเหตุการณ์ที่ถูกต้องโทษข้อหาวางยาพิษลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาท ในวันนี้ความจริงได้ปรากฏออกมาแล้ว ซึ่งว่าที่พระชายาหลี่หลิ่งฟางมิได้กระทำความผิด แต่กลับเป็นแพะรับบาปแทน เรารู้สึกเสียพระทัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากความผิดพลาดในครั้งนี้ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปว่าที่พระชายาหลี่หลิ่งฟางพ้นความผิดทุกคำครหา กลับคืนสู่ยศถาบรรดาศักดิ์ดั้งเดิม จบราชโองการ”

หลี่หลิ่งฟางสับสนปนงุนงง ซึ่งในนิยายตัวละครหลี่หลิ่งฟางไม่ได้รับความยุติธรรมแต่อย่างใด หรืออาจเป็นเพราะสวรรค์ได้เปลี่ยนแปลงโชคชะตา คนที่สมควรตายไปแล้วกลับยังมีชีวิตอยู่ เช่น ตัวของนางและองค์รัชทายาท

“เชิญว่าที่พระชายารับราชโองการพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางโคลงศีรษะไล่ความคิดไร้สาระ ยื่นมือทั้งสองไปรับราชโองการมาจากจ้าวกงกง นางลุกขึ้นยืนสะบัดกระโปรง บนดวงหน้างามมีความสงสัยเต็มไปหมด

“ว่าที่พระชายาเพคะ หม่อมฉันขอแสดงความยินดีที่พระองค์พ้นโทษจากความผิดนะเพคะ” อันฉียิ้มแย้มกล่าวคำอวยพรแด่ผู้เป็นนายอย่างจริงใจ

“ว่าที่พระชายาพ้นโทษแล้ว กระหม่อมคิดว่าพระองค์กลับตำหนักเพื่อพักพระวรกายเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะนำทางพระองค์กลับตำหนักเองพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม”

หลี่หลิ่งฟางหันหลังไปมองตำหนักที่เคยอาศัยอยู่ร่วมสองเดือนกว่าเกือบสามเดือน ถึงแม้วิญญาณของนางเพิ่งจะมาอาศัยอยู่เพียงแค่สามวันก็ตาม

แอ๊ด แกรก

บานประตูใหญ่หน้าตำหนักเหลิ่งกงถูกปิดลงไร้ผู้อยู่อาศัย หลี่หลิ่งฟางรู้สึกใจหายไม่น้อยที่ตนได้ออกจากตำหนักหนาวนี้ขึ้นมาจริง ๆ

‘แสดงว่าหลังจากนี้หลี่หลิ่งฟางที่มีวิญญาณของข้ามาสิงร่าง คงต้องดำเนินชีวิตต่อเอาเองแล้วสินะ’

หลี่หลิ่งฟางคิดว่าบททดสอบยังอีกยาวไกล ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้คนเช่นนางหลุดพ้นจากตำหนักหนาวมาได้ จากนี้เรื่องราวของตัวละครหลี่หลิ่งฟางจะพลิกผันไปตลอดกาล

ข่าวลือเรื่องราชโองการพ้นโทษของว่าที่พระชายาลือไปทั่ววังหลวง ณ หอศึกษาในเขตพระราชวังหลวงชั้นใน ชายหนุ่มอาภรณ์น้ำเงินที่กำลังนั่งอ่านตำรากลับไม่มีสมาธิจดจ่อ

เขาพยายามลูบฝ่ามือเพื่อคลายความสั่นกลัวอยู่ตลอดเวลา เหงื่อผุดขึ้นตามหน้าผาก นัยน์ตาสั่นระริก

“องค์รัชทายาท พระองค์ทรงเป็นอันใดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

เสียงจากราชครูเรียกสติของชายหนุ่มให้กลับคืนมา

“เปิ่นกงมิได้เป็นอันใด ท่านราชครูสอนต่อเถิด”

ราชครูลอบสังเกตพระพักตร์ของลูกศิษย์ตนด้วยความเป็นห่วง เขายังรู้สึกไม่สบายใจจึงกล่าวอีกครั้ง “ถ้าพระองค์รู้สึกประชวร ได้โปรดตรัสให้กระหม่อมทราบโดยทันทีนะพ่ะย่ะค่ะ”

ชายหนุ่มผงกศีรษะ เขาตั้งใจสงบสติอารมณ์อ่านตำราต่อ ทว่าเสียงพูดคุยของคนกลุ่มหนึ่งค่อย ๆ ดังเข้ามาใกล้ ๆ กับหอศึกษา

ในขณะที่หวังจิ้งเสวียนเบนหน้าออกไปนอกหอศึกษา สายพระเนตรของเขาสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบดุจฝันร้ายเมื่อคืนโผล่ขึ้นมา

เพล้ง!

แท่นฝนหมึกดำตกแตก สิ่งของบนโต๊ะเตี้ยกระจัดกระจาย ร่างขององค์รัชทายาทถอยกรูแทบชิดอีกมุมของห้อง ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“องค์รัชทายาททรงเป็นอันใดไปพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท องค์รัชทายาท!” ราชครูรีบวิ่งเข้ามาตรวจสอบอาการของลูกศิษย์ตน

กลุ่มคนที่เดินผ่านมาต่างหยุดมองเหตุการณ์ในหอศึกษา

“ว่าที่พระชายาเพคะ หม่อมฉันคิดว่าองค์รัชทายาทประชวรหนักเอาเรื่องเหมือนกันนะเพคะ” อันฉีกระซิบกระซาบกับผู้เป็นนาย หลังนางมองเห็นอาการประชวรขององค์รัชทายาท

หลี่หลิ่งฟางยืนนิ่งขณะจ้องมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า “ท่านจ้าวกงกงรีบไปตามหมอหลวงมาเถิด หากยังปล่อยเอาไว้เช่นนี้องค์รัชทายาทคงอาการทรุดหนักลงได้”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

หลี่หลิ่งฟางมองแผ่นหลังจ้าวกงกงวิ่งไปตามหมอหลวงอย่างร้อนรน ก่อนจะเบนหน้ากลับมามองตัวประกอบเช่นเดียวกันกับนาง

‘ขวัญหนีดีฝ่อของแท้’

หลี่หลิ่งฟางส่ายหน้าไปมา นางตัดสินใจเดินเข้าไปในหอศึกษา

“ว่าที่พระชายารอหม่อมฉันด้วยเพคะ!” อันฉีรีบเดินตามหลังผู้เป็นนายเข้าไปในหอศึกษาเช่นกัน

สภาพบรรยากาศในหอศึกษาตอนนี้ดูชุลมุนวุ่นวาย มีเหล่าคุณชายต่างยืนซุบซิบ เหล่าสหายขององค์รัชทายาทต่างช่วยกันจับรั้งองค์รัชทายาทเอาไว้ เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มทำร้ายตนเอง ส่วนราชครูคอยเรียกสติอยู่ไม่ห่าง

หลี่หลิ่งฟางยืนจ้องมองสถานการณ์ ก่อนจะถอนหายใจออกมารีบเดินแทรกเข้าไปในวง

“นี่เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!”

น้ำเสียงเอ่ยถามดูไร้มารยาท แต่หลี่หลิ่งฟางหาได้ใส่ใจที่จะตอบกลับ นางยอบกายนั่งยอง ๆ อยู่เบื้องหน้าของหวังจิ้งเสวียน

“องค์รัชทายาทเพคะ องค์รัชทายาทได้ยินหม่อมฉันหรือไม่เพคะ” หลี่หลิ่งฟางลองเรียกสติของชายหนุ่ม แต่ดูเหมือนสติของเขากระเจิดกระเจิงไปเสียแล้ว

‘อา...เจ้าลูกเจี๊ยบขี้ขลาดตัวนี้นี่ เวรกรรมของข้าจริง ๆ’

หลี่หลิ่งฟางตัดสินใจยื่นมือไปกอบกุมพระพักตร์ของหวังจิ้งเสวียน จนในที่สุดนัยน์ตาเฟิ่งหวงคู่นั้นแสดงปฏิกิริยาตอบกลับมาแล้ว

“องค์รัชทายาทได้ยินหม่อมฉันหรือไม่เพคะ”

หลี่หลิ่งฟางมองเห็นชายหนุ่มค่อย ๆ พยักหน้าให้กับตน นางรู้สึกโล่งใจที่ตนสามารถเรียกขวัญของชายหนุ่มกลับคืนมาได้

“องค์รัชทายาทค่อย ๆ หายใจเข้าออกช้า ๆ นะเพคะ ค่อย ๆ”

การกระทำของหญิงสาวตกอยู่ภายใต้สายตาบรรดาลูกศิษย์ของหอศึกษาและราชครู พวกเขาต่างแปลกใจที่หญิงสาวสามารถทำให้องค์รัชทายาทกลับคืนฟื้นสติได้อีกครั้ง

หวังจิ้งเสวียนที่ได้สติกลับคืนมา ภาพตรงหน้าของเขาปรากฏใบหน้าของพระชายา เขาเกือบจะถอยหลังหนี แต่ทว่าความรู้สึกแปลกประหลาดรอบ ๆ ตัวของนางทำให้เขาจิตใจสงบ ฝันร้ายในคืนนั้นมลายหายไปในสมอง

ความอบอุ่นที่สัมผัสได้จากฝ่ามืออันบอบบางทั้งสองข้างกำลังปลอบประโลมตัวเขา

หวังจิ้งเสวียนคิดว่าตอนนี้มีเพียงแค่นางเท่านั้น ที่สามารถช่วยเหลือเขาจากฝันร้ายเหล่านั้นได้

หมับ

หลี่หลิ่งฟางตกใจกับการกระทำที่กะทันหันของหวังจิ้งเสวียน ฝ่ามือหนาของเขายกขึ้นมากอบกุมบนหลังฝ่ามือของตน แถมยังซุกพระพักตร์เข้าหาฝ่ามือของตนเหมือนเด็กน้อยหาที่พึ่งก็มิปาน

หลี่หลิ่งฟางขมวดคิ้วกับปฏิกิริยาที่หวังจิ้งเสวียนแสดงออกมา นางกะว่าจะถามไถ่เสียหน่อย ทว่าเสียงของจ้าวกงกงตะโกนดังมาแต่ไกล

“ทางนี้ขอรับหัวหน้าหมอหลวง องค์รัชทายาทอยู่ทางนี้ขอรับ!”

หลี่หลิ่งฟางดึงฝ่ามือของตนกลับคืนมา นางรีบลุกถอยออกห่างไปยืนหลบมุม เพื่อปล่อยให้หัวหน้าหมอหลวงจัดการรักษาต่อ

“องค์รัชทายาททรงตรัสบอกอาการกับกระหม่อมทีพ่ะย่ะค่ะ” หัวหน้าหมอหลวงวางสัมภาระที่ข้างในบรรจุอุปกรณ์รักษาเอาไว้

ระหว่างที่กำลังรักษาองค์รัชทายาท หลี่หลิ่งฟางเลือกที่จะเดินออกจากหอศึกษาเงียบ ๆ นางเดินไปหาจ้าวกงกงที่กำลังยืนวิตกกังวลเรื่องอาการประชวรขององค์รัชทายาท

“ท่านจ้าวกงกงอยู่เฝ้าดูพระอาการขององค์รัชทายาทที่นี่เถิด เดี๋ยวเปิ่นกงกลับตำหนักกับนางกำนัลรับใช้ของเปิ่นกงเองได้ เปิ่นกงมิรบกวนท่านจ้าวกงกงแล้ว”

“กระหม่อมต้องขอประทานอภัยที่ละเลยหน้าที่” จ้าวกงกงค้อมกายด้วยความรู้สึกผิด

“มิเป็นไร ท่านจ้าวกงกงมิได้ตั้งใจละเลยหน้าที่เสียหน่อย เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ท่านจ้าวกงกงคอยเฝ้าดูพระอาการองค์รัชทายาทน่าจะดีกว่าพาเปิ่นกงไปส่งที่ตำหนัก”

“กระหม่อมต้องขอประทานอภัยว่าที่พระชายาอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางผงกศีรษะหันไปตรัสกับอาฉี “พวกเราก็กลับตำหนักกันเถอะ”

“เพคะ”

หญิงสาวทั้งสองเดินออกจากหอศึกษามุ่งหน้ากลับตำหนักของพวกเขา

-----