หยกประจำกาย

ณ ตำหนักตงกง

ภายในห้องบรรทม องค์รัชทายาทนอนนิ่งจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย ควันหลายสายลอยเอื่อย ๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้า กลิ่นสมุนไพรคละคลุ้งจนหายใจได้ยากลำบาก

แอ๊ด

บานประตูห้องบรรทมถูกเปิดออก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเดินระรัวเข้ามาหยุดอยู่ใกล้เตียง หวังจิ้งเสวียนเบนหน้าไปมองแขกผู้มาเยือนด้วยพระพักตร์เรียบเฉย

“อาการดีขึ้นหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”

“ท่านเห็นว่าเปิ่นกงอาการดีขึ้นหรือยังล่ะ” หวังจิ้งเสวียนตรัสกลับ ก่อนจะเบนหน้ากลับมามองจ้องเพดานตามเดิม

“พระองค์กำลังคิดเรื่องอันใดอยู่ ทรงตรัสบอกกระหม่อมได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

หวังจิ้งเสวียนปรายตามองเรียบนิ่งตรัสกลับว่า “ถ้าเสด็จพี่จะซักถามเปิ่นกงขนาดนี้ ตรงโต๊ะมีเก้าอี้ว่างตั้งอยู่ เสด็จพี่สามารถยกมานั่งคุยกับเปิ่นกงได้”

ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวยกยิ้มขบขัน เขาส่ายหน้าไปมาให้กับความประชดประชันของพระอนุชาตนเอง

“อาเสวียนเจ้าโตจนอายุครบยี่สิบปีแล้ว แต่ยังคงชอบประชดประชันอยู่อีกงั้นหรือ” ชายหนุ่มเดินไปยกเก้าอี้ตามที่พระอนุชาบอกมาตั้งใกล้ ๆ เตียง

“เปิ่นกงมิได้ประชดประชันเสด็จพี่ ก็ใครใช้ให้เสด็จพี่หายหน้าหายตาไปนาน มิคิดแวะมาเยี่ยมเยือนอนุชาอย่างเปิ่นกงบ้างล่ะ”

ชายหนุ่มหัวเราะขบขันในลำคอ เขายื่นฝ่ามือไปลูบผมพระอนุชาอย่างแผ่วเบา

“น้อยใจงั้นรึ?”

“...”

ชายหนุ่มเข้าใจแล้วว่าพระอนุชาของตนเป็นอันใด ‘เด็กน้อยก็ยังคงเป็นเด็กน้อย’

“อาเสวียน พี่มิได้ตั้งใจจะไม่แวะเข้ามาเยี่ยมเจ้า แต่พี่มีงานที่ต้องสะสางให้เสร็จ เมืองฝูฉีที่พี่ปกครองยังคงต้องพัฒนาอีกมาก งานของพี่ถึงได้ยุ่งมากนัก เลยมิอาจสละเวลามาเยี่ยมเจ้าได้”

“...เปิ่นกงเข้าใจแล้วก็ได้”

ชายหนุ่มถอนหายใจลูบผมพระอนุชาเล่นไปพลาง ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม “จริงสิอาเสวียน พี่เข้าวังมายังมิได้เข้าเฝ้าพระชายาเลย นางมิอยู่ที่ตำหนักหรือ?”

หวังจิ้งเสวียนสะอึกกลืนคำพูดอย่างยากลำบาก ได้แต่เบนหน้าหลบซ่อนบางอย่าง แต่มีหรือที่พระเชษฐาของเขาจะดูไม่ออก

หลิวอวี่มองพระอนุชาที่หลบเลี่ยงสายตาเขาอย่างเปิดเผย มีทางเดียวที่เขาคาดเดาได้และคงไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไร

“อาเสวียน เจ้าทำอันใดกับนาง?”

“...”

“หวัง จิ้ง เสวียน”

หวังจิ้งเสวียนสะดุ้งเล็กน้อยเบนหน้าหันกลับมามองเสด็จพี่ของตน สีหน้าของเขาราวกับจะจับกินเลือดกินเนื้ออย่างไรอย่างนั้น หวังจิ้งเสวียนจำใจต้องตอบกลับไป

“นางวางยาพิษเปิ่นกง”

หลิวอวี่ขมวดคิ้ว “เจ้าตรัสความจริงงั้นรึ?”

หวังจิ้งเสวียนนิ่งไปสักพักก่อนจะผงกศีรษะรับคำ

“แล้วมีผู้ใดสืบหาความจริงนี้แล้วหรือยัง?”

“...”

หลิวอวี่สังเกตได้ว่าพระอนุชาของตนเลี่ยงที่จะตอบ เขาคิดว่ามันผิดแปลกไปอย่างมาก

พรึบ

“เสด็จพี่จะไปไหน?”

“ข้าจะไปหาพระชายา เจ้าบอกข้ามาว่าตอนนี้พระชายาอยู่ที่ใด”

หวังจิ้งเสวียนกัดริมฝีปาก แต่ก็ยอมตรัสกลับไป “ตำหนักเหลิ่งกง”

ระหว่างเดินไปยังตำหนักเหลิ่งกง หลิวอวี่รู้สึกไม่สบายใจหลายส่วนอย่างมาก พระชายานางเป็นถึงบุตรีของท่านอัครมหาเสนาบดี มีหรือที่จะไม่มีผู้ใดตรวจสอบสืบหาความจริงเรื่องนี้

ถึงเรื่องการวางยาพิษองค์รัชทายาทจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่ถ้าหากพระชายาเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ต้องมาเป็นแพะรับบาป เช่นนี้เขาไม่ยอมอยู่เฉยเด็ดขาด

“เสด็จพ่อกำลังทำอันใดอยู่ถึงได้นิ่งดูดายเช่นนี้ เห็นทีข้าคงปล่อยเอาไว้มิได้การเสียแล้ว”

ณ ตำหนักเย็นในขณะนี้หลี่หลิ่งฟางง่วนอยู่กับการนอนขึ้นอืดบนเตียง ส่วนอันฉีนางกำนัลของตนก็กำลังนั่งพับเสื้อผ้าอยู่ที่พื้น

ตึก ตึก ตึก

หลี่หลิ่งฟางลุกขึ้นนั่งหันไปจ้องมองบานประตูหน้าทางเข้าของตำหนัก โดยที่อันฉีไม่เข้าใจปฏิกิริยาของผู้เป็นนาย

“ว่าที่พระชายาทรงเป็นอันใดไปเพคะ?”

“มีคนกำลังมา”

สิ้นคำพูด หน้าประตูทางเข้าตำหนักเย็นปรากฏร่างของชายหนุ่มอาภรณ์ขาว อันฉีที่รู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นใครจึงรีบยืนค้อมกายเคารพ

“ถวายบังคมเพคะ ท่านหลิวอ๋อง”

หลี่หลิ่งฟางได้ยินที่อันฉีพูดนางจึงนึกขึ้นมาได้ หลิวอ๋องหรือก็คือ ‘หลิวอวี่’ เขาเป็นพระเอกนิยายของเรื่องนี้ แต่ไม่รู้ว่าพระเอกนิยายมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไรกัน จริง ๆ แล้วเขาไม่เคยโผล่มาเลยมากกว่า มันจึงทำให้หลี่หลิ่งฟางแปลกใจไม่น้อย

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะพระชายา”

หลี่หลิ่งฟางที่ถูกปฏิบัติแสดงความเคารพครั้งแรกจากผู้อื่นนอกจากอันฉี นางจึงมีท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ตรัสกลับไปว่า “ถวายบังคมท่านหลิวอ๋องเช่นกันเพคะ”

‘เอาล่ะ แขกมาเยือนถึงบ้าน ไม่มีน้ำมีท่า หรือของทานเล่นคอยต้อนรับแขกเลยสักอย่าง’

นางลอบถอนหายใจสวมบทบาทเป็นหลี่หลิ่งฟางเต็มตัว

“มิทราบว่าท่านหลิวอ๋องเสด็จมาเยือนยังสถานที่อัปมงคลนี้ได้อย่างไรเพคะ พระองค์มิสมควรมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้เสียด้วยซ้ำ ที่นี่มันมิเหมาะกับพระองค์เลย ได้โปรดกลับไปเถิดเพคะ”

‘บทนี้ผ่านไหม ผ่านไหมนะ...’

“พระชายาโปรดวางพระทัย กระหม่อมมิได้คิดมากเรื่องสถานที่ แต่กระหม่อมอยากมาขอเข้าเฝ้าพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

“ขอเข้าเฝ้า?”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางไม่เข้าใจความคิดของพระเอกนิยายเท่าใด แต่ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพเซียนนี้ไม่ใช่เล่น ๆ

ใครจะไปคิดว่าจะได้มาเจอพระเอกที่ชื่นชอบตัวเป็น ๆ ยืนอยู่ห่างกันไม่กี่ชุ่นแค่นี้กันเล่า!

“ท่านหลิวอ๋องเชิญนั่งลงก่อนเถิด”

ไม่มีทางเลือก ในเมื่อผู้ชายมาขอเข้าเฝ้า ทั้งรูปหล่อหน้าตาดี เป็นลูกรักพระเจ้าเช่นนี้ มีหรือที่หลี่หลิ่งฟางจะปฏิเสธ

ไม่มีทางเสียหรอก!

หลี่หลิ่งฟางมองหลิวอ๋องเดินมานั่งฝั่งตรงกันข้ามกับโต๊ะกลม ด้วยความละอายใจนิดหน่อย ที่ทำให้ชายหนุ่มรูปงามปานเทพเซียนต้องมานั่งเกลือกกลิ้งในสถานที่อัปมงคลเช่นนี้ได้

“ต้องขออภัยที่มิได้มีน้ำชายกถวายให้ท่าน”

“มิเป็นไรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมิได้คิดมาก”

“ว่าแต่เหตุใดท่านหลิวอ๋องถึงต้องการเข้าเฝ้าเปิ่นกง”

“พระชายาอยู่ที่นี่สบายดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

‘ก็ไม่นี่ ตำหนักเย็นมีใครที่ไหนอยู่สุขสบายบ้าง?’

“เปิ่นกงตรัสอันใดได้บ้างล่ะเพคะ หลิวอ๋องคงทราบว่าเปิ่นกงมาอยู่ยังสถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร แม้จะผ่านมาเดือนกว่าแล้วยังไม่มีความจริงปรากฏ เปิ่นกงทำได้แค่ฝืนทนอยู่เท่านั้นเพคะ”

หลิวอวี่เห็นพระพักตร์เศร้าหมองของพระชายา ยิ่งทำให้เขากังวลใจมากยิ่งขึ้น เขามั่นใจแล้วว่าในวังหลวงมีคนต้องการจะกำจัดพระชายา

แต่ใครกันล่ะที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้

“พระชายาโปรดพระทัยเย็นลงก่อน กระหม่อมจะทวงคืนความยุติธรรมให้กับพระชายาเอง เพราะฉะนั้นได้โปรดรับสิ่งนี้เอาไว้”

หลี่หลิ่งฟางมองหยกสลักเขียวอันงดงาม ที่ทำขึ้นมาอย่างประณีตไร้ที่ติ

“สิ่งนี้คือ...”

“หยกประจำตัวของกระหม่อม หากพระชายามีเรื่องเดือดร้อนให้แสดงหยกชิ้นนี้พ่ะย่ะค่ะ จะไม่มีผู้ใดสามารถทำร้ายพระองค์ได้”

หลี่หลิ่งฟางแทบจะกรี๊ดอัดหน้า สมแล้วที่เป็นพระเอกผู้ผดุงความยุติธรรมที่สุดในเรื่อง

‘ทำไมฉันไม่ได้สิงร่างนางเอกนิยายล่ะเนี่ย! ผู้ชายแบบนี้ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ นะ สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรม!’ หลี่หลิ่งฟางกรีดร้องในใจ

“เปิ่นกงทราบแล้ว”

หลังจากนั่งพูดคุยสนทนาต่ออีกสักพัก หลิวอ๋องจึงขอตัวกลับก่อนที่จะถึงยามอาทิตย์อัสดง

หลี่หลิ่งฟางมองดูหยกประจำตัวที่พอจะรู้ว่าน้อยครั้งที่เหล่าองค์ชาย ไม่สิ ต้องบอกว่าบุรุษจะมอบหยกประจำตัวให้กับผู้อื่นโดยง่ายดาย

แต่นี่แตกต่างตรงที่เป็นหลิวอ๋อง และหยกประตัวอันนี้ต้องตกอยู่ในมือของนางเอกไม่ใช่อย่างงั้นหรือ คิด ๆ ดูแล้วก็สับสนนิดหน่อย

ถ้าหากมองในมุมมองธรรมดา หยกชิ้นนี้จะสามารถช่วยเหลือตนให้รอดพ้นภัยอันตรายได้ และยังสามารถยืนยันว่าตนได้รับการปกป้องคุ้มครองจากผู้ใด

“ก็ถือว่าดีกับชีวิตของตัวประกอบน้อย ๆ อย่างข้าล่ะนะ”

“ว่าที่พระชายาเพคะ น้ำอาบได้แล้วเพคะ”

‘ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ยังมีเมตตาให้ตำหนักอัปมงคลนี้มีถังน้ำ และน้ำสะอาดให้ได้ใช้ล่ะนะ’

-----

ณ ตำหนักตงกง

หวังจิ้งเสวียนนั่งอ่านตำราเรียนที่เขาไม่ได้เข้าร่วมศึกษา แสงเทียนพลิ้วไหวสลัว ๆ ในห้องบรรทมอันเงียบสงบ เสียงพลิกกระดาษไปมาดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ต่อเนื่อง ภายใต้ความเงียบงันกลับมีบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหวเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

หวังจิ้งเสวียนสัมผัสได้ถึงผู้บุกรุก ชายหนุ่มพยายามเลื่อนมือไปจับที่เชิงเทียนแน่น ก่อนที่จะหันไปปาใส่มุมห้องเต็มแรง

“โอ๊ย!”

เชิงเทียนหล่นใกล้เสียงที่ดังขึ้นปริศนา ภาพของชายชุดดำห้าคนบนฝ่ามือถือมีดสั้นทำให้หวังจิ้งเสวียนตกใจ

“พวกเจ้าเป็นใคร!”

“อย่าทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่เลยพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท พระองค์จงกลายเป็นศพและสวรรคตไปเงียบ ๆ จะดีกว่า”

“องครักษ์...อื้อ!” หวังจิ้งเสวียนรีบตะโกนเรียกองครักษ์ด้านนอก แต่กลับไม่ทันกาล