บุกตำหนักบูรพา

พระตำหนักเหลิ่งกง

หรือที่คนในวังรู้จักกันในชื่อตำหนักหนาว เป็นตำหนักที่เอาไว้คุมขังเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่กระทำความผิด บ้างก็มีข่าวลือเรื่องคำสาปอาถรรพ์ บ้างก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนในยามค่ำคืน ข้าราชบริพารจึงให้สมญานามตำหนักเหลิ่งกงเอาไว้ว่า ‘ตำหนักผีสิง’

.

.

“เรื่องเล่าลือของตำหนักก็มีเพียงเท่านี้เพคะ”

หลี่หลิ่งฟางนั่งฟังเรื่องเล่าที่ผู้คนแต่งแต้มใส่สีตีไข่มาครึ่งชั่วยาม ข้อมูลที่ได้มาไม่ต่างจากหนังสือประวัติศาสตร์ที่นางเคยนั่งเรียนมาเลยสักบรรทัดเดียว

ตำหนักเย็นมันก็แค่คุกดี ๆ

ภายในตำหนักไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีของตกแต่งหรูหราราคาแพง มีเพียงเตียงนอน หมอน ผ้าห่ม ที่ยังพอมีคุณภาพอยู่บ้าง นอกนั้นไม่ต้องพูดถึง

“อันฉี ก่อนหน้านี้ที่เจ้าบอกว่าข้าถูกลงโทษ เพราะตัวข้าวางยาพิษองค์รัชทายาท เรื่องนี้มีผู้ใดสืบหาความจริงให้ข้าบ้างหรือยัง?”

“เรื่องนั้น...”

หลี่หลิ่งฟางคล้ายจะเดาคำตอบออก นางจึงกลอกตาไปมาตอนอ่านถึงหน้าเฉลยความจริงที่หลี่หลิ่งฟางในนิยายโดนครหา แท้จริงแล้วมันเป็นฝีมือขององค์รัชทายาท เขาต้องการให้หลี่หลิ่งฟางไม่ได้เป็นพระชายาของเขา เหตุผลก็น่าจะรู้ ๆ กันอยู่

แต่ทว่าเบื้องหลังกลับมีอีกคนที่จงใจใช้ฝ่ามือขององค์รัชทายาทในการทำเรื่องนี้ เพราะตัวประกอบแบบพวกเราไม่ต่างจากหมากเบี้ยในกำมือ

“อ้ะ! แต่ท่านอัครมหาเสนาบดีคอยตามสืบหาความจริงอยู่ตลอดเวลาเพคะ”

ก็แน่น่ะสิ

หลี่ซีเฉิง หรือ อัครมหาเสนาบดี บิดาของหลี่หลิ่งฟางเขาไม่เชื่อว่าบุตรีของตนจะกระทำเรื่องเช่นนั้น คนเป็นบิดาที่เลี้ยงลูกมาตั้งแต่เล็กมีหรือจะไม่รู้จักนิสัยใจคอของลูกตนเอง

หวังจิ้งเสวียนและหลี่หลิ่งฟางอภิเษกสมรสตามสมรสพระราชทาน โดยไม่สามารถปฏิเสธสมรสพระราชทานนี้ได้ นั่นจึงเป็นต้นเหตุให้หวังจิ้งเสวียนใส่ร้ายหลี่หลิ่งฟาง และเป็นคนโง่เขลาคนหนึ่งเลยก็ว่าได้

“ถ้าไม่ติดว่าเป็นโอรสสวรรค์ คอเจ้านั่นคงได้หลุดออกจากบ่าไปแล้ว”

“ว่าที่พระชายาตรัสถึงสิ่งใดนะเพคะ?”

“เปล่าหรอก”

หลี่หลิ่งฟางยิ้มนิด ๆ ไปให้อันฉี แต่เดิมนางที่เป็นคนยุคปัจจุบันเป็นเพียงนักศึกษาแพทย์ที่ใกล้จะเรียนจบ งานอดิเรกเป็นนักฆ่าที่ได้รับสมญานามว่า ‘ปีศาจไร้ใจ’ เรื่องจะกำจัดใครไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนางเลยสักนิด

พูดถึงนักฆ่า นางเป็นนักฆ่าที่รับแต่งานฆ่าคนชั่วเลวทรามเท่านั้น ถ้าฆ่าคนบริสุทธิ์นางไม่ทำ ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจเอาไว้ว่าหลังเรียนจบหมอจะตั้งใจเป็นหมอที่ดีและเลิกเป็นนักฆ่า แต่สวรรค์ดันลงโทษให้นางเข้ามาอยู่ในนิยาย แถมยังอยู่ในคุกชื่อดังของสมัยนั้นอีก

ชีวิตนี้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ

“จริงสิอันฉี เจ้าเป็นนางกำนัลห้องเครื่องมิใช่หรือ ทำไมถึงมิไปทำงานของเจ้าล่ะ”

“หม่อมฉันถูกส่งตัวให้มาเป็นนางกำนัลรับใช้ของว่าที่พระชายาแล้วเพคะ”

“ฮะ ไหงงั้น?”

“คือว่า...เป็นรับสั่งจากองค์รัชทายาทเพคะ”

เส้นเลือดข้างขมับปูดขึ้นมา อารมณ์คุกรุ่นภายในใจของหลี่หลิ่งฟางทันที

‘อ่า...เจ้านั่นอยากจะลองดีกับข้าใช่ไหม’

อันฉีรับรู้ถึงกลิ่นอายอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากพระวรกายว่าที่พระชายา ทำให้ตัวนางเกิดสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“อันฉี เจ้าช่วยเล่านิสัยของไอ้เว...องค์รัชทายาทให้ข้าฟังทีสิ”

อันฉีไม่ได้ปฏิเสธ นางจึงเล่านิสัยขององค์รัชทายาทให้ว่าที่พระชายาฟังเป็นปกติ

ผ่านไปเกือบสองชั่วยาม หลี่หลิ่งฟางนั่งนิ่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงเงียบ ๆ โดยที่อันฉีกำลังเตรียมน้ำอาบอยู่ห้องด้านในหลังฉากกั้น

‘หวังจิ้งเสวียน เจ้าเป็นเพียงแค่ตัวประกอบริอาจอยากครอบครองดอกบัวขาวงั้นรึ เจ้าไม่มีทางจะได้รับตามที่เจ้าปรารถนานั้นหรอก สงสัยข้าคงต้องทำให้เจ้าตาสว่างแล้วสินะ...’

ดวงจันทราเปล่งประกายท่ามกลางยามราตรีอันเงียบสงบ ภายในตำหนักตงกงมีร่างของชายหนุ่มกำลังนอนหลับใหล ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ทว่ากลับมีเงาหนึ่งยืนจ้องมองนิ่ง นัยน์ตาคมกริบแฝงไอเย็นออกมาในมุมมืด

ทุกย่างก้าวเบาหวิวคล้ายแมลงปอแตะผิวน้ำ เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงเตียงที่ชายหนุ่มกำลังนอนหลับใหลอยู่ แสงจันทราสาดส่องเข้ามาในห้องเผยให้เห็นใบหน้าใต้เงามืด

หลี่หลิ่งฟางยืนจ้องมองนิ่ง ๆ โดยไม่อาจล่วงรู้ได้ว่านางกำลังคิดเช่นไรอยู่ ทันใดนั้นเหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันอย่างรวดเร็ว

ผัวะ!

“โอ๊ย!”

ชายหนุ่มลุกพรวดตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด

“ผู้ใด!”

เสียงตะโกนถามดังลั่นทั่วห้องบรรทมในตำหนักตงกง ทว่ากลับไม่มีการเคลื่อนไหวหรือมีอันใดผิดสังเกตเลยสักอย่าง

“อึก!”

ชายหนุ่มปลดเปลื้องอาภรณ์สวมอยู่ออก เพื่อตรวจดูบาดแผลที่ถูกบางสิ่งบางอย่างทำร้าย บริเวณใกล้กล้ามเนื้อเรียงตัวงดงามปรากฏแผลฟกช้ำจ้ำใหญ่ คล้ายถูกทุบตีอย่างรุนแรง

“ข้าจะมิปล่อยใครก็ตามที่ทำร้ายข้าไปเด็ดขาด!”

เหนือหลังคาตำหนักตงกงมีร่างของหญิงสาวยืนตากลมเย็นสบาย ดวงหน้างามยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ แสงจันทราสาดส่องลงมาตรงจุดนั้น ทว่ากลับไม่มีผู้ใดยืนอยู่เสียแล้ว

รุ่งเช้าบรรยากาศในท้องพระโรงเคร่งเครียดขึ้นทุกวัน การประชุมหารือเรื่องภัยแล้งในเขตแถบชานเมืองยังคงหาทางแก้ไขไม่ได้ บรรยากาศจึงอึมครึมต่างจากบรรยากาศภายนอกยิ่งนัก

“เราต้องการให้ท่านแม่ทัพเหมาไปตรวจสอบจะได้หรือไม่”

“กระหม่อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย”

ชายวัยกลางคนผงกศีรษะพึงพอใจกับคำตอบที่ได้รับ วันนั้นจึงเลิกประชุมอย่างรวดเร็ว

ด้านหน้าตำหนักท้องพระโรงเหล่าขุนนางเดินจับกลุ่มพูดคุยกันตามประสา ยกเว้นก็แต่อัครมหาเสนาบดีที่แยกตีตัวออกห่างไป

“เฮ้อ ท่านอัครมหาเสนาบดีแยกตัวไปอีกแล้ว”

“เขากำลังไล่สืบหาความจริงเสมอ เพื่อต้องการคืนความบริสุทธิ์ให้กับบุตรีของตน”

“ข้าล่ะสงสารท่านอัครมหาเสนาบดีจริง ๆ”

การพูดคุยของเหล่าขุนนางอยู่ในความสนใจของชายวัยกลางคนทั้งหมด

“ฝ่าบาท” กงกงเดินค้อมกายมากราบทูลราชกิจต่อไปกับผู้เป็นนาย

ฮ่องเต้ยืนฟังทั้ง ๆ ที่สายพระเนตรยังคงคอยจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของอัครมหาเสนบาดี เขานึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันไปตรัสกับกงกงว่า “จ้าวกงกง เจ้าไปเรียกตัวอัครมหาเสนาบดีมาเข้าเฝ้าเราที่ตำหนักที”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

-----

ณ หอศึกษาในเขตพระราชวัง

ชายหนุ่มอาภรณ์น้ำเงินกำลังนั่งร่ำเรียนพร้อมกับเหล่าสหาย ทว่าวันนี้ชายหนุ่มกลับไม่สามารถนั่งเหยียดกายหลังตรงได้ตลอดเวลา ทำให้ราชครูที่กำลังสอนจับสังเกตเห็นได้

“องค์รัชทายาท พระองค์ประชวรหรือพ่ะย่ะค่ะ พระพักตร์มิสู้ดียิ่งนัก” ราชครูเดินเข้ามาถามไถ่ด้วยความกังวล

“ศิษย์แค่...อึก!”

ราชครูเห็นท่าไม่ดีจึงสั่งให้ลูกศิษย์ของตนไปตามหมอหลวง ความวุ่นวายในหอศึกษาลือไปถึงหูของฝ่าบาท จึงได้มีรับสั่งให้องค์รัชทายาทพักรักษาพระวรกาย และให้ตามหัวหน้าหมอหลวงมาคอยรักษา

ภายในตำหนักตงกงกลิ่นกำยานสมุนไพรหลากหลายชนิดลอยคละคลุ้งในอากาศ โดยมีฮ่องเต้และฮองเฮาเฝ้าทอดพระเนตรอาการพระโอรสไม่ห่างกาย

“ท่านหัวหน้าหมอหลวง องค์รัชทายาทอาการเป็นอย่างไรบ้าง” ฮองเฮาตรัสถามสีหน้าเป็นกังวล

“จากที่กระหม่อมตรวจสอบพระวรกายและชีพจร ดูเหมือนองค์รัชทายาทจะได้รับบาดเจ็บที่บริเวณหน้าท้องพ่ะย่ะค่ะ มีแผลฟกช้ำปรากฏอยู่นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้องค์รัชทายาทรู้สึกเจ็บปวดจนฝืนทนมิไหวพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วผู้ใดถึงกล้าทำร้ายองค์รัชทายาท เหตุการณ์เช่นนี้มิถือว่าลอบปลงพระชนม์งั้นรึ!” ฮองเฮาที่ทราบถึงสาเหตุเกิดโทสะและเป็นกังวลอย่างมาก

“ฮองเฮาพระทัยเย็นลงก่อนเถิด เราจะเสริมองครักษ์คอยเฝ้าตำหนักตงกงให้ หากเจ้ากังวลเช่นนี้เกิดล้มประชวรขึ้นมาอีกคน เราคงมิอาจให้อภัยตนเองได้”

“หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันแค่เป็นห่วงพระโอรสของพวกเราเท่านั้น”

“อย่าห่วงเลยฮองเฮา องค์รัชทายาทจะมิเป็นอันใด”

พระราชวังอันห่างไกลที่ไร้ผู้คนเดินผ่าน มีเพียงองครักษ์สองนายคอยยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าตำหนัก ข่าวลือเรื่องที่องค์รัชทายาทล้มประชวรลงทำให้มีคนผู้หนึ่งยกยิ้มสะใจ

หน้าตำหนักเย็นมีสองสตรีกำลังนั่งถอนหญ้าอยู่ เหงื่อไหลย้อยตามกรอบหน้าผากลงมา อาภรณ์ต่างชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ เนื้อตัวเริ่มเหนียวเหนอะหนะ

‘ทำไมโลกนี้ถึงไม่มีเครื่องตัดหญ้า โอ๊ย! ปวดหลังโว้ย!’

หลี่หลิ่งฟางบ่นในใจแต่มือยังคงขยับถอนหญ้าต่อไป ครึ่งค่อนวันเช้าหญ้าตรงหน้าตำหนักถูกถอนไปได้ประมาณหนึ่ง

ภายในตำหนักเย็นที่ไร้ซึ่งสิ่งอำนวยความสะดวก ทำให้สภาพจิตใจรู้สึกหดหู่ ทำงานออกแรงมาเหนื่อย ๆ แต่กลับไม่มีน้ำชาให้ดื่มแก้กระหาย

“อันฉี ข้าพาเจ้ามาลำบากเสียแล้ว” หลี่หลิ่งฟางตรัสในขณะที่นั่งปลงตกบนเก้าอี้

“ว่าที่พระชายาเพคะ...” อันฉีเข้าใจสถานการณ์ที่ผู้เป็นนายกำลังเผชิญอยู่

ว่าที่พระชายาเดิมทีเป็นสตรีโฉมงามและจิตใจดีมีเมตตา แต่ทว่ากลับถูกจับมาขังในตำหนักเย็น ด้วยเหตุเพราะว่าวางยาพิษองค์รัชทายาท

อันฉีไม่อยากจะเชื่อว่าว่าที่พระชายาจะทำอย่างนั้นจริง ๆ ก็เพราะพระองค์แอบรักองค์รัชทายาทมาตลอด คนที่นำสำรับอาหารมาถวายให้เสมออย่างนางมีหรือจะมิรู้ และคิดว่ามีคนต้องการกำจัดว่าที่พระชายา อันฉีจึงตั้งมั่นที่จะคอยดูแลปรนนิบัติว่าที่พระชายาให้ได้มากที่สุด ถึงแม้พระองค์จะเปลี่ยนไปแล้วก็ตาม