บทที่ 3

- 3 -

สนใจ

“ฉันรู้หรอกน่าว่าจ้าวเฟยฉีไม่ได้รักเธอ มีภรรยาสวยขนาดนี้หมอนั่นยังเมินมาได้ตั้งหลายปี...และฉันก็รู้อีกเหมือนกันลี่หงว่ามันไม่กล้าปล่อยให้เธอตายหรอก”

แหงล่ะสิ ถ้าเธอตายไปจะต้องมีปัญหากับตระกูลหลี่ จากที่จ้าวเฟยฉีมีตระกูลทหารใหญ่หนุนหลังอาจจะพลิกมาเป็นขั้วตรงข้ามเลยก็ได้ ถึงแม้หลี่ลี่หงจะไม่ใช่ลูกสาวคนที่นายพลหลี่รักที่สุด แต่ถ้าจ้าวเฟยฉีปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตรายจนถึงชีวิต มันก็เป็นการหักหน้าพวกเขามากแล้ว

ตงหยางเหยียดยิ้ม รอดูความสนุกที่จะเกิดขึ้นถ้าหากว่าหลี่ลี่หงเกิดเป็นอะไรไป...เขาจะจัดการกับผู้หญิงคนนี้ยังไงดีนะ?

ลี่หงมองชายตรงหน้าที่กำลังทำหน้าโรคจิต ในหัวคงกำลังคิดหาวิธีทรมานเธอสารพัด ถามว่าทำไมถึงรู้...ก็เพราะเธอคลุกคลีอยู่กับกลุ่มนักฆ่าหลากหลายรูปแบบ สีหน้าและแววตาที่ตงหยางแสดงออกนั้นบอกเธอหมดทุกอย่างแล้ว

แต่เธอที่ถูกมัดมืออยู่อย่างนี้ขยับตัวค่อนข้างลำบาก ถ้ามีมีดพกสักเล่มก็คงจะดี...ลี่หงนึกไปถึงมีดสั้นอาวุธที่เธอพกติดตัวบ่อย ๆ ในชาติที่แล้ว

พรึ่บ!

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงของแข็งบางอย่างในมือ ของแข็งบางเฉียบคลับคล้ายคลับคลา

มีด?

นี่มันอะไรกัน? มีดเล่มเล็กปรากฏในขึ้นมือของเธอได้ยังไง?

ลี่หงฉายแววตาฉงน ซึ่งการแสดงออกทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของตงหยาง ทว่าเขาไม่รู้ว่าตอนนี้ลี่หงมีมีดอยู่ในมือ ชายหนุ่มคิดว่าอีกคนคงหวาดกลัวถึงได้นิ่งไป

ทางด้านลี่หงไม่ได้สนใจผู้ชายตรงหน้า เธอค่อย ๆ ใช้มีดในมือตัดเชือกที่มัดมือจนหลุดพันธนาการในที่สุด

ส่วนเรื่องมีดโผล่มาได้ยังไงค่อยหาคำตอบทีหลัง ตอนนี้ต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน ลี่หงคิดว่าการที่วิญญาณของเธอเข้ามาสวมร่างนี้ได้ก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เลย แต่มันก็ยังเกิดขึ้นมาแล้ว...ถ้าหากเธอจะมีความสามารถพิเศษลึกลับอย่างอื่นอีก มันก็น่าจะเป็นไปได้เฉกเช่นกัน

“มองหน้าฉัน---”

“นายครับ! มีคนบุกมาครับ!”

ตงหยางละมือออกจากท้ายทอยสวยตวัดดวงตาดุดันมองไปด้านหลัง “ปล่อยให้พวกมันเข้ามาได้ยังไง!”

น้ำเสียงตวาดกร้าวจากเจ้านายทำเอาเหล่าลูกน้องที่เฝ้าพื้นที่อยู่นับสิบคนสะดุ้งเฮือกไปตาม ๆ กัน ร่างสูงผุดตัวลุกขึ้นยืน หลุบตามองลี่หงที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้น ก่อนจะเอ่ย

“ช่วยไม่ได้นะ ในเมื่อจ้าวเฟยฉีกล้าบุกเข้ามาในถิ่นฉันก่อน”

ว่าจบมือใหญ่ก็เตรียมจะกระชากร่างบางขึ้นเพื่อใช้เป็นตัวประกัน ทว่าลี่หงที่รอจังหวะอยู่แล้วกลับปัดมือของอีกฝ่ายออกพร้อมทั้งวาดขาเตะออกไป ตงหยางปฏิกิริยาว่องไว เขาเบิกตากว้างอย่างตะลึงก่อนจะยกขาหลบ

และหลังจากนั้นร่างสูงก็ต้องรับมือกับมีดเล่มเล็กจากมือบางที่กวัดแกว่งประทุษร้ายหวังให้เขาได้เลือด มือหนาปัดป้องกระบวนท่าแปลก ๆ จากลี่หงได้อย่างยากลำบาก

“เอาแต่หลบอย่างนี้ไม่สมกับเป็นชายชาตรีเลยนะตงหยาง”

ลี่หงแค่ต้องการประเมินความสามารถเฉพาะตัวของร่างสูง พบว่าอีกฝ่ายมีความสามารถพอสมควร แต่เธอที่อยู่ในสภาพไม่พร้อมสู้ก็ไม่อาจลงแรงได้มากกว่านี้ เพราะฉะนั้นการถอยไปตั้งหลักเป็นทางออกที่ดีที่สุด

ปัง!

ปัง!

เสียงปืนดังมาตามรายทาง ตอนนี้พวกของจ้าวเฟยฉีคงบุกเข้ามาด้านในได้แล้ว แม้ตงหยางจะยังคงทำสีหน้าเรียบนิ่งทว่าลี่หงรู้ดีว่าเขากำลังกักเก็บความโกรธอย่างที่สุด

จนกระทั่งเกือบสิบนาทีต่อมาบอดี้การ์ดสองคนก็รีบพาตัวของตงหยางออกไปทางด้านหลัง

“แล้วเจอกันใหม่นะหลี่ลี่หง ฉันบอกตามตรงว่าไม่เคยเจอผู้หญิงอย่างเธอเลย เธอนี่น่าสนใจจนฉันไม่อยากจะปล่อยไปจริง ๆ”

เก่ง ฉลาด ทันคน ต่อสู้เป็น ช่างตรงใจเขาจริง ๆ

“ได้...ไว้เจอกันใหม่ตงหยาง”

ลี่หงหยักยิ้มบางทว่าเต็มไปด้วยความท้าทายสำหรับคนมอง

ตงหยางถูกใจเธอมากอย่างที่ไม่เคยถูกใจผู้หญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อน จากที่คิดว่าจะทรมานเธอเล่น ๆ ก็นึกอยากได้มาเป็นของเล่นเสียเอง

เขาจากไปโดยทิ้งรอยยิ้มลุ่มลึกไว้เบื้องหลัง...

หลังจากที่ตงหยางและพวกหนีออกไปแล้วลี่หงพลันทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ร่างกายนี้อ่อนแอจนเกินไปแล้วจริง ๆ ออกแรงนิดหน่อยก็เหนื่อยหอบเข้าแล้ว

คอยดูเถอะนะเธอจะปั้นให้ร่างนี้แข็งแรงยิ่งกว่าร่างเดิมของเธอให้ดู!

ตึก ตึก

หลี่ลี่หงเหลือบตามองไปยังต้นเสียง รับรู้ได้ถึงฝีเท้าของคนมากกว่าสิบคนกำลังตรงเข้ามาอย่างเร่งรีบ ไม่นานพวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้น ชายฉกรรจ์หลายคนยืนจังก้าตรงหน้าประตูกำลังมองมาที่เธอเป็นตาเดียว

“นายหญิง”

หนึ่งในนั้นพึมพำขึ้นมาเมื่อเห็นว่าหลี่ลี่หงนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น ทั้งเนื้อทั้งตัวคลุกไปด้วยฝุ่นมอมแมม ดวงตารีเรียวปรายตอมองชายคนนั้นเพียงเล็กน้อย เพราะสัมผัสไม่ได้ถึงภัยคุกคามจากพวกเขาจึงไม่ได้พยายามที่จะหนี

ทว่าพอค้นความทรงจำดี ๆ เธอก็จำได้ว่าพวกเขาเป็นลูกน้องของจ้าวเฟยฉี

“สามีฉันล่ะ”

เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเนื่องจากขาดน้ำมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง คำถามของหญิงสาวสร้างความฉงนให้กับเหล่าบอดี้การ์ดเป็นอย่างยิ่ง ปกตินายหญิงจะไม่เรียกเจ้านายของพวกเขาว่าสามี แต่เรียกว่า ‘คุณเฟยฉี’

“คิดถึงฉันอยู่เหรอ...คุณภรรยา”

พลันมีเสียงเข้มกดต่ำดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เท่านั้นเหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนขวางอยู่หน้าห้องก็พร้อมใจกันแหวกออกด้านข้าง และแทนที่ด้วยร่างสูงแกร่งของใครคนหนึ่งที่เดินเข้ามาด้านในอย่างเชื่องช้า

ปลายเท้าของผู้ชายคนนั้นหยุดยืนต่อหน้าเธอ

ลี่หงไล่สายตาขึ้นมองสำรวจคนที่เรียกแทนตัวเองว่า ‘สามี’

พลันปะทะเข้ากับร่างสูงโดดเด่นปกคลุมไปด้วยชุดสูทเนื้อดีสีแดงเลือดหมู ซึ่งพอมันตัดกับสีผิวขาวซีดของอีกฝ่ายแล้วช่างกลายเป็นไม้แขวนเสื้อชั้นดี ดวงตาคู่สวยไล่ไปจนถึงใบหน้าหล่อเหลาคมคาย พินิจใบหน้าไร้ที่ติราวกับลูกรักพระเจ้านั้นอย่างรวดเร็ว

ดวงตาคมดุฉายประกายเย็นชา เรียวคิ้วกระบี่พาดเฉียงขึ้นส่งผลให้ใบหน้าของเขาดุยิ่งกว่าเดิม แพขนตางอนยาวรับกับจมูกโด่งคมและริมฝีปากหยักได้รูป

อืม...ตรงปก

ว่าแต่นั่นจมูกหรือสันเขื่อน ทำไมมันถึงได้พุ่งอย่างนี้?

“จะมองหน้าฉันอีกนานไหมหลี่ลี่หง ลุกขึ้นมาได้แล้วจะได้รีบกลับบ้าน”

ร่างสูงกดเสียงต่ำออกคำสั่งกับภรรยาตัวเล็ก ลี่หงไม่ได้เร่งรีบที่จะทำตามเนื่องจากเธอหมดแรงอย่างบอกไม่ถูก จะให้ลุกขึ้นยืนตอนนี้มีหวังล้มตึงอีกรอบ ร่างนี้ไม่ได้แข็งแรงเหมือนร่างนักฆ่าที่จะถึกทนได้ทุกสถานการณ์

“ลุกขึ้นมา”

เมื่อเห็นร่างเล็กนิ่งเฉย จ้าวเฟยฉีจึงเอ่ยอีกรอบ เขาไม่ได้มีเวลามาเล่นตลกกับเธอนานนัก ยังมีงานต้องทำต่ออีกมาก

“ฉันไม่มีแรง ถ้ามาช่วยแล้วเหมือนไม่ช่วย คุณก็กลับไปซะเถอะ”

“หลี่ลี่หง...”

“เรียกชื่อฉันทำไม จ้าวเฟยฉี”

ร่างสูงกัดกรามจนขึ้นสัน มือหนาเท้าสะเอวเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างระงับอารมณ์

ผู้หญิงคนนี้นอกจะทำให้เขาเสียเวลาทำงานตั้งหลายชั่วโมงแล้วยังจะกล้าต่อปากต่อคำอีกงั้นเหรอ?

“เธอกำลังทำให้ฉันเสียเวลา ยังจะกล้าพูดกับฉันแบบนี้อีกงั้นหรือลี่หง?”

“ถ้าไม่เต็มใจที่จะช่วยสู้ไม่มาจะยังดีกว่า และอีกอย่างที่คุณต้องรู้คือ...ฉันไม่ได้ขอ”

ด้วยความที่เป็นภรรยาที่ไม่ได้รัก จ้าวเฟยฉีจึงปฏิบัติต่อเธอราวกับคนไม่รู้จัก สถานะในบ้านของหลี่ลี่หงไม่ได้ต่ำต้อยสำหรับลูกน้องในปกครองของจ้าวเฟยฉี หลี่ลี่หงก็เป็นนายหญิงคนหนึ่งที่ทุกคนต่างให้ความเคารพยำเกรงไม่แพ้นายใหญ่ของพวกเขา

เธอพยายามทำหน้าที่ภรรยา บริหารงานในบ้านได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ไม่ว่าจะทำหน้าที่ของตนเองได้ดีแค่ไหนทว่าเธอก็ไม่เคยได้รับความรู้สึกดีจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเลยแม้แต่นิด

ถึงแม้ว่าลี่หงจะไม่ได้รู้สึกรักจ้าวเฟยฉีเต็มหัวใจ แต่คนอยู่ด้วยกันมากว่าห้าปี...ผู้หญิงที่อ่อนแอและอ่อนโยนอย่างหลี่ลี่หง

ก็เผลอมอบความรู้สึกดี ๆ ให้กับสามีคนนี้ไม่น้อยเลย