บทที่ 4/3 บังเอิญ โลกกลม หรือพรหมลิขิต

“เอเอฟเคแม่ง…” สบถคำหยาบใส่หน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะเก็บมันยัดใส่กระเป๋ากางเกงยันกายขึ้นมานั่งรอเจ้าของห้อง ช้าขนาดนี้ ตกลงว่าหล่อนปิดแค่บ้านเขาหรือเดินข้ามรั้วไปปิดประตูให้บ้านหลังข้างๆ ด้วย กายกำยำหยัดกายขึ้นสูงคลานเข่าลงมาบนพื้นสวมรองเท้าเดินกระทืบเท้าปังๆ ตั้งใจจะลงไปตามทว่าในขณะเดียวกันเฟื่องลดาก็เปิดประตูเข้ามาพอดี

“คุณภพ เข้ามาในนี้ทำไม”

เฟื่องลดาถามพลางปรับแววตาไม่ให้ดูตื่นตระหนกตกใจมากเกินไป มือเล็กจับขอบประตูไว้ไม่กล้าเดินเข้ามาแต่ก็ไม่รู้จะออกไปไหนเพราะในบ้านหลังนี้สถานที่เดียวที่หล่อนจะมีเวลาเป็นส่วนตัวก็คือห้องนอนห้องนี้ หล่อนมองใบหน้าคมแอบกลืนน้ำลายลงคอกลัวเขาจะหาเรื่องด่าต่อจากเมื่อตอนกลางวัน

“หายหัวไปไหนมานี่มันสองทุ่มครึ่งแล้ว กลับช้าขนาดนี้ทำไมไม่กลับพรุ่งนี้เลยล่ะจะได้แวะไปนอนบ้านผู้ชายหน้าโง่ของเธอ!”

“พูดอะไรของคุณ เฟื่องว่าคุณภพกลับห้องไปเถอะนะคะ เฟื่องจะอาบน้ำแล้วจะไปอุ้มลูกมานอน”

“ป่านนี้ลูกหลับจนตื่นได้สิบตื่นแล้วมั้งจะไปอุ้มมาทำไม ถ้ารักลูกอยากดูแลลูกจริงเธอคงจะกลับมาดูแลแกตั้งแต่เลิกงานแล้ว ไม่ใช่ลอยหน้าลอยตาอ่อยผู้ชายมั่วผู้ชายไม่เลือกหน้าวันคนสองคน น่ารังเกียจ!” ตะคอกใส่ชี้หน้าด่าปาวๆ ด้วยน้ำเสียงกักขฬะ สายตาของเขาดูแคลนในตัวแม่ของลูกอย่างเห็นได้ชัดไม่มีสักเสี้ยวสายตาเลยที่จะเห็นอกเห็นใจ รณภพย่างสามขุมเข้าไปใกล้มากขึ้นตะปบมือจับต้นแขนบางผลักหล่อนให้เข้าไปข้างในเพื่อที่เขาจะได้ปิดประตูลงกลอนไม่ให้ใครเข้ามาช่วยปกป้องผู้หญิงหน้าไม่อายมั่วไม่เลือกอย่างเฟื่องลดา

“จะทำอะไรก็คิดถึงความรู้สึกคนอื่นบ้าง เฟื่องไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะมาจับเหวี่ยงจับโยนแบบนี้”

“เธอเป็นแค่คนมาขออาศัยฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ หรือถ้าฉันเผลอพลั้งมือฆ่าเธอตายฉันก็ไม่เดือดร้อน”

“ชีวิตเฟื่องมันไม่มีค่าบ้างเลยหรือไง เฟื่องสู้ชีวิตอดทนจนตัวเองมาถึงทุกวันนี้ได้มันยากลำบากมากแค่ไหนคุณไม่เคยรู้ก็อย่ามาพูด” แย้งกลับเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลบ่าลงอาบแก้มนวล เสียใจที่ถูกกระทำเหมือนเป็นพลเมืองชั้นสอง เขาใจร้ายกับหล่อนมากทั้งด่าทอทั้งฉุดกระชากทำเหมือนเนื้อตัวหล่อนเป็นหินไม่เจ็บไม่ปวดจากแรงมือของเขา

“ไม่ต้องมาดึงดรามาใส่เพราะฉันไม่สงสาร! แล้วที่ฉันถ่อสังขารมาถึงที่นี่ก็ไม่ได้จะมาดูละครลิงหรือมาดูนางร้ายเล่นบทบีบน้ำตา! แต่จะมาถามอาการของเธอว่ามันเป็นหนักนักเหรอถึงเที่ยวไปอ่อยผู้ชายคนนั้นทีคนนี้ที กลางวันคนหนึ่งกลางคืนเปลี่ยนไปเป็นอีกคน หรือเคยชินกับการเปลี่ยนผู้ชายนั่งร้านนั่งบาร์! นั่งในตู้รอคนมาหิ้วขึ้นเตียง!”

“เฟื่องไม่เคยนั่งร้าน นั่งบาร์ หรือทำอะไรอย่างที่คุณพูด คุณกลับไปเถอะนะ ถ้าเฟื่องทำอะไรผิดเฟื่องขอโทษ เฟื่องเหนื่อย ขอร้อง กลับไปเถอะนะคะ” จำใจยอมยกมือไหว้ทั้งที่กำลังร้องไห้ ทะเลาะกับเขาไปก็ไม่ชนะรังแต่จะทำให้เขาโกรธแล้วมาทำรุนแรงกับตนเอง กายอรชรสั่นสะท้านจากแรงสะอื้นร่ำไห้แต่เหมือนว่ารณภพจะไม่สนใจถึงหัวเราะเยาะ

“ไปทำอะไรมาล่ะถึงเหนื่อย ไหน! เข้ามาใกล้ๆ ให้ฉันดูหน่อยซิ” แววตาเขาเย้ยหยัน ก้าวเท้ายาวเข้ามาประชิดก่อนจะยกมือขึ้นกระชากคอเสื้อเชิ้ตให้เปิดออกกว้างมองหาร่องรอยแดงช้ำจากการซุกไซร้เวลามีเพศสัมพันธ์ ยังดูไม่ทั่วเลยเจ้าหล่อนกลับออกแรงต่อต้านตบตีตามร่างกายเขาชุดใหญ่หมัดสุดท้ายซัดมาชนปลายคางเจ็บจนสะเทือน

“ขอดูแค่นี้เองจะตายหรือไง อยู่เฉยๆ ไม่งั้นฉันฆ่าเธอตายแน่” รณภพข่มขู่ เขาโกรธมาก รวบข้อมือสองข้างหล่อนไว้แล้วกระชากคอเสื้อให้ตกลงมาอีกจนมองเห็นทรวงอกใต้ชั้นในเกินครึ่ง สายตาเขาเลื่อนลงต่ำทันทีลืมไปว่าจะเปิดเสื้อดูรอยแดงบนต้นคอ เพราะเผลอตัวไปช่วงเวลาหนึ่งเจ้าหล่อนถึงสะบัดจนหลุดแล้วตวัดฝ่ามือขึ้นตบหน้าเขาเต็มแรงรอยแดงขึ้นเป็นปื้น

“กล้าดียังไงถึงตบหน้าฉัน!”

“ทีคุณยังกระชากแขนเฟื่องได้ คุณบอกว่าเกลียดเฟื่องแต่มาทำแบบนี้กับเฟื่องทำไม ออกไปเลยนะ ไปให้พ้นหน้าเฟื่อง” ร้องไห้ ยกมือขึ้นกอดร่างกายไว้ มองเห็นอะไรใกล้มือก็จับมาโยนใส่

“โว้ย หยุดโยนของใส่ฉันสักที!” รณภพโกรธมาก ยกมือขึ้นปัดป้องหมอน ปัดกรอบรูปพลาสติกทิ้ง “ผู้หญิงเนื้อตัวสาธารณะอย่างเธอ ฉันไม่ลดตัวลงไปเอาให้เสี่ยงติดโรคหรอก แค่จะดูให้แน่ใจว่านอนกับมันมาแล้วหรือยังไอ้ผู้ชายคนที่เธออ่อยมันที่มหา’ลัย ได้ข่าวว่าเป็นอาจารย์ด้วยนี่ ท่าทางไม่รวยมาก แต่ก็น่าจะพอแล้วแหละ สำหรับผู้หญิงลูกติดไม่มีสมบัติอะไรเลยอย่างเธอ! พอสักที ฉันไปก็ได้! แต่อย่าให้เห็นว่านัดเจอมันหรือไอ้ฐานัสอีกไม่อย่างนั้นฉันจะตามราวีตามจองล้างจองผลาญเธอไปจนวันตาย” เอ่ยจบเขาก็กระทืบเท้าตึงๆ ออกไปจากห้องนอนเหวี่ยงประตูปิดลงสนั่นลั่นบ้าน คล้อยหลังประตูสีขาวบานนั้นปิดลงเฟื่องลดาก็ทิ้งกายนั่งลงบนพื้น ยกมือขึ้นกอดปลอบตัวเองไม่ให้ร้องไห้หนักไปมากกว่านี้ เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาตีหนึ่งแล้วเฟื่องลดายังคงนั่งทำงานบนโต๊ะเล็กข้างเตียง เปิดเพียงโคมไฟอ่านหนังสือเท่านั้นเพราะไม่อยากให้แสงรบกวนลูกน้อย ดวงตาคู่บอบช้ำคล้ำปานหมีแพนด้าจ้องมองหน้าจอโน้ตบุ๊คต่อกันหลายชั่วโมงจนปวดร้าวจี๊ดขึ้นไปสู่สมอง

ข้างๆ มีกองรายงานมากกว่าห้าเล่มวางไว้พร้อมส่งเป็นงานของเด็กมหาวิทยาลัยที่ว่าจ้างให้ทำ ยังเหลืองานค้างเป็นรูปอีกเกือบยี่สิบที่ต้องรีทัชให้เสร็จภายในคืนนี้ แอบกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้นอนเพราะเวลาว่างมีน้อยเสาร์อาทิตย์นี้จะต้องไปทำงานแทนคุณแขไข

‘แอะ’ เสียงเล็กของลูกชายร้องเบาแค่ไหนแม่คนนี้ก็ได้ยินชัดเจน เฟื่องลดารีบวางเม้าส์วางงานลุกจากเก้าอี้เร็วจนหน้ามืดแต่ก็ยังฝืนเดินไปถึงแปลนอนของลูกอุ้มร่างแกขึ้นมาปลอบประโลม

“ร้องไห้ทำไมครับคนเก่ง นอนต่อนะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว” กระซิบบอกลูกเบาๆ ดวงตาคู่เล็กก็เปิดขึ้นมามองจ้องหน้าแม่แต่แกตาปรือมากปากยังหาวนอน น่ารักเสียจนอดใจไม่ไหวต้องเม้มปากลงหอมแก้มลูก หล่อนเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องอย่างที่รณภพชอบด่าว่าจริงๆ นั่นแหละ มีอย่างที่ไหนไม่รีบกลับมาเลี้ยงลูกแถมยังเคยใจร้ายทิ้งลูกไปตั้งหลายเดือน แต่เขาจะรู้ไหมว่าทำไมหล่อนถึงทำอย่างนั้น

“อ้าปากกว้างจังเลย ถ้าง่วงก็นอนต่อนะคะ นอนซะนะกัปตัน คนเก่งของคุณแม่ เป็นเด็กดีต้องนอนเยอะๆ จะได้โตเร็วๆ มาดูแลคุณปู่คุณย่าแล้วก็คุณพ่อ คุณแม่รักหนูมากนะลูก รักมากที่สุด”

“จ๋า… มองหน้าคุณแม่ทำไมเหรอครับ ไม่ได้เจอกันทั้งวันคิดถึงคุณแม่หรือเปล่า” น้ำตาหลายหยดหล่นลงบนแก้มลูก เฟื่องลดาใช้กระดาษทิชชูเช็ดออกให้อย่างทะนุถนอมมากที่สุด ไม่อยากให้ผิวพรรณของลูกเปื้อนสิ่งแปลกปลอมที่เสี่ยงทำให้แกระคายเคืองหรือไม่สบายตัว เด็กชายตัวน้อยยังคงมองมารดาตาแป๋ว ทว่าไม่ช้าแกก็เคลิ้มหลับภายในอ้อมแขนอบอุ่นและปลอดภัย เฟื่องลดาไม่เคยจินตนาการได้เลย ว่าถ้าหากย้ายออกจากบ้านหลังนี้แล้วเขาไม่ยอมให้มาเจอลูกอีกแล้วจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง ถูกของเขา หล่อนไม่มีคุณค่า ไม่มีทรัพย์สมบัติ ไม่มีอะไรคู่ควรกับการเป็นแม่ เขามีทุกอย่างพร้อมให้ลูกหมดแล้วไม่จำเป็นต้องมีหล่อนก็ได้ แต่… เขาเคยสนใจหรือเปล่าว่าหล่อนขาดลูกไม่ได้

ชีวิตรณภพเพียบพร้อมสมบูรณ์แบบทุกอย่างสะท้อนให้เห็นว่าอนาคตของลูกก็จะมีทุกอย่างเหมือนกันกับเขา ลูกจะภูมิฐาน มีงาน มีเงิน มีโอกาสเรียนจบสูงๆ จากต่างประเทศแล้วยังมีรถคันละยี่สิบสามสิบล้านขับ แล้วหล่อนล่ะ… วันนั้นจะมีอะไรให้ลูกกล้าเรียกว่า ‘แม่’ ต่อหน้าเพื่อนหรือคนในวงสังคมบ้าง

“แม่รักลูกนะ รักมาก โตขึ้นมาหนูไม่ต้องรักแม่ก็ได้แต่อย่าทิ้งแม่เลย ขอให้แม่ได้เป็นแม่ของลูกตลอดไป” เฟื่องลดาไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้ได้อุ้มร่างเล็กกลับไปนอนที่เดิม ฟุบใบหน้าซบลงหัวเข่ากอดตัวเองร้องห่มร้องไห้คิดไม่ตกกับอนาคตตัวเองว่าจะดำเนินต่อไปในรูปแบบไหน แม้พ่อแม่เขาจะใจดีด้วยแต่การถูกเกลียดจากเขาแค่คนเดียวก็บั่นทอนความรู้สึกของหล่อนไปมาก

เฟื่องลดาเรียกความเข้มแข็งกลับมาคืนสู่จิตใจเดินกลางความมืดกลับไปนั่งเฝ้าหน้าจอโน้ตบุ๊คที่หน้ากลายเป็นสีดำไปแล้ว หล่อนหยิบผ้าผืนเล็กมาเช็ดหน้าล้างคราบน้ำตาออก วางปลายนิ้วกดลงบนแป้นพิมพ์ให้เครื่องกลับมาทำงานอีกครั้ง

ภาพบัณฑิตคนสวยในชุดครุยแสดงเต็มหน้าจอเฟื่องลดาจัดการรีทัชต่อให้รูปออกมาสวยเป็นธรรมชาติมากที่สุด ใกล้จะตีสองแล้วแต่งานยังไม่เสร็จโทรศัพท์ก็มีเสียงแจ้งเตือนสั่นเข้ามาหลายรอบ จึงมีโอกาสได้เปิดดู เฟื่องลดาตกใจที่ข้อความทั้งหมดถูกส่งมาจากรณภพจึงลองใส่รหัสกดเข้าไปดู ทำให้เห็นว่าภาพทั้งหมดถูกถ่ายจากกล้องของเขาและส่งมาโดยสติยังครบสมบูรณ์ทุกอย่าง มีตั้งแต่ภาพเซลฟี่กับผู้หญิงหน้าตาดีในสถานบันเทิงจนกระทั่งเลยเถิดไปล้มตัวลงนอนบนหมอนใบเดียวกัน

น้ำตาหยาดใสเอ่อคลอขึ้นมาเต็มเบ้าตาอีกหนไม่ใจกล้ามากพอจะกดดูวิดีโอว่าเขาถ่ายอะไรส่งมาให้ ใจร้าย… ทำไมถึงใจร้ายนัก มือของหล่อนสั่นระริก เสียใจจนไม่สามารถอดทนทำงานต่อให้เสร็จได้จึงปิดเครื่องแล้วนั่งร้องไห้กุมหัวใจไว้ไม่ให้เขาเหยียบย่ำได้อีก