บทที่ 4/2 บังเอิญ โลกกลม หรือพรหมลิขิต

เฟื่องลดาเดินตามหลังอาจารย์หนุ่มลงบันไดมายังชั้นล่างสุดเพื่อทำเรื่องขอยืมหนังสือ ตอนนี้หกโมงกว่าๆ แล้วผู้เข้ามาใช้บริการยังคงบางตาเช่นเดิม แต่ด้านนอกคึกคัก เพราะมีกิจกรรมมหาวิทยาลัยให้นักศึกษามาตั้งบูธขายของกัน

“เกือบลืมแนะนำตัวเลย ผมชื่อบอลนะครับ แล้วคุณชื่ออะไรเหรอครับ”

“เฟื่องลดาค่ะ เรียกเฟื่องเฉยๆ ก็ได้”

แสนจะเกรงใจก้มศีรษะให้เล็กน้อยเมื่อเขาเปิดประตูให้ตนเองเดินออกก่อน ลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้า จากจุดนี้ถือว่าไกลแต่ยังได้ยินเสียงเด็กๆ ร้องขายของ เสียงเพลง เสียงดนตรีต่างๆ นานา บรรยากาศคึกคักชวนให้นึกถึงสมัยเรียนปริญญาตรีเพราะหล่อนเองก็เคยมาช่วยเพื่อนในสาขาขายของเหมือนน้องๆ ในวันนี้

“คุณเฟื่องเป็นศิษย์เก่าที่นี่ใช่ไหมครับ” เขาถามพลางเดินเคียงกันลงบันไดมายังลานกว้างหน้าห้องสมุด

“ใช่ค่ะ เรียนจบมาได้ประมาณสามปีแล้ว แล้วอาจารย์บอลจบจากที่นี่หรือเปล่าคะ”

“เปล่าครับผมจบจากที่อื่นแต่มาบรรจุที่นี่ แล้วก็ได้ทุนจากมหา’ลัยไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส ก็เพิ่งจะกลับมาวันเดียวกับที่เคยบอกว่าเจอคุณ”

“ดีจังเลยค่ะ เอ่อ… เราแยกกันตรงนี้เลยก็ได้นะคะเผื่อคุณบอลจะมีธุระ เฟื่องอยากเข้าไปเดินดูบรรยากาศด้านในสักหน่อย”

“ไปสิครับ ไปด้วยกัน ผมนัดลูกศิษย์ไว้เขาขายนมปั่นยูนิคอร์นที่เป็นสีๆ คุณเฟื่องเคยกินหรือเปล่าครับ”

“ไม่เคยค่ะ แต่แวะไปลองก็ได้เฟื่องอยากอุดหนุนน้องๆ”

ส่งยิ้มไปให้อาจารย์บอลด้วยความตื่นเต้นเพราะตั้งแต่มีลูกก็ไม่ค่อยได้มาเดินเที่ยวอะไรแบบนี้เลย ไกลสุดก็คงจะเป็นบิ๊กซีหน้าปากซอยซื้อของใช้จิปาถะส่วนตัว เฟื่องลดาเดินกับอาจารย์บอลลัดเลาะตึกห้องสมุดอ้อมมายังโซนที่น้องเขาจัดโต๊ะวางขายอาหาร เครื่องดื่ม สินค้า และบริการต่างๆ เฟื่องลดาชอบบรรยากาศจึงถ่ายรูปส่งไลน์ไปอวดอาทิตยา อยากให้เพื่อนรักหวนคิดถึงวันเก่าๆ สมัยเรียนปริญญาตรีและเดินป่วนซุ้มของกันและกัน อาจารย์บอลเป็นที่เคารพของเด็กๆ หลายคนต่างมารุมเร้าอ้อนขอให้ช่วยอุดหนุนขนม เขาควักกระเป๋าจนร้อนฉ่าไปหมดได้ของกินมาเต็มมือเต็มไม้ ร่วมเล่นเกม ถ่ายรูปกับกลุ่มลูกศิษย์ทำให้บรรยากาศในงานยิ่งสนุกและคึกคักมากว่าเดิม

เฟื่องลดาแอบหลบมุมยืนดูอยู่ห่างๆ หัวเราะ ตลกตอนที่เขาถูกแกล้งให้กินเนื้อย่างโรยวาซาบิ ผิวหน้าขาวเปลี่ยนโทนสีเป็นแดงจนสังเกตเห็นได้ เขาติดอยู่ในช่วงถูกแกล้งนานเกือบสิบนาทีกว่าจะสามารถหลบหลีกจากเด็กๆ ได้ด้วยการควักตังค์หนึ่งพันให้ทิป เด็กๆ กลุ่มนั้นถึงยอมปล่อยและร่วมกันยกมือไหว้อย่างสวยงาม

“ไม่ไหว ผมเกลียดวาซาบิที่สุดเลย คุณเฟื่องขำใหญ่เลยไม่ยอมเข้ามาช่วยผม” ถึงจะบ่นแต่ปากกลับยิ้มกว้างมองใบหน้าสวยพลางดื่มน้ำปั่นยูนิคอร์น เราเดินเล่นซื้อของกินจนสุดถนนแล้วเขาจึงอาสาพาหล่อนมาส่งที่ป้ายรถเมล์หน้ามหา’ลัย ความจริงอยากเสนอตัวไปส่งมากแต่เพิ่งจะรู้จักกันจึงกลัวหล่อนจะไม่สะดวก

“เฟื่องช่วยได้ซะที่ไหนกัน วันนี้ขอบคุณมากเลยนะคะที่ช่วยเลือกหนังสือ พามาเดินเที่ยวแล้วยังซื้อของกินให้ตั้งเยอะ”

“ไม่เป็นไรครับ ดีซะอีก ผมรู้สึกเหมือนมีเพื่อนมาเดินด้วยไม่ต้องเดินคนเดียวให้เด็กๆ รุมแกล้ง”

“รถเมล์มาพอดี เฟื่องขอกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ” เขารับไหว้ ส่งจนกระทั่งหญิงสาวขึ้นรถเมล์ ยืนชิลล์ข้างถนนล้วงมือใส่ในกระเป๋ากางเกงมองท้ายรถเมล์และแอบจดจำเบอร์รถไว้ ชื่อเฟื่องงั้นเหรอ น่ารักจัง บังเอิญเจอกันตั้งสามครั้งหวังว่าจะมีครั้งที่สี่ตามมา มุมปากเขาแอบมีรอยยิ้มบางๆ เพิ่งจะรู้ว่าการได้ตกหลุมรักใครสักคนตั้งแต่แรกเจอมันมีความสุขแบบนี้เอง วันนี้วันพฤหัสบดีดังนั้นกำหนดส่งหนังสือของหล่อนย่อมต้องเป็นวันพฤหัสบดีหน้า เห็นที… เขาคงต้องหาเวลาว่างมานั่งเล่นห้องสมุดบ่อยๆ ซะแล้ว นาทีนี้เรียวปากอาจารย์บอลคลี่รอยยิ้มออกมากว้างมากกว่าเดิม

“คุณเฟื่อง ทำไมเดินแบบนั้นล่ะครับหกล้มมาเหรอ” พนักงานรักษาความปลอดภัยเวรดึกเดินเข้ามาทักทายหลังจากเห็นเฟื่องลดาลงจากวินมอเตอร์ไซค์

“ช่วงบ่ายเผลอสะดุดล้มข้อเท้าคงจะพลิกน่ะค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะเฟื่องเดินไหว อยู่เวรดึกๆ เอาขนมไว้กินรองท้องหน่อยไหมคะ”

เฟื่องลดายิ้มรับ ข้อเท้าหล่อนเจ็บจากการทะเลาะกับรณภพช่วงบ่ายพี่จิ๊บช่วยประคบจนอาการดีขึ้น แต่เพราะเดินในงานแฟร์เยอะไปหน่อยก็เลยกลับมาเจ็บอีก ใบหน้านวลชื้นเหงื่อทรงผมก็หลุดลุ่ยจากการโดนลมบนรถเมล์รวมถึงลมเวลานั่งมอเตอร์ไซค์ตีแสกหน้า ก้มลงเลือกถุงขนมมากมายในมือส่งไปให้ลุงแกเกือบหมดเหลือเพียงไข่นกกระทาเอาไว้กินตอนกลางคืน

“โอ้โห ให้มาเยอะขนาดนี้จะกินคนเดียวหมดเหรอครับ แต่ไม่เป็นไรผมเก็บไว้ฝากหลานที่บ้านก็ได้หลานผมชอบโตเกียว ส่วนเนื้อย่างคืนนี้ผมจัดการเอง” แกพูดพลางเอ่ยคำขอบคุณอีกครั้ง

แกอายุสี่สิบกว่าๆ แต่ร่างกายสมส่วนไม่อ้วนไม่ผอม ได้รับการเทรนด์จากบริษัทมาเป็นอย่างดีแต่ก็เริ่มอายุมากขึ้นแล้วไม่รู้ว่าบริษัทจะให้ทำงานต่ออีกนานแค่ไหน แกรับถุงขนมมากกว่าห้าอย่างมาถือไว้ด้วยมือเดียวจัดการปิดประตูทางเดินกลับลงที่เดิม ล็อก ใส่กุญแจไว้ป้องกันไม่ให้มีคนนอกลักลอบเข้ามาในคฤหาสน์ยามวิกาล

“กินให้อร่อยนะคะ” แกยิ้มรับ แล้วกลับไปนั่งประจำป้อมยาม

แบตโทรศัพท์หมดไปแล้วแต่เวลาล่าสุดที่เห็นคือเกือบสองทุ่ม ช่วงนั่งรถเมล์กลับบ้านใช้เวลานานเฟื่องลดาจึงโทรคุยกับอาทิตยาอัปเดตเรื่องฤกษ์แต่งงานแล้วก็พิธีทางนั้นด้วยว่าทำแบบไหน ยังไงก็ไม่มีทางพลาดงานแต่งเพื่อน หลังได้วันที่แน่นอนจะลงวันลาไว้แล้วจองตั๋วจองอะไรเนิ่นๆ ไม่ได้เจอเพื่อนหลายเดือนเฟื่องลดารู้สึกคิดถึง ตั้งแต่ลาออกจากงานย้ายกลับไปอยู่บ้านเกิดที่เชียงใหม่อาทิตยามีความสุขขึ้นมาก สดใส ร่าเริง ทุกอย่างลงตัวหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัว หน้าที่การงาน รวมถึงเรื่องความรักกับหนุ่มหล่อเจ้าของไร่ส้ม

บางทีหล่อนก็แอบคิดนะว่าถ้าเพื่อนรักหลงคารมรณภพแล้วคบกับเขาป่านนี้ชีวิตจะเป็นยังไง คงจะร้องไห้เสียใจไม่เว้นวันเพราะแฟนนิสัยเสียแล้วก็เจ้าชู้มากๆ ถือเป็นบุญของอาทิตยาที่หลุดพ้นไปได้กรรมทั้งหมดจึงมาตกอยู่ที่หล่อน ต้องรับเคราะห์แล้วก็กลายเป็นจำเลยให้เขาตราหน้าด่าทอไม่เว้นวัน เขาเป็นคนปากเสีย พูดตรง พูดจี้ใจดำ ไม่สนใจว่าคนอื่นจะเสียใจหรือรู้สึกยังไง ถูกด่าบ่อยๆ บางทีใจก็ท้อ หมดความอดทน ไม่อยากอยู่เป็นเบี้ยล่างของเขาอีกแต่จะให้ไปไหนได้ล่ะในเมื่อแก้วตาดวงใจของหล่อนกลายเป็นคนในตระกูลของเขาไปแล้ว

เฟื่องลดาหน้าเศร้า เดินลากเท้าลัดเลาะสวนหย่อมมาทางโรงจอดซุปเปอร์คาร์มูลค่ามากกว่าร้อยล้าน ลูกรักทั้งหลายของเขา

คุณท่านทั้งสองชอบนั่งโตโยต้าอัลพาร์ดเวลาไปทำงานหรือไปออกงานโดยมีคนขับให้นั่ง ไลฟ์สไตล์ต่างจากลูกชายอย่างเห็นได้ชัด ข้อดีของการเกิดมารวยแล้วยังโชคดีซ้ำสองอีกคือการเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน รวยจนซื้อทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ เพราะแบบนี้ไงเขาถึงชอบดูถูกหาว่าหล่อนปล่อยท้องเพื่อจับเพื่ออยากมาดูดเลือดดูดเงิน หาว่านิสัยแรด ร่านผู้ชายอย่างนั้นอย่างนี้ เขาว่าได้ เนื่องจากไม่เคยต้องมาคิดหรือแคร์ว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง

เขารวยมาก ส่วนหล่อนตรงข้ามกันคือจนมาก หล่อนกับเขาไม่มีตรงกลางที่พอดีต่อกันจึงเป็นได้แค่เส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันได้ เฟื่องลดาสะบัดความคิดทุกสิ่งอย่างในหัวออกเมื่อเห็นเด็กรับใช้ที่ชื่อยมยืนรอรับอยู่ทางเข้าบ้าน ยมเป็นเด็กน่ารัก เห็นว่าตอนนี้กำลังเรียน มสท. อยู่ด้วย หลังเรียนจบมีใบปริญญาก็คงจะออกไปหางานอื่นที่มั่นคงทำ

“คุณเฟื่อง ทำไมวันนี้กลับบ้านช้าจังเลยคะสองทุ่มกว่าแล้ว มาค่ะ ยมช่วยถือกระเป๋า”

“พี่แวะห้องสมุดมาจ้ะ หนังสือกับเอกสารงานเต็มกระเป๋าไปหมด มันหนักเดี๋ยวพี่ถือเองดีกว่าจ้ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ มาค่ะยมช่วยถือ ยิ่งหนักยมก็ยิ่งอยากช่วยคุณเฟื่องคงจะสะพายมานานแล้ว จะปวดไหล่เอานะคะ”

เสียดายจังยกขนมให้ลุงยามไปหมดแล้วไข่นกกระทาก็ดันเหลือถุงเดียวตั้งใจจะเก็บไว้กินตอนนั่งปั่นงานกับอ่านหนังสือตอนกลางดึก ก็เลยไม่มีขนมให้น้องยมด้วยแต่เอาไว้วันหลังค่อยซื้อมาฝากก็แล้วกัน เฟื่องลดาสุดแสนจะเกรงใจแต่ก็ยอมทำตามเสียงรบเร้าของเด็กสาว

“ขอบใจมากนะจ๊ะ แล้วตอนนี้ยังมีใครอยู่ข้างล่างหรือเปล่า”

“ไม่มีแล้วค่ะ หลังกินข้าวเย็นคุณท่านทั้งสองพาคุณหนูขึ้นไปพักข้างบนแล้ว ส่วนคุณภพก็ขึ้นข้างบนแล้วเหมือนกันค่ะ”

ยมตอบด้วยรอยยิ้มสดใสถือกระเป๋าผ้าใบหนักตามเฟื่องลดาเข้ามาภายในคฤหาสน์ “คุณเฟื่องกินอะไรมาหรือยังคะยมเอากระเป๋าไปเก็บเสร็จจะลงมาอุ่นอาหารให้”

“กินมาแล้วจ้ะ ไม่เป็นไร ขอบใจมาก ยมเก็บกระเป๋าเสร็จก็ไปพักผ่อนได้เลยนะพี่จะช่วยปิดบ้านแล้วเดินดูหน้าต่างรอบๆ ให้”

“ได้ค่ะ ฝากด้วยนะคะ” ยมไม่ได้ปฏิเสธ เพราะปกติแล้วเฟื่องลดาก็ชอบเข้ามาช่วยงานบ้านเป็นประจำไม่เกี่ยงว่าตัวเองเป็นแขกของเจ้าของบ้าน บางวันก็เข้าครัวมาช่วยทำอาหาร ทำขนม ซักผ้า กวาดบ้าน แล้วก็ทำอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งที่ตัวเองก็รับจ็อบเพิ่มเยอะ ไหนจะต้องทำงานประจำแล้วก็ดูแลคุณหนูก่อนและหลังทำงาน ยมเดินภายในบ้านที่เงียบสงัดขึ้นบันไดหินอ่อนทอดยาวถึงชั้นสองผลักประตูห้องนอนเฟื่องลดาเข้าไปเบาๆ แปลกใจที่เห็นภายในห้องเปิดไฟสว่างและต้องแปลกใจซ้ำสองเมื่อเห็นคุณภพนอนเล่นเกมอยู่บนเตียง

“เอ่อ… ยมเอากระเป๋าของคุณเฟื่องมาเก็บค่ะ คุณเฟื่องกำลังปิดบ้านอีกสักพักคงจะตามขึ้นมา”

“อืม ออกไปได้แล้ว” ขานรับในลำคอ ไม่ใส่ใจยังคงเล่นเกมต่อกดๆ หยุดๆ ตีป้อมกันสนุกสนานไม่มีเบื่อ รณภพหน้าตึง ยังอารมณ์เสียค้างมาจากช่วงเที่ยงลากยาวมาถึงตอนนี้หลังได้เปิดดูคลิปจากน้องนักศึกษาที่เคยคุยกัน น้องบังเอิญเห็นเฟื่องลดาและจำได้ว่าเป็นแม่ของลูกเขาจึงส่งมาให้เป็นวิดีโอความยาวเกือบยี่สิบวินาทีแสดงภาพเฟื่องลดากำลังเดินกะหนุงกะหนิงกับผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง น้องเขาบอกต่อว่าไอ้หมอนั่นเป็นอาจารย์ประจำคณะบัญชี ดาวพระศุกร์หรือดาวพระเสาร์แทรกเขากันทำไมวันนี้ถึงมีแต่เรื่องแต่ราว ตั้งแต่ทะเลาะกับฐานัสมาจบที่มีปากเสียงกับเฟื่องลดา แล้วก็ไปอารมณ์เสียใส่พนักงานเพราะเห็นหน้านาตาลีแล้วแค้นที่หล่อนหยิกแขนลูกเขา พอตกเย็นก็วนกลับมาโกรธเฟื่องลดาหักหน้าเขาด้วยการหนีไปอ่อยผู้ชายคนอื่น แค่ไอ้ฐานัสคนเดียวสำหรับหล่อนยังไม่พอหรือไงทำไมถึงยังมีผู้ชายสำรองอีกเป็นเบือ ผู้หญิงอะไรหน้าไม่อายเอาซะเลย