9.หนูอยากกินพี่มากกว่า

“ที่นี่แพงมากเลยไม่ใช่เหรอ ยิ่งชั้นสูงๆ แบบนี้..”

“ใช่ค่ะ”

เงินที่เธอเก็บมาตลอดระยะที่ทำงานอยู่ที่การซื้อคอนโดหมดเลย เพราะแบบนั้นเธอถึงไม่เคยถือกระเป๋าแบรนด์เนมหรือว่าใช้โทรศัพท์เครื่องละหลายหมื่นเลย

เมื่อนิดาเปิดประตูห้องเข้าไปหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะตกใจกับความเป็นระเบียบของสิ่งของภายในห้อง..

“ไม่รกเลยแฮะ..”

เธอหรี่ตามองหน้าเขา

“หนูดูเหมือนคนที่จะทำห้องรกงั้นเหรอคะ”

เธอไม่มีทางทำรกอย่างเด็ดขาดเพราะว่าค่าผ่อนคอนโดมันแพง นิดาถึงไม่คิดทำลายสิ่งของที่มันได้มาด้วยความยากลำบากแน่นอน!

“ไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่อย่างที่พี่รู้ คนที่ทำงานแบบเราไม่ค่อยมีเวลา เพราะแบบนั้นอาจจะมองข้ามสิ่งเล็กๆ น้อยๆ อย่างการทำความสะอาดบ้าน”

“หนูไม่มีทางทำห้องรกหรอกค่ะ ไม่มีทางอย่างแน่นอน! อันที่จริงคืนนี้ด้านล่างมีจุดพลุด้วยนะคะ เมื่อปีที่แล้วสามารถมองเห็นจากที่นี่ได้ชัดเจนเลย”

เขามองหน้าเธอก่อนจะถอดเสื้อคลุมวางพาดไว้กับโซฟา

“นี่กำลัง ชวนให้ผมค้างที่นี่อยู่รึเปล่า”

เธอหัวเราะเบาๆ

“หนูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อยค่ะ แต่ถ้ามันชวนให้บอสเข้าใจแบบนั้น แล้วละก็..จะลองค้างที่นี่ไหมคะ”

เขาดึงเธอที่กำลังยืนอยู่ให้นั่งลงบนตัก ก่อนจะซบใบหน้าลงที่ไหล่ของนิดาเบาๆ

“ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นดอกไม้ไฟในระยะแบบนี้ คืนนี้เรานั่งดูด้วยกันเถอะครับ คงจะดีหากว่ามีโซจูสักสองสามขวด”

เธอมองหน้าเขา แล้วก้มหน้าลงไปจุมพิตลงบนเรือนผมที่นุ่มสลวยของเขาเบาๆ

“ไม่มีโซจูแต่ในตู้เย็นมีเบียร์อยู่ประมาณสองลัง พอจะทดแทนกันได้ไหมคะ”

“ไม่ยักรู้ว่าเธอเป็นนักดื่มตัวยง”

นิดาส่งเสียงร้อง หึ ออกมา

“พอดีว่าที่ทำงานของหนู มีเจ้านายที่ดุมากๆ เลยค่ะ เครียดจากเรื่องงานก็ต้องดื่มให้มากหน่อยสิคะ”

เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ

“เจ้านายดุมากเลยเหรอครับ..ให้ผมไปจัดการให้เอาไหม”

นิดาขบเม้มริมฝีปาก

“ก็ดุพอสมควรเลยค่ะ แต่โชคดีที่เขาหล่อมาก..ก็เลยพอจะให้อภัยเรื่องที่เขาสั่งงานเยอะๆ ได้นิดหน่อย”

ริมฝีปากของเขาหยักยิ้มขึ้นมา เมื่อมองเห็นใบหน้าของนิดาขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อในตอนที่เธอกล่าวถึงเรื่องของเขา

“นี่เธอ..เป็นคนชอบคนที่หน้าตางั้นเหรอ”

“ก็หน้าตาเป็นสิ่งที่หนูเห็นก่อนอย่างอื่นนี่นา”

“เพราะแบบนั้นก็เลยชอบหนุ่มที่ร้านกาแฟนั่นเหรอครับ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของนิดาค่อยๆ หุบลง เธอซบใบหน้าลงบนอกกว้างของเขา

นี่เขา..เห็นด้วยเรอะ!!

“หนูไม่เคยมีแฟนเลยค่ะ ตั้งแต่ตอนเรียนก็มัวแต่เรียน พอเข้ามาทำงานใหม่ๆ ก็ตั้งใจทำงานจนไม่ได้มองใครเลย กับพี่ตินเราเริ่มต้นความสัมพันธ์มาจากการเป็นเพื่อน แล้วค่อยๆ ขยับมาเป็นแฟนกัน”

พี่ตินงั้นเหรอ? พอได้ยินแบบนั้นรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอเรียกเขาว่าบอสเรียกแฟนเก่าว่าพี่เนี่ยนะ!

“ส่วนเรื่องที่เลิกกันเพราะว่าหนู..มีความฝันที่บอกใครไม่ได้อยู่ แล้วพี่ตินเขาไม่เห็นด้วย”

“แบบนั้นก็ดีแล้วที่เลิกกับหมอนั่นไป เพราะว่ากับบางเรื่องเราบอกใครไม่ได้นอกจากคนรัก อย่างเช่นความฝันในวัยเด็ก..พี่อยากเป็นคนสวนนะ อยากปลูกดอกไม้เยอะๆ เพราะว่าพี่ชอบดอกไม้มาก แต่..ทั้งพ่อและแม่ก็ไม่เห็นด้วย ตอนนี้พี่ก็เลยทำได้แค่ปลูกดอกไม้พวกนั้นหน้าบ้าน”

นี่คือสาเหตุที่ทำให้หน้าบ้านของเขามีดอกไม้ที่แปลกตาเต็มไปหมดสินะ แต่เดี๋ยวก่อนเขากำลังบอกเล่าความฝันกับเธองั้นเหรอ?

ไหนบอกว่ากับบางเรื่องเท่านั้นที่จะสามารถพูดกับคนรักได้ แล้วมาพูดกับเธอทำไมกันเล่า!!

โชคดีมากๆ เลยที่เธอกำลังก้มหน้าอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาคงมองเห็นใบหน้าที่เห่อร้อนแดงซ่านขึ้นมาจนมันน่าจะแดงเหมือนลูกมะเขือเทศแล้ว

"ถึงว่าสิคะ เพราะดอกไม้ที่บ้านของบอสมันสวยมากๆ เลย”

“เรียกผมว่าพี่บ้างสิ..แค่ตอนนี้ก็ได้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ทำงานที่เราจะเรียกพี่ว่าเจ้านาย..”

นิดาเผลอเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขาอย่างลืมตัว

“พี่หนุ่ม..”

อ๊ากกกก หัวใจของเธอมันกำลังจะเต้นทะลุออกมาข้างนอกแล้ว นี่เธอยังหายใจอยู่รึเปล่า? ไม่ใช่ว่าตกใจจนช็อกไปแล้วเรอะ! ที่นั่งอยู่นี่อาจจะเป็นแค่วิญญาณส่วนกายหยาบสิ้นลมไปแล้วก็ได้

“อื้อ เรียกแบบนี้น่ารักมากเลย”

นิดาลุกขึ้นมาจากอ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็ว เธอเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อจะเปิดหาอาหารสักสองอย่างมาทำเป็นกับแกล้ม อีกไม่ถึงชั่วโมงดอกไม้ไฟก็จะถูกจุดขึ้นมาแล้ว เพราะฉะนั้นเธอจะต้องจัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยเหมาะสำหรับการนั่งชม

ปีที่แล้วเธอนั่งอยู่คนเดียว ถึงตอนนั้นจะเป็นแฟนกับพี่ตินแต่เขาไม่เคยมาที่ห้องเธอเลย งานของเขาค่อนข้างยุ่งเพราะตอนนั้นเขาพึ่งจะเปิดร้านกาแฟจึงทำให้เขาไม่มีเวลามาฉลองปีใหม่กับเธอเลย

วันเกิดของเธอเขาก็ส่งข้อความมา ส่วนวันครอบรอบหนึ่งปีของเราเขาสั่งดอกไม้มาให้เธอพร้อมกับกระดาษโน้ตเล็กๆ

พอมาลองคิดดูดีๆ เราไม่ได้มีช่วงเวลาใกล้ชิดที่เหมือนกับคู่รักคนอื่นๆ เลย

“ทำอาหารเหรอ?”

“เห็นแบบนี้หนูทำกับข้าวเก่งนะคะ เพราะต้องอยู่คนเดียวก็เลยเคยชินกับการทำอะไรด้วยตัวเองมากๆเลย"

นิดาจัดการเริ่มทำอะไรง่ายๆ อย่างการทำน้ำยำ ในตู้เย็นมีกุ้งที่เธอนึ่งเอาไว้ เอามายำกับมะม่วงอร่อยมากเลย เธอชอบกินก็เลยซื้อกุ้งติดตู้เย็นเอาไว้ทีละเยอะๆ

หนุ่มมองการใช้มีดที่คล่องแคล่วของนิดาด้วยสายตาที่ประหลาดใจ เขาเห็นว่าเธอคือสาวน้อยน่ารักที่ดูนุ่มนิ่มไปหมดทุกส่วน แต่พอได้รู้จักจริงๆ เธอกลับแข็งแกร่งมากกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีกนะเนี่ย

นิดาใช้เวลาไม่นานก็ตักน้ำยำใส่ช้อนมาให้เขาได้ลองชิม

“อร่อยไหมคะ จริงสิหนูลืมถามว่าพี่ทานเผ็ดได้ไหม..”

“อร่อยครับ ส่วนเรื่องทานเผ็ด พี่ทานได้ ทำตามรสที่เราชอบได้เลย”

เขากินได้ทั้งนั้นแหละขอแค่เป็นฝีมือของเธอ..การได้มองนิดาที่กำลังตั้งใจทำอาหารเป็นอีกมุมที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เธอทำให้เขาประหลาดใจได้ตลอดเลยไม่ว่าจะเป็นเรื่องการทำอาหาร หรือว่าเรื่องบนเตียง..

ความคล่องแคล่วที่ชวนให้ใจสั่นไหวนั้น ช่างอันตรายต่อหัวใจมากจริงๆ

“หนูไม่รู้เลยว่าพี่ชอบทานอะไร..”

“เรื่องนั้นไม่เป็นไรเลย..เพราะกับบางเรื่องค่อยๆ เรียนรู้และทำความเข้าใจกันไปได้”

รอบที่ร้อยที่เธอเขินกับใบหน้านั้น ปกติเขาไม่ค่อยยิ้มก็ทำให้เธอแอบๆ ปลื้มเขาแล้ว แต่นี่เขายิ้ม ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่ใช้แรงงานเธอโหดแบบนั้นจะสามารถยิ้มได้กระชากใจแบบนี้!

“พี่หยุดยิ้มก่อนได้ไหมคะ..มันดูดีจนหนูไม่อยากกินยำพวกนี้แล้ว”

นิดาเขย่งปลายเท้าขึ้นมาแล้วหอมแก้มเขาเบาๆ

“หนูอยากกินพี่มากกว่า”