5. น้องเอย

  หลังจากที่ชานนสอนงานกับสโรชาทั้งวันจนเธอเริ่มทำงานเป็นเกือบทุกอย่าง จนเขานึกอึ้งไม่คิดว่าสโรชาจะทั้งสวยทั้งเก่งแบบนี้

“น้องเอยนี่เก่งนะครับ สอนแค่นิดเดียวก็ทำได้แล้ว แบบนี้คุณรามคงจะชอบ”ชานนเอ่ยชมสาวตรงหน้าแล้วส่งยิ้มให้ตามประสาความเจ้าชู้

   “ก็ได้ครูสอนเก่งแบบพี่นนนี่คะ จะไม่ให้เอยเก่งได้ยังไงล่ะคะ”  สโรชาเอ่ยบอกออกไป ทั้งที่จริงมันเป็นงานที่เธอเคยทำมาก่อนทั้งนั้น เพราะตอนเธออยู่ที่เชียงใหม่เธอมักจะช่วยพ่อเลี้ยงตะวันพี่ชายของเธอ ดูงานที่ไร่ทุกๆอย่างแทนเมื่อตะวันไปหาลูกสาวที่เมืองนอก

   “พูดแบบนี้พี่ก็เขินสิครับน้องเอย ฮ่าๆ” ชานนเอ่ยออกไปก็หัวเราะอย่างมีความสุข

   “แอบจีบเลขาคนใหม่หรอคะพี่นน เดี๋ยวริสาจะฟ้องพี่รามนะคะ ฮ่าๆ” มาริสาเดินเข้ามาเห็นชานนหัวเราะต่อกระซิบกับเลขาคนใหม่ของพี่ชายของเธอ จึงเอ่ยแซวออกไปตามประสาของคนที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ

   "อ่อครับ น้องเอยเขานิสัยดีครับ พูดจาก็น่ารักเราก็เลยเข้ากันได้ดีน่ะครับ” ชานนเอ่ยบอกออกไปแล้วยิ้มตอบมาริสา

   “สวัสดีค่ะคุณมาริสา ดิฉันเอย สโรชาค่ะ มีอะไรให้รับใช้ก็บอกได้นะคะ” สโรชาเอ่ยแนะนำตัวออกไป เพราะเมื่อคืนเธอดูประวัติของครอบครัวของรามีนมาเรียบร้อย จนรู้ว่ามาริสาคือน้องสาวของรามีนและอายุก็รุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

   “อ่อ ริสารู้จักคุณแล้วล่ะค่ะคุณเอย เจ้ตั้มมาเล่าให้ฟังตั้งแต่เช้าก็เลยจะมาดูสักหน่อย ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณเอย เรียกริสาแบบคนอื่นๆเรียกก็ได้ค่ะ ยังไงเราก็น่าจะอายุ   เท่าๆกัน” มาริสาพูดออกไปอย่างเป็นมิตร แล้วมองหน้าของสโรชาอย่างสำรวจ เพราะเธอก็ไม่ได้สวยอะไรมากแต่สโรชามีเสน่ห์จากแววตา รอยยิ้ม และหุ่นที่เซ็กซี่ที่มาพร้อมกับหน้าอกใหญ่ๆ จนคนไม่มีหน้าอกใหญ่อย่างเธอรู้สึกอิจฉา

   “ค่ะคุณริสา อ่อ มีอะไรรึเปล่าคะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไป แล้วแปลกใจที่เห็นมาริสามองเธอเหมือนสำรวจ เธอจึงเอ่ยถามออกไป

   “อ่อ เห็นคุณเอยหุ่นดีน่ะค่ะเลยอยากจะหุ่นดีบ้าง ฮ่าๆ” มาริสาบอกออกไป เพราะเธอออกจะหุ่นอวบไปหน่อย

   “อ่อ เอยเล่นฟิตเนสน่ะค่ะ ว่างๆคุณริสาไปเล่นด้วยกันสิคะ”  สโรชาเอ่ยชวนเพราะอยากจะสร้างความสนิทสนมกับมาริสาเอาไว้

   “จริงหรอคะ ริสาอยากเล่นมากเลยค่ะ ถ้าคุณเอยไปเล่นบอกริสาด้วยนะคะ”  มาริสาเอ่ยออกไป เพราะมัวแต่ทำงาน เธอจึงไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นด้วย และส่วนใหญ่เพื่อนของเธอก็อยู่เมืองนอกกันทั้งนั้น

   “ค่ะคุณริสา งั้นเป็นเย็นนี้ดีไหมคะ เอยจะไปพอดี” สโรชาเอ่ยบอกออกไป

   “ดีค่ะ งั้นเดี๋ยวเลิกงานเจอกันนะคะ นี่เบอร์ของริสาค่ะ”มาริสาเอ่ยบอก แล้วยื่นนามบัตรของตัวเองให้กับเลขาคนใหม่ของพี่ชาย ที่เธอรู้สึกถูกชะตาเป็นพิเศษ

   “โอ้ย ทำไมพี่อยากไปด้วยจังคุณรามไม่น่าใช้พี่เลยเนี่ยพลาดอย่างแรง” ชานนเอ่ยขึ้น เมื่อฟังสองสาวชักชวนกันไปออกกำลังกาย

   “พี่นนไม่ไปดีแล้วล่ะค่ะคุณเอยคะริสาเตือนไว้เลยนะคะ พี่นนเนี่ยเจ้าชู้มากอย่าเผลอหลงคารมเชียวนะคะ” มาริสาเอ่ยบอกออกไปอย่างขำๆ

   "โถ่ คุณริสาพูดแบบนี้ น้องเอยเขาก็เข้าใจผมผิดหมดสิครับ" ชานนเอ่ยออกไป

   “ฮ่าๆ ไม่ทันแล้วล่ะค่ะ ฮ่าๆ”  สโรชาเอ่ยบอกออกไป ทั้งสามก็พากันหัวเราะ

   “มาแล้วค่ะ เอกสารมาแล้ว” โตมรเอ่ยออกไป เมื่อรีบเดินมาจนถึงหน้าห้องประธานใหญ่ โดยมีมาริสาและชานนยืนคุยกับเพื่อนรุ่นน้องของเขาอยู่

   “กว่าจะมานะคะเจ้ตั้ม เดี๋ยวเจ้รอข้างนอกนี่แหละค่ะ ริสาจะเข้าไปกับพี่นนเอง” มาริสาเอ่ยบอกออกไป ส่วนชานนก็รับเอกสารจากโตมรมาถือแทน

   “ค่ะ เดี๋ยวเจ้รอตรงนี้นะคะคุณริสา”โตมรเอ่ยบอกแล้วยิ้มให้ ก่อนจะหันไปหาสโรชา จากนั้นมาริสาก็เข้าไปหาพี่ชายของเธอในห้องทำงานต่อ พร้อมกับชานนที่ตามเข้าไปด้วย

   “เป็นไงบ้างยัยเอย คุณรามเขาแหกอกแกรึยังยะ” โตมรเอ่ยถามทันทีที่ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องของรามีน

   “แหกบ้าอะไรล่ะ ยั่วจนนมจะหกออกจากเต้าอยู่แล้ว เขายังเฉยเลยเจ้ แล้วนี่เจ้รู้ไหม เขาสั่งให้พี่นนหาผู้หญิงให้ ทั้งๆที่ฉันอ่อยแทบตายกลับไม่เอา เฮ้อ” สโรชาเอ่ยบอกออกไปอย่างอารมณ์เสีย แล้วกลับไปนั่งโต๊ะทำงานของตัวเอง ที่อยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานของชานน เพราะตรงหน้าห้องทำงานของรามีนมีโต๊ะทำงานของชานน และข้างๆก็เป็นห้องเก็บเอกสารและก็ห้องครัวสำหรับชงกาแฟและจัดเตรียมอาหารให้แก่แขกเจ้านาย  เธอจึงได้มาอยู่ด้านหลังโต๊ะของชานน เพราะมีที่ว่างเหลือแค่นี้แต่มันก็กว้างมากพอสำหรับเธอ เพราะกว่าจะเป็นโต๊ะพนักงานแผนกบริหารก็ต้องเดินออกไปอีกนิดหน่อย

   “เห็นไหมฉันบอกแกแล้ว คุณรามีนเขาเลือกกินย่ะ แกก็รอไปก่อนสิยะ นี่แกพึ่งเจอกับเขานะยัยเอย”  โตมรเอ่ยบอกออกไปแล้วเดินไปหยิบขนมในห้องครัวเล็กๆมากินไปด้วย

   “หรือว่าเขาไม่ชอบเนื้อนมไข่แบบฉันอะเจ้ หรือไม่เอยก็แก่ไป”  สโรชาถามออกไปแล้วมองหน้าโตมรอย่างสงสัย

   “ก็ไม่รู้สิ แต่แกก็ต่างจากคุณรวีลิบลับเลยนะ รายนั่นน่ะหน้าก็บาน นมก็แฟบ ไม่รู้คุณรามีนเขาไปติดใจคบไปได้ยังไง” โตมรบอกไปก็กินขนมอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อเล่าถึงคนรักเก่าของของรามีนที่เป็นไฮโซคนสวย ที่ทิ้งรามีนไปแต่งงานเมื่อหลายปีก่อน

   “แล้วเขามีใครมาชอบอีกไหมเนี่ย เจ้บอกมาให้หมดเลยนะ ฉันจะได้เตรียมรับมือถูก”  สโรชาเอ่ยถามออกไป แล้วจับมือของโตมรให้หยุดกินขนมแล้วตอบเธอ

   “โอ้ยยัยเอย ฉันเป็นเลขาคุณริสานะยะ ไม่ใช่เลขาคุณรามีนฉันจะได้รู้เรื่องของเขาทุกเรื่องน่ะ แต่เท่าที่รู้มาก็มียัยนานากับคุณเพียงขวัญละมั้ง”  โตมรเอ่ยออกไปตามที่ได้ยินมาริสาเคยพูดแล้วก็ที่คนในบริษัทเขาเม้าท์กัน

   “เพียงขวัญ ใครอีกอะเจ้”  สโรชาถามออกไปอย่างสงสัย ทำไมพออยากจับทำสามี ผู้หญิงของเขาก็โผล่มาทีละคน ทีละคน

   “ก็เป็นลูกค้าของที่นี่แหละ เจ้ก็ไม่รู้หรอกเห็นเขาเม้าท์กันว่า แอบตามจิกคุณรามีนเหมือนกัน” โตมรเล่าให้สโรชาฟัง

   “นี่ขนาดเขาเย็นชานะเจ้ ผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังขนาดนี้ เขาเรียกคาสโนว่าแล้วล่ะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไป แล้วทำหน้าเครียดเมื่อต้องเจอคู่แข่งอีกคน

   “ก็คุณรามีนเขารวยขนาดนี้สาวๆก็อยากเข้าหาเขาทั้งนั้นแหละแต่ก็ไม่เห็นคุณรามีนเขาจะจริงจังกับใครแล้วอีกอย่างเขาก็ไม่เคยทำท่าจะสนใจใครออกนอกหน้าสักคน”                 โตมรบอกไปตามความจริง

  “แล้วทำไมเขาต้องซื้อผู้หญิงไปนอนด้วยอะ เอยไม่เข้าใจ”  สโรชาถามออกไปอย่างสงสัย

   “โอ้ย แก29แล้วนะยัยเอย ผู้ชายเขาก็ต้องมีปลดปล่อยกันบ้างสิยะ จะให้เขารักษาพรหมจรรย์เหมือนแกรึไงเล่า”  โตมรเอ่ยแขวะสโรชาแล้วเบะปากใส่สโรชา ที่ถามคำถามนี้ออกมาได้

   “อ่อ ก็ใครจะไปรู้เล่าเจ้ ก็เอยยังไม่เคยมีสามีกับเขานี่” สโรชาเอ่ยออกไปอย่างแก้ตัว

   “หรอ แต่แกก็แรดมาก่อนนี่ยะแม่สาวปาร์ตี้ ถ้าอยากได้คุณรามีนแกก็ปล้ำทำสามีซะเลยสิ แกจะได้รู้”  โตมรเอ่ยออกไปอย่างประชด แล้วเดินเอาเศษขยะไปทิ้งในห้องครัว