Chapter 3

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในตอนแปดโมงเช้าเรียกร้องให้ฟาติมาที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งหลุดออกจากภวังค์ ข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือระบุไว้ว่าวันนี้คือวันครบรอบ ม่านน้ำตาเคลือบคลออยู่บนดวงตาคู่สวย ไม่ต้องมีการแจ้งเตือนเธอก็จำได้ดีว่าวันนี้เป็นวันอะไร หากนับจากวันแรกจนถึงวันนี้ หากไม่นับเหตุการณ์เลวร้ายใด ๆ ก็นับว่าวันนี้คือวันครบรอบแปดปีที่เธอคบกับกัมปนาท

ใช่…ก่อนจะกลายมาเป็นนางบำเรอของเขา ก่อนจะมีการหักหลังกัน เธอกับเขาเคยรักกันมาก่อน

ก่อนจะเกลียดเธอจนเข้ากระดูกดำ ผู้ชายคนนั้นเคยรักฟาติมามากเหลือเกิน

ก่อนจะหักหลังและทำให้ชีวิตเขาเกือบพัง ฟาติมาก็เคยรักกัมปนาทมากเช่นกัน เมื่อก่อนเคยรักยังไงตอนนี้ก็ยังรักอยู่อย่างนั้น เพิ่มเติมคือความรู้สึกผิดที่มีต่อเขา

น้ำตาร่วงหล่นหยดแล้วหยดเล่าในตอนที่หญิงสาวหยิบเอารูปถ่ายใส่กรอบลายดอกไม้สีขาวขึ้นมาดู มันคือรูปคู่รูปแรกที่เธอถ่ายคู่กับเขาคนนั้น ถ่ายไว้เมื่อแปดปีก่อน สมัยที่เธอยังพอจะมีรอยยิ้มได้ ยิ้มได้แค่เฉพาะตอนที่อยู่กับเขาคนเดียว

“ฟ้าคิดถึงพี่กั้ง ฮึก! คิดถึงพี่กั้งคนเก่า…ฟ้าขอโทษนะที่ทำให้เรากลายเป็นแบบนี้ ขอโทษจริง ๆ” ฟาติมากล้าพูดได้เต็มปากว่าเธอไม่เคยเกลียดกัมปนาทเลย อาจมีบ้างบางครั้งที่นึกโกรธเวลาเขาใจร้ายจนเกินทน แต่ไม่ว่าจะยังไงก็เกลียดไม่ลง และไม่เคยหยุดรักเขาได้เลยสักวินาทีเดียว

ต่อให้เสียใจแค่ไหนคนอย่างฟาติมาก็ทำได้เพียงร้องไห้ตามลำพัง เจ็บคนเดียว ร้องไห้คนเดียวแล้วก็ได้แต่เช็ดน้ำตาให้ตัวเอง ปลอบใจตัวเองซ้ำ ๆ ว่าดีแค่ไหนแล้วที่กัมปนาทเปิดโอกาสให้เธอได้ชดใช้ความผิด เพราะสิ่งที่เธอเคยทำไว้กับเขา…เป็นใครก็ไม่มีทางให้อภัยได้

แม้ว่าตั้งแต่แรกหญิงสาวไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แต่ปัจจุบันเธอไม่เหลือใครแม้สักคน กลายเป็นคนไม่มีครอบครัว โดดเดี่ยวหัวเดียวกระเทียมลีบ อาศัยอยู่ในห้องเช่าเก่า ๆ ถึงจะทำงานเป็นเลขาให้กับ CEO ของบริษัทยักษ์ใหญ่ แต่เงินเดือนที่ได้รับก็แทบไม่เหลือเพราะเธอยังมีหนี้ก้อนโตให้ต้องชดใช้ กราฟชีวิตของฟาติมาไม่เคยพุ่งขึ้นที่สูง ตั้งแต่เด็กเส้นชีวิตของเธอต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาโดยตลอด ดิ่งลงสู่ที่ต่ำ ต่ำกว่านั้นได้เรื่อย ๆ จนถึงนรกอเวจีก็ตอนที่ตัดสินใจผิดพลาด เป็นการเลือกครั้งสำคัญที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตอันเส็งเคร็งของเธอ

ขณะที่เส้นทางชีวิตของฟาติมาอยู่แต่ที่ต่ำ กลับกัน…เส้นชีวิตของกัมปนาทพุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ เขาเคยตกต่ำก็จริง นรกอเวจีที่ว่าเขาคนนี้ก็เคยไปเยือนมันมาแล้ว ตอนแรกคิดว่าตัวเองคงจะตายคานรกแล้วไม่ได้ผุดได้เกิดอีก แต่ราวกับว่าชาติก่อนเขาทำบุญไว้ดี ได้พบเจอคนดี ๆ จนในที่สุดก็ได้กลายเป็นใหญ่เป็นโต จากเด็กหนุ่มในสลัมกลายมาเป็น CEO ของบริษัทลงทุนยักษ์ใหญ่อย่าง Make A Wish เขากลายเป็นนักธุรกิจที่เก่งเรื่องการลงทุน หลายคนยกย่องและชื่นชมที่เขามองขาด มองการณ์ไกล ลงทุนอะไรก็สร้างแต่ผลกำไร เป็นคนหนุ่มในวัยแค่สามสิบปีที่คนเก่าคนแก่ต่างก็พูดถึงว่านี่แหละคือม้ามืดในวงการนักลงทุน

กัมปนาทใช้เวลาห้าปีในการศึกษาและเรียนรู้งาน เขาไม่ได้มาอยู่ในจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารแค่เพราะโชคช่วย คนคนนี้มีความสามารถ มากกว่านั้นคือความขยัน หมั่นเรียนรู้และความอดทน นอกเหนือจากนั้น…แรงขับเคลื่อนที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขา สิ่งที่ทำให้เขากัดฟันสู้ทนจนมาถึงจุดนี้ได้ก็คือความคับแค้นใจ เขามีความแค้นกับคนหลายคน แต่คนที่เขาเกลียดและแค้นมากที่สุดก็คือคนที่เขาเคยรักมากที่สุด

เป็นใครไปไม่ได้นอกจากนางบำเรอคนแรกและคนเดียว อดีตแฟนคนแรก อดีตผู้หญิงคนเดียวที่เขาเคยรักและเชื่อใจมากที่สุด

และตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่

“ได้มาแค่นี้เหรอ?” สามปีมาแล้วที่กัมปนาทลงโทษฟาติมาด้วยการทรมานหัวใจ กลั่นแกล้งเธอสารพัดอย่าง ใช้งานเธอหนักอย่างกับวัวกับควาย แต่ลงโทษเธอยังไงมันก็ยังไม่สาแก่ใจเขาเสียที ตาคมคายมองดูช่อดอกกุหลาบตรงหน้า มันก็สวย สวยดีนั่นแหละแต่ยังดูไม่แพงและช่อก็ยังไม่ใหญ่พอตามที่เขาต้องการ

“ที่ร้านบอกว่าวันนี้ดอกกุหลาบสีขาวเข้ามาน้อย ฟ้าก็เลยได้มาแค่นี้ค่ะ” แค่นี้ก็มากพอแล้วมั้ง แค่ขอคบไม่ได้ขอแต่งงาน ในช่อนี้มีดอกกุหลาบอยู่เจ็ดสิบกว่าดอก ราคาดอกไม้รวมค่าหอก็สามพันเข้าไปแล้ว

“ดูด้วยตาก็รู้ว่ามีไม่ถึงร้อยดอก ฉันอยากได้ดอกกุหลาบสีขาวหนึ่งร้อยแปดสิบดอก”

“ก็ฟ้าเพิ่งบอกไปว่าทางร้านมีดอกกุหลาบสีขาวเข้ามาน้อย ถ้าอย่างนั้นเอาสีอื่นมาแซมได้ไหมล่ะคะ?”

“คิดว่าทำไมฉันถึงเจาะจงว่ามันต้องเป็นดอกกุหลาบสีขาวจำนวนหนึ่งร้อยแปดสิบดอกเท่านั้น?” น้ำเสียงของคนเอาแต่ใจเริ่มแข็งขึ้นมาแล้ว มันบ่งบอกว่าเขากำลังไม่พอใจ

“ฟ้าไม่รู้ค่ะ” รู้แต่ว่าเมื่อก่อน หมายถึงเมื่อแปดปีก่อน…เขาก็เคยเอากุหลาบสีขาวมายื่นให้ในวันที่ขอเธอคบเป็นแฟน แต่ว่ามันต่างกันตรงนี้เขาให้เธอทั้งต้น เป็นต้นที่เขาปลูกด้วยตัวเอง

“เพราะดอกกุหลาบสีขาวมันหมายความถึงความรักบริสุทธิ์ ศราเป็นผู้หญิงที่บริสุทธิ์ เป็นคนที่สง่างามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ ฉันอยากมอบความรักที่ใสสะอาด ไม่มีการหักหลัง ไร้ความหลอกลวงให้กับเขา ส่วนหนึ่งร้อยแปดสิบดอกก็คือจำนวนวันที่เรารู้จักกัน”

“…” นี่แค่บอกหรือหลอกด่าเธอ? หรือจะขิงว่าสุดท้ายเขาก็รักใครใหม่ได้ ขณะที่เธอรักได้แค่เขาคนเดียว

“ไปหามา! ฉันให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมง…ถ้าสิบโมงเธอไม่มายืนตรงหน้าฉันพร้อมกับของที่ฉันสั่ง รู้ใช่ไหมว่าต้องเจอกับอะไร?”

“ค่ะ” จะต้องเจอกับอะไรล่ะ ก็จับเธอฉีกเสื้อผ้าจนขาดวิ่นแล้วกระแทกเข้ามาซ้ำ ๆ ด้วยความรุนแรงจนเธอระบมไปทั้งร่างยังไงล่ะ! แต่ถึงจะหาสิ่งที่เขาต้องการมาให้ได้แล้วยังไง? สุดท้ายคนเจ้าคิดเจ้าแค้นนั่นก็จับเธอกระแทกอยู่ดี ต่างกันก็ตรงที่ไม่ฉีกเสื้อผ้าเธอเท่านั้นเอง

ถามว่าคนเคยรักที่จากกันไปเพราะเรื่องหักหลัง ไม่ได้เจอหน้ากันนานเป็นปี ๆ กลับมาอยู่ในสถานะเจ้านายกับบ่าวได้ยังไง ก็คงต้องย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นฟาติมาแค่ต้องการหางานทำ รุ่นพี่ที่รู้จักได้แนะนำให้เธอเข้ามาสมัครงานตำแหน่งเลขานุการเพราะเธอเรียนจบด้านการจัดการมาโดยตรง และมีประสบการณ์ด้านนี้ พอเห็นว่าที่ Make A Wish แห่งนี้จ่ายเงินเดือนสูงกว่าที่อื่น เธอก็ดั้นด้นฝ่าฟันทุกอย่างจนได้เข้ามาทำงาน เพิ่งจะรู้ก็ตอนที่เข้ามาทำงานวันแรกว่าตำแหน่งที่เธอได้นั้นเป็นถึงเลขานุการของ CEO และเจ้านายของเธอก็คือแฟนเก่าที่เธอหักหลัง

นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของการชดใช้ เป็นจุดเริ่มเรื่องราวความสัมพันธ์รูปแบบเจ้าชีวิตกับนางบำเรอ เธอที่ตั้งใจจะมาเป็นแค่เลขาส่วนตัว สุดท้ายก็ต้องพ่วงตำแหน่งที่รองรับอารมณ์ท่านประธานมาด้วย แต่อย่างที่เคยได้บอกไป…ทั้งหมดนั้นฟาติมาเป็นคนวิงวอนขอโอกาสจากกัมปนาทเอง

‘ใครอยู่ข้างนอก?! เข้ามาพาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากห้องทำงานของฉัน!’

‘พี่กั้ง…ทำไม ฮึก! ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?’

‘แล้วทำไมฉันจะมาอยู่ที่นี่ไม่ได้? ในเมื่อฉันคือ CEO ของ Make A Wish ออกไป! มาทางไหน…เธอกลับไปทางนั้น! กล้าดียังไงมายืนตรงหน้าฉันแบบนี้?!’

‘ฮึก! ฟ้าไม่รู้เลยว่าพี่ออกมาแล้ว ฟ้าขอโทษ…พี่กั้ง ฟ้าขอโทษที่ทำเรื่องเลว ๆ กับพี่’

‘หุบปาก! เก็บคำขอโทษกับน้ำตาของเธอแล้วไปให้พ้นหน้าฉัน! เพราะถ้าฉันทนไม่ไหวขึ้นมา…อาจจะพลั้งมือฆ่าเธอได้!’

‘พี่ทำไม่ได้หรอก พี่ไม่ฆ่าฟ้าหรอก ต่อให้เกลียดแค่ไหน…พี่ก็ฆ่าฟ้าไม่ลง’

‘คิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ? พ่อแม่เธอ…คิดว่ามันตายเพราะอุบัติเหตุจริง ๆ เหรอฟาติมา? คิดว่าไอ้เวรที่เธอโกหกตอแหลว่าเป็นพี่ชายมันติดคุกเพราะทำตัวเองเหรอ?! อยากโดนแบบพวกมันหรือไง?! ไม่กลัวว่าฉันจะทำกับเธอแบบที่ทำกับพวกมันหรือไง?!’

‘ฮึก!’

‘ออกไป! บอกให้ออกไปไงวะ!’

‘ฟ้าอยากชดใช้…ขอร้อง! ฟ้าขอโอกาสได้ไหม? ให้ฟ้าได้ชดใช้ทุกอย่างให้พี่ ไม่ว่าพี่ต้องการอะไรฟ้าจะให้ทุกอย่าง ชีวิตฟ้า ลมหายใจของฟ้า ฟ้ายกให้พี่ ขออย่างเดียว ฮือ ๆ ขอให้ฟ้าได้ชดใช้ให้พี่สักครั้งเถอะนะ’

‘หึ! อยากชดใช้เหรอ? หลังจากที่ทำชีวิตฉันพัง! หลังจากที่หักหลังฉัน…หลังจากที่โกหกตอแหลทุกอย่าง วันนี้เธอมายืนตรงหน้าฉันแล้วบอกว่าอยากชดใช้อย่างนั้นสินะ?’

‘ฟ้าขอโทษที่ทำให้พี่เสียใจ ขอโทษที่โกหก ขอโทษที่หักหลังพี่ แต่เรื่องเดียวที่ฟ้าไม่เคยโกหกเลย…คือฟ้ารักพี่ ฮึก! ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ฟ้ารักพี่กั้งแค่คนเดียว’

‘อย่าพ่นคำทุเรศ ๆ ออกมา! จะให้เชื่อจริงเหรอว่าเธอรักฉัน? คนที่รักกัน…เขาส่งอีกฝ่ายเข้าคุกหรือไงฟาติมา?!’

‘ฟ้าผิดไปแล้วพี่กั้ง ให้ฟ้าได้ชดใช้เถอะนะ พี่จะเอาอะไรจากฟ้าก็ได้…จะทุบตี จะทำลายฟ้ายังไงก็ได้ ฟ้าไม่ขอให้พี่กลับมารัก ไม่ขอให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ฟ้าหันหลังให้พี่เหมือนครั้งนั้นไม่ได้อีกแล้ว วันนี้ฟ้าได้เจอพี่แล้ว ฟ้ายินดีที่จะยกทั้งชีวิตเพื่อให้พี่ได้…’

‘แน่ใจนะว่าจะยกทั้งชีวิตให้ฉัน?’

‘แน่ใจ’

‘แม้แต่ลมหายใจ?’

‘ฮึก! พี่จะเอาอะไรก็ได้ที่ฟ้ามี ฟ้าให้พี่ได้ทุกอย่าง’

‘เธอพูดเองนะฟาติมา จะมากลับคำทีหลังไม่ได้…ฉันจะให้โอกาสเธอเดินออกไปจากห้องนี้ ถ้ายังไม่ออกไปเธอจะไม่มีโอกาสได้ไปจากฉันอีก จนกว่าฉันอนุญาต’

‘ฟ้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น’

‘ดี…งั้นนับจากนี้ไปทุกอย่างที่เคยเป็นของเธอจะต้องกลายมาเป็นของฉัน ในเมื่อเธออยากชดใช้ให้ฉันจริง ๆ ฉันสั่งห้ามเธอมีความสุขนับจากนี้ไปตลอดจนกว่าฉันจะพอใจ คิดว่าทำได้ไหม?’

‘นับตั้งแต่วันที่พี่ต้องเข้าคุก…ฟ้าก็ไม่เคยมีความสุขอีกเลย พี่เป็นคนเดียวที่ทำให้ฟ้ามีความสุขและยิ้มได้ พอไม่มีพี่ชีวิตฟ้าก็ไม่เหลืออะไรแล้ว’

‘ไม่ต้องพูดเยิ่นเย้อมันน่ารำคาญ! เดินไปล็อกประตูห้อง…แก้ผ้าออกแล้วถ่างขาให้ฉันเอา!’

‘ฮึก! พะ…พี่กั้ง?’

‘เธอบอกเองนี่ว่าจะยกทุกอย่างให้ฉัน…ตอนนี้ร่างกายเธอเป็นของฉันแล้ว ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้ไม่ใช่หรือไง?’

‘…’

‘หรือจะไม่ทำ? จะกลับคำตอนนี้ไหมล่ะ? รีบพูดมาในตอนที่ฉันยังให้โอกาสเธอได้หนีไปอยู่’

‘ไม่…ฮึก! ฟ้าบอกแล้วว่าจะไม่หนีไปไหนทั้งนั้น จะไม่ทิ้งพี่ไปอีกแล้ว ได้เจอพี่อีกครั้ง…ฟ้าตั้งใจไว้แล้วว่าจะชดใช้ให้ทุกอย่าง’