Chapter 2

แม้แต่ผู้หญิงขายตัวที่ใช้เรือนร่างตัวเองก็ยังมีมูลค่า มีราคา ใช้เซ็กส์แลกกับเงิน แต่กับฟาติมา…เธออยู่ในจุดที่ตกต่ำเหมือนตกนรกชั้นอเวจี เปลืองตัวนอนกับกัมปนาท เธอไม่ได้เงินแม้แต่แดงเดียว เจ็บตัวเพราะถูกเขากระทำรุนแรงก็ไม่ได้ค่าเยียวยาอะไรทั้งนั้น แต่โทษใครไม่ได้เพราะเธอเลือกเอง ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้เธอเป็นคนเลือกเองทั้งนั้น

ตอนกลางวันหน้าที่ของฟาติมาคือเป็นเลขาคอยดูแลเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวบางเรื่องให้กับกัมปนาท ตกกลางคืนหน้าที่เธอคือการแก้ผ้านอนถ่างขาให้เขาได้ระบายอารมณ์ เธอเป็นนางบำเรออย่างที่เขาว่าจริง ๆ ยอมเป็นผู้หญิงไร้ค่าให้เขากระหน่ำซ้ำเติม ยอมนอนนิ่งให้เขาใช้ความป่าเถื่อนทำลายเธอทั้งกายและใจ แต่ก็อย่างที่บอก…เธอเลือกเอง ไอ้คุณกั้งไม่ได้บังคับให้เธอมาทำเรื่องแบบนี้ วันนั้นเป็นเธอเองที่บอกว่ายกทั้งชีวิตให้เขา เป็นเธอเองที่ร้องขอว่าอยากจะชดใช้ทุกอย่าง

ตลอดสามปีที่อยู่ในสถานะนางบำเรอของกัมปนาท ทั่วทุกส่วนบนเรือนร่างงามหยดย้อยนั้นถูกเขาสัมผัสมาหมดแล้ว ตรงไหนที่สวย ตรงไหนที่ขาวผุดผ่อง เขาได้ลิ้มลองมาหมด บางครั้งก็ทำเสพสมด้วยความละมุนเบา บางครั้งก็ตะโบมโกยกินด้วยความหื่นกระหาย และหลายครั้งที่เขาฟาดฟัดเธอด้วยความป่าเถื่อนรุนแรงอย่างคนไร้อารยะ

หากมีเพียงส่วนเดียวเท่านั้นที่กัมปนาทไม่เคยแตะต้อง ยามที่กระชากหญิงสาวตัวเล็กแสนบอบบางมากระหน่ำยัดเยียดความหื่นกาม เขาจะข้ามขั้นตอนนี้ไปเสมอ…สามปีมานี้เขาไม่เคยจูบเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว หากต้องการจะใช้งานเรียวปากอวบอิ่มของเธอ มันก็แค่ตอนที่ต้องการให้เธอดูดอมอาวุธลับใหญ่ยาวของเขาเท่านั้น

เพียะ!

เขาชอบตบสองเต้าที่มันกวัดแกว่งไปตามแรงกระแทกยามที่ฟาติมาทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ด้านบน ทั้งตบทั้งขยำจนมันแดงเป็นรอยนิ้ว พอมันแดงมาก ๆ จนเหมือนจะห้อเลือดขึ้นมาก็หยุดตบ คว้ามันมาคว้าปากแล้วดูดรัว ๆ แทน เหมือนว่ากัมปนาทคนนี้จะสะใจเป็นพิเศษเวลาที่ได้ยินเสียงร้องปนเสียงครางจากนางบำเรอ ยิ่งเธอร้องเขาก็ยิ่งดูดแรงขึ้น แรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งเผลอกัดเข้าให้

“คุณกั้ง!” ฟาติมานิ่วหน้าเจ็บ อีกแล้ว…เขากัดนมเธออีกแล้ว ทำตัวอย่างกับเป็นหมา!

“ทำไม?”

“ฟ้าเจ็บค่ะ” เมื่อกี้เธอเกือบจะขย่มด้วยความเร็วจนทำให้เขาสำเร็จความใคร่ได้แล้วเชียว แต่พอเขากัดจนทำเธอเจ็บ เธอก็จำใจต้องหยุดเคลื่อนไหว

“เจ็บสิดี มันแปลว่าเธอจะมีความรู้สึกอยู่…ไม่งั้นฉันก็คิดว่าเธอมันไร้ความรู้สึกไปแล้ว”

“คุณกั้งไม่แคร์ด้วยซ้ำว่าฟ้าจะรู้สึกยังไง แล้วจะมาสนใจทำไมว่าฟ้ายังเหลือความรู้สึกอยู่หรือเปล่า”

“ร่อนต่อ! เคยบอกไปแล้วนี่ว่าฉันเกลียดเวลาที่เธอพูดมาก!” คว้าหมับเข้าที่ก้นงอน ๆ บีบเคล้นจนเนื้อนวลไร้ที่ติปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว ออกแรงบังคับให้หญิงสาวกดทับควบความเป็นตัวตนที่คาอยู่ในตัวเธอ สิ้นคำสั่งก็ครางออกมาเพราะความกระสันเสียว ของนางบำเรอที่ชื่อฟาติมามันแน่นเสมอ ทำเขาเสียวสุดยอดได้ทุกครั้ง

“อื้อ!” เขากระแทกสวนขึ้นมาจนลึก ทำเอาเธอที่อยู่ด้านบนสั่นสะท้าน กระทุ้งกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรงโดยไม่สนว่าเธอจะเจ็บจุกยังไง ขอเพียงได้ยินเสียงเธอร้องคราง ขอเพียงได้เห็นสีหน้าเร้าอารมณ์ปนเจ็บปวดของเธอ เท่านั้นเขาก็พอใจแล้ว

“ครางเหรอ? รู้สึกดีเหรอฟาติมา?”

“…” ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ยอมรับไม่ได้เด็ดขาดว่ารู้สึกดี ถ้าบอกว่าฟินแค่ไหนมีหวังไอ้คนเจ้าคิดเจ้าแค้นชอบเอาชนะนี่จะทำสิ่งที่ตรงกันข้ามอีกแน่

“ส่ายหน้าปฏิเสธ? คิดว่าฉันโง่หรือไง? เห็นอยู่ว่าเธอเสียว…กล้าแสดงออกว่ามีความสุขต่อหน้าฉันเหรอ?”

“ไม่ค่ะ ฟ้าไม่มีความสุข…อึก! ฟ้ามีความสุขไม่ได้จนกว่าคุณกั้งจะอนุญาต”

“เธอพูดเองนะ” ไอ้คนใจร้ายไม่เคยคิดว่าตัวเองบีบบังคับฟาติมา ทุกครั้งที่ทำเธอเจ็บไม่ว่าจะทางกายหรือทางใจ เขาคิดเสมอว่าทั้งหมดเป็นเพราะเธอร้องขอให้ทำ เธอนั่นแหละที่วิงวอนขอกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง เพื่อให้เขาได้กระทำเลว ๆ กับเธอเป็นการลงโทษ แบบนี้จะมากล่าวโทษอะไรเขาได้? ในอดีต…เขาคือผู้ถูกกระทำ เขาเองก็เคยเจ็บและเคยเสียใจมาก่อน!

“อึก! อ๊ะ! คุณกั้ง…” พอคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านพ้นไปแล้ว พอคิดถึงช่วงเวลาที่แสนเลวร้าย กัมปนาทก็ยิ่งกระทุ้งกระแทกรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

“อื้อ! ฉันเกลียดเธอ! โคตรเกลียดเธอเลยฟาติมา!” พ่นคำแสนเกลียดชังพร้อมกับเสียงคราง เม้มปากออกแรงยกหญิงสาวจนตัวลอย กระแทกตัวตนเข้าไปแบบเน้น ๆ จนเกิดเป็นเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งห้อง

“ฟ้ารู้ค่ะว่าคุณกั้งเกลียด…อ๊ะ! อ๊าห์!”

“เกลียดจนอยากเห็นชีวิตเธอพัง!”

“ชีวิตฟ้าพังไปแล้วค่ะ”

“ไม่! มันยังพังไม่พอใจฉัน! เธอต้องพังกว่านี้…ฉันอยากเห็นเธอเสียใจและเจ็บปวดมากกว่านี้อีก!”

“…” ไม่มีมากกว่านี้อีกแล้ว เพราะนี่มันมากที่สุดแล้วจริง ๆ ฟาติมาไม่ได้ตอบอะไรออกไป แต่สิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจคือ…เจ็บกว่านี้คงตาย คงต้องตายแล้วจริง ๆ

“อึก!”

ตุบ!

จนแล้วจนรอดกัมปนาทก็ถึงจุดสุดยอด ปลดปล่อยของเหลวสีขุ่นใส่ตัวฟาติมาก่อนจะเหวี่ยงร่างบางเปลือยเปล่าทิ้งลงบนเตียงนอน เป็นแบบนี้ทุกครั้ง…พอถึงฝั่งฝันก็จะแสดงท่าทีรังเกียจเธอ ทำเหมือนไม่อยากแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ชายตามองเธอที่สั่นไปทั้งร่าง หลายครั้งที่เสพสมเรือนร่างของเธอมันจะมีแค่เขาคนเดียวที่สุขสม ครั้งนี้ก็เป็นแบบนั้น…มีแค่เขาที่ได้ขึ้นสวรรค์ ส่วนฟาติมาก็ค้างเติ่งกลางอากาศก่อนจะร่วงหล่นลงพื้นดินดังตุบ!

“อย่าลืมกินยาคุม เคยบอกไปแล้วว่าถ้าปล่อยให้ท้อง…ฉันจะล้วงเข้าไปควักเอาก้อนเลือดนั่นมาขยี้ให้แหลกคามือ” เขาเกลียดเธอแต่เรียกเธอมานอนด้วยไม่เว้นวัน รังเกียจเธอมากแต่ไม่เคยแยแสถุงยางอนามัย เขาแค้นเธอสุดหัวใจ…แต่ก็ยังเลือกที่จะเก็บเธอไว้ในชีวิต นี่และเขา…ผู้ชายที่ชื่อว่ากัมปนาท

“ค่ะ” ฟาติมามีหน้าที่เพียงทำตามคำสั่ง คลานลงจากเตียงไปคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ แต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องนอน ผ่านห้องหับมากมายในเพนท์เฮาส์แสนหรูหรา มูลค่าไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้าน เข้ามาในห้องเก็บเหล้า…คว้าเอาขวดโปรดของคุณคนเป็นเจ้าชีวิตมารินใส่แก้วแล้วเอากลับมายื่นส่งให้เขาที่ห้องนอน

“พรุ่งนี้หาซื้อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่มาด้วย” ชายหนุ่มนอนเอนกายพิงพนักเตียงคิงไซซ์ รับแก้วเหล้ามาจิบ ทุกครั้งที่ใช้งานเรือนร่างของฟาติมาจนหนำใจแล้วเขาจะสั่งให้เธอชงเครื่องดื่มมาให้ หลัง ๆ เธอรู้งานทำเองโดยไม่ต้องรอเขาสั่ง ที่เหลือก็แค่รอฟังคำด่าอีกสักชุดสองชุดก่อนที่เขาจะไล่เธอให้ไปพ้นหูพ้นตา

“ค่ะ”

“ไม่อยากรู้เหรอว่าฉันสั่งให้ซื้อดอกกุหลาบมาทำไม”

“ไม่อยากรู้ค่ะ” ถ้าบอกว่าอยากรู้ เขาก็คงด่าว่าเธอจุ้นจ้านแล้วปล่อยให้สงสัยไปตลอด กัมปนาทมักจะทำทุกอย่างที่ตรงกันข้ามกับความต้องการของเธออยู่เสมอ ฟาติมาคิดเอาเองว่าการทำแบบนั้นมันทำให้เขารู้สึกสะใจ ถึงจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยก็เถอะ

“ฉันจะขอศราคบวันพรุ่งนี้” ศราหรือก็คือวริศรา หลานสาวของเจ้าสัวใหญ่ที่กัมปนาทพยายามตามจีบอยู่หลายเดือน แล้วหากจะถามว่าทำไมเขาต้องขอเธอคนนั้นคบวันพรุ่งนี้ คำตอบก็คือเพราะมันเคยเป็นวันสำคัญน่ะสิ

“ขอให้สมหวังนะคะ” ฟาติมาไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ความรู้สึกของเธอ…ไม่เคยเปิดเผยออกมาต่อหน้ากัมปนาทมาเกือบสามปีแล้ว เธอไม่เคยยิ้มให้เขาเห็นนับตั้งแต่ที่บอกว่าจะยกทั้งชีวิตให้เขาปู้ยี่ปู้ยำ ไม่เคยหลั่งน้ำตาต่อหน้าเขาตั้งแต่วันที่เขาบอกว่าเธอมันไร้ค่า เป็นเหมือนเศษขยะที่ไม่สามารถเอามารีไซเคิลได้ เธอวางเฉยทำราวกับไร้หัวจิตหัวใจ จนหลายครั้งชายหนุ่มทนไม่ไหวต่อว่าว่าเธอมันด้านชา

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี ฉันเหม็นขี้หน้าเธอแล้ว จะไปไหนก็ไป!”

“ค่ะ” พยักหน้ารับคำสั่งแล้วคนตัวเล็กก็เดินออกมา เพียงแผ่นหลังพ้นประตูห้องนอนน้ำตาก็ร่วงหล่น เธอมีความรู้สึก ยังรู้สึกอยู่มากมาย ยังเจ็บปวดกับทุกคำด่าทอ ยังทรมานเวลาที่เขาบอกว่าเกลียดเธอสุดชีวิต ที่เจ็บที่สุดก็ตรงที่เขาบอกว่าจะขอวริศราคบเป็นแฟนนั่นแหละ

เธอมีหัวใจ

ถึงจะเป็นแค่นางบำเรอไร้ค่าแต่เธอก็มีหัวใจ รักเป็น เจ็บเป็น และที่เจ็บมากมายแบบนี้ก็เพราะรักและรู้สึกผิดกับเขามากเหลือเกิน