4...ระหว่างเรายังเหมือนเดิม (1)

เสียงโทรศัพท์สั่นที่โต๊ะข้างเตียงครู่ใหญ่ทำให้คนที่นอนอยู่ใกล้ทนไม่ไหว ต้องปรือตาขึ้นมองแล้วคว้ามารับทั้งที่ร่างกายเมื่อยล้าอ่อนแรงจนแทบจะขยับตัวไม่ไหว

“ฮัลโหล...”

“เอ่อ...”

ปลายทางดูเหมือนจะชะงักไปราวไม่คิดว่าจะได้ยินเสียงแบบนี้ ทว่าคนที่กำลังปวดเนื้อตัวและง่วงนอนอย่างที่สุดไม่อยากเสียเวลาพูดคุยให้มากความ

“ไม่ทราบโทรมามีธุระอะไรคะ ถ้าไม่มีอะไรด่วนละก็ฉันจะวางสายล่ะนะ มันรบกวนเวลาหลับเวลานอนรู้ไหม”

หญิงสาวพูดออกไปด้วยน้ำเสียงงัวเงียที่ดูหงุดหงิดและเหนื่อยล้า สติยังไม่กลับมาครบถ้วนสมบูรณ์ด้วยซ้ำ ทว่าขณะที่กำลังจะดึงโทรศัพท์ออกจากหู เสียงถามกลับมาเบาๆ ก็ทำเอาเธอรู้สึกเคืองขึ้นมา

“ขอโทษ ไม่ทราบคุณเป็นใครครับ”

“แล้วคุณคิดว่าตัวเองโทรมาหาใครล่ะคะ”

ตาคู่สวยสีน้ำเงินเข้มเปิดขึ้นมาเมื่อมีคนมาทำให้ขุ่นใจจนไม่อาจหลับต่อได้อย่างสบายอารมณ์

“ลูกชายผมครับ”

ปลายสายตอบตอบกลับด้วยเสียงสุภาพเช่นเดิม

“งั้นคุณคงโทรผิดแล้วล่ะค่ะ เพราะฉันเป็นผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชาย แล้วก็ถ้าเผื่อคุณจะมีมารยาทสักนิดก็ควรจะวางสายไปซะนะคะ”

“เอ่อ ครับ แต่ฝากบอกลูกชายผมว่าให้เขาโทรกลับมาหาผมด้วย”

อีกฝ่ายสั่งเล่นเอาคนสวยถึงกับถอนหายใจอย่างอดกลั้น เธอกำลังเหนื่อย เหนื่อยมากจนสมองทำงานได้ช้า รู้เพียงว่าเธอต้องการการพักผ่อนให้มากที่สุด

“ฉันพูดไปชัดเจนแล้วนะว่าที่นี่ไม่มีผู้ชาย”

“แต่นี่เบอร์นายแทนนะครับ”

“แทน ทาร์ม ไท อะไรก็ไม่มีทั้งนั้น แค่นี้นะ คนจะนอน”

พูดจบก็ตัดสายมือถือโยนลงบนเตียง ร่างสวยพลิกตัวหนี หลับตาลงขณะที่สมองคิดถึงชื่อใครคนหนึ่งที่แว่วมาจากโทรศัพท์เมื่อสักครู่ แล้วอะไรๆ เมื่อคืนก็เป็นภาพชัดเจนวาบขึ้นมาในสมอง ทำเอาคนที่เพิ่งปิดตาลงเปิดตาโพลง ขณะที่เสียงเปิดประตูทำให้หญิงสาวต้องลุกพรวดขึ้นหันไปมอง แล้วก็ต้องเผยอปากค้างหลังจากประมวนถึงเรื่องราวต่างๆ จนจับใจความได้

คนร่างสูงกำยำที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูชะงัก หยุดมองสาวสวยที่ลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วมองเขาตาค้าง ก่อนจะชักสีหน้าราวไม่พอใจใส่เธอแล้วเดินเลี่ยงไปมุมหนึ่ง ขณะที่มีคนบนเตียงมองตามราวเครื่องจักร

ธิติเดินมาหน้ากระจกทำธุระของตนโดยพยายามไม่แคร์คนที่กำลังมองเหมือนเขาเป็นสิ่งประหลาด ทั้งยังตกใจจนเกินเหตุ ทว่าเมื่อสบตาคู่โตคมสวยนั่นผ่านกระจกเขาก็ต้องถอนหายใจอย่างหนักแล้วหันกลับไปถาม

“เป็นอะไร ทำหน้าอย่างกับผีหลอก อย่าบอกนะว่าลืมอะไรๆ เมื่อคืนไปแล้ว พอเห็นผมเลยตกใจ”

เฌอเอมกลืนน้ำลายลงคออย่างหนัก ร่างสวยทิ้งกายเอนพิงหัวเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยากเมื่อทุกอย่างประจักษ์ชัดเจนว่าเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านไปไม่ใช่ความฝัน ใบหน้าสวยล้ำเบือนหนีชายหนุ่มทันทีอยากเอาหน้ามุดผ้าห่มหนี แต่กิริยาที่เหมือนคนขี้ขลาดแบบนั้นเฌอเอมไม่เคยทำ จึงได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองอย่างเจ็บลึกอยู่ในใจ ระลึกได้ว่าอาการอ่อนล้า เมื่อยเนื้อตัวของเธอก็เพราะร่างกายเกร็งปวดไปทั่วทั้งตัวจากฤทธิ์ยา แล้วที่น่าอายมากกว่านั้นคือ เธอง่วงหนักเพราะเพิ่งปิดตาลงได้ยังไม่ถึงสองชั่วโมงดีด้วยซ้ำจากผลพวงของยาบ้านั่น

“นี่...”

หลังจากต่างคนต่างเงียบไปพักหนึ่ง เสียงหวานที่ดูล้ากว่าปกติก็เอ่ยขึ้น

“หวังว่านายคงไม่คิดจะแบล็กเมล์ฉันนะ”

เขาคงไม่รู้หรอกว่าที่เธอพูดอย่างนี้เพราะพยายามข่มความอับอายแล้วแสดงออกด้วยท่าทางมาดมั่นให้อีกฝ่ายเห็นแทน

“นั่นสิ ลืมถ่ายวิดีโอไว้”

ชายหนุ่มสวมเสื้อและกำลังติดกระดุมบอกอย่างกวนโมโห ทำเอาเฌอเอมลุกขึ้นนั่งตัวตรงอีกครั้ง แต่ยังมีผ้าห่มผืนหนาคลุมอยู่ทั้งตัวจนถึงลำคอ

“หมายความยังไง นี่นายคิดจะทำเหรอ รังแกผู้หญิง หน้าไม่อาย”

คำพูดของเธอทำให้อีกฝ่ายหันขวับกลับมา พร้อมทั้งเดินดุ่มมาหาทั้งที่สะโพกยังมีผ้าขนหนูอยู่อย่างไม่นึกแคร์สายตาหญิงสาว ใบหน้าคมดุขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัว

เฌอเอมมองคนที่ติดกระดุมเสื้อยังไม่ครบแล้วก็เบะปาก อดคิดไม่ได้ว่าจะใส่โชว์นานไปถึงเมื่อไร เธอไม่ตกใจหรือปลาบปลื้มกับเรือนร่างผู้ชายตั้งแต่ที่เห็นเขาออกมาจากห้องน้ำหรอก แม้ชายตรงหน้าจะมีหุ่นที่แน่นด้วยมัดกล้ามพอเหมาะ ไม่มากไม่น้อยเกินไป ดูดีกว่านายแบบบางคนด้วยซ้ำ หากคิดเล่นๆ แบบให้คะแนนก็อยู่ในระดับเกือบเต็ม ผิดจากที่เธอเคยประเมินเขาเมื่อครั้งที่เรียนอยู่ ทว่าการอยู่ในวงการของเธอทำให้หญิงสาวมีภูมิคุ้มกันดี ไม่มีท่าทางเขินอายหรือรับไม่ได้เวลาเห็นเนื้อตัวเพศตรงข้ามเช่นผู้หญิงปกติทั่วไป

“ปากร้ายขึ้นเยอะเลยนะ”

ร่างสูงใหญ่โน้มหน้าลงมาเกือบจะชิดพร้อมกับพูดเสียงดุ

“รู้มั้ย ผมก็ไม่อยากโชว์หรือให้ใครรู้นักหรอก...ว่าหิ้วนางแบบสาวมาเสวยสุข เพราะมันไม่ใช่ มีแต่คุณที่ขึ้นสวรรค์ ส่วนผมก็ได้แต่ช่วยคุณจนเมื่อย...”

ประโยคนั้นของเขาทำให้หน้าสวยร้อนจนแทบระเบิด ตาคู่สวยขยายโตขึ้นอีกเท่าตัวเมื่ออีกฝ่ายพูดใส่หน้า ดวงหน้างดงามแดงเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แถมที่ร้ายกว่านั้นเหมือนร่างกายเธอจะรู้สึกขึ้นมาได้ทันทีถึงจังหวะปรนเปรอจากปลายลิ้นอุ่น หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหูสองข้างเบนหน้าหนีอย่างไม่อยากรับรู้

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้!”

“อะไรกัน พอหมดประโยชน์ก็เสียงแข็งใส่ ผิดกับตอนขอให้ผมพามาที่ห้องเมื่อคืนเหมือนคนละคน”

“ฉันไม่ได้ขอ” เฌอเอมเถียงขึ้นอย่างไม่ยอมให้เขาว่าใส่อยู่ฝ่ายเดียว

“อืม...ไม่ขอให้พามา แต่ขอให้ช่วย”

ปากอิ่มด้านล่างถูกกัดฉับทันทีอย่างเถียงไม่ออก เธอไม่ได้ขอตามเขามาที่ห้อง แต่ร่างกายที่ถูกฤทธิ์ยาครอบงำทำให้เธอทรุดลงทันทีที่ก้าวออกจากรถ แถมยังขยับขาแทบไม่ออกเพราะร้าวรวดไปหมด เมื่อบอกธิติไปเช่นนั้นเขาจึงมาช่วยอุ้ม

หญิงสาวไม่รู้หรอกว่าสายตาของเธอเรียกร้องมากแค่ไหน หลังจากเขาตัดสินใจช่วยเธอไปแล้วครั้งหนึ่ง แม้จะตัดใจต่างคนต่างลงรถเพื่อกลับห้อง ทว่าสุดท้ายแล้วอาการของเธอที่ไปไหนไม่รอดก็ทำให้เขาเลือกพาเธอมาที่ห้องของตัวเอง แทนที่จะพาขึ้นไปห้องเธอกันสายตาเพื่อนๆ นางแบบที่อยู่ชั้นเดียวกันอาจพบเห็น แล้วสุดท้ายก็จบลงที่ต้องแบ่งเบาความทุรนทุรายให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่ได้หลับได้นอน ที่น่าอายคือเขาเองต้องวิ่งเข้าห้องน้ำผ่อนคลายตัวเองไปครั้งหนึ่งเหมือนกัน ไม่อยากนึกถึงความอดสูใจของตัวเองในตอนนั้นสักนิด ธิติคิดอย่างเจ็บใจลึกๆ แต่ ณ ขณะนั้นเขาปฏิเสธร่างกายกับเสียงหวานที่ครางอย่างทรมานราวอ้อนไม่ได้ แม้ไม่พูดทว่าแววตากับร่างกายที่พยายามเกาะเกี่ยวลูบไล้เขาบ่งบอกเสมอว่ายังต้องการ จนเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่เง่าที่สุดในโลกที่ยอมปล่อยเธอให้รอดจากการล่วงล้ำก้ำเกินไปได้กระทั่งหกโมงเช้า ร่างสวยที่อยู่ในอ้อมกอดเขาดูอ่อนปวกเปียก แววตาล้าลงชัดเจน ฤทธิ์ยาก็ดูจะทุเลาลงบ้างหลังจากเขาพาเธอไปแช่น้ำอุ่นสลับกับช่วยเหลือ จากนั้นจึงใส่เสื้อของตนให้แล้วพามานอนพัก แถมที่ย่ำแย่กว่านั้นคือทุกส่วนสัดบนเรือนร่างงามยังติดตาติดอยู่ในหัวเขาชนิดที่ไม่เลือนหายไปสักนิด ยิ่งมามองหน้ากันแบบนี้ สิ่งที่เคยเห็นมายิ่งลอยเด่น

=====