3.ผู้ชายตามตื๊อ (1)

แม้ไม่มั่นใจว่าจะเจอชายหนุ่มอีกครั้งเมื่อไร หากนาเดียก็เชื่อว่าเขาจะมาพบเธอในเมื่อบอกให้เธอกลับไปคิด หญิงสาวต้องการความมั่นใจเพื่อการตัดสินใจ และอย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่มีสิทธิ์บังคับหากเธอเลือกที่จะไม่ร่วมมือกับเขา

วันต่อมาพวกเธอมีถ่ายแจ๊กเก็ตอัลบัมที่สถานที่แห่งหนึ่งต้องตื่นออกไปจากที่พักแต่เช้าตรู่ พวกเธอจึงไม่ได้ทานอาหารเช้าที่โรงแรม นาเดียเก็บความคิดว้าวุ่นไว้ในใจเพียงคนเดียว เธอยังไม่กล้าบอกเล่าสิ่งที่ได้รับรู้กับใครด้วยยังไม่แน่ใจว่าสุดท้ายแล้วตนเองควรเสี่ยงกับชายแปลกหน้าหรือไม่

กว่างานจะเสร็จก็เลยเช้าวันใหม่ไปหลายชั่วโมง พวกเธอจึงต่างก็ตื่นสายในวันพักผ่อนที่ได้อีกหนึ่งวัน แล้วต่างก็ลงมากินข้าวเช้าช้า นาเดียกวาดตามองรอบห้องอาหาร เธอมาเวลาไล่เลี่ยกับเมื่อวันก่อนด้วยความคาดหวังว่าจะเจอผู้ชายคนนั้น ทว่ากลับไร้วี่แววเจ้าของร่างสูงใหญ่ หญิงสาวได้แต่ลอบถอนหายใจเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวัง

หรือเพราะเขามาเมื่อวานแต่ไม่เจอเธอ วันนี้ก็เลยไม่มาแล้ว

“ไม่อร่อยเหรอ”

ซูจินถามเธออย่างแปลกใจ เพราะอาหารเช้าที่นาเดียกินมักจะเดิมๆ คือขนมปังปิ้ง ซุป กาแฟอ่อนๆ แต่กลับเล็มทีละนิดราวไม่อยากกิน

“เปล่า แค่ยังง่วงอยู่น่ะ”

เธอตอบก่อนจะหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ แล้วร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏเข้ามาในครรลองสายตา นาเดียหยุดนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะวางแก้ว แล้วกินอาหารตรงหน้าต่อช้าๆ อย่างราบรื่นไม่สะดุด แต่สายตามองหาพี่โคดี้ที่อยู่เฝ้าเธอวันนั้น และไม่เห็นอีกฝ่ายในห้องอาหาร

นาเดียไม่ได้มองไปยังมุมที่ชายหนุ่มนั่งกระทั่งกินอาหารเช้าจนเสร็จ โดยตั้งใจให้เร็วกว่าซูจินและเพื่อนร่วมวงคนอื่น

“ฉันขึ้นห้องก่อนนะ อยากเข้าห้องน้ำน่ะ”

เธอกระซิบบอกเพื่อนแล้วลุกขึ้นทันที ขณะเดียวกันก็จงใจหันไปทางเจ้าของร่างสูงใหญ่เพื่อหาจังหวะสบตาเขา ทว่าอีกฝ่ายกลับไปมองมาทางเธอ นาเดียจึงได้แต่ขมวดคิ้ว

“มีอะไร ไม่รีบกลับไปเข้าห้องน้ำเหรอ”

คนที่กังวลว่าจะไม่สามารถส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มได้รู้สึกตัว หันไปมองก็เห็นซูจินกับคนอื่นๆ กำลังมองด้วยสายตาฉงน

“อ้อ แค่ปวดท้องแรงขึ้นมาเลยยังไม่อยากเดิน”

เธอแก้ตัวพร้อมยิ้มแหยทำเอาซูจินถึงกับขำ

“ค่อยๆ เดินไปแล้วกันนะ”

อีกฝ่ายบอกนาเดียจึงพยักหน้ารับเบาๆ ด้วยความเขินที่หาคำแก้ตัวที่ทำให้ตนเองต้องอาย แล้วก็อดเหลือบมองไปยังคนที่ต้องการให้เขามองเธออีกครั้งไม่ได้ คราวนี้ดวงตาคู่คมราวเหยี่ยวจับจ้องมาทางเธอแล้ว นาเดียจึงมองตอบเขาชั่วแวบแล้วพยักหน้าลงเล็กน้อยแทบมองไม่ออก ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหาร

มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมที่ใส่กระดาษโน้ตเล็กๆ เอาไว้ ได้แต่หวังให้ผู้ชายคนนั้นจะเข้าใจแล้วตามเธอมา

สาวร่างเล็กวนเวียนอยู่หน้าลิฟต์อย่างระมัดระวัง เพราะเกรงว่าจะมีเพื่อนร่วมวงหรือทีมงานคนอื่นเห็นเข้า หลังจากยืนลังเลชะเง้อมองอยู่เกือบสิบห้านาทีนาเดียก็ถอนหายใจหงุดหงิด กดลิฟต์ด้วยความโมโห เธอรอนานกว่านี้ไม่ได้เพราะซูจินกับคนอื่นน่าจะใกล้กลับห้องแล้ว

“เขาไม่เข้าใจหรือไงนะ”

หญิงสาวกัดริมฝีปาก เมื่อลิฟต์มาถึงก็จำต้องก้าวเข้าไปหลังจากมีคนออกมา ในลิฟต์มีเธอเพียงคนเดียวนาเดียจึงบ่นอีกครั้ง

“ไหนบอกให้ฉันมาคิดดูไง ทำไมไม่มาเอาคำตอบล่ะ”

ขณะกำลังขัดใจผู้ชายที่ไม่รู้จักคนนั้นประตูลิฟต์ก็กำลังจะปิด นาเดียไม่ได้สนใจแต่เพราะประตูเปิดขึ้นอีกครั้งเธอจึงหันไปมองเพื่อจะขยับตัวหลบ แต่แล้วร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมตาคู่คมลึกที่ได้สบกันพอดีทำให้หญิงสาวลมหายใจสะดุด มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากำกระดาษแน่น แต่กลับก้มหน้าลงอย่างทำตัวไม่ถูก

“นึกว่าคุณให้ผมตามมาฟังคำตอบเสียอีก”

นาเดียเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายหลังเสียงทุ้มเข้มเอ่ย ขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ๆ ยกแขนขึ้นผ่านหน้าทำเอาเธอถึงตกใจรีบถอยหลัง แล้วก็เห็นเขายื่นมือไปกดลิฟต์ ทว่าก็เหลือบตาคมกลับมามองเธอนิ่งอีกครั้ง

“เอ่อ...คือ...”

“ผมคิดว่าเราคงมีเวลาในลิฟต์แค่ไม่เกินหนึ่งนาที”

ชายหนุ่มเร่งเสียงเย็นชาทำเอาคนฟังชักสีหน้า นึกเคืองอีกฝ่ายไม่น้อยที่เขาตามมาช้า ทั้งยังมาใช้ท่าทางไม่แคร์โลกกับเธออีก แต่ก็เห็นด้วยเขาว่าพูดถูกจึงรีบเอ่ยสิ่งที่เขียนในกระดาษแทน ตอนแรกที่เขียนเพราะคิดว่าเขาอาจจะมาพบเธอตอนตักอาหารเหมือนวันก่อน

“ฉันจะไม่ถามว่าคุณเป็นใครแล้วก็จะช่วยฉันยังไง แต่อยากให้คุณรับปากว่าถ้าฉันตกลง เพื่อนของฉันจะปลอดภัยด้วย”

“อยากให้ผมช่วยเพื่อนคุณด้วย?”

“เราเป็นเหมือนครอบครัว”

ชายหนุ่มเงียบทว่าตาคมยังสบกับเธอ สีน้ำตาลเข้มล้ำลึกในนั้นให้ความรู้สึกราวดึงดูดใจจนน่าหวาดหวั่น นาเดียนึกอยากหลบสายตาเขาอย่างบอกไม่ถูก

“มันอยู่ที่ว่าเพื่อนคุณมีเอี่ยวแค่ไหน”

“หมายถึงอะไร”

นาเดียถามอย่างสงสัย

“พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

“เรามาทำงาน แต่ว่า...”

เสียงลิฟต์ดังขึ้น บ่งบอกว่ามาถึงชั้นที่เป็นจุดหมายแล้ว ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้เธออย่างกะทันหัน มือข้างหนึ่งวางแนบผนังลิฟต์ใกล้หัวของเธอพร้อมกับใบหน้าคมเข้มที่มีไรหนวดเคราที่ไม่ได้โกนโน้มลงมาหา มือหนาข้างที่เหลือยื่นมาใกล้

หญิงสาวสะดุ้งตกใจ ยกมือขึ้นผลักอกกว้างออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับที่ชายหนุ่มสอดบางอย่างลงในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอ ก่อนร่างสูงใหญ่จะแสร้งผงะออกตามแรงผลัก จมูกคมเฉียดแก้มใสเล็กน้อยทำเอาดวงหน้าเล็กร้อนวูบวาบ เธอมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจพร้อมเอ่ยเสียงดุ

“ทำอะไรของคุณน่ะ”

ปลายหางตานาเดียเห็นว่าคนที่อยู่ด้านนอกเป็นทีมงานของเธอเพราะมาถึงชั้นที่เธอพักแล้ว หญิงสาวจึงรีบต่อว่าเขาซ้ำ

“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉัน”

เธอผลักเขาซ้ำอีกก่อนจะรีบออกไปด้านนอกโดยดึงพี่ทีมงานผู้หญิงสองคนให้มาสนใจตัวเอง

“พี่ๆ ช่วยฉันด้วยค่ะ”

“เขาทำอะไรหรือเปล่า”

คนอยู่ในลิฟต์กดลิฟต์ปิดในทันทีทำให้พวกเขาไม่สามารถมองหน้าได้ถนัดนัก

“พวกตื๊อน่ะค่ะ ทั้งที่บอกปัดไปแล้วก็ยังตามมาอยู่ได้”

“ซาแซง [1] หรือเปล่า”

ทีมงานคนหนึ่งถาม

“ไม่น่าใช่ ชาวต่างชาติน่ะ เขาคงไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นใคร”

นาเดียตอบโดยแสดงสีหน้าไม่สบายใจ

วงของพวกเธอยังไม่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง ชาวต่างชาติที่ติดตามเคป๊อปกลุ่มใหญ่ก็ยังไม่รู้จักพวกเธอ มีเพียงแฟนส่วนน้อยเท่านั้น ทว่าที่มีโอกาสจัดงานมีตเล็กๆ ที่นี่เพราะซีอีโอของพวกเธอหาลู่ทางได้ ซึ่งนาเดียมาเดาได้ในตอนนี้ว่าคงเพราะสิ่งที่พวกเขาบังคับให้เธอกับเพื่อนทำนั่นเอง

“เสียดายเห็นหน้าไม่ชัด จะได้ให้การ์ดกับทีมงานช่วยระวังให้”

ทีมงานอีกคนบอกก่อนจะถามเธอ

“แล้วทำไมมาคนเดียว ซูจินกับคนอื่นล่ะ ถึงเป็นในโรงแรมบางทีซาแซงก็ตามเข้ามาได้นะ”

“ฉันปวดท้องก็เลยกลับขึ้นมาก่อนน่ะค่ะ”

“อ้าว ปวดท้อง? ไม่สบายเหรอ เอายาไหม”

ทีมงานถามอย่างเป็นห่วงและต่างก็รีบเข้ามาพยุงเธอทั้งคู่

“ไม่เป็นไรมาก แค่อยากเข้าห้องน้ำ”

นาเดียแสร้งทำเสียงอ่อย

“พี่ๆ จะไปกินข้าวใช่ไหม รีบไปเถอะค่ะ ห้องฉันอยู่แค่นี้เอง”

หญิงสาวยิ้มแหยพร้อมกับพยักหน้าถี่ๆ ขณะที่ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างตัดสินใจไม่ได้เธอจึงรีบย้ำ

“ผู้ชายคนนั้นก็คงไปชั้นของเขาแล้ว ไม่มีอะไรแล้วล่ะค่ะ”

ในที่สุดทีมงานก็ยอมลงลิฟต์ไปขณะที่นาเดียหันหลังรีบเดินไปยังห้องของตัวเอง

[1] ซาแซง เป็นคำเรียกสั้นๆ จากคำว่า ซาแซงแฟน ในภาษาเกาหลีหมายถึง ผู้ที่ชื่นชอบศิลปินจนตามติดชีวิตส่วนตัวมากเกินความพอดี โดยพยายามใกล้ชิดศิลปินจนถึงขั้นรุกล้ำความเป็นส่วนตัว

=====