7.กล้ามกระแทกตา (2)

มาถึงบ้านคลินตันก็หันกลับมาถอดหมวกกันน็อกให้เธอทันทีที่ร่างเล็กก้าวลงจากสองล้อคันโตโดยที่หญิงสาวยังไม่ทันจะจับหมวกด้วยซ้ำ จากนั้นก็ล้วงบางอย่างส่งให้เธอ

“คุณเข้าไปก่อน รีบทำตัวให้แห้งแล้วก็อุ่นขึ้นซะ”

นาเดียมองสิ่งที่อยู่ในมือตัวเองอย่างอึ้งๆ เพราะมันคือกระเป๋าสตางค์ที่มีคีย์การ์ดเกี่ยวเอาไว้ ขณะที่เขาสั่งซ้ำเสียงเข้ม

“รีบไปได้แล้ว”

คนถูกดุกะพริบตาถี่ๆ มองคนที่เพิ่งถอดหมวกของตน เสยผมลวกๆ พร้อมหัวใจดวงน้อยกระตุก ในหัวเธอบอกว่าท่าทางของคนตรงหน้าเมื่อครู่ดูเท่ทำเอาใจละลายแทบไหลไปกองกับพื้นเลยทีเดียว

“นาเดีย”

ชายหนุ่มเรียกเธอซ้ำเสียงเข้มขึ้นอีกทำให้หญิงสาวรู้ตัวแล้วก็ยิ้มแหย รีบพยักหน้ารับแล้วไปที่ด้านหน้าประตูบ้านทันที ไม่อยากให้เขาจับได้ว่าเธอกำลังมีอาการแปลกๆ เพราะการกระทำที่ดูแลใส่ใจของเขา

นาเดียจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้วใส่เสื้อผ้าใหม่อย่างอบอุ่นก่อนจะกลับลงมาข้างล่างพร้อมกระเป๋าของชายหนุ่มกับเสื้อของเขา ในคราแรกเธออยากจะคืนกระเป๋าก่อนแต่ก็คิดว่าไม่ควรวางไว้ที่ใดที่หนึ่ง จึงเอาขึ้นห้องไปด้วย

หญิงสาวไม่เห็นคลินตันที่ห้องรับแขกจึงคิดว่าเขาคงยังไม่ออกมาจากห้อง ก็เลยตั้งใจไปยังห้องครัวเพื่อดูว่าจะทำอะไรกินได้บ้างไปพลางๆ ทว่าขณะก้าวผ่านประตูกลับชนเข้ากับร่างใหญ่ที่ก้าวพรวดออกมาจากด้านในอย่างกะทันหันทำเอาถึงกับผงะอย่างแรง

“อึก”

เสียงดังจากลำคอหญิงสาวบ่งบองถึงความจุกจากการกระแทก แต่ก่อนที่เธอจะหลายหลัง แขนกำยำก็โอบรอบร่างเธอรัดเข้าหาตัวเขา

ขณะนั้นนาเดียหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ แต่สัมผัสเรียบลื่นจนน่าใจหายที่ได้แนบชิด ทั้งรับรู้ได้ว่าชายหนุ่มกำลังกอดเธออยู่ทำให้หญิงสาวลืมตาขึ้น และแผงอกเปลือยเปล่าแน่นหนาพร้อมจุดสีชมพูเข้มที่นูนขึ้นนิดๆ ก็ปรากฏเต็มตาตรงหน้า ห่างเพียงไม่กี่เซ็นต์ ทำเอานาเดียแทบลืมหายใจไปเลยทีเดียว

เธอยืนตัวตรงนิ่งงันอยู่อย่างนั้นอึดใจหนึ่งก่อนจะเงยขึ้นมองอีกฝ่าย ชายหนุ่มเองก็ดูเหมือนจะอึ้งไปเช่นกันที่อยู่ๆ เธอก็โผล่มาชนเขา เพราะคลินตันหลุบตาลงมองเธอทั้งที่ยังถือขวดน้ำเปล่าอยู่ใกล้ๆ ปาก หมายความว่าเขาน่าจะกำลังดื่มมันอยู่ ทว่าก็ยังไวพอที่จะช่วยไม่ให้เธอล้ม

ตาคมเข้มสบตากลมโต ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไร หากกลับรับรู้ได้ถึงกระแสบางอย่างอบอวลรอบกาย และมันทำให้ใจสาววูบโหวงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าคมเข้มด้วยไรเครากับผมเปียกชื้นที่เหมือนจะสะบัดเสียงลวกๆ กลับทำให้เขาดูเหมือนนายแบบที่เซ็ตผมให้ดูเซอร์เซ็กซี่อย่างไม่ได้ตั้งใจ

และราวกับเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ชายหนุ่มจึงปล่อยมือจากตัวเธอ นาเดียเองก็ได้สติด้วยเช่นกันหญิงสาวรีบถอยห่างจากร่างสูงใหญ่อย่างรวดเร็ว พร้อมกับนึกหาคำพูดแล้วก็จำได้ว่ามีบางอย่างอยู่ในมือ

“เอ่อ...”

“ฉันเอากระเป๋ากับเสื้อมาคืนคุณน่ะ”

เธอรีบพูดและชูเสื้อหนังกับกระเป๋าขึ้นตรงแผงอกกว้าง ขณะที่ชายหนุ่มหยุดคำพูดของเขาไป และมองด้วยสายตาแปลกๆ ชั่วแวบก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

“อือฮึ”

ชายหนุ่มตอบรับทว่าไม่ได้รับไป

“วางไว้แถวๆ นี้ก่อนก็ได้”

ร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับเข้าไปในครัวแทนทำเอานาเดียมองตามอย่างแปลกใจ ทว่าก็อดอึ้งกับแผ่นหลังกว้างแน่นไปด้วยมัดกล้ามของอีกฝ่ายไม่ได้

นี่เขาไม่มีไขมันสักนิดเลยหรือไง

ถึงเมื่อสักครู่จะเห็นแค่แผ่นอกหนาและไม่กล้ามองต่ำลงไปกว่านั้น ทว่าจากช่วงเอวที่เพรียวสอบทางด้านหลังก็สามารถเดาได้เลยว่า กล้ามเนื้อของชายหนุ่มเฟิร์มสุดๆ

นาเดียกลืนน้ำลายอย่างไม่อยากเชื่อกับหุ่นผู้ชายที่ไม่เคยสนใจจะสังเกตมาก่อน เพราะเธออยู่กับผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่

ขณะกำลังชื่นชมมัดกล้ามของแผ่นหลังกว้างอย่างเพลินตาอยู่นั้นชายหนุ่มก็หันกลับมา ทำเอาหญิงสาวแทบปรับแววตาตัวเองทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินเอาเสื้อกับกระเป๋าของเขาไปวางบนโต๊ะแทบไม่ทัน

“ว่าจะไปถามคุณพอดีว่าหิวหรือยัง”

ชายหนุ่มพูดแล้ววางขวดน้ำของเขาบนหลังตู้เย็นก่อนจะเปิดดูของในนั้น

“ทำอะไรกินกันดีกว่า”

เขาหยิบของสองสามอย่างออกมาแล้วเอาไปวางบนเคานเตอร์เตรียมอาหาร

“จะทำอะไรคะ ให้ฉันช่วยนะ”

เธอบอกด้วยสีหน้าที่พยายามปรับให้เป็นปกติที่สุดและยิ้มบาง ราวไม่คิดอะไรเลย กับผู้ชายร่างสูงใหญ่หุ่นเฟิร์มกล้ามแน่นที่ใส่เพียงกางเกงวอร์มตัวเดียวมายืนอยู่ตรงหน้า

“ถ้าอยากช่วยก็ ปอกมันฝรั่งแล้วก็หั่นเป็นแท่ง”

ขณะที่พูดชายหนุ่มก็หันไปหยิบบางอย่างที่มุมหนึ่งแล้วก็เห็นว่ามันคือผ้ากันเปื้อน

“เดี๋ยวผมจัดการปลาเอง”

อีกฝ่ายกำลังจะใส่ผ้ากันเปื้อนนาเดียก็ตาโตเอ่ยขึ้นอย่างลืมตัว

“คุณจะทำอาหารแบบนี้น่ะเหรอ”

คลินตันชะงัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนทำตัวสบายเคยชินกับการอยู่ตามลำพัง

“อ้อ งั้นเดี๋ยวผมกลับมา”

ชายหนุ่มส่งผ้ากันเปื้อนมาให้เธอแทน

“อันนี้คุณใส่ก็แล้วกัน”

จากนั้นร่างสูงใหญ่จึงเดินไปหยิบเสื้อกับกระเป๋าของเขาออกไปจากครัว ทิ้งให้นาเดียมองตามแผ่นหลังสุดเซ็กซี่ด้วยกล้ามแน่นตาละห้อยอย่างไม่รู้ตัว กระทั่งชายหนุ่มลับตาเธอจึงละสายตาจากประตูทางเข้ามามองผ้ากันเปื้อนในมือตัวเอง

เมื่อกี้หากเธอปล่อยให้คลินตันใส่แล้วทำอาหารไปเลยโดยไม่ได้ทักท้วง มันคงกลายเป็นฉากสะเทือนอารมณ์ของเธออย่างที่สุด

ไม่ใช่แค่เธอหรอก สาวคนไหนก็คงได้เลือดกำเดาไหล หากได้เห็นเรือนร่างกำยำด้วยมัดกล้ามถูกผ้ากันเปื้อนปกปิด เพราะมันชวนวาบหวิวอย่างที่สุด ทั้งยังเป็นฉากในฝันที่มีให้เห็นได้เพียงในการ์ตูนหวานแหววที่ตนอ่านอีกด้วย

แค่คิดถึงหน้าเธอก็ร้อนวูบจนรู้สึกตาลายไปหมด นาเดียพยายามสลัดความคิดสิบแปดบวกในหัวตัวเองทิ้งแล้วใส่ผ้ากันเปื้อน ก่อนจะหันมาโฟกัสกับมันฝรั่งหน้าที่ของตัวเอง

มองจากของที่ชายหนุ่มวางเอาไว้แล้วเขาน่าจะตั้งใจทำฟิชแอนด์ชิปส์ เมนูแบบนี้รวมทั้งพาสต้าอย่างเมื่อวาน เธอไม่มีโอกาสได้กินในช่วงเย็นแน่นอน ทั้งตอนเป็นเด็กฝึกหรือแม้กระทั่งเดบิวต์แล้ว เพราะพวกเธอจะถูกจำกัดหุ่นให้ดูดีตัวเล็กเพรียวอยู่เสมอ จึงถูกควบคุมเรื่องคาร์โบไฮเดรตและน้ำตาลในแต่ละวัน ทั้งยังต้องชั่งน้ำหนักทุกเช้าอีกด้วย

ช่วงเวลาที่อยู่โรงพยาบาล นาเดียได้กินอิ่มนอนหลับ นั่งๆ นอนๆ แทบไม่ได้ขยับตัว หญิงสาวมั่นใจได้เลยว่าน้ำหนักเธอต้องเพิ่มขึ้นมาไม่มากก็น้อย

เมื่อนึกมาถึงเรื่องลำบากช่วงฝึกและทำงาน นาเดียก็อดคิดถึงซูจินไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ห่างจากซูจินนับแต่ออกจากบ้านมา อีกฝ่ายเป็นเหมือนครอบครัว เป็นทั้งเพื่อนและพี่สาวของเธอ

ทั้งคู่คุยกันก่อนที่เธอจะออกจากโรงพยาบาล ซูจินค่อนข้างห่วงที่เธอต้องมาอยู่กับคนอื่น แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทว่าเธอเองก็ลืมออนไลน์ติดต่อหาอีกฝ่ายในตอนแรกที่มาถึงที่นี่ไปเลย เพราะมัวแต่เกร็งกับสิ่งที่คลินตันทำเมื่อวาน ยังไงคืนนี้ก็คงต้องพิมพ์ข้อความบอกซูจินว่าเธอสบายดี

ที่สำคัญเธอเองก็อยากรู้เกี่ยวกับความคืบหน้าเรื่องฟ้องร้องและอนาคตของซูจินกับเพื่อนในวงด้วย

======