ตอนที่ 4 : ฉินฮูหยิน

ตอนที่

[4]

ฉินฮูหยิน

          คำถามที่ตรงไปตรงมาและไม่คาดฝันของสตรีแปลกหน้า ทำให้ลั่วเฉียวฮุ่ยต้องหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างประเมิน นางไม่ใช่คนที่จะไว้ใจใครง่าย ๆ โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้จักกันที่จู่ ๆ ก็เข้ามาทักทายราวกับรู้จักนางเป็นอย่างดีเช่นนี้

“ฮูหยินมีธุระอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ” นางถามกลับด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่ก็แฝงไว้ด้วยความห่างเหิน

ผู้มาใหม่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังของลั่วเฉียวฮุ่ยก็แย้มยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ไม่ได้มีท่าทีถือโทษโกรธเคืองแต่อย่างใด

“คุณหนูไม่ต้องระวังข้าถึงเพียงนั้นก็ได้” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่ก็แฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง

“ข้าคือฉินฮูหยิน เป็นเจ้าของร้าน ‘ยงซื่อจินผิ่น’ ไม่ทราบว่าคุณหนูพอจะเคยได้ยินชื่อร้านของข้ามาบ้างหรือไม่”

‘ฉินฮูหยิน?’

ชื่อนี้ทำให้นางต้องค้นหาในความทรงจำของลั่วเฉียวฮุ่ยคนเดิมอย่างรวดเร็ว

ใช่แล้ว!

ร้านยงซื่อจินผิ่นเป็นร้านขายเครื่องประดับ เครื่องประทินโฉมและผ้าไหมที่หรูหราและมีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง ร้านที่ลั่วเฉียวฮุ่ยคนเดิมเคยไปจับจ่ายซื้อของอยู่บ่อยครั้งเพื่อประชันความงามกับพี่สาวต่างสายเลือด

ว่ากันว่าเจ้าของร้านแห่งนี้เป็นสตรีผู้ลึกลับและมีเส้นสายทางการค้าที่กว้างขวาง แต่กลับไม่เคยมีใครได้ยลโฉมหน้าที่แท้จริงของนางมาก่อนเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ที่แท้ฉินฮูหยินก็ไม่ได้เป็นสตรีสูงวัยอย่างที่ใครคาดคิด แต่กลับเป็นสตรีวัยกลางคนที่ค่อยไปทางอ่อนวัยมาก ๆ คนหนึ่ง

หากฉินฮูหยินล่วงรู้ความคิดของลั่วเฉียวฮุ่ยก็คงแต่ได้หัวเราะชอบใจ เพราะแท้จริงแล้วนางนั้นอายุหกสิบกว่าปีแล้ว

“ข้าลั่วเฉียวฮุ่ยเจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยแนะนำตัวกลับไปตามมารยาท

“เช่นนั้นคุณหนูลั่ว…ข้าได้ยินที่ท่านขอพรในโถงก็เลยอยากถามว่า ไม่ทราบว่าท่านได้รับความไม่เป็นธรรมอันใดมาหรือ พอจะบอกข้าได้หรือไม่?” ฉินฮูหยินกลับเข้าเรื่องเดิม

ลั่วเฉียวฮุ่ยจ้องมองเข้าไปในดวงตาของฉินฮูหยิน ดวงตาคู่นั้นดูสงบนิ่งและเปี่ยมด้วยปัญญา คล้ายไม่ได้มีความคิดร้ายซ่อนอยู่เพียงแต่อยากรู้จริง ๆ แต่นางนั้นยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยเรื่องราวของตนเองให้คนแปลกหน้าได้รับรู้ จึงกล่าวปัดไปอย่างสุภาพ

“เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยในครอบครัวเท่านั้นเจ้าค่ะ ท่านอย่าได้ใส่ใจในคำพูดลอย ๆ ของข้าเลย เช่นนั้นหากไม่มีอะไรแล้ว ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ”

กล่าวจบก็คิดจะหมุนตัวจากไป ทว่าคำพูดต่อมาของฉินฮูหยินกลับทำให้ต้องหยุดชะงัก

“คุณหนูลั่วการจะยืนหยัดอยู่เหนือผู้อื่นได้นั้น ลำพังแค่ความถูกต้องมันยังไม่เพียงพอหรอกนะ” ฉินฮูหยินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

“หากจะอยู่เหนือผู้อื่นนั้นจะต้องแข็งแกร่งและมีเงินก่อน ไม่ว่าจะทำอันใดก็ย่อมสำเร็จ”

กล่าวจบก็เผยรอยยิ้มแล้วเดินตรงมาที่ลั่วเฉียวฮุ่ย

“สนใจมาทำการค้ากับข้าหรือไม่?”

ข้อเสนอที่ไม่คาดฝันทำเอาลั่วเฉียวฮุ่ยถึงกับนิ่งไป

เหตุใดนางจึงนึกถึงชาติก่อน ที่พวกมิจฉาชีพมักจะทำทีเข้ามาตีสนิทแล้วยื่นข้อเสนอแบบนี้…

ฉินฮูหยินทำทีเป็นไม่เห็นสีหน้าอันแปลกประหลาดของอีกฝ่ายก่อนจะกล่าวต่อ

“ข้าเห็นแววตาของท่าน แววตาที่ไม่ยอมแพ้และไม่ก้มหัวให้กับความไม่ยุติธรรมก็เลยมาเอ่ยชวนน่ะ ปกติข้าไม่ชวนใครหรอกนะ” นางกล่าวติดตลกเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ

“แต่ข้ารับรองได้ว่าหากมาร่วมมือกับข้า ท่านจะได้รับความยุติธรรมอย่างที่ปรารถนาเป็นแน่แท้ หากคุณหนูสนใจก็มาหาข้าที่ร้านยงซื่อจินผิ่นได้ทุกเมื่อ”

ลั่วเฉียวฮุ่ยรับฟังข้อเสนอ ในใจกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก มันน่าสนใจ และนางก็รู้สึกถูกชะตากับคนผู้นี้อย่างประหลาด ทว่านางก็ยังไม่อาจไว้วางใจได้ทั้งหมด

“ข้าจะลองกลับไปคิดดูเจ้าค่ะ”

“ดี เช่นนั้นข้าจะรอฟังข่าวดีนะ”

พูดคุยกันเสร็จนางก็เดินทางกลับจวนตระกูลลั่ว ทว่าเมื่อถึงจวนนางกลับไม่ได้ตรงไปพักผ่อน เพราะต้องเผชิญหน้ากับบิดาที่ยืนรออยู่

ลั่วฉู่หวังที่เห็นบุตรสาวกลับมาจากอารามด้วยท่าทีที่ยังคงเย็นชาและไม่สำนึกผิด อารมณ์ก็คุกรุ่นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม

“เป็นอย่างไรไปอยู่อารามมาเจ็ดวันสำนึกผิดในสิ่งที่เจ้าทำลงไปแล้วหรือยัง ทีนี้ก็ไปขอโทษเม่ยเออร์กับเหวินเออร์ได้แล้ว”

ลั่วเฉียวฮุ่ยปรายตามองบิดาอย่างเย็นชา ก่อนจะกล่าว

“ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด เหตุใดจะต้องขอโทษ”

“เจ้า!!” ลั่วฉู่หวังที่คิดว่าบุตรสาวจะสำนึกผิดแล้วได้ยินดังนั้นก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้านางอีกครั้ง

ทว่าครั้งนี้นางไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว!

หมับ

ลั่วเฉียวฮุ่ยคว้าข้อมือของบิดาไว้ได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ก่อนจะออกแรงบีบและผลักออกไปอย่างแรง

“โอ๊ย!”

ลั่วฉู่หวังเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความเจ็บปวดและตกตะลึง เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าบุตรสาวที่ดูบอบบางของเขาจะมีเรี่ยวแรงมหาศาลถึงเพียงนี้

“ท่านพ่อ โปรดจำไว้ด้วยนะเจ้าคะ ว่าข้าจะไม่ยอมให้ใครมาลงไม้ลงมือกับข้าได้ตามอำเภอใจอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด” ลั่วเฉียวฮุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง

“ดี! ช่างดีจริง ๆ!” ลั่วฉู่หวังตวาดกลับไปด้วยความโกรธระคนเสียหน้า

“ในเมื่อเจ้าปีกกล้าขาแข็งและยังไม่สำนึกผิดเช่นนี้ เช่นนั้นต่อไปเจ้าก็จงหากินเอาเอง ไม่ต้องมากินอาหารหรือรับเบี้ยหวัดใด ๆ จากจวนนี้อีกต่อไป!!”

สามแม่ลูกที่แอบยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลต่างก็พากันลอบยิ้มอย่างสะใจ โดยเฉพาะลั่วฉู่เหวินที่รีบกลับมาจากสำนักศึกษาเพื่อมาดูฉากนี้โดยเฉพาะก็มีความสุขเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าลั่วเฉียวฮุ่ยกลับไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังเรือนของตนเองอย่างสง่างาม

เมื่อกลับมาถึงเรือนก็นั่งลงแล้วครุ่นคิดถึงคำพูดของฉินฮูหยินอีกครั้ง

‘หากจะอยู่เหนือผู้อื่นนั้นจะต้องแข็งแกร่งและมีเงินก่อน ไม่ว่าจะทำอันใดก็ย่อมสำเร็จ’

เป็นจริงดังที่อีกฝ่ายว่า

แต่ก่อนที่นางจะตัดสินใจร่วมมือกับฉินฮูหยิน นางจะต้องแน่ใจเสียก่อนว่าสตรีผู้นี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับมารดาเลี้ยงอย่างสวีหลิงม่านมิเช่นนั้นนางอาจจะต้องเพลี่ยงพล้ำให้กับนางมารร้ายนั่นอีกก็เป็นได้หากไม่ตรวจสอบดี ๆ

“เลี่ยงซู” เอ่ยเรียกสาวใช้คนสนิทก่อนจะสั่งการ

“ข้ามีเรื่องอยากจะให้เจ้าไปสืบมาให้ข้าอย่างลับ ๆ”