Accueil / รักโบราณ / นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น / ตอนที่ 9 : แหล่งผลิตสินค้าแห่งใหม่

Partager

ตอนที่ 9 : แหล่งผลิตสินค้าแห่งใหม่

last update Date de publication: 2026-01-23 17:38:17

ตอนที่

[9]

แหล่งผลิตสินค้าแห่งใหม่

          หลังจากที่จับจ่ายซื้อวัตถุดิบจนเต็มรถม้าแล้ว ลั่วเฉียวฮุ่ยก็เดินทางกลับมายังจวนตระกูลลั่วด้วยความรู้สึกที่กระตือรือร้นและเต็มไปด้วยพลัง นางแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้กลับไปเริ่มต้นผลิตสินค้าชุดใหม่ สินค้าที่จะนำพาความร่ำรวยและอิสรภาพมาสู่ชีวิตของนาง

แต่แล้วหลังจากที่นางแอบนำของเหล่านั้นเข้าประตูด้านข้างก่อนจะนำไปที่เรือนของตนเอง ทันทีที่นางก้าวผ่านประตูเรือนของตนเองเข้ามารอยยิ้มที่เคยสดใสก็พลันแข็งค้างไป...

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของนาง เรียกได้ว่าคือความพินาศย่อยยับ!

เพราะข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นในเรือนถูกรื้อค้นออกมาจนกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น โต๊ะเครื่องแป้งถูกผลักจนล้มคว่ำ เสื้อผ้าที่พับไว้อย่างดีถูกดึงออกมาขยี้จนยับยู่ยี่และที่เลวร้ายที่สุด คือโอ่งดินเผาใบเล็กที่นางใช้เก็บสมุนไพรหายากบางชนิด บัดนี้มันได้แตกละเอียดกลายเป็นเศษดินเผาไปเสียแล้ว!

“คุณหนู!!” เลี่ยงซูที่เดินตามเข้ามาทีหลังถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด “นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ ผู้ใดกล้าทำเช่นนี้กัน!”

เลี่ยงซูกำลังจะวิ่งออกไปเพื่อตามหาคนมาสอบสวน แต่กลับถูกลั่วเฉียวฮุ่ยยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน

ลั่วเฉียวฮุ่ยไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น นางเพียงแค่ยืนนิ่ง กวาดสายตามองความเสียหายทั้งหมดด้วยแววตาที่เย็นเยียบและอ่านไม่ออก

ในตอนนี้นางรู้ดีว่านี่เป็นฝีมือของใคร และไม่ต้องไปเรียกผู้ใดมาสอบถามให้เสียเวลา เพราะนับตั้งแต่วันที่นางถูกบิดาสั่งลงโทษและตัดเบี้ยหวัด บ่าวรับใช้ทั้งหมดที่เคยประจำอยู่ที่เรือนของนางก็ถูกเรียกตัวกลับไปยังเรือนใหญ่จนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงนางกับเลี่ยงซูตามลำพัง ดังนั้น ถึงเรียกมาก็คงจะไม่ได้ความอันใด

‘ฝีมือของพวกเจ้าสินะสวีหลิงม่าน ลั่วหลิงเม่ย’ 

ลั่วเฉียวฮุ่ยคิดในใจอย่างเยือกเย็น 

คงจะเห็นว่าช่วงนี้ท่านพ่อมีเวลาว่างอยู่จวนมากขึ้นเลยอยากจะสร้างสถานการณ์เพื่อกระตุ้นให้นางกลับไปอาละวาด กลับไปทำตัวร้ายกาจเหมือนเมื่อก่อน เพื่อที่พวกนางจะได้สวมบทนางเอกผู้ถูกกระทำอีกครั้งสินะ

หญิงสาวแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาเผยประกายอันตราย

ฝันไปเถอะ คิดว่าข้าจะโง่เดินตามแผนตื้น ๆ ของพวกเจ้าอีกหรือ

“คุณหนู...เราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ” เลี่ยงซูถามเสียงสั่น

“จะไปเรียนให้นายท่านทราบหรือไม่”

“ไม่ต้อง” ลั่วเฉียวฮุ่ยส่ายหน้า

“ไปก็ไร้ประโยชน์ ท่านพ่อไม่มีวันเชื่อคำพูดของเราหรอก มีแต่จะหาว่าเราใส่ร้ายพวกนางอีก” ในตอนนี้เลี่ยงซูก็เริ่มมั่นใจในความคิดตนเองแล้วว่าผู้ใดเป็นผู้ทำเรื่องเหล่านี้

ลั่วเฉียวฮุ่ยเดินสำรวจความเสียหายช้า ๆ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่มุมห้องที่ซึ่งนางใช้เป็นที่เก็บอุปกรณ์และวัตถุดิบในการทำสบู่และเครื่องหอม โชคยังดีที่ของสำคัญเหล่านั้นไม่ได้ถูกทำลายไปด้วยเพราะนางเก็บซ่อนมันไว้ใต้เตียงอย่างมิดชิด

แต่เหตุการณ์ในวันนี้ก็ได้จุดประกายความคิดที่สำคัญขึ้นมาในหัวของนาง...

‘ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว’

นางรู้ดีว่าหากนางยังคงดึงดันที่จะใช้เรือนแห่งนี้เป็นฐานในการผลิตสินค้าต่อไป อีกไม่นานความลับของนางก็จะต้องถูกเปิดโปงอย่างแน่นอน...

และเมื่อถึงวันนั้นสองแม่ลูกตัวร้ายนั่นจะต้องหาทางมาขัดขวางและทำลายทุกสิ่งที่นางสร้างขึ้นมาจนหมดสิ้นเป็นแน่

ซึ่งนางจะยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้โดยเด็ดขาด!

“เลี่ยงซูช่วยข้าเก็บของที เก็บเฉพาะของที่จำเป็นก็พอ ส่วนที่เหลือ...ก็ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแหละ”

“เจ้าคะ? แต่ว่า...”

“ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ทำตามที่ข้าบอกก็พอ”

หลังจากที่เก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลั่วเฉียวฮุ่ยก็ตัดสินใจเดินทางกลับไปยังจวนตระกูลฉินอีกครั้งในบ่ายวันนั้น

“เจ้าว่าอะไรนะ! เรือนของเจ้าถูกรื้อค้น!?”

ฉินฮูหยินอุทานออกมาด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยวหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของลั่วเฉียวฮุ่ย

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยตอบกลับด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

“ข้าจึงคิดว่า ข้าคงจะใช้ที่นั่นเป็นที่ผลิตสินค้าต่อไปไม่ได้อีกแล้ว มันเสี่ยงเกินไป”

หญิงสาวมองหน้าฉินฮูหยินอย่างจริงจัง “ข้าจึงอยากจะมารบกวนท่านในวันนี้ ข้าต้องการจะหาบ้านเช่าสักหลัง เป็นเรือนที่มีลานกว้างและมีความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้เป็นแหล่งผลิตสินค้าแห่งใหม่ และข้าก็ต้องการจะว่าจ้างคนงานเพิ่มด้วย ท่านพอจะช่วยจัดหาได้หรือไม่เจ้าคะ”

ฉินฮูหยินมองความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเด็กสาวตรงหน้าแล้วก็ได้แต่อดนับถือในความใจสู้ของนางไม่ได้ หากเป็นสตรีทั่วไปเมื่อเจอเรื่องเช่นนี้ก็คงจะร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายไปแล้ว แต่นางกลับสามารถเปลี่ยนวิกฤตให้กลายเป็นโอกาสได้อย่างรวดเร็ว

“เรื่องเงิน...”

“ข้ามีพอเจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยตอบกลับทันที

“เงินก้อนแรกที่ข้าได้รับมานั้นมากเกินพอที่จะใช้ในการขยับขยายกิจการในครั้งนี้ และการจ้างคนงานเพิ่มไม่เพียงแต่จะช่วยให้เราผลิตสินค้าได้รวดเร็วขึ้นเท่านั้นแต่มันยังจะช่วยเบาแรงของข้าและเลี่ยงซูลงได้มากอีกด้วย”

ฉินฮูหยินพยักหน้าอย่างเห็นด้วย นางไม่รีรอที่จะให้ความช่วยเหลือในทันที

“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกเรื่องแค่นี้ข้าจัดการให้เจ้าได้” ว่าแล้วก็หันไปสั่งเสวียนหงทันที “เสวียนหงเจ้าไปจัดการหาเรือนที่เหมาะสมตามที่คุณหนูลั่วต้องการให้เร็วที่สุด ส่วนเรื่องคนงานก็ให้คัดเลือกมาจากคนที่ไว้ใจได้เท่านั้น”

“เจ้าค่ะนายหญิง”

“ขอบคุณฉินฮูหยินมากนะเจ้าคะ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก เราคนกันเอง”

ด้วยความสามารถในการทำงานของคนของฉินฮูหยิน เพียงไม่นานลั่วเฉียวฮุ่ยก็ได้เรือนเช่าหลังใหม่ตามที่ต้องการ มันเป็นเรือนขนาดกลางที่เคยเป็นของครอบครัวพ่อค้าเก่าแก่ มีลานกว้างขวางอยู่ด้านหลังซึ่งเหมาะอย่างยิ่งที่จะใช้เป็นโรงงานผลิตสินค้าแห่งใหม่

นางไม่รอช้าที่จะไปที่นั่นก่อนจะตั้งชื่อให้กับสถานที่แห่งนี้ว่า ‘เรือนฟู่เฉิง’  ซึ่งมีความหมายว่า ความร่ำรวยและประสบความสำเร็จ

ก่อนจะกลับไปที่จวนตระกูลฉินอีกครั้งเพื่อขอบคุณฉินฮูหยิน และก่อนกลับเซียวหลินก็วิ่งเข้ามาหานางพร้อมกับห่อขนมมากมายเช่นเคย

“พี่สาวคนสวยท่านจะกลับแล้วหรือ” เด็กน้อยกล่าวพลางยื่นห่อขนมหลายห่อส่งมาให้ “นี่ ข้าเก็บขนมอร่อย ๆ ไว้ให้ท่านตั้งมากมายแน่ะ”

ลั่วเฉียวฮุ่ยรับมาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เด็กน้อยคนนี้พยายามอย่างมากที่จะเข้ามาสนิทสนมกับนาง แต่นางก็ยังคงรู้สึกอึดอัดใจอยู่ลึก ๆ ความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับเด็กในชาติก่อน มันยังคงเป็นบาดแผลที่ต้องใช้เวลาในการเยียวยา

ทว่าก็ลูบหัวเขาเบา ๆ แทนคำขอบคุณก่อนจะขอตัวจากไป...

ในค่ำคืนนั้นที่จวนตระกูลลั่วสวีหลิงม่านและลั่วหลิงเม่ยที่คราแรกกำลังนั่งรอคอย ‘เรื่องสนุก’ อยู่ในเรือนของตนเองด้วยความตื่นเต้นแต่บัดนี้กำลังเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย

เพราะพวกนางเตรียมตัวที่จะสวมบทบาทที่ ‘ถูกกระทำ’ มาตลอดทั้งวันรอคอยให้ลั่วเฉียวฮุ่ยตัวแสบมาอาละวาด เพื่อที่พวกนางจะได้เข้าไปขอความเห็นใจต่อหน้าลั่วฉู่หวัง แต่เมื่อรอแล้วรอเล่าจนกระทั่งค่ำมืดก็ยังไม่มีวี่แววของความวุ่นวายใด ๆ เกิดขึ้น

“เป็นไปได้อย่างไรกัน!? ถูกทำลายข้าวของจนเละเทะถึงเพียงนั้นแต่นังนั่นกลับยังทนอยู่ได้อีกหรือ” ลั่วหลิงเม่ยกล่าวอย่างหัวเสีย

สุดท้ายสวีหลิงม่านจึงต้องส่งสาวใช้คนสนิทให้แอบไปดูลาดเลาที่เรือนของลั่วเฉียวฮุ่ยอีกครั้ง และรายงานที่ได้กลับมาก็ยิ่งทำให้พวกนางต้องฮึดฮัดขัดใจหนักกว่าเดิม

“เรียนฮูหยิน คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองนาง…นอนหลับไปแล้วเจ้าค่ะ”

“อะไรนะ!?” สองแม่ลูกประสานเสียงกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เป็นไปได้อย่างไรทั้งที่ถูกรื้อค้นทำลายข้าวของจนพังพินาศถึงเพียงนั้นแต่ลั่วเฉียวฮุ่ยกลับยังสามารถนอนหลับลงได้อย่างสบายใจ?

ทว่าพวกนางคงจะไม่รู้เลยว่าสำหรับลั่วเฉียวฮุ่ยนั้น

การไม่ลงมือวันนี้ใช่ว่าวันหน้าจะไม่ลงมือ!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนพิเศษที่ 3 : การเริ่มต้นบทใหม่

    ตอนพิเศษที่ [3]การเริ่มต้นบทใหม่ ครึ่งปีที่ชายแดนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ลั่วเฉียวฮุ่ย หรือ ชินหวางเฟย ได้พิสูจน์ตนเองจนเป็นที่รักของทุกคน ไม่เพียงแค่ทหารในค่าย แต่ยังรวมถึงชาวบ้านที่ได้รับอานิสงส์จากการค้าขายที่นางริเริ่มด้วยเมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง มู่เซียวจวิ้นตัดสินใจพาพระชายากลับเมืองหลวงชั่วคราว เพื่อให้นางได้ตรวจสอบคุณภาพการผลิตรองเท้ารุ่นใหม่ที่โรงงาน และถือโอกาสเยี่ยมเยียนครอบครัวด้วยการกลับมาครั้งนี้ แตกต่างจากอดีตอย่างสิ้นเชิง รถม้าของชินอ๋องเคลื่อนผ่านประตูเมือง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องต้อนรับของประชาชน ไม่ใช่ในฐานะแม่ทัพผู้เกรียงไกรเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงหวางเฟยผู้ปราดเปรื่องที่ช่วยให้เศรษฐกิจเมืองหลวงคึกคัก สตรีหลายคนมองนางเป็นแบบอย่าง ลุกขึ้นมาทำมาหากิน สร้างคุณค่าให้ตนเอง‘พี่สะใภ้! ท่านกลับมาแล้ว!”ทันทีที่เท้าแตะพื้นตำหนักไทเฮา ร่างเล็กขององค์ชายเก้า มู่เซียวหลิน ก็พุ่งเข้ามากอดเอวนางแน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยขึ้นมองด้วยแววตาออดอ้อน“มาครั้งนี้จะอยู่นานไหมพ่ะย่ะค่ะ อยู่กับข้านาน ๆ ได้หรือไม่ ข้าคิดถึงหม้อไฟฝีมือท่าน แล้วก็คิดถึงเรื่องเล่าของท่านที่สุด"ลั่วเฉียวฮุ่ยห

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนพิเศษที่ 2 : ความว้าวุ่นของชินอ๋อง

    ตอนพิเศษที่ [2]ความว้าวุ่นของชินอ๋อง บรรยากาศภายในค่ายทหารชายแดนที่เคยเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยระเบียบวินัย บัดนี้กลับปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความกดดันอันน่าประหลาด ไม่ใช่เป็นเพราะว่าข้าศึกบุกประชิดชายแดน หรือเสบียงกำลังจะขาดแคลน แต่เป็นเพราะ ‘แม่ทัพใหญ่’ ของพวกเขาต่างหาก มู่เซียวจวิ้น หรือ ชินอ๋อง แม่ทัพใหญ่แห่งแดนเหนือ ผู้ที่ปกติจะมีใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปสลักน้ำแข็ง และมีดวงตาคมกริบที่อ่านความคิดข้าศึกได้ทะลุปรุโปร่ง ทว่าหลายวันมานี้ เขากลับเดินวนไปวนมาในกระโจมบัญชาการราวกับหนูติดจั่น เดี๋ยวถอนหายใจ เดี๋ยวเหม่อมองออกไปทางนั้นทีทางนี้ทีเดี๋ยวก็ขมวดคิ้วมุ่นจนหว่างคิ้วแทบจะผูกเป็นปม “เจ้าว่าท่านแม่ทัพเป็นอะไรไป?” นายทหารหน้ากระโจมกระซิบถามเพื่อนยามผลัดเปลี่ยนเวร “ข้าจะไปรู้รึ! แต่เมื่อเช้าตอนฝึกดาบ ท่านแม่ทัพฟันหุ่นฟางขาดไปสิบตัวรวด ด้วยสายตาที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ข้านึกว่าข้าศึกแอบขุดอุโมงค์เข้ามาเสียอีก!” เหล่าทหารต่างแลกเปลี่ยนความคิดกัน ก่อนที่สุดท้ายจะจบที่คำว่า ไม่รู้ความจริงแล้วสาเหตุของเรื่องนี้มีเพียงหนึ่งเดียว... นั่นคือสตรีผู้มีนามว่า ‘ลั่วเฉียวฮุ่ย’ ในกระโจมใหญ่ ชิง

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนพิเศษที่ 1 : พระชายาชินอ๋องไม่ถูกยอมรับ 1/2

    ตอนพิเศษที่ [1]พระชายาชินอ๋องไม่ถูกยอมรับ 1/2 เช้าวันต่อมา ณ กระโจมบัญชาการหลัก บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด เมื่อเหล่าแม่ทัพนายกองอาวุโส นำโดย แม่ทัพอาวุโสหลิน บิดาของหลินอี และเป็นคนเก่าแก่ที่รับใช้ราชวงศ์มาตั้งแต่สมัยฮ่องเต้องค์ก่อน นั่งหน้าถมึงทึงอยู่ฝั่งขวา ส่วนฝั่งซ้ายคือชินอ๋องมู่เซียวจวิ้นที่มีลั่วเฉียวฮุ่ยนั่งเคียงข้าง“ท่านอ๋อง กระหม่อมได้ยินว่าเมื่อวานบุตรสาวกระหม่อมพ่ายแพ้ให้แก่หวางเฟย แม้กระหม่อมจะยอมรับในฝีมือการต่อสู้ของพระชายา แต่การศึกสงครามมิใช่การประลองยุทธ์ของเด็กเล่นขายของ การที่ท่านอ๋องอนุญาตให้สตรีเข้ามาวุ่นวายในกองทัพ ทั้งเรื่องอาหารการกิน เรื่องยา หรือแม้แต่แจกเสื้อผ้าประหลาดๆ นั่น มันจะทำให้ทหารเสียนิสัยและอ่อนแอลง!” แม่ทัพอาวุโสหลินตบโต๊ะเสียงดัง“แม่ทัพหลิน” มู่เซียวจวิ้นเอ่ยเสียงเย็น “สิ่งที่หวางเฟยทำ ล้วนเป็นประโยชน์...”“เป็นประโยชน์ประเดี๋ยวประด๋าว!” ชายชราแย้งเสียงแข็ง สายตามองเหยียดมาทางลั่วเฉียวฮุ่ย “พระชายาเป็นเพียงเป็นเพียงดรุณีในห้องหอ จะไปรู้อะไรเรื่องความโหดร้ายของชายแดนและการฆ่าฟัน นางอยู่ที่นี่มีแต่จะเป็นตัวถ่วง หากข้าศึกบุกมา ท่านอ๋องจ

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนพิเศษที่ 1 : พระชายาชินอ๋องไม่ถูกยอมรับ 1/1

    ตอนพิเศษที่ [1]พระชายาชินอ๋องไม่ถูกยอมรับ 1/1อันว่าหากถึงชายแดนเหนือ สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ก็คงไม่พ้นสายลมกระโชกแรงที่มักจะพัดพาเอาฝุ่นสีเหลืองขุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ค่ายทหารแดนเหนือนั้นขึ้นชื่อเรื่องความทุรกันดารและสภาพอากาศที่แปรปรวน เดี๋ยวร้อนดั่งไฟ เดี๋ยวหนาวเหน็บจนกระดูกสั่นสะท้าน ช่างแตกต่างจากความเจริญและความสะดวกสบายในเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิงขบวนรถม้าของชินอ๋องมู่เซียวจวิ้นเคลื่อนตัวผ่านประตูค่ายไม้อย่างยิ่งใหญ่ เสียงฝีเท้าม้าและเสียงเกราะกระทบกันดังกึกก้อง ด้วยทหารหลายพันนายที่ประจำการกำลังรอรับผู้สูงศักดิ์ทั้งยังเป็นแม่ทัพใหญ่ต่างยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ สายตาของพวกเขาจับจ้องไปยังบุรุษผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ด้วยความเคารพศรัทธา ทว่าเมื่อสายตาเหล่านั้นเลื่อนไปยังรถม้าคันหรูที่แล่นตามหลังมา แววตาของพวกเขากลับแปรเปลี่ยนไป“ได้ยินว่าหวางเฟยผู้นี้เป็นคุณหนูในห้องหอที่เอาแต่ใจยิ่งนัก” ทหารนายหนึ่งกระซิบกับสหาย“ข้าก็ได้ยินมาเช่นนั้น ว่ากันว่าชื่อเสียงในเมืองหลวงของนางฉาวโฉ่นัก ร้ายกาจกับครอบครัว ทุบตีพี่น้อง แถมยังทำตัวเป็นแม่ค้าหน้าเลือด” อีกคนตอบกลับพลางส่ายหน้า “สตรีเช่นนี้จะมาทนอ

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนที่ 36 : สตรีร้ายกาจที่ได้ดี (ตอนจบ)

    ตอนที่ [36]สตรีร้ายกาจที่ได้ดี (ตอนจบ) หลังจากคืนเข้าหออันแสนหวาน สองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันก็ได้ใช้เวลาที่เหลืออยู่ในการพัฒนาความสัมพันธ์และทำความรู้จักกันอย่างเต็มที่ก่อนที่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าพวกเขาจะต้องออกเดินทางกลับไปยังชายแดนส่วนทางด้านของจวนตระกูลลั่วนั้น ยามนี้ต่างก็ตกอยู่ในความเงียบเหงาและสิ้นหวัง...ลั่วเฉียวฮุ่ยได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่านางจะไม่ขอกลับไปยุ่งเกี่ยวกับบิดาและครอบครัวจอมปลอมนั้นอีกต่อไปบิดาพยายามจะส่งคนมาขอเข้าพบนางเพื่อกล่าวคำขอโทษ แต่ก็สายไปเสียแล้ว สายเกินกว่าที่ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ทุกวันลั่วฉู่หวังได้แต่นั่งจมอยู่กับความรู้สึกผิดและความเสียใจอยู่แต่ในห้องหนังสือเพราะภาพในอดีตไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวของเขาไม่หยุด...ภาพของภรรยาคนแรก มารดาผู้ให้กำเนิดลั่วเฉียวฮุ่ย...สตรีผู้มาจากครอบครัวพ่อค้าที่คอยให้การสนับสนุนเขามาโดยตลอดจนทำให้เขาได้มีวันนี้ แต่เป็นเขาเองที่เป็นคนตามืดบอดหลงลืมบุญคุณ ดังที่ไทเฮาได้ตรัสไว้ไม่มีผิด เขายังมีหน้าไปดูถูกอาชีพค้าขายของบุตรสาว ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็เคยได้รับการช่วยเหลือมาจากอาชีพนี้มาถึงตอนนี้ต่อให้บุตรสาวจะ

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนที่ 35 : ชินหวางเฟย

    ตอนที่ [35]ชินหวางเฟยนางวาดขาเตะเข้าที่ชายคนแรกที่พุ่งเข้ามาอย่างเต็มแรง จนมันกระเด็นไปชนกับพวกเดียวกันล้มลงราวกับใบไม้ร่วง เหลือเพียงคนสุดท้ายที่ได้รับแรงเตะน้อยที่สุด นางก็จัดการถีบเข้าไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายจนกระเด็น ก่อนจะใช้สันมือสับเข้าไปที่ท้ายทอยจนสลบไป!ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดจนแม้กระทั่งองครักษ์เงาของชินอ๋องที่แอบคุ้มกันอยู่ห่าง ๆ ยังไม่ทันจะได้เข้ามาช่วยเหลือแม้แต่คนเดียว!ส่วนลั่วหลิงเม่ยได้แต่อ้าปากค้าง ‘นะ นี่...นังนี่ มันเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ’ทว่ายังไม่ทันจะได้ตั้งสติ ร่างของนางก็ถูกลั่วเฉียวฮุ่ยถีบเข้าที่ท้องจนหงายหลังล้มลงไป!“นี่ยังไม่สาสมกับที่เจ้าและมารดาของเจ้าผลักดันผู้หนึ่งให้ไปถึงความตาย สตรีเจ้ามารยาเช่นเจ้าไม่สมควรที่จะได้มีชีวิตมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ” ลั่วเฉียวฮุ่ยพูดขึ้นก่อนจะนึกแค้นเคืองแทนลั่วเฉียวฮุ่ยคนก่อน จึงชกเข้าที่หน้าของลั่วหลิงเม่ยหลายครั้ง จนใบหน้าอีกฝ่ายปูดบวมขยายวงกว้างขึ้น ลั่วหลิงเม่ยพยายามขัดขืนแต่ไม่สำเร็จด้วยสู้เรี่ยวแรงอีกฝ่ายไม่ได้ สาวรับใช้ของลั่วหลิงเม่ยที่กล้า ๆ กลัว ๆ ก็อยากจะเข้ามาช่วยผู้เป็นนายแต่เมื่อเจอสายตาขอ

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนที่ 33 : ความจริงของสองแม่ลูก

    ตอนที่ [33]ความจริงของสองแม่ลูก ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงานเลี้ยง โดยเฉพาะลั่วฉู่หวัง หลังเจ้าหน้าที่กล่าวจบสวีหลิงม่านและลั่วหลิงเม่ยก็ได้ถูกเจ้าหน้าที่จากศาลต้าหลี่ควบคุมตัวไปทันทีลั่วฉู่เหวินได้แต่ร้องไห้ฟูมฟายวิ่งตามมารดาและพี่สาวไป พยายามจะเหนี่ยวรั้งพวกนางไว้แต่ก็ไม่เป็นผล...ภาพของส

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนที่ 31 : กลับดำเป็นขาว

    ตอนที่ [31]กลับดำเป็นขาว คำพูดของสวีหลิงม่านที่ดูเหมือนจะชื่นชม แต่กลับแฝงเจตนาที่จะทำลายชื่อเสียงของลั่วเฉียวฮุ่ยนั้นไม่ได้ทำให้ฉางไทเฮาคล้อยตามเลยแม้แต่น้อยพระนางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ทำการค้าได้ก็ถือว่าเป็นความสามารถที่ดีอย่างหนึ่ง เปิ่นกงมองว่าคุณหนูรองลั่วเป็นสตรีที่เพียบพร้อมผู้หนึ่ง มิทรา

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนที่ 27 : กระจายข่าวเท็จ

    ตอนที่ [27]กระจายข่าวเท็จ หลังจากที่แผนการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างลั่วเฉียวฮุ่ยและฉินฮูหยินต้องล้มเหลวไม่เป็นท่า สวีหลิงม่านก็ไม่ได้ยอมแพ้ นางกลับยิ่งทวีความเคียดแค้นและวางแผนการที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าเดิมโดยสั่งให้คนของนางแอบติดตามความเคลื่อนไหวของลั่วเฉียวฮุ่ยอย่างใกล้ชิด และเพียงไม่นานนางก็ได้

  • นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น   ตอนที่ 25 : งานชุมนุมกวี

    ตอนที่ [25]งานชุมนุมกวี สามวันต่อมางานชุมนุมกวีที่จวนตระกูลฉู่ก็ได้เริ่มต้นขึ้นบรรยากาศในงานเต็มไปด้วยเหล่าบัณฑิตและคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ ที่มารวมตัวกันเพื่อแสดงความสามารถและพบปะสังสรรค์กันอย่างครึกครื้น เมื่อตระกูลลั่วเดินทางมาถึงงาน ภาพของสองพี่น้องตระกูลลั่วก็สร้างความแตกต่างให้ผู้

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status