ตอนที่ 7 ฉันไม่ใช่คนผิด

ตอนที่ 7

ฉันไม่ใช่คนผิด

เมื่อวิฑูรย์เดินเข้ามาในบ้านก็เห็นสิรินดาที่ช่วยแจ๋วยกอาหารออกมาจากห้องครัวทำให้เขายิ้มออก

ในครั้งหนึ่งเขาเคยต้องการที่จะมีลูกสาวสักคน คงจะน่ารักไม่น้อย ลูกสาวคงจะคอยเอาอกเอาใจเขาแต่แล้วเขาก็ไปไม่ถึงฝันยิ่งทำยิ่งได้แต่ลูกชายมาสามคน ตั้งแต่ที่วิมลภรรยาของเขาเสียชีวิตไปลูกชายทั้งสามก็ค่อนข้างดื้อรั้นและไม่ค่อยจะฟังเขาสักเท่าไร

จนเมื่อทั้งสามหนุ่มเติบใหญ่และเรียนจบต่างคนต่างทำหน้าที่รับผิดชอบในกิจการบ้านช่องที่เขาได้สร้างขึ้นมาก็ถึงเวลาที่เขาได้วางมือและใช้ชีวิตที่แสนน่าเบื่อไปวันๆ

พอมาวันนี้กลับทำให้ความรู้สึกในใจของคนที่เคยอ้างว้างมาเป็นเวลาหลายปีรู้สึกมีความสุขมากขึ้น ที่ได้มีผู้หญิงมาอยู่ในบ้าน ถึงแม้ว่าเจ้าลูกคนเล็กจะเป็นผู้ชายเจ้าชู้แต่เขาก็ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในบ้านเลยสักครั้งจะได้ยินบ้างก็ตอนไปซื้อของในเมืองก็จะมีคนมาเล่าให้ฟังว่าลูกชายคนเล็กนั้นเจ้าชู้ไม่ใช่ย่อย ชอบหักอกสาวๆและพาสาวๆไปแอบกินตับที่รีสอร์ตของตัวเองบางทีเขาก็ดุลูกชายจนไตรภพโกรธและไม่ยอมกลับบ้านเป็นเดือนก็มี

“อะไรยังไงไอ้เสือน้อย” ผู้เป็นพ่อหันไปถามไตรภพที่ช่วยป้าแจ๋วยกกับข้าวออกมาจากครัวเขาเดินตามหลังสิรินดาต้อยๆ

“ใครนะที่ค้านหัวชนฝา พ่อจำได้ว่าน่าจะเป็นแกนะเจ้าสาม”

“อะไรครับพ่อ”

“ร้อยวันพันปีแกไม่เคยช่วยแจ๋ว แต่วันนี้ทำไมถึงทำตัวเป็นคนดีมาช่วยแจ๋วได้” ไตรภพที่ขมวดคิ้วด้วยท่าทางไม่พอใจผู้เป็นพ่อที่แซวซะแรง

“พ่อก็พูดเกินไป ปกติผมก็ช่วยป้าแจ๋วอยู่แล้ว ใช่ไหมครับป้าแจ๋วดูสิพ่อกำลังใส่ร้ายผมนะเนี่ย” ไตรภพเดินไปเขย่าแขนแจ๋วให้ช่วยแก้ต่างให้

“ใช่ค่ะ” คุณสามช่วยแจ๋วยกอาหารเป็นประจำค่ะ คุณท่านก็ใส่ร้ายคุณสามไปได้ เดี๋ยวคุณสามก็คะแนนตกหรอกค่ะ” แจ๋วพูดแล้วหันมองหน้าสาวๆทั้งสามคน หน้าตาของแต่ละคนสวยกินกันไม่ลงเลยทีเดียว ผิวขาวแต่งตัวดี กลิ่นน้ำหอมฟุ้งไปทั้งบ้าน

“มันจะคะแนนตกได้ยังไงล่ะแจ๋ว ดูสิมันเร่งทำคะแนนกับสาวๆซะยกใหญ่ กลัวว่าสาวๆทั้งสามคนจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของเจ้าสามนี่สิ” สิรินดาก็หันไปยิ้มและหัวเราะกับไตรภพอย่างสนิทสนมทั้ง ๆ ที่เพิ่งพบกันไม่กี่ชั่วโมง

จนเอกภพหันมามองสิรินดา หญิงสาวที่หันกลับมาก็สบเข้ากับสายตาคู่หนึ่งที่จ้องสบตาเธอนิ่งฉายแววดุจนเธอรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

“เอาล่ะ ลุกขึ้นมาทานข้าวกันได้แล้ว มาๆนั่งเลยสาวๆ” ผู้เป็นพ่อหันไปมองหน้า อรรัมภาที่เดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้ข้างวิฑูรย์ แต่วิฑูรย์นั้นหันมองลูกชายคนโตของตัวเองที่บัดนี้ยืนทำหน้านิ่งอยู่ข้างหลังอรรัมภา จนอรรัมภาต้องหันมองตามสายตาของวิฑูรย์ด้วยความฉงน เธอกลับต้องชะงักเพราะผู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังนั้นทำหน้านิ่ง

เอกภพจึงคลี่ยิ้มให้หญิงสาวด้วยความเคยชินที่เขาเคยนั่งอยู่ตรงนั้นเป็นประจำเวลาที่กลับมาทานข้าวที่บ้าน เอกภพส่งยิ้มให้เธอและผายมือเป็นเชิงบอกให้เธอนั่ง

“ที่ประจำของคุณเหรอคะ ฉันขอโทษทีฉันไม่รู้ค่ะ” อรรัมภาที่ท่าทางเงอะงะไม่กล้าที่จะนั่งลงเก้าอี้ตัวนั้น

“ไม่เป็นไรหรอกครับ นั่งเถอะเดี๋ยวผมจะไปนั่งฝั่งตรงข้าม” การกระทำของทั้งสองอยู่ในสายตาของวิฑูรย์ ใบหน้าของผู้อาวุโสของบ้านยิ้มออก

“อ้าวๆ นั่งตรงไหนก็นั่งไม่มีเก้าอี้ประจำของใครหรอก ส่วนหนุ่มๆก็นั่งฝั่งนู้นก็แล้วกัน” อรรัมภาส่งยิ้มให้เอกภพ เขายิ้มตอบแต่ไม่พูดอะไร ท่าทางที่สุขุมของเอกภพทำให้ดึงดูดสายตาของผู้หญิงทั้งสามได้ไม่น้อย

เอกภพเดินอ้อมหลังผู้เป็นพ่อแล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวแรก เมื่อสิรินดาเห็นไตรภพนั่งเก้าอี้ตัวที่สาม เธอก็จะเดินไปนั่งตรงข้ามไตรภพแต่วริษาที่เผื่อที่ไว้ให้สิรินดานั่งตรงกลางแล้ว เธอจึงเดินไปดึงเก้าอี้ตัวที่สามในจังหวะเดียวกันมือของหญิงสาวสองคนที่ใจตรงกันก็สัมผัสเก้าอี้พร้อมกันแล้วหันหน้ามองกันไปมา

 จนวิฑูรย์หัวเราะร่าที่ลูกชายคนเล็กของเขานั้นน่าจะถูกใจสองสาว แต่สายตาพลันเหลือบมองลูกชายคนที่สองที่ท่าทางหงุดหงิดใจอยู่วิฑูรย์จึงกระแอมขึ้นมา

วิฑูรย์ไม่เข้าใจท่าทางของลูกชายคนที่สองจึงหันหน้าไปมองสองสาวที่ยืนมองหน้ากันอย่างเก้ๆกัง ๆอีกครั้ง เขารู้สึกว่าสิรินดานั้นค่อนข้างจะถูกใจลูกชายคนเล็กก็คงจะเหลือแค่วริษา หลังจากที่เขาดูแล้วเอกภพคงจะไม่รังเกียจรังงอนอรรัมภาทั้งสองคนน่าจะพัฒนากันไปได้แต่ปัญหามันอยู่ที่ไอ้ลูกคนที่สองเขานี่แหละไม่รู้ว่าจะทำหน้าบึ้งตึงไม่พอใจไปถึงไหน

เอกภพเห็นสองสาวที่กำลังแย่งเก้าอี้ตัวที่สามนั้นเพื่อจะได้นั่งตรงกับน้องชายคนเล็กของเขา เขารู้ว่าไตรภพนั้นสนิทสนมกับสิรินดา

วิฑูรย์ที่เหมือนจะโล่งใจอยู่ในทีดูท่าแล้วผู้หญิงทั้งสองคนน่าจะสนใจลูกชายคนเล็กของเขาวิฑูรย์หันมองลูกชายคนกลางของเขา พลันสายตาพ่อลูกก็สบกันพอดี

“มีอะไรครับพ่อมองหน้าผมทำไม”

“ฉันมองหน้าแกไม่ได้หรือยังไง เจ้าสอง ฉันก็แค่มองเฉยๆ เอาล่ะนั่งลงเถอะสาวๆ”

“เอ่อ! พี่วรินจะนั่งเหรอคะ” สิรินดาดูท่าทางหงอยๆแล้วรีบปล่อยมือจากเก้าอี้ตัวนั้น

“อ๋อ! ไม่เป็นไร พี่นึกว่าน้องดาจะนั่งเก้าอี้ตัวที่สองพี่เลยเว้นให้น้องดา งั้นน้องดานั่งได้เลยค่ะเดี๋ยวพี่นั่งเก้าอี้ตัวกลาง” วริษาที่ขยับเก้าอี้ตัวที่สองออกแล้วรีบนั่งลง พลันสายตาก็ไปสบเข้ากับสายตาคู่ดุของธีภพที่หน้าตาบึ้งตึง เธอส่งยิ้มแหยๆให้กับเขาธีภพที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันเห็นรอยยิ้มของวริษาที่ส่งมาให้เขาแล้วชวนหงุดหงิด

“ยิ้มอะไรไม่ทราบ” เขาถามเธอจนวริษาหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“เปล่าหรอกค่ะ” เธอหันหน้าไปมองวิฑูรย์ทีมองเอกภพทีด้วยท่าทางที่ทำตัวไม่ถูก

อรรัมภาที่รับรู้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าธีภพไม่ยินดีที่จะต้อนรับพวกเธอทั้งสามก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาไม่น้อย ไม่รู้ว่าผีนางร้ายเข้าสิงเธอหรือยังไง เธอจึงจ้องหน้าของธีภพพลางกร่นด่าเขาในใจ

“อีตาบ้า คนเจ้าอารมณ์ วีนไปซะหมดเมนส์ไม่มาหรือยังไง” จนเจ้าตัวรับรู้ได้และหันไปมองดวงตาสวยเฉี่ยวคู่นั้น

“คุณมีอะไร” ธีภพถามอรรัมภาด้วยท่าทางไม่พอใจที่หญิงสาวกล้านั่งจ้องเขาขนาดนี้

“ก็แค่สงสัยว่าวันนี้ทำไมคุณถึงอารมณ์เสียหรือว่าคุณไม่พอใจกับการมาของพวกเราทั้งสามคนเหรอคะ” เธอถามออกไปตรงๆด้วยความกล้าที่ไม่อยากจะเชื่อทำให้ธีภพเดือดดาลขึ้นมา

“คุณก็แค่คนที่จะมาทำงานที่ไร่ คุณควรที่จะรู้ฐานะของตัวเองไม่ใช่ทำตัวหยิ่งยโส คิดว่าตัวเองยังเป็นดาราอยู่” ธีภพพูดขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจคำพูดนั้นวิ่งกระแทกจิตใจของอรรัมภาอย่างจัง ก็จริงอย่างที่เขาว่าเธอก็ไม่ได้อวดดีว่าตัวเองเป็นดารา เธอรู้หรอกนะว่าตอนนี้ในวงการแทบจะไม่มีใครชอบเธอแต่ใครจะสนล่ะ เธอไม่ได้มาเป็นที่รองรับอารมณ์ของใครสักหน่อย

“ฉันทราบสถานะของฉันดีค่ะ แต่ฉันมาทำงานนะคะไม่ได้มาเป็นสนามรองรับอารมณ์ของใคร”

“เอาล่ะๆ เด็กๆเพิ่งเจอกันวันแรก เครื่องติดกันซะแล้ว เรามาทานข้าวกันเถอะนะเดี๋ยวอาหารจะเย็นซะก่อน” อรรัมภาหันไปส่งยิ้มให้วิฑูรย์แล้วเริ่มตักอาหารเข้าปากเงียบๆเพราะเกรงใจวิฑูรย์อยู่บ้าง

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรมีเพียงแค่สองคนที่นั่งอยู่ท้ายโต๊ะคอยทานข้าวและส่งยิ้มให้กันไปมาจนเอกภพรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจในท่าทางของสิรินดา สายตาคู่เย็นชาจ้องมองมาที่สิรินดาทันที

เขาไม่ชอบให้เธอทำท่าทางเชิญชวนน้องชายของเขา เธอเพิ่งจะก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านได้ไม่ถึงวัน เธอก็ส่งสายตาหวานเยิ้มให้กับไตรภพแล้ว อีกไม่กี่วันคงจะโดนไตรภพลากเข้าไปกินในห้อง

ใบหน้าและสายตาของเอกภพที่เคยสุภาพก็เปลี่ยนไปบ่งบอกถึงความไม่พอใจ จนสิรินดาหันมาสบตาเขาพอดีหญิงสาวรีบหลบตาทันทีเพราะรู้ว่าเอกภพคงจะไม่พอใจเธอที่เริ่มสนิทสนมกับน้องชายคนเล็กของเขา