Share

บทที่ 2

last update publish date: 2026-07-01 15:09:46

“ขอรับเป็นน้ำส้มก่อนค่ะ เดี๋ยวรอสามีมาถึงค่อยสั่งอาหารค่ะ” จนิตาเอ่ยบอกพนักงานด้วยรอยยิ้ม คาดการณ์ว่าไม่เกินสิบนาทีพริษฐ์ก็น่าจะมาถึง   

          ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ ร้าน เห็นคู่รักหลายคู่ที่มาเดตกันอย่างชื่นมื่น เธอยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความหวังว่าคืนนี้จะเป็นคืนที่พิเศษสำหรับเธอเช่นกัน

          ทว่าเวลาที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปกลับไร้เงาของพริษฐ์ จนิตาเริ่มนั่งไหล่ลู่ ขณะที่ท้องส่งเสียงประท้วงด้วยความหิว

          JAIJAI : ไจ๋เริ่มหิวแล้วนะคะ

          หญิงสาวพยายามรออย่างใจเย็นแล้ว แต่ผ่านมาร่วมหนึ่งชั่วโมงพริษฐ์ก็ไม่มาเสียที หนำซ้ำยังไม่อ่านไลน์กันอีก

          “ขอน้ำส้มอีกแก้วค่ะ” จนิตาสั่งน้ำส้มมาดื่มประทังความหิวพลางเฝ้ามองไปที่ทางเข้าร้านอย่างมีความหวัง จนเวลาล่วงเลยไปอีกครึ่งชั่วโมง จึงตัดสินใจกดโทรศัพท์หาสามี 

          ผลที่ได้มีเพียงความเงียบ...

          พริษฐ์ไม่รับสาย

          จนิตาจึงต้องเปลี่ยนกลับมาเป็นส่งข้อความอีกครั้ง

          JAIJAI : อยู่ไหนแล้วคะ ขับรถอยู่หรือเปล่า

          JAIJAI : ไจ๋หิวจนจะกินคุณพายได้แล้วนะคะ

          JAIJAI : ส่งสติกเกอร์หัวใจ

          จนิตานั่งจ้องหน้าจอซ้ำๆ หวังว่าข้อความจะขึ้นว่า ‘อ่านแล้ว’ หรือมีสายโทร.กลับมา แล้วเวลาก็ดำเนินไปเรื่อยๆ

          กระทั่งผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงเต็ม ดวงตาคู่สวยถึงได้เป็นประกายขึ้นเมื่อมีการตอบกลับจากสามี         

          Pharit: ผมติดเคสด่วน คงไปไม่ทัน       

          ประกายความสุขในดวงตามอดดับลง จนิตาขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ทั้งหิว ทั้งน้อยใจจนอยากจะร้องไห้ แต่สุดท้ายเธอก็ทำได้แค่ตอบกลับไปว่า...

          JAIJAI : ไจ๋เข้าใจแล้วค่ะ         

          จนิตาตอบไปด้วยความเข้าใจเหมือนทุกครั้ง ทั้งที่ความจริงวันนี้อยากจะโวยวาย อยากเอาแต่ใจให้พริษฐ์ทิ้งทุกอย่างมาหากัน แต่สุดท้ายก็ทำเพียงนิ่งไป พยายามทำใจอยู่ราวสองนาที แล้วถึงยกมือเรียกพนักงาน      

          “เช็กบิลเลยค่ะ” ตอนนี้เธอหมดอารมณ์จะนั่งอยู่ท่ามกลางคู่รักที่ดูมีความสุขพวกนี้แล้ว ขอระเห็จกลับบ้านไปกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปปลอบใจตัวเองดีกว่า

          ไม่นานนัก จนิตาก็เดินออกมาจากร้านอาหารด้วยท่าทางคอตก นึกถึงถ้อยคำของเพื่อนรักขึ้นมา

          “สมพรปากจริงๆ เลยนังเกี๊ยว”

         

บทที่ 2

          เวลาราวเที่ยงคืนสามสิบนาที ฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวเข้าไปภายในบ้านที่เงียบสนิท แสงไฟถูกดับลงจนเกือบหมด เหลือแค่โถงทางเดินเท่านั้นที่ยังเปิดทิ้งไว้ ระหว่างเดินเจ้าของร่างสูงโปร่งก็ก้มมองหน้าจอสมาร์ตโฟนอย่างจดจ่อ รอยยิ้มกว้างพร้อมดวงตาที่เป็นประกายผุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้มเมื่อได้รับข้อความจากใครบางคน

          “คุณพาย”

          เสียงหวานที่แหบพร่าด้วยความงัวเงียดังขึ้นดึงความสนใจ ทำให้เขาต้องละสายตาจากหน้าจอไปมอง            

          “ทำไมถึงมานอนตรงนี้ล่ะครับ” พริษฐ์เอ่ยถามพลางเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตช์ไฟจนสว่างจ้า      

          “ไจ๋มานอนรอคุณพายค่ะ” จนิตายกมือขึ้นปิดปากหาวหวอดๆ พยายามปรือตามองคนที่เธอเฝ้ารอมาหลายชั่วโมงตั้งแต่ที่ร้านอาหาร ลำตัวขยับลุกจากโซฟาที่เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตรงเข้าไปหาคนของหัวใจทันที “คุณพายกินอะไรมาหรือยังคะ”    

          “ผมกินมาแล้วครับ” พริษฐ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตามองภรรยาที่เดินเข้ามาช่วยรับกระเป๋าเอกสารไปถือไว้ให้        

          “อ้อ...” จนิตาลากเสียงยาว ดวงหน้าเงยขึ้นสบตา แววตาสั่นระริกฉายแววน่าสงสาร “แต่ไจ๋ยังไม่ได้กินเลยค่ะ ไจ๋ฮิ้วหิว”   

          “ผมเคยบอกไปแล้วว่าไม่จำเป็นต้องรอผม” พริษฐ์กดเสียงดุใส่คนที่ไม่เคยเชื่อฟังคำสั่งของเขาเลย     

          จนิตาทำหน้าเศร้า ความน้อยใจพุ่งวาบขึ้นมาในอก เธอแค่อยากกินข้าวพร้อมหน้ากับสามีบ้างมันไม่ได้เลยหรืออย่างไร หมู่นี้

พริษฐ์ดูเปลี่ยนไปมาก

          “ไม่ต้องมาเล่นบทดราม่าใส่ผมครับ เดี๋ยวผมจะไปทำกับข้าวให้กิน”         

          พริษฐ์มองคนที่พอโดนดุเข้าหน่อยก็ทำท่าเหมือนน้ำตาจะร่วง แล้วถอนหายใจยาว มือพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นมาถึงข้อศอก

          “จริงนะคะ” คนที่กำลังน้อยใจถึงกับตาวาว เปลี่ยนอารมณ์ฉับไวเมื่อได้รับความสนใจจากสามี         

          “ครับ” พริษฐ์ยืนยันสั้นๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวจากการเกาะกุม เดินเลี่ยงเข้าไปในห้องครัวเพื่อลงมือทำเมนูง่ายๆ ให้กับภรรยา มือหนาเอื้อมไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมอย่างคล่องแคล่ว          

          ในบ้านหลังนี้ นอกจากป้านอมแล้วก็มีเพียงตนเท่านั้นที่ใช้ห้องครัวได้ ส่วนจนิตาตนออกคำสั่งห้ามเข้าใกล้เตาไฟเด็ดขาด

          เพราะครั้งหนึ่งหญิงสาวเกือบจะเผาบ้านวอดมาแล้วจากการพยายามทำอาหาร ส่วนเรื่องรสชาตินั้นอย่าให้เอ่ยถึงจะดีกว่า     

          จนิตายืนพิงเคาน์เตอร์พลางมองแผ่นหลังกว้างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วใจทุกครั้งที่สามีลงมือเข้าครัวทำอาหารให้ ตัวเธอไม่ว่าจะพยายามฝึกฝนสักแค่ไหน รสชาติก็ออกมาไม่ได้เรื่องทุกที

          อดีตนางร้ายหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาตั้งท่าถ่ายรูป ขออวดพวกเพื่อนๆ สักหน่อยเถอะว่าสามีน่ารักแค่ไหน พร้อมกับลงแคปชัน ‘คนของหัวใจ ‘ไข่’ คุณพาย อร่อยที่สุด’

          จนิตารู้ดีว่าเมนูที่พริษฐ์ทำให้ไม่พ้น ‘ไข่เจียวมะเขือเทศ’ แม้จะเป็นเมนูพื้นๆ แต่สำหรับเธอมันกลับได้ใจไปเต็มๆ ต่อให้เขาจะคลุกเกลือกับข้าวเปล่าให้กิน เธอก็ยังจะยืนยันว่ามันคืออาหารที่เลิศรสที่สุดในโลก       

          อาการของคนคลั่งรักมันเป็นแบบนี้ จนิตารู้ตัวดี  

          หญิงสาววางสมาร์ตโฟนไว้บนเคาน์เตอร์ พลางขยับเข้าไปแนบชิดแผ่นหลังกว้าง สองแขนเรียวสวมกอดสามีไว้แน่น             

          “จะกินไหมครับข้าวเนี่ย”          

          พริษฐ์ปรามเสียงเรียบ เมื่อคนด้านหลังไม่ได้แค่กอดนิ่งๆ แต่มือไม้ยังซุกซนลูบไล้ไปตามหน้าท้องแกร่ง แถมยังจงใจเลื่อนต่ำลงไปใต้สายเข็มขัดด้วย

          “แล้วคุณพายอยาก ‘กิน’ อย่างอื่นด้วยไหมล่ะคะ” จนิตาถามเสียงหวาน มือนุ่มยังคงไต่ระดับต่ำลงไปเรื่อยๆ อย่างท้าทาย        

          “ผมอิ่มแล้ว” พริษฐ์ตอบเสียงขรึม พร้อมแกะมือซนๆ ออก           “ใจร้ายจังค่ะ” จนิตากลอกตามองบน แล้วขยับตัวหนีไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารแทน คนที่ปล่อยให้เธอต้องรอก็ควรต้องบริการเธอทุกอย่าง

          ไม่นานนัก ข้าวไข่เจียวก็มาเสิร์ฟตรงหน้า กลิ่นหอมๆ นั้นทำให้คนหิวถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังอึก     

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 15

    “ผมเป็นหมอ ผมดูแลไจ๋ได้” ชายหนุ่มเอ่ยบอกเสียงจริงจัง “และก็เป็นคนที่ทำให้มันเสียใจด้วย ฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์มาเข้าใกล้เพื่อนฉันอีก คุณคงไม่อยากเห็นเพื่อนฉันเป็นอะไรไปหรอกนะ และถ้าห่วงมันจริงก็ควรถอยไปซะ ลุงวิชัยช่วยดูแลทีนะคะ” สิ้นประโยคยืดยาวศราก็รีบกระโดดขึ้นรถ แล้วขับไปจอดเทียบท่าหน้าตึกเก่าที่เธอซื้อมารีโนเวตจนเหมือนใหม่ ไม่นานร่างของจนิตาก็ถูกประคองขึ้นมาไว้บนเบาะด้านหลัง โดยมีกัญญาภาก้าวเท้ามาช่วยดูแล แล้วรถก็พุ่งทะยานไปยังโรงพยาบาลทันที ด้านพริษฐ์ไม่รอช้ารีบซอยเท้ากลับไปที่รถ แล้วสตาร์ตเครื่องขับตามไปติดๆ แม้จะรู้ตัวดีว่าวินาทีนี้เขาคงทำได้แค่คอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ เมื่อถึงโรงพยาบาล จนิตาก็ถูกนำตัวขึ้นเตียงและเข็นเข้าห้องฉุกเฉินอย่างเร็วไว ด้านศราและกัญญาภายืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าประตู ไม่นานมณีกานต์ก็ซิ่งมอเตอร์ไซค์ตามมาสมทบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พี่ไจ๋เป็นยังไงบ้างพี่ศรา” “หมอยังไม่ออกมาบอกเลย...” ศราพรูลมหายใจออกมาเพื่อระบายความเครียด มือยังสั่นไม่หาย เพราะปกติจนิตาเป็นคนแข็งแรงมาตลอด ครึ่งชั่วโมงต

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 14 (03)

    “อย่าเอามือคุณมาจับลูกฉัน และถ้ายังไม่ปล่อย อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ฝ่ายคนที่กำลังไม่พอใจตีหน้าดุกระด้าง พร้อมทั้งปัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี “พี่ไจ๋เกิดอะไรขึ้นคะ” มณีกานต์ปราดเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาสมทบ เมื่อเห็นสถานการณ์ท่าไม่ดี “ปล่อย” จนิตาสะบัดมือแรงขึ้น แต่ก็ไม่พ้นการจับกุมเสียที “ปล่อยพี่ของฉันนะไอ้คนบ้ากาม” กัญญาภาถลาตัวเข้าไปดึงมือของจนิตาออกจากการจับกุมของชายแปลกหน้า หากจำไม่ผิด เธอเห็นอีกฝ่ายที่ร้านเบเกอรี พลันนึกกลัวขึ้นมา เพราะคิดว่าต้องเป็นพวกโรคจิตที่ชอบสะกดรอยตามแน่ๆ “ไม่ใช่นะครับ” พริษฐ์ส่ายหน้าเป็นพัลวัน “นังเก๋า จัดการมันเลย” มณีกานต์สั่งเสียงเฉียบ “ได้เลยค่ะ” สิ้นเสียง กัญญาภาก็ยกเท้าขึ้นทันที “โอ๊ย” พริษฐ์ร้องเสียงหลง เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องเจอกับแรงถีบเข้าที่กลางลำตัวอย่างแรงและเต็มกำลัง จนเซถอยหลังล้มลงไปกองบนพื้น “ไอ้บ้าเอ๊ย ลวนลามได้แม้กระทั่งคนท้อง” กัญญาภาที่พอมีวิชาแม่ไม้มวยไทยติดตัวมายืนเท้าเอวตะโกนด่

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 14 (02)

    “เชื่อพวกกูบ้าง พวกกูเป็นห่วง” สิบทิศยังร้องขอ “กูแค่ต้องไปงานแทนคุณแม่น่ะ” พริษฐ์รับรู้ดีถึงความห่วงใยของเพื่อน แต่ในครั้งนี้เขามีภารกิจอื่น “อ้อ” คุณหมอทั้งสองลากเสียงยาวแล้วทำหน้าเข้าใจ แต่ก็ไม่วายถามไปอีก “มึงต้องไปที่ไหนกันวะ” “นครปฐม อีกสองวันถึงไป แต่พรุ่งนี้กูมีเคสเลยมาเตรียมเสื้อผ้าไว้ก่อน” เพราะมารดาติดธุระสำคัญจึงเดินทางไปร่วมงานของเพื่อนเก่าไม่ได้ ท่านจึงไหว้วานให้ตนไปแทน สิบทิศและวาโยคลายกังวลไปได้นิดๆ แล้วพากันเดินลงไปที่ด้านล่างเพื่อนั่งคุยเป็นเพื่อนพริษฐ์ รวมถึงอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันเพื่อช่วยบรรเทาความเหงาทางใจ พริษฐ์ใช้เวลาเดินทางราวชั่วโมงเศษก็มาถึงจังหวัดนครปฐม เพื่อร่วมงานของศักดิ์ดา ผู้ใหญ่ที่เขาให้ความเคารพรักเหมือนญาติแท้ๆ ซึ่งกำลังจัดงานอุปสมบทให้ลูกชายเพียงคนเดียว “ผมยินดีด้วยนะครับคุณลุง คุณป้า” พริษฐ์ก้าวเข้าไปในเรือนไทยไม้สองชั้นหลังใหญ่ พร้อมพนมมือไหว้ศักดิ์ดาและมาลัยพรด้วยความนอบน้อม “ขอบใจมากนะตาพายที่อุตส่าห์มา” ศักดิ์ดายิ้มรับ พลางมองหลานชายด้วยสา

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 14

    “เอ่อ...” พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ชะงักอึกอัก พลางหันไปมองหน้าเพื่อนร่วมงานอย่างมีเลศนัย เพราะได้รับคำกำชับเรื่องนี้ไว้เป็นอย่างดี “ผมรู้ว่าคุณไจ๋อยู่ที่นี่ครับ ผมเช็กมาแล้ว” ธนกฤตก้าวเข้ามาสมทบด้วยท่าทีนิ่งขรึม แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “งั้นรอสักครู่นะคะ” พนักงานคนหนึ่งรีบปลีกตัวหายเข้าไปด้านหลัง ห้านาทีต่อมาก็กลับออกมาพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีโครงหน้าคล้ายเกวลินอย่างชัดเจน “มีธุระอะไรกันหรือเปล่าครับ” ชายคนนั้นถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พวกผมมาหาคุณไจ๋ครับ” ธนกฤตเป็นฝ่ายเจรจา “ไจ๋ไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ” เจ้าของรีสอร์ตอย่างวราวุธบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาคมพิจารณาชายตรงหน้าตามคำบอกเล่าที่เคยได้รับฟังจากน้องสาว “แต่คนของผมมาเช็กแล้ว” ธนกฤตโต้กลับไปเสียงหนัก เขามีภาพยืนยันที่จนิตาอยู่ในรีสอร์ตแห่งนี้ด้วย “ไจ๋แค่เคยอยู่ที่นี่ครับ” วราวุธเน้นคำ จ้องตาฝ่ายตรงข้ามเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้โป้ปด “แต่ไจ๋ไปแล้วตั้งแต่เมื่อเช้า” “คุณโกหก” พริษฐ์สั่นหน้าไม่เชื่อ แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ คิดว่าอ

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที 13 (04)

    “ถ้าสมมุติว่าจริง แล้วคุณไจ๋เธอรู้ได้ไงวะ” วาโยทำสีหน้าครุ่นคิด แล้วก็มีชื่อหนึ่งลอยเด่นขึ้นมา “หรือคุณฉายบอก ว่าแต่คุณไจ๋ขอหย่ามึงวันไหนนะ” “วันที่...” พริษฐ์จำวันนั้นได้ขึ้นใจ จะลืมได้อย่างไรกับความบ้าของตัวเอง วาโยทำหน้าครุ่นคิด พลางยกมือขึ้นมาจับที่ปลายคาง “ก็หลังจากที่มึงชวนกูไปผับได้สองวัน” พริษฐ์บอกไปอีก “ไอ้เหี้ย...” บางอย่างฉายวาบเข้ามาในหัวสมองของวาโย เขาหน้าตาตื่นพร้อมหันไปมองจ้องตากับพริษฐ์ “หรือว่าคุณไจ๋จะได้ยินที่พวกกูคุยกันวะ” พริษฐ์เลิกคิ้วขึ้น เพราะต้องการคำอธิบายโดยด่วนและอย่างละเอียด “ก็วันนั้นที่ผับก่อนที่มึงจะมา ไอ้สิบบอกกูเรื่องนี้...” วาโยคิดว่าจำรายละเอียดส่วนนี้ได้ไม่ผิด “แล้วเหมือนกูก็จะเห็นเพื่อนคุณไจ๋แว้บๆ แต่กูก็ไม่ได้ไปสนใจ” พริษฐ์เริ่มหน้าเครียด หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาก็คงได้คำตอบถึงสาเหตุการขอหย่าแล้ว “มึงลองเข้าไปส่องไอจีเพื่อนคุณไจ๋สิวะ” อย่างไรก็ต้องหาหลักฐานมาประกอบเพิ่ม “กูถูกบล็อกหมด” หมอสูติฯ ทำหน้าเศร้า “งั้นกูเอง” วาโยรีบหยิบสมาร์ตโฟนข

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 13 (03)

    “ผมยอมทุกอย่าง” พริษฐ์กล่าวไปเสียงหนัก “ต่อให้ผมบอกให้คุกเข่า หรือกราบขอร้องผม?” นพเก้าปรายตาลงพื้นเพื่อสื่อสาร “ผมยอม” พริษฐ์ตอบแบบแทบไม่หยุดคิด ศักดิ์ศรีไม่ได้มีค่าไปกว่าภรรยา ฉะนั้นต่อให้ต้องก้มกราบเท้าก็พร้อมทำ สิ้นคำพูดลำตัวก็ทิ้งลงคุกเข่าบนพื้นทันทีเพื่อแสดงความจริงใจ “ไม่ต้อง...” ฝ่ายคนที่เพียงอยากวัดความจริงใจยกมือขึ้นห้าม “ผมไม่รู้ว่าไจ๋อยู่ไหน แต่ที่พอรู้คือคุณรักไจ๋” ถ้าไม่รัก ฝ่ายนั้นคงไม่ยอมเท่านี้ หากเป็นเขาก็คงต้องชั่งใจอยู่นาน “ผมรักไจ๋เสมอมา รักไจ๋คนเดียว ไม่เคยรักคนอื่น” พริษฐ์ยืนยัน มันเป็นความจริงที่ถูกต้องที่สุด ขณะที่อีกฝ่ายนั้นเลิกคิ้วขึ้นมองมาอย่างตั้งคำถาม “ผมไม่เคยรักคุณฉาย” “แต่เธอบอกว่าคุณรักเธอ ถึงขั้นยอมแต่งงานกับไจ๋เพื่อเธอ” นพเก้ามีข้อขัดแย้ง เมื่อเรื่องพวกนี้ออกมาจากปากของตะวันฉาย ด้วยสีหน้าสุดแสนจะมั่นใจ พริษฐ์ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นโดยมีวาโยช่วยประคอง พลันบอกข้อเท็จจริงไป “เพราะในตอนนั้นเธอจะฆ่าตัวตาย ผมเลยต้องรับปาก แต่ผมผิดเองที่คิดน้อยไปว่ายังไงผมก็

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status