บทที่ 2

“ขอรับเป็นน้ำส้มก่อนค่ะ เดี๋ยวรอสามีมาถึงค่อยสั่งอาหารค่ะ” จนิตาเอ่ยบอกพนักงานด้วยรอยยิ้ม คาดการณ์ว่าไม่เกินสิบนาทีพริษฐ์ก็น่าจะมาถึง   

          ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ ร้าน เห็นคู่รักหลายคู่ที่มาเดตกันอย่างชื่นมื่น เธอยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความหวังว่าคืนนี้จะเป็นคืนที่พิเศษสำหรับเธอเช่นกัน

          ทว่าเวลาที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปกลับไร้เงาของพริษฐ์ จนิตาเริ่มนั่งไหล่ลู่ ขณะที่ท้องส่งเสียงประท้วงด้วยความหิว

          JAIJAI : ไจ๋เริ่มหิวแล้วนะคะ

          หญิงสาวพยายามรออย่างใจเย็นแล้ว แต่ผ่านมาร่วมหนึ่งชั่วโมงพริษฐ์ก็ไม่มาเสียที หนำซ้ำยังไม่อ่านไลน์กันอีก

          “ขอน้ำส้มอีกแก้วค่ะ” จนิตาสั่งน้ำส้มมาดื่มประทังความหิวพลางเฝ้ามองไปที่ทางเข้าร้านอย่างมีความหวัง จนเวลาล่วงเลยไปอีกครึ่งชั่วโมง จึงตัดสินใจกดโทรศัพท์หาสามี 

          ผลที่ได้มีเพียงความเงียบ...

          พริษฐ์ไม่รับสาย

          จนิตาจึงต้องเปลี่ยนกลับมาเป็นส่งข้อความอีกครั้ง

          JAIJAI : อยู่ไหนแล้วคะ ขับรถอยู่หรือเปล่า

          JAIJAI : ไจ๋หิวจนจะกินคุณพายได้แล้วนะคะ

          JAIJAI : ส่งสติกเกอร์หัวใจ

          จนิตานั่งจ้องหน้าจอซ้ำๆ หวังว่าข้อความจะขึ้นว่า ‘อ่านแล้ว’ หรือมีสายโทร.กลับมา แล้วเวลาก็ดำเนินไปเรื่อยๆ

          กระทั่งผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงเต็ม ดวงตาคู่สวยถึงได้เป็นประกายขึ้นเมื่อมีการตอบกลับจากสามี         

          Pharit: ผมติดเคสด่วน คงไปไม่ทัน       

          ประกายความสุขในดวงตามอดดับลง จนิตาขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ทั้งหิว ทั้งน้อยใจจนอยากจะร้องไห้ แต่สุดท้ายเธอก็ทำได้แค่ตอบกลับไปว่า...

          JAIJAI : ไจ๋เข้าใจแล้วค่ะ         

          จนิตาตอบไปด้วยความเข้าใจเหมือนทุกครั้ง ทั้งที่ความจริงวันนี้อยากจะโวยวาย อยากเอาแต่ใจให้พริษฐ์ทิ้งทุกอย่างมาหากัน แต่สุดท้ายก็ทำเพียงนิ่งไป พยายามทำใจอยู่ราวสองนาที แล้วถึงยกมือเรียกพนักงาน      

          “เช็กบิลเลยค่ะ” ตอนนี้เธอหมดอารมณ์จะนั่งอยู่ท่ามกลางคู่รักที่ดูมีความสุขพวกนี้แล้ว ขอระเห็จกลับบ้านไปกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปปลอบใจตัวเองดีกว่า

          ไม่นานนัก จนิตาก็เดินออกมาจากร้านอาหารด้วยท่าทางคอตก นึกถึงถ้อยคำของเพื่อนรักขึ้นมา

          “สมพรปากจริงๆ เลยนังเกี๊ยว”

         

บทที่ 2

          เวลาราวเที่ยงคืนสามสิบนาที ฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวเข้าไปภายในบ้านที่เงียบสนิท แสงไฟถูกดับลงจนเกือบหมด เหลือแค่โถงทางเดินเท่านั้นที่ยังเปิดทิ้งไว้ ระหว่างเดินเจ้าของร่างสูงโปร่งก็ก้มมองหน้าจอสมาร์ตโฟนอย่างจดจ่อ รอยยิ้มกว้างพร้อมดวงตาที่เป็นประกายผุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้มเมื่อได้รับข้อความจากใครบางคน

          “คุณพาย”

          เสียงหวานที่แหบพร่าด้วยความงัวเงียดังขึ้นดึงความสนใจ ทำให้เขาต้องละสายตาจากหน้าจอไปมอง            

          “ทำไมถึงมานอนตรงนี้ล่ะครับ” พริษฐ์เอ่ยถามพลางเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตช์ไฟจนสว่างจ้า      

          “ไจ๋มานอนรอคุณพายค่ะ” จนิตายกมือขึ้นปิดปากหาวหวอดๆ พยายามปรือตามองคนที่เธอเฝ้ารอมาหลายชั่วโมงตั้งแต่ที่ร้านอาหาร ลำตัวขยับลุกจากโซฟาที่เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตรงเข้าไปหาคนของหัวใจทันที “คุณพายกินอะไรมาหรือยังคะ”    

          “ผมกินมาแล้วครับ” พริษฐ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตามองภรรยาที่เดินเข้ามาช่วยรับกระเป๋าเอกสารไปถือไว้ให้        

          “อ้อ...” จนิตาลากเสียงยาว ดวงหน้าเงยขึ้นสบตา แววตาสั่นระริกฉายแววน่าสงสาร “แต่ไจ๋ยังไม่ได้กินเลยค่ะ ไจ๋ฮิ้วหิว”   

          “ผมเคยบอกไปแล้วว่าไม่จำเป็นต้องรอผม” พริษฐ์กดเสียงดุใส่คนที่ไม่เคยเชื่อฟังคำสั่งของเขาเลย     

          จนิตาทำหน้าเศร้า ความน้อยใจพุ่งวาบขึ้นมาในอก เธอแค่อยากกินข้าวพร้อมหน้ากับสามีบ้างมันไม่ได้เลยหรืออย่างไร หมู่นี้

พริษฐ์ดูเปลี่ยนไปมาก

          “ไม่ต้องมาเล่นบทดราม่าใส่ผมครับ เดี๋ยวผมจะไปทำกับข้าวให้กิน”         

          พริษฐ์มองคนที่พอโดนดุเข้าหน่อยก็ทำท่าเหมือนน้ำตาจะร่วง แล้วถอนหายใจยาว มือพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นมาถึงข้อศอก

          “จริงนะคะ” คนที่กำลังน้อยใจถึงกับตาวาว เปลี่ยนอารมณ์ฉับไวเมื่อได้รับความสนใจจากสามี         

          “ครับ” พริษฐ์ยืนยันสั้นๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวจากการเกาะกุม เดินเลี่ยงเข้าไปในห้องครัวเพื่อลงมือทำเมนูง่ายๆ ให้กับภรรยา มือหนาเอื้อมไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมอย่างคล่องแคล่ว          

          ในบ้านหลังนี้ นอกจากป้านอมแล้วก็มีเพียงตนเท่านั้นที่ใช้ห้องครัวได้ ส่วนจนิตาตนออกคำสั่งห้ามเข้าใกล้เตาไฟเด็ดขาด

          เพราะครั้งหนึ่งหญิงสาวเกือบจะเผาบ้านวอดมาแล้วจากการพยายามทำอาหาร ส่วนเรื่องรสชาตินั้นอย่าให้เอ่ยถึงจะดีกว่า     

          จนิตายืนพิงเคาน์เตอร์พลางมองแผ่นหลังกว้างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วใจทุกครั้งที่สามีลงมือเข้าครัวทำอาหารให้ ตัวเธอไม่ว่าจะพยายามฝึกฝนสักแค่ไหน รสชาติก็ออกมาไม่ได้เรื่องทุกที

          อดีตนางร้ายหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาตั้งท่าถ่ายรูป ขออวดพวกเพื่อนๆ สักหน่อยเถอะว่าสามีน่ารักแค่ไหน พร้อมกับลงแคปชัน ‘คนของหัวใจ ‘ไข่’ คุณพาย อร่อยที่สุด’

          จนิตารู้ดีว่าเมนูที่พริษฐ์ทำให้ไม่พ้น ‘ไข่เจียวมะเขือเทศ’ แม้จะเป็นเมนูพื้นๆ แต่สำหรับเธอมันกลับได้ใจไปเต็มๆ ต่อให้เขาจะคลุกเกลือกับข้าวเปล่าให้กิน เธอก็ยังจะยืนยันว่ามันคืออาหารที่เลิศรสที่สุดในโลก       

          อาการของคนคลั่งรักมันเป็นแบบนี้ จนิตารู้ตัวดี  

          หญิงสาววางสมาร์ตโฟนไว้บนเคาน์เตอร์ พลางขยับเข้าไปแนบชิดแผ่นหลังกว้าง สองแขนเรียวสวมกอดสามีไว้แน่น             

          “จะกินไหมครับข้าวเนี่ย”          

          พริษฐ์ปรามเสียงเรียบ เมื่อคนด้านหลังไม่ได้แค่กอดนิ่งๆ แต่มือไม้ยังซุกซนลูบไล้ไปตามหน้าท้องแกร่ง แถมยังจงใจเลื่อนต่ำลงไปใต้สายเข็มขัดด้วย

          “แล้วคุณพายอยาก ‘กิน’ อย่างอื่นด้วยไหมล่ะคะ” จนิตาถามเสียงหวาน มือนุ่มยังคงไต่ระดับต่ำลงไปเรื่อยๆ อย่างท้าทาย        

          “ผมอิ่มแล้ว” พริษฐ์ตอบเสียงขรึม พร้อมแกะมือซนๆ ออก           “ใจร้ายจังค่ะ” จนิตากลอกตามองบน แล้วขยับตัวหนีไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารแทน คนที่ปล่อยให้เธอต้องรอก็ควรต้องบริการเธอทุกอย่าง

          ไม่นานนัก ข้าวไข่เจียวก็มาเสิร์ฟตรงหน้า กลิ่นหอมๆ นั้นทำให้คนหิวถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังอึก