บทที่ 1

บทที่ 1

          “นังไจ๋ สนใจเพื่อนหน่อย”

          เสียงแหลมเล็กดังขึ้นขัดจังหวะ เมื่อเพื่อนรักเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟน แทนที่จะสนใจคนข้างๆ อย่างเธอ         

          “อะไรยะนังเกี๊ยว” จนิตาละสายตาจากหน้าจอมามองเพื่อน นั่งอยู่ใกล้กันแค่นี้ไม่รู้จะตะโกนทำไม

          “แกลากฉันออกมา แกก็ควรสนใจฉันไหม ไม่ใช่คิดถึงผัวอยู่นั่น” เกวลินเบะปากกลอกตามองบนใส่ความรักผัวหลงผัวของเพื่อนรัก หายใจเข้าก็พริษฐ์ หายใจออกก็พริษฐ์จนน่าหมั่นไส้          

          “ก็ฉันคิดถึงจริงๆ นี่นา” จนิตาทำหน้าเหมือนใจจะขาดจากความคิดถึง ทว่าก็ไม่วายบ่นอุบ “ไลน์ไปตั้งนานแล้วเนี่ย ไม่ตอบสักคำ”        

          “ปกติปะ ผัวแกคิวทองจะตายไป” เกวลินมองว่าไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะพริษฐ์เป็นคุณหมอสูติฯ ฝีมือดีที่ใครๆ ก็อยากฝากครรภ์ด้วยจนคิวเต็มยาวเหยียด ฝ่ายนั้นแทบไม่มีเวลาว่างมาตอบแชตไร้สาระที่เพื่อนเธอเพียรส่งไปหาทั้งวันอยู่แล้ว          

          “แต่หมู่นี้แชตฉันหนักขวามาก...” จนิตาเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ พลิกหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อนดูประกอบหลักฐาน

          “หนักจริง...” เกวลินกวาดตามองข้อความยาวเหยียดที่เพื่อนส่งไปรัวๆ ราวสิบประโยค สามีถึงจะตอบกลับมาสักคำ แถมกว่าจะตอบก็ปาเข้าไปดึกดื่นค่อนคืน

          “อ่านแล้วไม่ตอบด้วย” จนิตาทำใบหน้าสุดเซ็ง หัวใจดวงน้อยเริ่มเหี่ยวเฉา ที่ผ่านมาพยายามเข้าใจพริษฐ์เสมอ เพราะอย่างน้อยสามีก็ยังพอหาเวลาให้เธอ แต่หมู่นี้แค่ได้เห็นหน้ากันสักครึ่งชั่วโมงยังยากเลย

          “เลิกปะล่ะ” เกวลินยกมือเท้าคางถาม นัยน์ตาเริ่มฉายแววยุยง     

          “แกจะบ้าเหรอ แค่ผัวไม่ตอบข้อความจะมายุให้เลิกกัน”

จนิตาโวยวายเสียงแหลม นังเพื่อนคนนี้ท่าจะบ้า คนเขารักกันอยู่ดีๆ จะมาเลื่อยขาเตียงกันซะงั้น

          “รักเสียจริง”

          เกวลินทั้งหมั่นไส้ ทั้งอิจฉา

          “ถ้าไม่รักฉันจะยอมถึงขนาดนี้เหรอ”      

          “เชื่อจ้ะ” เกวลินพยักหน้าหงึกๆ เชื่อสนิทใจ เมื่อพริษฐ์เปลี่ยนนางร้ายที่พร้อมจะเหวี่ยงกลับยามมีคนเข้ามาหาเรื่องให้กลายเป็นแม่ชีผู้ถือศีลสงบจิตสงบใจได้ขนาดนี้ จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องดีนั่นแหละ แล้วเธอก็ตั้งคำถามกลับไปอีก “ว่าแต่...พรุ่งนี้คงไม่ถูกเบี้ยวนัดหรอกนะ”   

          “อย่ามาแช่งกันนะยะ ปกติคุณพายไม่เคยเบี้ยวฉัน” จนิตาแทบจะยื่นมือไปตีปากเพื่อน พรุ่งนี้เธอต้องได้ไปสวีตหวานในมื้อค่ำกับสามีแน่นอน

          “เคย” เกวลินแย้งทันควัน

          “นั่นเพราะมีเคสด่วนย่ะ” บางครั้งก็ต้องนั่งกร่อยรอเก้อ เพราะพริษฐ์มีเคสฉุกเฉินเข้ามาแทรก

          “จ้ะ แต่ว่านังศรีกลับมาแล้วนะ” เกวลินเลิกแหย่แล้วเปลี่ยนมาพูดถึงเพื่อนอีกคนในกลุ่มอย่าง ‘ศรา’ หรือที่เพื่อนๆ เรียกว่า ‘นังศรี’

          “แล้ว?” อดีตนางร้ายที่ร้างราหน้ากล้องไปนานเลิกคิ้วสูง อยากรู้ว่าคราวนี้พวกเธอจะต้องเตรียมตัว ‘เห่าหอน’ กันอีกหรือไม่ แล้วคำตอบก็เป็นไปตามคาด

          “ก็ผัวง้อได้สำเร็จนั่นแหละ” นี่เป็นรอบที่ร้อยแล้วกระมังที่ศราหอบกระเป๋าหนีสามีกลับไปบ้านที่เชียงใหม่

          “ได้กินอาหารเม็ดอีกแล้วสินะเรา” คราวนี้จนิตาไม่รู้จะเลือกอาหารเม็ดรสไหนดี เพราะเพื่อนรักป้อนให้ถึงปากมาครบทุกรสชาติแล้วจริงๆ

          เกวลินยักไหล่พลางหัวเราะร่า นี่แหละรสชาติความเป็นเพื่อน เห็นเพื่อนคืนดีกับสามีพวกเธอก็ดีใจ ฝ่าย

จนิตายื่นมือไปตบบ่าของเพื่อนรัก แล้วบอกไปด้วยรอยยิ้มเริดๆ เชิดๆ

          “แกไม่ต้องห่วงนะนังเกี๊ยว ฉันไม่มีวันทำให้แกได้กินอาหารหมาแน่นอน เพราะฉันไม่มีทางเลิกกับคุณพาย”

          เกวลินที่ได้ฟังถึงกับกลอกตา นับถือใจเพื่อนบ้าคนนี้เลยจริงๆ จนอยากจะทำโล่ ‘คนหลงผัวที่สุดในโลก’ ให้เสียเดี๋ยวนี้

          “จ้าแม่คนคลั่งรัก แล้วจะไปดูชุดได้ยัง” เกวลินถามคนที่พอพูดจบก็หันไปจ้องโทรศัพท์มือถือต่อ

          “ไปๆ ไปกัน” จนิตาขยับตัวลุกออกจากร้านกาแฟในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง จะไปเดตกับสามีทั้งทีเธอก็อยากจะได้ชุดสวยๆ ใหม่เอี่ยมไปเซอร์ไพรส์สามีเสียหน่อย

          “งั้นไปดูร้านนั่นไหม” เกวลินชี้ไปยังช็อปแบรนด์เนมชื่อดังที่เมื่อก่อนพวกเธอเคยเป็นลูกค้าวีไอพี

          “ไม่เอา...แพง” คนถูกแนะนำส่ายหน้าหวือ เวลานี้กำลังทรัพย์ไม่ได้ล้นเหลือเหมือนเมื่อก่อนแล้ว หลังจากมารดาล้มป่วย เธอก็ทุ่มเงินรักษาไปมหาศาล จนกระทั่งท่านเสียชีวิต ตอนนี้เงินที่ใช้ส่วนใหญ่ก็เป็นเงินที่สามีให้ไว้ จึงไม่อยากใช้จ่ายเกินตัว นิ้วเรียวชี้ไปยังอีกร้านที่ราคาย่อมเยากว่า

          “เอาร้านนั้นดีกว่า”

          “จ้ะ”

          เกวลินว่าตามกัน จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าดิไซน์เก๋ที่มีชุดแฟชั่นให้เลือกสรรมากมาย พนักงานสาวออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง      

          “ชุดนี้คุณพายต้องชอบแน่ๆ” จนิตาหยิบเดรสสีชมพูอ่อนขึ้นมาทาบวัดกับลำตัว จำได้ดีว่าเวลาสวมชุดโทนสีนี้ทีไร สามีมักจะเอ่ยปากชมเสมอ    

          เกวลินยกนิ้วให้แทนคำตอบว่าเห็นด้วย ที่จริงไม่ว่าอดีตนางร้ายเบอร์หนึ่งอย่างจนิตาจะหยิบชุดไหนมาใส่ก็ดูดีไปหมด นึกแล้วก็อดเสียดายแทนเพื่อนไม่ได้ที่ตัดสินใจหันหลังให้วงการ เพราะอยากทุ่มเทเวลาให้กับครอบครัว หลังจากที่สูญเสียมารดาไป จนิตามักโทษตัวเองเสมอว่าที่ผ่านมามัวแต่ทำงาน จนพลาดช่วงเวลาสำคัญในการดูแลท่าน    

          เมื่อได้ชุดที่ถูกใจแล้ว ทั้งสองก็เดินเลือกซื้อของต่ออีกเล็กน้อยก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน จนิตามีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าตลอดทาง เฝ้ารอให้ถึงคืนพรุ่งนี้เร็วไว รับรองว่าเธอจะสวยจนสามีต้องตะลึงแน่นอน

         

          ผมยาวสลวยถูกถักเป็นเปียอย่างประณีต ดวงหน้าคมเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนอ่อน ลิปสติกเป็นสีชมพูเฉดเดียวกับชุดเดรสตัวสวย รองเท้าส้นสูงสีครีมถูกหยิบมาสวมใส่ส่งให้ช่วงขาดูเรียวยาว ในเวลาหนึ่งทุ่มตรง รถแท็กซี่ก็เคลื่อนเข้ามาจอดรอที่หน้าบ้าน      

          หญิงสาวก้าวขึ้นรถแล้วบอกพิกัดร้านอาหารที่โรงแรมดังทันที ใบหน้าหวานเปี่ยมไปด้วยความสุข โดยเมื่อช่วงบ่ายเธอก็ไม่ลืมส่งข้อความไปย้ำนัดกับสามีอีกรอบ       

          ใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงจุดหมาย จนิตาตรงขึ้นลิฟต์ไปยังร้านอาหารร้านประจำที่พริษฐ์ชอบพามา หลังแจ้งชื่อจองโต๊ะ พนักงานก็พาไปยังที่นั่งริมกระจก ซึ่งสามารถมองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนได้แบบพาโนรามา    

          “ขอรับเป็นน้ำส้มก่อนค่ะ เดี๋ยวรอสามีมาถึงค่อยสั่งอาหารค่ะ” จนิตาเอ่ยบอกพนักงานด้วยรอยยิ้ม คาดการณ์ว่าไม่เกินสิบนาทีพริษฐ์ก็น่าจะมาถึง