บทที่ 2 (02)

ไม่นานนัก ข้าวไข่เจียวก็มาเสิร์ฟตรงหน้า กลิ่นหอมๆ นั้นทำให้คนหิวถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังอึก     

          “ขอบคุณค่ะคุณสามีสุดที่รัก” จนิตาไม่ลืมเอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม         

          พริษฐ์ค้อมศีรษะรับสั้นๆ มือหนาล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูอีกครั้ง เมื่อครู่เขารู้สึกถึงแรงสั่นจากการแจ้งเตือนบางอย่าง     

          ไม่ถึงเสี้ยววินาทีเสียงเข้มๆ ก็ดังขึ้น “จะลบเอง หรือจะให้ผมลบ”           

          “ทำไมล่ะคะ ไจ๋ก็แค่อยากให้พวกเพื่อนๆ อิจฉา” จนิตาตอบทั้งที่ยังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ โดยอินสตาแกรมของเธอตั้งไว้เป็นแบบส่วนตัว แถมมีเพื่อนอยู่แค่หยิบมือเดียว

          “ผมสั่งครับ...ไจ๋ไจ๋” พริษฐ์กดเสียงต่ำ สายตาคมกริบสั่งการอย่างเด็ดขาดพลางยืนกอดอกจ้องหน้า          

          “ก็ได้ค่ะ”         

          หญิงสาวทำหน้างอ เธอทำผิดตรงไหนกัน ก็แค่ชมว่าไข่เจียวของสามีอร่อยที่สุด สุดท้ายก็ต้องจำใจหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดลบทั้งภาพและข้อความนั้นออกไป ก่อนจะชูหน้าจอให้ดูหลักฐาน

          “พอใจหรือยังคะ”

          พริษฐ์พยักหน้าเล็กน้อยแล้วหมุนตัวตั้งท่าจะเดินขึ้นห้อง แต่คำถามจากปากนุ่มก็รั้งเขาไว้เสียก่อน      

          “ว่าแต่วันนี้ติดเคสอะไรหรือคะ เหนื่อยมากไหม” แม้จะยังขุ่นมัวที่ถูกบังคับให้ลบโพสต์ แต่ความห่วงใยที่มีให้นั้นมากกว่าจนปัดความโกรธทิ้งได้ไม่ยาก   

          “เพิ่งมาถามตอนที่ผมทำทุกอย่างให้เสร็จแล้วเนี่ยนะครับ” พริษฐ์เค้นเสียงถามประชดประชัน

          “เดี๋ยวไจ๋นวดให้ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวส่งสายตาวาวระยับไปให้ แถมยังแกล้งใช้ลิ้นเลียริมฝีปากอย่างยั่วยวน “บนเตียงของเรา...”  

          “ไม่ต้องครับ” เป็นอีกครั้งที่เขาปฏิเสธ

           “แต่ว่า...”       

          จนิตามั่นใจในความแซ่บของตัวเองเสมอ ไม่เชื่อหรอกว่าสามีจะลืมความเร่าร้อนที่มีต่อกันได้ลง ทว่ากลับมีสิ่งที่ดึงความสนใจของเขาไปเสียได้

          ปิ๊บๆ

          ไม่พ้นเสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนที่ดังขึ้นดึกดื่นค่อนคืน อันที่จริงมันไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับอาชีพหมอที่มักถูกตามตัวกะทันหันเช่นนี้เสมอ    

          “ผมขอไปรับโทรศัพท์ก่อน” พริษฐ์บอกสั้นๆ แล้วรีบก้าวถอยห่างออกไปพลางยกโทรศัพท์แนบหู

          ทว่าคำทักทายแรกที่หลุดออกจากปากสามี กลับทำให้จนิตาชะงักกึก       

          “ครับคุณฉาย”

          ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วเหรอ หมู่นี้ชอบโทร.มาหาสามีเธอบ่อยครั้ง ก็ตั้งแต่ที่เจ้าตัวหย่ากับสามีแล้วย้ายกลับมาอยู่ที่เมืองไทยนั่นแหละ

          แม้จะไม่ได้สนิทด้วย แต่ก็รู้ทุกอย่างดี และยิ่งรู้ดีว่าสามีของตะวันฉายคือใคร

          นพเก้า ผู้ที่เกิดมาในตระกูลร่ำรวยที่เธอได้บังเอิญรู้จักกับเขา

          จนิตาได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินไกลออกไป พลางตักข้าวใส่ปาก ความอร่อยของไข่เจียวมะเขือเทศดูจะจางหายไปในพริบตา เธอนั่งกินไปเรื่อยๆ จนอิ่ม แต่พริษฐ์ที่หายออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกก็ยังไม่กลับเข้ามาเสียที

          ใจหนึ่งก็อยากจะเดินไปตาม แต่ก็รู้ว่าคงเสียมารยาทน่าดู สุดท้ายจึงทำได้แค่เดินขึ้นห้องไปนอนรอ ทว่าจนแล้วจนรอดคนที่เฝ้ารอก็ไม่กลับขึ้นมาเสียที กระทั่งดวงตาฝืนความง่วงไม่ไหว จึงปิดลงในที่สุด

          ปิ๊บๆ   

          เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนที่ดังระรัวฉุดให้คนบนเตียงต้องจำใจควานมือหาโทรศัพท์ขึ้นมากดรับด้วยสภาพงัวเงีย

          “เป็นไงบ้างยะ ข้าวไข่เจียวอร่อยไหม” น้ำเสียงของเกวลินเต็มไปด้วยความหมั่นไส้แกมจิกกัด อิจฉาตาร้อนหลังเห็นภาพที่เพื่อนโพสต์ลงเมื่อคืน แม้ว่าตอนนี้มันจะถูกลบทิ้งไปแล้ว เข้าใจดีว่าคงไม่พ้นเป็นเพราะเพื่อนตัวแสบใช้คำสองแง่สองง่ามแบบนั้น

          “อร่อยสิ”         

          จนิตาตอบ ฝีมือของสามีอร่อยเสมอสำหรับเธอ แม้ความจริงรสชาติของมันจะดูฝืดเฝื่อนไปบ้างในความรู้สึก พลันทำแก้มป่องอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อกวาดสายตาไปรอบตัว แล้วพบว่าตนตื่นขึ้นมาลำพังบนเตียงกว้างอีกครั้ง

          หญิงสาวไม่รู้ว่าเมื่อคืนทำไมพริษฐ์ถึงต้องพูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นนานสองนาน และได้กลับมานอนกอดเธอหรือเปล่าก็ไม่รู้

          “แล้วสรุปทำไมถึงไม่ได้ไปดินเนอร์ล่ะยะ” เกวลินร้องถาม เพราะถ้าได้ไปจริง ป่านนี้เพื่อนรักคงส่งรูปหวานๆ มาอวดแล้ว     

          “คุณพายติดเคสด่วน” น้ำเสียงคนตอบฟังดูก็รู้ว่าเซ็งจัด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากพยายามเข้าใจอย่างที่ทำมาตลอด จนิตาพลิกตัวกลิ้งไปมาบนที่นอน ปากอิ่มถามกลับไป “ว่าแต่แกเถอะ โทร.มาทำไมแต่เช้า”    

          “สิบโมงแล้วย่ะ” เกวลินโวยวาย เช้ากะผีน่ะสิ ตะวันจะตรงกบาลอยู่แล้ว “แล้วทำไมวันนี้แกยังไม่ตื่นอีก ปกติตั้งแต่มีผัวก็เห็นตื่นเช้าทุกวันไม่ใช่เหรอ”      

          “เพลียๆ น่ะ”    

          “อ้อ...” เกวลินลากเสียงยาว ดวงตาวาววับขึ้น “แสดงว่าเมื่อคืนจัดหนัก?”  

          “จัดหนักกะผีสิยะ แค่เพลียๆ ง่วงๆ เฉยๆ” จนิตาโต้กลับเสียงสูง ช่วงนี้รู้สึกว่านอนเท่าไรก็ไม่พอ แถมยังอยากจะหลับต่ออีกสักตื่นให้รู้แล้วรู้รอด   

          “ย่ะ ฉันจะโทร.มาบอกว่าคืนนี้นังศรีชวนดื่ม”      

          “ฉลองที่มันกลับไปคืนดีกับผัวรอบที่ร้อยน่ะสิ” จนิตาเดาทางถูกทันที        

          “มันบอกว่ามื้อนี้มันเลี้ยงเอง...แล้วแกว่าไง” เกวลินเล่าต่อถึงความใจป้ำของศราที่โทร.มาปลุกกันแต่เช้าเพื่อเรื่องนี้

          “ฉันไม่พลาดหรอก นังศรีเลี้ยงทั้งที แต่แกมารับด้วยนะ” ปกติแล้วศราเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียว ในเมื่อเพื่อนอุตส่าห์ควักเงินเลี้ยงเธอมีหรือจะพลาด อยู่บ้านก็เปล่าเปลี่ยวใจ ออกไปเที่ยวบ้างคงทำให้อาการเฉาลดลงได้บ้าง ส่วนพริษฐ์ก็คงไม่กลับบ้านอีกตามเคย เพราะตารางงานค่อนข้างแน่น

          “ไม่มีปัญหา ทุ่มตรงถึงบ้านแก”

          จากนั้นเกวลินก็วางสายไป ส่วนจนิตาก็ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ กว่าจะพาตัวเองไปอาบน้ำแล้วลงไปด้านล่างก็อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา โดยมีประนอมทำมื้อเที่ยงให้      

          พออิ่มท้องจนิตาก็ไม่ได้อยู่ว่าง เธอหอบเสื้อผ้าของพริษฐ์ออกมานั่งรีดอย่างพิถีพิถัน กะว่าอีกสองสามวันจะรวบรวมนำไปส่งให้สามีที่คอนโดมิเนียมใกล้โรงพยาบาล ที่ที่เขาใช้เวลาอยู่มากกว่าบ้านของเราเสียอีก