جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทนำ “เย็นนี้ไม่ต้องตั้งโต๊ะนะคะป้านอม” เสียงใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงน้ำที่ไหลกระทบซิงก์ล้างจาน มือเรียวหมุนปิดก๊อกน้ำหลังจากจัดการจานใบสุดท้ายเสร็จสิ้น โดยมีป้านอมคอยเป็นลูกมืออยู่ใกล้ๆ “ทำไมล่ะคะ” ประนอมถามด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วนายหญิงมักจะรับประทานมื้อค่ำที่บ้านเสมอ “ไจ๋จะออกไปงานแต่งตอนเย็นค่ะ” ไจ๋ไจ๋หรือจนิตาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม นึกตื่นเต้นที่วันนี้จะได้ออกงานคู่กับสามีที่รัก ทว่าประโยคต่อมาของประนอมก็ทำให้รอยยิ้มของเธอเจื่อนลง “แต่คุณพายห้ามคุณไจ๋ไว้ไม่ใช่หรือคะ” ประนอมท้วงด้วยความเป็นห่วง ไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องไปถูกดุเอาภายหลัง เพราะแอบได้ยินนายแพทย์พริษฐ์ปฏิเสธเสียงแข็งตอนที่ถูกภรรยาอ้อนขอไปด้วย “ค่ะ แต่ไจ๋จะไปค่ะ” หญิงสาวยืนยันหนักแน่น แม้จะถูกสั่งห้ามแต่ความตั้งใจยังคงเดิม จะให้เธอนั่งจับเจ่าอยู่แต่บ้านก็น่าเบื่อเกินไป อีกอย่างเธออยากไปเปิดหูเปิดตาบ้าง และที่สำคัญคือการไปแสดงตัวในฐานะ ‘ภรรยา’ ของคุณหมอสูติฯ มือดี ไม่เช่นนั้นพวกเห็บเหาคงจ้องจะหาทางเกาะติดสามีเธอ

บทที่ 1 “นังไจ๋ สนใจเพื่อนหน่อย” เสียงแหลมเล็กดังขึ้นขัดจังหวะ เมื่อเพื่อนรักเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟน แทนที่จะสนใจคนข้างๆ อย่างเธอ “อะไรยะนังเกี๊ยว” จนิตาละสายตาจากหน้าจอมามองเพื่อน นั่งอยู่ใกล้กันแค่นี้ไม่รู้จะตะโกนทำไม “แกลากฉันออกมา แกก็ควรสนใจฉันไหม ไม่ใช่คิดถึงผัวอยู่นั่น” เกวลินเบะปากกลอกตามองบนใส่ความรักผัวหลงผัวของเพื่อนรัก หายใจเข้าก็พริษฐ์ หายใจออกก็พริษฐ์จนน่าหมั่นไส้ “ก็ฉันคิดถึงจริงๆ นี่นา” จนิตาทำหน้าเหมือนใจจะขาดจากความคิดถึง ทว่าก็ไม่วายบ่นอุบ “ไลน์ไปตั้งนานแล้วเนี่ย ไม่ตอบสักคำ” “ปกติปะ ผัวแกคิวทองจะตายไป” เกวลินมองว่าไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะพริษฐ์เป็นคุณหมอสูติฯ ฝีมือดีที่ใครๆ ก็อยากฝากครรภ์ด้วยจนคิวเต็มยาวเหยียด ฝ่ายนั้นแทบไม่มีเวลาว่างมาตอบแชตไร้สาระที่เพื่อนเธอเพียรส่งไปหาทั้งวันอยู่แล้ว “แต่หมู่นี้แชตฉันหนักขวามาก...” จนิตาเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ พลิกหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อนดูประกอบหลักฐาน “หนักจริง...” เกวลินกวาดตามองข้อความยาวเหยีย

ไม่นานนัก ข้าวไข่เจียวก็มาเสิร์ฟตรงหน้า กลิ่นหอมๆ นั้นทำให้คนหิวถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังอึก “ขอบคุณค่ะคุณสามีสุดที่รัก” จนิตาไม่ลืมเอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม พริษฐ์ค้อมศีรษะรับสั้นๆ มือหนาล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูอีกครั้ง เมื่อครู่เขารู้สึกถึงแรงสั่นจากการแจ้งเตือนบางอย่าง ไม่ถึงเสี้ยววินาทีเสียงเข้มๆ ก็ดังขึ้น “จะลบเอง หรือจะให้ผมลบ” “ทำไมล่ะคะ ไจ๋ก็แค่อยากให้พวกเพื่อนๆ อิจฉา” จนิตาตอบทั้งที่ยังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ โดยอินสตาแกรมของเธอตั้งไว้เป็นแบบส่วนตัว แถมมีเพื่อนอยู่แค่หยิบมือเดียว “ผมสั่งครับ...ไจ๋ไจ๋” พริษฐ์กดเสียงต่ำ สายตาคมกริบสั่งการอย่างเด็ดขาดพลางยืนกอดอกจ้องหน้า “ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวทำหน้างอ เธอทำผิดตรงไหนกัน ก็แค่ชมว่าไข่เจียวของสามีอร่อยที่สุด สุดท้ายก็ต้องจำใจหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดลบทั้งภาพและข้อความนั้นออกไป ก่อนจะชูหน้าจอให้ดูหลักฐาน “พอใจหรือยังคะ” พริษฐ์พยักหน้าเล็กน้อยแล้วหมุนตัวตั้งท่าจะเดินขึ้นห้อง แต่คำถามจากปากนุ่มก็รั้งเขาไว้เ

บทที่ 3 “มันแต่งเพราะคุณฉายขอร้องให้แต่ง” สิบทิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความลำบากใจ “ฮะ? อะไรนะ ทำไมวะ แล้วมึงรู้ได้ไง” วาโยถึงกับหน้าเหวอ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “เพราะกูได้ยินคุณฉายขอร้องมันมากับหู คุณฉายอยากให้มันช่วยคบและแต่งงานกับคุณไจ๋เพื่อกันคุณไจ๋ออกจากอดีตสามีของเธอ แล้วมันก็ตอบตกลง ไม่นานมันก็เปิดใจให้คุณไจ๋ แล้วก็แต่งงานด้วย” สิบทิศพรั่งพรูสิ่งที่อัดอั้นออกมาจนหมดสิ้น หากวันนี้ไม่ได้ระบายออกมา เขาคงได้อกแตกตายเข้าจริงๆ พลางส่งสายตายืนยันว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง วาโยแทบอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับ “โอ๊ย...นี่มันต้องรักคุณฉายขนาดไหนวะ ถึงยอมได้ถึงขนาดนี้” “คงเพราะเป็นรักแรกละมั้งเลยรักฝังใจ” สิบทิศคงให้คำตอบที่แน่ชัดไม่ได้ แต่ความจริงมันค้ำคออยู่ว่า ถ้าไม่รักมากคงไม่ยอมรับปาก “มันไม่สงสารคุณไจ๋บ้างเลยหรือวะ....” วาโยถามเสียงสั่น แม้จะไม่ได้สนิทกับฝ่ายหญิงมากนัก แต่ก็รู้ดีว่าจนิตารักเพื่อนของเขามากแค่ไหน “แล้วช่วงที่ผ่านมามึงเห็นไหมว่า มันดูไม่สนใจคุณไจ๋เหมือนเมื่อก่อน ไม่เห็นพาไปเที่ยวทะเลหรือภูเขาเลย...แ

บทที่ 4 เวลาประมาณสี่ทุ่มรถคันหรูก็ถอยเข้าไปจอดภายในโรงรถ ทันทีที่เปิดประตูก้าวเท้าลงไป หัวคิ้วบนกรอบหน้าคมคายก็ต้องเลิกขึ้น เพราะเขาได้ยินเสียงเพลงดังกระหึ่มแว่วมาจากในบ้าน หนำซ้ำบนถนนหน้าบ้านยังมีรถจอดเรียงรายอยู่หลายคัน จึงไม่รอช้ารีบก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปยังสระว่ายน้ำที่เป็นต้นเสียง ทว่ากลับพบชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังเดินสวนออกมา “คุณเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในบ้านผม” พริษฐ์มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยสายตาหวาดระแวง มั่นใจว่าไม่ใช่คนที่เขารู้จักแน่นอน “ผมเป็นเพื่อนน้องไจ๋ครับ” ชายคนนั้นยิ้มตอบรับอย่างเป็นมิตร “แล้วมาทำอะไรที่นี่ครับ” พริษฐ์ยังมองไม่วางตา ดึกดื่นแล้วทำไมจนิตาถึงให้ชายคนนี้เข้ามาในบ้าน “ก็มางานปาร์ตี้ที่น้องไจ๋จัดขึ้นไงครับ” แขกหนุ่มที่เดินออกมาหยิบเหล้าที่รถเพิ่มบุ้ยปากไปทางด้านใน แล้วอดปรายตามองชายที่น่าจะเป็นเจ้าของบ้านไม่ได้ พริษฐ์ไม่อยู่ฟังต่อรีบจ้ำอ้าวเข้าไปยังจุดจัดงานปาร์ตี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เสียงเพลงบีตหนักๆ ดังกระแทกเข้าหูพร้อมเสียงจ้อกแจ้กจอแจของผู้คนที่กวาดสายตาดูแล้วมีไม่ต่ำกว่าสิบห้าคน