CHAPTER 10 วางระยะห่าง

มิณไอริณเริ่มวางระยะห่างและวางแผนออกไปจากชีวิตของแพนธาริน พยายามคิดหาหนทางที่เขาจะยอมให้ง่าย หากมีการฟ้องร้องกันแน่นอนว่าทั้งสองครอบครัวมองหน้ากันไม่ติดแน่

        เขาเริ่มตามติดชีวิตเธอมากขึ้นอันนี้เรียกว่าน่าจะจับผิดเธอมากกว่า ไม่ว่าเธอจะออกไปไหนเขาจะคอยส่งคนตามตลอด

        “ไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้” เทวัญมองลูกน้องของแพนธารินที่เดินไม่ไกลจากพวกเขา คงกลัวเสียหน้าเลยต้องทำเป็นหวงก้าง

        “เข้าไปนั่งข้างในดีกว่าค่ะ” เธอไม่สนใจและไม่แคร์ใคร อยากทำอะไรก็เชิญ วันนี้ทั้งสองนัดกันออกมาคุยเรื่องของมิณไอริณ แต่ดูเหมือนงานจะไม่คืบหน้าเท่าไร เธอเองก็ปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลย

        “มีใบไม้ติดผมพี่หยิบออกให้” เทวัญโน้มตัวมาเล็กน้อยหยิบเศษใบไม้ออกจากศีรษะของหญิงสาว เป็นภาพที่เหมือนเทวัญกำลังจูบหญิงสาว แต่ความจริงคือใบหน้าอยู่ห่างกันมาก

        “ลุกกลับมาเมื่อไหร่พี่จะพามาแนะนำให้รู้จัก”

        “ลุก?” ลุกไหนอีกทำไมในเซลล์สมองถึงไม่เคยรู้จักหรือจำไม่ได้

        “แฟนพี่เอง”

        ที่จริงเทวัญแค่ช่วยเหลือเธอ เขาเป็นพวกรักไม้ป่าเดียวกันเหมือนกัน แต่ไม่แสดงออกและก็ห่วงใยมิณไอริณที่เป็นเสมือนน้องสาว

        “ไอริณรอเจอเขาค่ะดีใจพี่เทวัญทิ้งลาย”

        เทวัญเจ้าชู้ตามประสาคนโสดครอบครัวของเขารับรู้ดีว่าเขาไม่สามารถมีทายาทให้ได้เพราะเขาไม่ชอบผู้หญิง ซึ่งพวกท่านก็เข้าใจ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเขาชอบไม้ป่าเดียวกัน

        ทั้งสองนั่งดื่มกาแฟกันไปเรื่อยๆ จนเทวัญเห็นภูวเรศเดินเข้ามาในร้านกับผู้ชายคนอื่นที่เขาไม่รู้จัก ทั้งสองนั่งอยู่ในมุมลับสายตาจึงมองไม่เห็น

        “นั่นเพื่อนไอ้แพท”

        เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นหน้าเพื่อนของแพนธารินหล่อขาวสูงตี๋สเปคหญิงไทย แต่เธอไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ใบหน้าดูร้ายลึกเหมือนตัวร้ายในละคร

        “พี่เคยเจอมัน”

        “เจอที่ไหนคะ?”

        เมื่อเห็นว่า... ภูวเรศเป็นเพื่อนรักที่สนิทมากๆ กับแพนธาริน เขาจึงได้นึกออกว่าเคยเจอหน้าที่ไหน เขาเคยไปเจอกับชายหนุ่มในบาร์เกย์แห่งหนึ่ง และภูวเรศออฟเด็กของเทวัญตัดหน้าเทวัญไปหนึ่งก้าว เพราะคืนนั้นเทวัญไปช้า

        พูดแล้วเจ็บใจอยากจะกินหนุ่มอายุน้อยๆ แต่ถูกตัดหน้าไปเสียก่อน ท่าทางภูวเรศไม่ได้เหมือนเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันเลย

        “บาร์เกย์”

        “อย่าบอกนะว่า…”

        “พี่คิดว่าแบบนั้น”

        ทำให้เธอปะติดปะต่อว่าที่จริง ไม่ได้มีศัตรูหัวใจแค่เพลงนาราคนเดียวหรือเปล่า น่าจะมีภูวเรศคือหนึ่งในนั้นด้วย แล้วทำไมเขาต้องทำเป็นส่งข้อความมาให้มิณไอริณรับรู้พฤติกรรมหรือเพราะว่าเขากำลังหึงหวงแพนธาริน

        “พวกแอบแมนน่ากลัวมาก”

        “ที่พยายามตีสนิทคุณแพทเพราะหลงรักเหรอแต่เป็นเพื่อนกันมานานแล้ว”

        “นั้นดิมันไม่เคยมีแฟนเลยตามติดไอ้แพทตัวเป็นเงาเรื่องนี้พี่สืบให้เอง” ต้องมีอะไรมากกว่านี้

        เทวัญอาสาไปส่งมิณไอริณที่บ้าน เธอส่งยิ้มและโบกมือลาชายหนุ่มอย่างน้อยก็ยังมีคนหวังดีกลับมิณไอริณด้วยความจริงใจ

        “วันนั้นก็ไอ้หมอวันนี้ก็มัน เหนื่อยไหมที่ต้องสับรางอยากหย่ากับฉันแล้วใครมันเด็ดกว่ากัน” แพนธารินยิ้มเยาะที่เปลี่ยนไปเพราะมีตัวเลือกนี่เอง

        “ก็เด็ดกว่าคุณนะคะ คุณมันห่วยแตก”

        “มิณไอริณ!” เขาโกรธจนมือไม้สั่นที่ถูกหญิงสาวต่อว่าแบบนั้น เขานึกถึงภาพที่เธอสนิทกับผู้ชายคนอื่นจนเกิดไม่พอใจขึ้นมา

        “คุณมันเลวฉันก็เลวเราก็เหมาะสมกันดี คุณไปเอาคนอื่นได้ฉันก็ไปเอาคนอื่นได้เหมือนกัน สังคมเท่าเทียมรู้จักไหม”

        “ยอมรับแล้วล่ะสิว่าเคยอ้าขาให้มันแล้ว” เขากำข้อมือของมิณไอริณจนแทบแหลกคามือ

        “แน่นอนค่ะคุณมันไม่เอาไหนไงจะบอกให้ว่าเขาแซ่บมาก พี่หมอก็ดี๊ดี…โอ๊ย” เธอล้มลงอย่างแรงจนหัวกระแทกกับขอบโต๊ะ หญิงสาวจับหน้าผากตัวเองที่มีน้ำเหลวๆ ไหลออกมาเธอเจ็บมึนหัวไปหมด

        “ว้าย คุณหนูทำไมต้องรุนแรงกันขนาดนี้ด้วยใครก็ได้เอารถออกเร็วไปส่งคุณหนูที่โรงพยาบาล!” ป้าแจ่มเข้ามาช่วยหญิงสาวห้ามเลือด

        ส่วนตัวต้นเหตุตกใจไม่คิดว่าเขาจะผลักหญิงสาวจนล้ม เขายืนมองมิณไอริณออกไปจากบ้านด้วยความสับสน จึงรีบตามไปที่โรงพยาบาล

        เขาไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ ในใจเขาเริ่มหึงหวงจนทำเรื่องแย่ๆ มากขึ้น โดยเขาก็อยู่อย่างอึดอัด เพราะเทวัญเดินเข้าๆ ออกๆ ทำให้หงุดหงิดเป็นอย่างมากแล้วพอมิณไอริณยอมรับว่ามีอะไรกันทำให้เขายิ่งขาดสติ

        มิณไอริณนอนอยู่บนเตียงคนไข้ไม่ทันไรก็เข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว คนที่ทำแผลให้คือพี่หมอซึ่งเธอโทรบอกเขาก่อนที่จะมาถึง

        “ดีนะครับแผลไม่ลึกมากกลับไปกินยาแก้ปวดแก้อักเสบไปทำท่าไหนถึงเลือดตกยางออก”

        “เราทะเลาะกันค่ะไอริณสะดุดล้ม”

        “ทะเลาะกันแรงแค่ไหนควรมีสติให้มาก ครั้งนี้แค่หัวแตกวันหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง” คัมภีร์ไม่เชื่อว่าหญิงสาวสะดุดล้ม แต่เธอยืนยันแบบนั้นเขาจึงเลิกเซ้าซี้

        “พี่ช่วยพยุง”

        “ขอบคุณค่ะ”

        มิณไอริณกำลังจะลงจากเตียง โดยมีมือของพี่หมอช่วยพยุงตัวไว้ แต่แล้วมือหนาก็ฉวยเธอเข้ามาชนกับแผงอกของเขา ก่อนที่จะรวบตัวเธออุ้มขึ้นและจ้องมองหมอด้วยสายตาเขม็ง

        “เป็นหมออย่าทำเกินหน้าที่ และเลิกวุ่นวายกับเมียฉันได้แล้วไม่กลัวคนเขาว่าหรือไงที่ชอบยุ่งกับเมียชาวบ้าน”

        “คุณแพท!” เธอพยายามขัดขืนแต่กลัวว่าเขาจะปล่อยเธอร่วงลงพื้น เลยต้องเกาะลำคอเขาไว้แน่น เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นใบหน้าของเขาอย่างใกล้ชิด กรามคมเข้มน่าสัมผัสแต่นิสัยสวนทางกับหน้าตาเธอรับไม่ได้

        “พักผ่อนซะ มัวแต่ร่านไปอ่อยผู้ชาย”

        “ฉันถามคุณจริงๆ ที่คุณประวิงเวลาเพราะอะไรหรือเพราะว่าเสียหน้า? ฉันมั่นใจว่าตอนนี้คุณก็ไม่มีทางมิณไอริณแน่นอน” เธอถามเขาอย่างจริงจัง บางครั้งเหนื่อยมากที่ต้องสู้รบตบมือกับแพนธาริน

        “หรือคุณอายที่ฉันยอมหย่าง่ายๆ”

        เงียบ เขาไม่ยอมตอบจนหญิงสาวถอนหายใจออกมา แววตาของเขาไม่มีมิณไอริณอยู่ในนั้นเลยเรียกว่าไม่มีความผูกพันเลยสักนิด

        “หย่ากันไปให้มันจบๆ ดีกว่าคุณจะควงใครก็เต็มที่ไปเลยไม่ต้องเจอหน้ากันปะทะอารมณ์ใส่กันไม่เบื่อบ้างหรือไง”

        “เธอเบื่อ? ก็เธอเป็นคนเปลี่ยนไปพอมาคิดดูแล้วหย่ากันก็ง่ายไปอยู่ทรมานกันแบบนี้ไปจนตายดีกว่า” หัวใจของเขามันบอกแบบนั้นว่าเขายังไม่ควรปล่อยเธอไปตอนนี้ เขาสัมผัสได้ว่าเธอแตกต่างจากมิณไอริณ

        “คุณแน่ใจใช่ไหมที่จะทำแบบนี้”

        “ใช่! อยู่กันแบบเกลียดๆ ไปจนตายมันทรมานจิตใจดี”

        “เอาสิ! เตรียมตัวรับแรงกระแทกได้เลย”

        “พูดเรื่องอะไร”

        “เชิญออกไปจากห้องฉันได้แล้วค่ะ”

        หญิงสาวมองแผ่นหลังที่เดินออกจากห้องเธอไป จากที่แรกคิดว่าจะจบกันด้วยดี ในเมื่อเขาต้องการแบบนี้อย่าหาว่าเธอใจร้ายก็แล้วกัน

        “คุณไม่โกรธฉันนะคะที่ฉันทำแบบนี้ คุณอย่ารักผู้ชายแบบนี้เลยค่ะ”

        หญิงสาวมองรูปถ่ายของมิณไอริณเธอมีรอบยิ้มที่สดใส แต่รูปภาพแทบไม่เห็นเธอยิ้มเลยสักครั้งเพราะอะไรกันหนอทั้งสองถึงไม่ได้ลองเอยกัน แล้วเหตุผลอะไรที่ทำให้แพนธารินเกลียดภรรยาตัวเองขนาดนั้น

        จะเกลียดกันเพราะไม่มีเหตุผลก็ไม่น่าใช่ ต้องมีอะไรมากกว่านั้นแต่ทำไมความทรงจำของมิณไอริณถึงไม่มี เธอคิดอะไรในอดีตไม่ออกเลย

        “ฉันเหนื่อยเหมือนกันที่ต้องสู้รบกับคุณ ขอให้มันจบในเร็ววัน”

        เธอไม่ชอบที่ต้องปะทะฝีปากกับใครอยากอยู่อย่างสงบสุข ใช้ชีวิตไปวันๆ ชีวิตคนรวยมันลำบากแบบนี้นี่เองไม่เหมือนเธอตอนนั้น แต่ละวันคิดแค่ว่าวันนี้จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อข้าว แค่กินอิ่มมีที่ซุกหัวนอนก็เพียงพอแล้ว